Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Αναζητώντας τον …Κλήρο στον Εθνικό Αγώνα (3)

Η αναγκαιότητα ενός θρησκευτικοστρατιωτικού Τάγματος/Αδελφότητας



Ποιοι έχουν απομείνει άραγε στην Ελληνική κοινωνία να παλέψουν για Ελληνικό Έθνος;
Οι «έχοντες» είναι «αγορασμένοι». Τουτέστιν, «αλλοτριωμένοι».
Κι αυτοί ανήκουν σε κάθε μα κάθε Τάξη!
Οι «μη έχοντες» παλεύουν απεγνωσμένα νυχθημερόν για μια απλή επιβίωση από μέρα σε μέρα.
Ποιοι μένουν τάχα; Και πόσοι;
Που θα πρέπει να αναζητηθούν άραγε αυτές οι τελευταίες Φρουρές του Έθνους;
Ιεροσύνη; Στρατός; Πολιτική; Νεολαία;  Ανεξάρτητοι πατριώτες;
Ποιοί, Που και Πόσοι;
Και  πότε άραγε υπάρχει σκοπός να σταματήσει το ατέλειωτο «κουβεντολόϊ» περί των δραματικών εθνικών καταστάσεων και του τι δέον γενέσθαι και να αναληφθεί η «δέουσα καίρια  Δράση»;
Προτάσεις για «Δυναμική μη συνήθη Δράση» έρχονται από κάθε σημείο του Πατριωτικού Χώρου.
Τόσο δημοσίως όσο και μη.
Γιατί άραγε δεν υπάρχουν «ευήκοα ώτα» ούτε καν στον ευρύτερο Εθνικό Χώρο;
Ποιος «κρατάει τα νήματα» τελικά;
Ποιος είναι επιτέλους αυτός ο ισχυρός  «νοσηρός αντεθνικός πυρήνας» , ο «κεντρικός Πεμπτοφαλαγγίτικος Παράγοντας» που πρέπει να «πληγεί καίρια» σαν τη Λερναία Ύδρα για να απελευθερωθούν  εντέλει οι Εθνικοπατριωτικές Δυνάμεις σε όλη τους την ένταση;
Και ποιος άραγε θα οργανώσει αυτές τις πρώτες Πατριωτικές Δυνάμεις που θα αναλάβουν «Ηρωϊκοί Πρωτεργάτες» αυτού του Τιτάνιου Εθνικού Έργου;



Όχι, δεν στέκει το ότι ο Κλήρος από Φύσεως δεν μπορεί να έχει σχέση με Έθνος και Πόλεμο.
Το ’21 – και όχι μόνον – πολλοί κληρικοί και ιερομόναχοι πήραν τ’ άρματα και πολέμησαν μαζί με τον επαναστατημένο λαό.
Μαζί τους και ολόκληρα μοναστήρια ενίοτε.
Με κορυφαία την Ιερά Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας.
Χωρίς δε τον Κλήρο και την Ιερατική Στήριξή τους, ο Αγώνας δεν θα είχε κερδηθεί.
Αποκήρυξε μήπως η Εκκλησιαστική Παράδοση την «Πολεμική Δράση» τους;
Αποκηρύχθηκε μήπως ο Αθανάσιος Διάκος, ο Παπαφλέσσας, ο Σαμουήλ νωρίτερα και τόσοι  μα τόσοι άλλοι Ήρωες της Ιεροσύνης των Ρωμιών από την Ελληνική Ιστορία;
Το αντίθετο!
Ω, ναι, ξέρω.
Το Φανάρι έχει μεγάλη, πολύ μεγάλη παράδοση στο να αφορίζει όποιον «ξυπόλητο Ρωμιό» τολμάει να πάρει τα όπλα ενάντια στον Σουλτάνο.
Ιδίως τους «ανυπότακτους Ιερείς».
Ξεχνώντας πως ο Σουλτάνος κατόπιν κρεμάει πάντα αυτόν τον Εθνοπροδότη  Γρηγόριο – άσχετα εάν εκτέλεσε ο («εγκάθετος, τουτέστιν δήθεν») «Πατριάρχης» κατά γράμμα τις Οθωμανικές εντολές.


Πατερικές Πολεμικές Περγαμηνές

«…Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος τοῦ μεγάλου Ἀγῶνα τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας τοῦ 1821 τὸ μοναστήρι τῶν Ταξιαρχῶν ὑπῆρξε πραγματικὰ μιὰ ἀξιόλογη ἐπαναστατικὴ ἑστία. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας καὶ ἰδιαίτερα κατὰ τὰ τελευταῖα προεπαναστατικὰ χρόνια, ἡ μονὴ ὑπῆρξε κέντρο προετοιμασίας τοῦ μεγάλου ἀγῶνα, ἀλλὰ καὶ καταφύγιο τῶν κατατρεγμένων ἀπὸ τὸν Τοῦρκο δυνάστη.

Ἀπὸ τὸ 1815 ὁ μοναχὸς Παφνούτιος Ρούβαλης ἔφυγε στὴν Ἀνατολή, ἀγόρασε μετόχι τῆς μονῆς στὴν Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τὶς παραμονὲς τοῦ 1821 γύρισε στὴν μονὴ καὶ ἔκανε φιλικοὺς τὸν ἡγούμενο Σάββα Βερσοβίτη καὶ ἄλλους μοναχούς. Ὁ ἡγούμενος ἤξερε γιὰ τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία, διότι εἶχε λάβει μέρος στὴν μυστικὴ σύσκεψη τῆς Βοστίτσας (25-26 Ἰανουαρίου 1821). Ὑποστηρίζουν πολλοὶ ὅτι γιὰ περισσότερη ἀσφάλεια ἡ μυστικὴ σύσκεψη τῆς Βοστίτσας ἔγινε στὴν μονὴ Ταξιαρχῶν μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι μαζεύτηκαν ἐκεῖ γιὰ νὰ ἐπιλύσουν περιουσιακὲς διαφορὲς μεταξὺ τῶν μοναστηριῶν τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου καὶ τῆς Μονῆς Ταξιαρχῶν.

Ἀμέσως μὲ τὴν κήρυξη τῆς ἐπανάστασης του 1821 οἱ μάχιμοι μοναχοὶ τῶν Ταξιαρχῶν ποὺ βρέθηκαν στὸ μοναστήρι κατέβηκαν στὸ Αἴγιον καὶ κατετάγησαν στὸ ἐπαναστατικὸ σῶμα ποὺ συγκρότησε ὁ Ἀνδρέας Λόντος γιὰ νὰ μποῦν στὴν Πάτρα καὶ νὰ πλαισιώσουν τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό[8].

Κατὰ τὸν Μάϊο τοῦ 1821 ὁ Λόντος πῆγε στοὺς Ταξιάρχες καὶ ὅρισε τὸ μοναστήρι ἀποθήκη τροφίμων καὶ πολεμοφοδίων, ἐνῶ τὸ μοναστήρι τῆς Πεπελενίτσας καὶ τὰ χωριὰ Κουνινὰ καὶ Φτέρη ὁρίσθηκαν ὡς πρόχειρα νοσοκομεῖα. Ὁ Μουσταφᾶ, ἀπεσταλμένος τὸ 1821 ἀπὸ τὸν Χουρσὶτ πασᾶ ὁ ὁποῖος πολιορκοῦσε τὰ Ἰωάννινα καὶ ἀφοῦ εἶχε πληροφορηθεῖ ὅτι τὸ μοναστήρι ἦταν ἀποθήκη ἐφοδίων γιὰ τοὺς ἐπαναστάτες κατευθύνθηκε πρός τὰ ἐκεῖ, ἀλλὰ μὲ τὶς ἐνέργειες ἀνδρῶν τοῦ Ἀνδρέα Ζαΐμη τοῦ κόπηκε ὁ δρόμος τῆς προέλασης στο χωριὸ Βόβοδα καὶ παρ᾿ ὅλο ποὺ οἱ Ἕλληνες ἡττήθηκαν, ἡ ἐπιδρομὴ ἐναντίον τοῦ μοναστηριοῦ ματαιώθηκε κι ἔτσι πρόλαβαν τὴν καταστροφὴ τοῦ μοναστηριοῦ. Τὸ 1822 ο ἡγούμενος Προκόπιος Βλοβοκίτης καὶ ὁ μοναχὸς Νικηφόρος Ἀγριδιώτης κατέβηκαν στὸ Αἴγιον καὶ μαζί μὲ τοὺς προκρίτους συγκρότησαν ἐπιτροπὴ ποὺ στρατολογοῦσε ἄνδρες στὸν Ἀγῶνα.

Κατὰ τὸν ἐμφύλιο του 1824 μεταξὺ τῶν ὁπλαρχηγῶν τοῦ Μοριᾶ καὶ τῆς Ρούμελης, τὸ μοναστήρι κράτησε οὐδετερότητα μαζὶ μὲ τοὺς καπεταναίους τῆς Κουνινᾶς. Κατὰ τὴν ρήξη τοῦ Ἀνδρέα Λόντου καὶ τοῦ Δ. Μελετόπουλου, παρόλο ποὺ εἰσέβαλαν στὸ μοναστήρι 80 ἄνδρες ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸν Μελετόπουλο καὶ μάζεψαν ὅλα τὰ ὅπλα καὶ τὰ ἐφόδια ποὺ φυλάσσονταν στὸ μοναστήρι, μὲ τὴν αὐθόρμητη ἐπέμβαση κατοίκων τῶν πλησίον ἐπαρχιῶν ἐλευθερώθηκε τὸ μοναστήρι ἀπὸ τοὺς εἰσβολεῖς.

Το 1827 τὸ μοναστήρι ἐξακολουθοῦσε νὰ εἶναι ἀποθήκη τροφίμων καὶ πολεμοφοδίων γιὰ τὸν Ἀγῶνα. Μεγάλο ὅμως κίνδυνο διέτρεχε νὰ προσβληθεῖ ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ τοὺς Τουρκοπροσκυνημένους· γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἀνετέθη ἡ φρούρησή του στὸν ὁπλαρχηγὸ Ἀργύρη Παπασταθόπουλο ἀπὸ τὴν Κουνινὰ καὶ στοὺς 50 ἄνδρες του. Μετὰ τὴν μάχη στὸν Ἅη Γιάννη τὸ Θεολόγο (Τσετσεβό), μετόχι τοῦ μοναστηριοῦ, ποὺ ἔγινε στις 17 Ἰουλίου 1827, Τοῦρκοι καὶ τουρκοπροσκυνημένοι κατευθύνθηκαν πρὸς τὸ μοναστήρι, ἀλλὰ τοὺς ἀναχαίτισαν ὁ Ἰωάννης Φεϊζόπουλος καὶ ὁ Λεχουρίτης μὲ ὀκτάωρη μάχη. Κατὰ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1827 τὸ μοναστήρι κινδύνευσε ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ Δελῆ Ἀχμὲτ καὶ τοὺς προσκυνημένους τοῦ Νενέκου, ἀλλὰ νικήθηκαν καὶ ἔτσι ματαιώθηκαν τὰ σχέδιά τους. Γίνεται λοιπὸν φανερὸ ὅτι τὸ μοναστήρι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τοῦ Ἀγῶνα προσέφερε μεγάλες ὑπηρεσίες καὶ παρὰ τοὺς κινδύνους δὲν κατόρθωσαν νὰ τὸ καταλάβουν οἱ Τοῦρκοι.

Ἀλλὰ καὶ ἡ ὑλικὴ προσφορὰ τῆς μονῆς στὴν Ἐπανάσταση ὑπῆρξε πλούσια σὲ χρήματα καὶ τιμαλφῆ, ὅταν χρειάσθηκε. Αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ τὰ σωζόμενα ἔγγραφα τοῦ Μινιστερίου (Ὑπουργείου) τῆς Οἰκονομίας ποὺ πιστοποιοῦν λεπτομερῶς τὴν προσφορὰ ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τοὺς «Κυρίους πατέρες τοῦ Μεγάλου Ταξιάρχη».


Υπάρχει λοιπόν το «περιθώριο» - από πλευράς Εκκλησιαστικής Παράδοσης – να ενεργοποιηθεί – όποτε απαιτηθεί από τις «Ακραίες Συνθήκες» (δηλ. να κινδυνεύει Χώρα, Έθνος και Ορθοδοξία) - αυτή η «πλευρά» της Ιεροσύνης.
Τότε, η συγκεκριμένη Αδελφότητα των Ιερωμένων δεν είναι μόνον Ιερατικής Τάξεως αλλά και Πολεμικής.
Η «ενεργοποίηση αυτής της Συνθήκης» είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή.
Η «Γένεση ενός «Τάγματος» που εκτός από Ιερατικό θα είναι και Πολεμικό.
Μια Ελληνορθόδοξη Ιερατική/Στρατιωτική Αδελφότητα που θα αναλάβει να χτίσει το Νέο Μαχητικό Κορμό της Ελλάδας. Μια νέα Ελληνορθόδοξη Μαχητική Ελληνική κοινωνία.
Σ’ αυτούς δε, που έχουν την μεγαλύτερη «Ιστορική Παράδοση» στις Πολεμικές συμμετοχές της Ιεροσύνης – όπως πχ η παραπάνω Μονή καθώς και οι Αρχιερείς ηγήτορές της – ίσως τους οφείλεται  – ιστορικά, δικαιωματικά  και τιμής ένεκεν -  να αναλάβουν και την πρωτοβουλία για την ενεργοποίηση του εγχειρήματος.
Πολλοί «κακοθελητές» θα ισχυριστούν πως αντικρύζουν κάτι μεταξύ  Opus Dei, Ναϊτών,  Ιωαννιτών, Γιεζίντι, Αλαμούτ, Μουτζαχεντίν και Φρουρών της Επανάστασης στην Ελληνορθόδοξη εκδοχή του.
Ας βλέπουν ότι θέλουν. Ας το χαρακτηρίσουν όπως θέλουν.
Γεγονός παραμένει ότι οι Πατριωτικές Δυνάμεις πρέπει να «συσπειρωθούν» και να μετατραπούν σε «ενιαία και δομημένη Φάλαγγα». Με όποιον τρόπο και αν χρειαστεί να επιτευχθεί τούτο.  Τουτέστιν, τι πιο λογικό από μια «Ελληνική Πολεμική Αδελφότητα» στηριγμένη στις δικές της Ιστορικές δυνάμεις, στα Ιστορικά Δυναμικά Αρχέτυπα που διαθέτει: εν προκειμένω «Αρχαιότητα» και «Βυζαντινή Ελληνορθοδοξία».
Δυστυχώς, οι Πολιτικοί απέτυχαν.
Οι Στρατιωτικοί απέτυχαν.
Οι «Ανεξάρτητοι» απέτυχαν.
Η «τελευταία απόπειρα» πριν την Εθνική καταστροφή είναι στα χέρια της Ιεροσύνης.

Αδελφότητες υπάρχουν έτσι κι αλλιώς ήδη πολλές στον Ελλαδικό χώρο. Για την ακρίβεια άφθονες.
Δεν μιλάμε λοιπόν για κάτι το «καινοφανές».
Οπότε η «έκπληξη» και η «οργή» των διαφόρων «απέναντι» είναι προσποιητή και μόνον.
Μια φτηνή «Δικολαβία» και τίποτε άλλο.
Για την ακρίβεια υπάρχουν και Ελληνορθόδοξες αλλά και μη. Οι πρώτες – δυστυχώς - μένουν στον Διακονικό και μόνον χαρακτήρα επεκτεινόμενες το πολύ στον Κατηχητικό και ουδέν περαιτέρω. Άντε να εξυπηρετήσουν και τα κοσμικά τους υλικά συμφέροντα. Καμία σχέση με το Ιστορικό Ελληνορθόδοξο Άλμα με «Εθνικές προεκτάσεις» για το οποίο συζητάμε.
Οι μη Ελληνορθόδοξες όμως έχουν δυστυχώς χαρακτήρα ιδιαιτέρως «πολυσχιδή» και πολυπλόκαμο. Εφαρμόζουν δε τεχνικές ξεκάθαρα  «κοινωνικής Μηχανικής» που προσβλέπουν στην «αλλαγή του ίδιου του πολιτιστικού πυρήνα και της φύσεως της Ελληνικής Κοινωνίας». Είναι βαθύτατα πολιτικές και αποσκοπούν στην αποδόμηση του Εθνικού και Ελληνορθόδοξου χαρακτήρα της Ελληνικής κοινότητας. Διότι έτσι μόνον θα κατορθώσουν να την υποτάξουν και να την ελέγξουν.
Είτε είναι διάφορες Χριστιανικές Σχισματικές Αιρέσεις, είτε Ανατολικά Δόγματα, είτε Αποκρυφιστικά, είτε Παγανιστικά, είτε Υλιστικά Κινήματα Αθεΐας και Αγνωστικισμού, όλα μα όλα είναι βαθύτατα Αντεθνικά.

Οι Ομάδες (Αδελφότητες) που θα στήριζαν την Εθνική υπόσταση της Ελλάδας, την Ελληνικότητα της Ελληνικής Κοινωνίας δεν μπορούν να είναι άλλες από Ελληνορθόδοξες.

 Να ξεκαθαριστεί όμως:

Ορθόδοξες με Εθνικοπατριωτικό  προσανατολισμό.

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν να θεωρούμε ιστορικά και κοινωνικά ρεαλιστική (και βεβαίως Εθνικά αποτελεσματική) μια Αδελφότητα που απλώς συγκεντρώνονται τα μέλη της για ν' ακούσουν μια Χριστιανική ομιλία περί διεθνούς ειρήνης και αλόγιστης υιοθεσίας εκατομμυρίων εχθρικών λαθρομεταναστών τη στιγμή που πλήθος αδιστάκτων επίβουλων διεκδικούν με θανάσιμη πυγμή όχι μόνον τμήματα της επικράτειάς μας - τα οποία κάποιοι πρόγονοι απελευθέρωσαν με αίμα – αλλά την ίδια την Ψυχή μας.
Μια Ελληνορθόδοξη Αδελφότητα εκτός από Χριστιανικό θα πρέπει να έχει και Εθνικό – και δη «Μαχητικό» - χαρακτήρα.
Τουτέστιν, εκτός από θρησκευτική οφείλει να είναι ταυτόχρονα και Πολεμική.
Ήταν άλλωστε μια εξαιρετικά έξυπνη στρατηγική επιλογή που έγινε κατ’ επανάληψιν από πολλά έθνη ανά την υφήλιο και την ιστορία.
Τόσο σε Δύση όσο και σε Ανατολή.
Από τους Ναΐτες και τους Ιωαννίτες Ιππότες ως τους Ασσασίνους Ισλαμιστές.
Οι Ισλαμιστές μάλιστα ακολουθώντας πιστά ακόμη και μέχρι σήμερα αυτή την "Ιερατική - Πολεμική οδό" κατόρθωσαν να είναι από τις πλέον επίφοβες δυνάμεις παγκοσμίως.
 Αν και οφείλουμε να θυμόμαστε πως ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος χαρακτηρίζεται – και όχι άδικα – ως ένας από τους κατ’ εξοχήν πρώτους ιστορικούς εφαρμοστές του Ιερού Πολέμου.  Κατατρόπωσε μεν τους Πέρσες πλην όμως για να το επιτύχει αυτό, μετέτρεψε ουσιαστικά τα στρατεύματά του σε Χριστιανικό Πολεμικό Τάγμα με χαρακτηριστικά Αδελφότητας. (Πρώτος διδάξας βέβαια ο Μέγας/Άγιος Κωνσταντίνος όταν στην πρώτη μεγάλη ενδορωμαϊκή σύγκρουση έβαλε το Στράτευμά του να αντικαταστήσει τα Πολεμικά Σήματα και Λάβαρα των Μονάδων με τον Σταυρό. Ακολούθησαν βεβαίως το παράδειγμα της «Σταυροφορίας» πολλοί ακόμη αυτοκράτορες, αλλά την «απόλυτη Οργάνωση» κι εφαρμογή αυτού του «Δόγματος Ιερού Πολέμου» την πέτυχε ο Ηράκλειος. Για να «δανειστεί» λίγα χρόνια μετά αυτήν ακριβώς την «Βυζαντινή στρατηγική εμπειρία» ο Μωάμεθ και να την εισάγει στο Ισλαμικό οπλοστάσιο ως «Ισλαμική Αδελφότητα» και «Ιερό Πόλεμο/Τζιχάντ»).

Τα ιστορικά δεδομένα λοιπόν καθώς και τα Στρατηγικά αποτελέσματα των άλλων (προγόνων αλλά και ξένων) μας δείχνουν τον δρόμο της "Τακτικής" σήμερα.

Μόνον που μας τελειώνει ο χρόνος.
Όσο οι Έλληνες απομακρύνονται από "Έθνος" και "Ορθοδοξία" τόσο πλησιάζουμε στην "εξαφάνιση του Λαού" μας και της χώρας μας.
Πρέπει να επαναληφθεί:
Η Πολιτική, όσες φορές κι αν προσπάθησε να ενώσει τον Εθνικοπατριωτικό χώρο δεν το κατόρθωσε.
Οι στρατιωτικοί επίσης.
Μέχρι που κατάφεραν σήμερα να είναι απαξιωμένοι κοινωνικά και οι δύο.
Η μόνη δύναμη που απομένει στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία. Η «Ελληνορθόδοξη Δυναμική».
Αυτή είναι που πρέπει να αναλάβει το βάρος της Εθνικής Παλινόρθωσης.

Οι «Εθνικά ευαισθητοποιημένοι» Κληρικοί (ιδίως Αρχιερείς) είναι που πρέπει να πρωτοστατήσουν στην ίδρυση αυτού του Τάγματος καθώς και στην χάραξη όλων των Τυπικών και Λειτουργιών του.
Είναι πολύ εύκολο ένα τέτοιο εγχείρημα να «ξεφύγει προς Αιρετικές ή άλλες Σκοτεινές Ατραπούς». Κοσμικές και μη. Εξ’ ου και είναι παρακινδυνευμένο να ξεκινήσει από «Λαϊκούς». Η συμμετοχή (και δη η «πρωτοκαθεδρία») της Ελληνορθόδοξης Ιεροσύνης είναι που θα διασφαλίσει ακριβώς την «Ελληνορθόδοξη Τυπικότητα και Συμβατικότητα» του Εγχειρήματος.
Ένα εγχείρημα που ενδεικτικά (πλην αναπόφευκτα και χονδρικά) οφείλει να περιλαμβάνει τρία Σκέλη:

Το «Μοναστικό» (Στήριξη), το «Λαϊκό» (Δράση) και το «Ενδιάμεσο» (Ένταξη - Εκπαίδευση).

Ένας «Μαχητής» κι ένας «Πολιτικός» είναι πολύ εύκολο να «ξεφύγουν» και να βρεθούν σε «Σκοτεινά Μονοπάτια» ( πχ Τρίπτυχο : «Αίμα, Ύλη, Υπερηδονισμός» με όλα τα «συνακόλουθα»). Ο «βαρύς ρόλος» της Ιεροσύνης και του «Μοναστικού Βραχίονα»  της Αδελφότητας θα είναι ακριβώς να «ισορροπήσουν τις Σκοτεινές Επιρροές με τις οποίες θα έλθουν σε αντιπαράθεση οι Αδελφοί του Τάγματος στην Κοσμική Ζωή και Δράση τους.
Θα πρέπει να εκπαιδευτούν, να μυηθούν, να ενταχθούν, να καθοδηγηθούν στην κατοπινή δράση τους και να στηριχθούν από το «Ιερατείο της Αδελφότητας»  με τέτοιον τρόπο, που να μην «παρεκτραπούν καθόλου» από τους Ιερούς Κανόνες Ηθικής στους οποίους θα ορκιστούν Πίστη.
Πολλά θα είναι άλλωστε τα «Συμφέροντα» που θα επιχειρήσουν να τους «εξαγοράσουν» - ως «είθισται» βεβαίως.
Το Τάγμα θα πρέπει να αποκτήσει τόση ισχύ που να μετατραπεί στον Πολιτικοκοινωνικό Πυλώνα που θα διεκδικήσει με αξιώσεις νικητή την Ηγεσία της Ελληνικής Κοινωνίας και Πολιτείας. Και μάλιστα άμεσα. Το δυνατόν συντομότερα.
Ήδη δεν υπάρχει καθόλου χρόνος για την εδαφική σωτηρία της Πατρίδας και την επιβίωση του Έθνους μας.
Οι όποιες «αφανείς ηγετικές εστίες του Εθνικοπατριωτικού χώρου» θα όφειλαν να έχουν κινηθεί νωρίτερα.
Δεν το έχουν πράξει ακόμη. Κι αυτό, εκτός από «ατυχές» είναι και - το λιγότερο - «ΎΠΟΠΤΟ».
Και μόνο το γεγονός ότι αναγκαζόμαστε να γράφουμε δημόσια αυτά που γράφουμε επί δύο χρόνια ενώ θα έπρεπε αντ’ αυτού να έχουν υλοποιηθεί αυτά προ καιρού και δη με κάθε «διακριτικότητα», είναι «επιεικώς οικτρό» από μόνο του. Και μάντης κακών βεβαίως για το μέλλον. Διότι ακόμη και τώρα, κανενός δεν ιδρώνει το αυτί του.
Όπως και νάχει, δεν είναι χρόνος για ατέρμονες κουβέντες και αερολογίες σαν αυτές που συνηθίζουν όλοι αυτοί οι «βολεμένοι μεγαλοσχήμονες δήθεν ηγέτες του Εθνικοπατριωτικού χώρου».
Είναι χρόνος για Μεγάλα Εθνικά Έργα. Είναι χρόνος για «Αποφασιστική Οργάνωση» και «Αυστηρές Διαδικασίες συσπείρωσης των Πατριωτικών Δυνάμεων». Είναι χρόνος για «καίριες Δράσεις», «Δράσεις επί ακμής ξυραφίου».
Όσο «παράδοξες», «ασυνήθιστες», «ακραίες» και «ασύμμετρες» και αν φαντάζουν εκ πρώτης όψεως.

Με ότι κι αν σημαίνει τούτο.

Γεράκι του Αιγαίου