Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Κρατηθείτε...καθίστε...αν θέλετε δεθείτε κιόλας: το 7% των συνταξιούχων μοιράζεται το 50% των συνταξιοδοτικών δαπανών!!!Και μετά αναρωτιόμαστε ΓΙΑΤΙ συμβαίνουν τα όσα συμβαίνουν;;;Δηλαδή, από ποιόν πρέπει ν' αρχίσεις να παίρνεις κεφάλια βρε Λαέ;Ψάξε τους "δημίους" σου, τα "Φονικά Λαμόγια" όχι μόνον μέσα στη Βουλή...οι Αυλές τους είναι γεμάτες σαρκοφάγα φυτά που τα γεμάτα θάνατο ριζώματά τους είναι εξαπλωμένα παντού, σ' όλο το σώμα της Πολιτείας και της Κοινωνίας...




Το 93% των συνταξιούχων μοιράζεται το 50% των συνολικών συνταξιοδοτικών δαπανών και το άλλο 7% μοιράζεται το υπόλοιπο 50%

Μια πρόταση για το ασφαλιστικό

*Του Γ. Καραβάνα (karavanas1@hotmail.com)

Παγκοσμίως εφαρμόζονται με παραλλαγές δύο βασικά είδη ασφαλιστικών συστημάτων: 1. το «αναδιανεμητικό», βάσει του οποίου οι ασφαλιστικές εισφορές στοχεύουν στην αναδιανομή πόρων από μία ομάδα (κατά κανόνα τους πλουσιότερους) σε μια άλλη, και από κάθε γενιά στην επόμενη (οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τους παλιότερους, ενώ οι ίδιοι θα πληρωθούν από τους επόμενους) και 2. το «κεφαλαιοποιητικό», βάσει του οποίου η σύνταξη είναι ανάλογη των συνολικών εισφορών που ο καθένας έχει πληρώσει, στη διάρκεια του εργασιακού του βίου.
Στην Ελλάδα έχουμε «αναδιανεμητικό σύστημα», το οποίο έχει φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο. Οι λόγοι είναι πολλοί:

πρώτον η ίδια η λειτουργία των ταμείων είναι σπάταλη (στη Σουηδία, με παρόμοιο πληθυσμό, το αντίστοιχο ΙΚΑ απασχολεί περίπου 450 υπαλλήλους και η σύνταξη υπολογίζεται μέσα σε ένα μήνα, ενώ στην Ελλάδα το ΙΚΑ απασχολεί 20.000 υπαλλήλους και η σύνταξη υπολογίζεται, όταν δεν υπάρχει διαδοχική ασφάλιση, σε περίπου 1μιση χρόνο).

Δεύτερον, η «αλληλεγγύη των γενεών», στην οποία στηρίζεται το αναδιανεμητικό σύστημα, προϋποθέτει πως η επόμενη γενιά έχει δουλειά, κάτι όμως που δεν ισχύει! Με την ανεργία σε πρωτόγνωρα ύψη και με χαρακτηριστικά χρόνιας κατάστασης, είναι αμφίβολο αν οι σημερινοί εργαζόμενοι θα λάβουν ποτέ σύνταξη.
Τρίτον, η επιμήκυνση του προσδόκιμου ζωής από γενιά σε γενιά και η συνεπαγόμενη αύξηση των εξόδων υγείας δημιουργούν πρόβλημα, όταν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης. Στην Ελλάδα ωστόσο, έχουμε από τις υψηλότερες δαπάνες υγείας και τα χαμηλότερα όρια εξόδου, με μέση ηλικία συνταξιοδότησης τα 55.
Τέταρτον, η αναδιανομή συχνά δεν λειτουργεί για τους λόγους που σχεδιάστηκε: υπάρχουν ομάδες που απολαμβάνουν συντάξεις μεγαλύτερες απ’ ότι αναλογεί στις εισφορές τους, χωρίς να είναι φτωχές.
Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το ασφαλιστικό ταμείο της ΔΕΗ επιδοτείται από τον προϋπολογισμό (δηλαδή από τις τσέπες μας) με 700 περίπου εκατομμύρια ευρώ ετησίως, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι εκεί αμείβονται καλύτερα από τους περισσότερους. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλές άλλες ΔΕΚΟ.
Πέμπτον, το αναδιανεμητικό σύστημα επιτρέπει μεταφορές πόρων στα λεγόμενα ευγενή ταμεία, μέσω των «φόρων υπέρ τρίτων» (χαρτόσημα, αγγελιόσημα κλπ). Αυτή η μεταφορά μάλιστα γίνεται κατά κανόνα από τους φτωχότερους (που όμως δεν ξέρουν τι ψηφίζουν) προς τους πλουσιότερους, πλην καλύτερα οργανωμένους. Έτσι, η γιαγιά στο Ζαγόρι πληρώνει το Ταμείο Νομικών κάθε φορά που κάνει ένα συμβόλαιο ή επικυρώνει μια φωτοτυπία και το Ταμείο Δημοσιογράφων κάθε φορά που αγοράζει προϊόν που διαφημίζεται σε εφημερίδα ή τηλεόραση.
Έκτον, όταν ο λογαριασμός κάθε ταμείου είναι «κοινός» κι όχι επιμερισμένος σε ατομικές μερίδες, όπως θα συνέβαινε σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα, η διαχείρισή του από την εκάστοτε ηγεσία, αποτελεί πειρασμό. Έτσι, πολιτικοί μπορεί να ψηφίζουν συντάξεις υπέρ συγκεκριμένων ομάδων, ανεξαρτήτως εισφορών, προς άγρα ψήφων, να διορίζουν ημετέρους στη διοίκηση των ταμείων, να ευνοούν φίλους μέσω της αξιοποίησης (ή μέσω της μη αξιοποίησης…) της περιουσίας των ταμείων και κατόπιν να στέλνουν τον λογαριασμό στους επόμενους…
Έβδομον, εξαιτίας της πολυπλοκότητάς του, το αναδιανεμητικό σύστημα δημιουργεί ανώμαλες καταστάσεις, όπως οι πολλαπλές συντάξεις που ορισμένοι απολαμβάνουν. Έχουμε περιπτώσεις ανθρώπων που λαμβάνουν ως και 7 συντάξεις, τη στιγμή που άλλοι αδυνατούν να ζήσουν με τη μοναδική σύνταξη που παίρνουν.
Είναι ενδεικτικό πως στην Ελλάδα το 93% των συνταξιούχων μοιράζεται το 50% των συνολικών συνταξιοδοτικών δαπανών και το άλλο 7% μοιράζεται το υπόλοιπο 50%. Έχουμε έτσι συνταξιούχους διαφορετικών ταχυτήτων, που όμως ΔΕΝ ανταποκρίνονται σε εισφορές που έχουν καταβληθεί.
Υπάρχουν επί παραδείγματος κυρίες γαιοκτημόνων που λαμβάνουν σύνταξη από τον ΟΓΑ, χωρίς καν να γνωρίζουν που βρίσκονται τα κτήματά τους, κι έχοντας πληρώσει μικρό μόνο μέρος των χρημάτων που τελικά θα εισπράξουν με τη μορφή σύνταξης, καλά να είναι…!
Με δεδομένη λοιπόν την υψηλή ανεργία, τη συνεχιζόμενη ύφεση που συχνά κάνει ΑΔΥΝΑΤΗ την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, την απίστευτη γραφειοκρατία και το μεγάλο κόστος του ασφαλιστικού μας συστήματος, σε συνδυασμό με τις πολλές στρεβλώσεις και αδικίες του, είναι βέβαιο πως αυτό βαίνει προς πλήρες αδιέξοδο. Πολύ σύντομα θα είναι αδύνατον να καταβληθούν συντάξεις και να καλυφθούν υγειονομικές δαπάνες, χωρίς θεαματική αύξηση των εισφορών και θεαματική μείωση των συντάξεων. Εκτός κι αν ξαναμπούν στην άσπρη εργασία (γιατί ασφαλώς στη μαύρη εργάζονται…) όσοι βγήκαν στη σύνταξη στα 45 ή ζητήσουμε επιστροφή, απ’ όσους λαμβάνουν πάνω από μία σύνταξη…
Μπρος στο προφανές αδιέξοδο, η ΔΡΑΣΗ έχει προτείνει ένα μικτό ασφαλιστικό σύστημα, που ισχύει με παραλλαγές και σε άλλες χώρες. Βάσει της πρότασης, το Κράτος θα καταβάλει μία Βασική Εθνική Σύνταξη σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως ασφαλιστικών εισφορών, ως κοινωνικό επίδομα. Το ποσό αυτό θα λαμβάνουν άνδρες και γυναίκες, με τη συμπλήρωση του 67ου έτους, χωρίς καμία άλλη διαδικασία. (Αν διαιρέσουμε το ποσό που πληρώνει το Κράτος ΣΗΜΕΡΑ, για συντάξεις του δημοσίου και για ελλείμματα ασφαλιστικών ταμείων, με τον αριθμό όσων έχουν ξεπεράσει τα 67, προκύπτει σύνταξη περί τα 650 ευρώ το μήνα ή 1300 ευρώ για κάθε ζευγάρι συνταξιούχων). Αυτό το ποσό, προτείνουμε να το λαμβάνουν όλοι: αγρότες και βουλευτές, μισθωτοί και πρώην νομάρχες, οικοδόμοι και δικαστές… . Η πρόταση είναι κοστολογημένη, με πρόβλεψη μεταβατικής περιόδου κατά την οποία οι ήδη συνταξιούχοι με μεγαλύτερη σύνταξη ΔΕΝ θα θιγούν (όπως και όσοι έχουν κατοχυρώσει ανώτερη σύνταξη), ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα λάβουν άμεσα την ΒΕΣ, εφόσον έχουν συμπληρώσει το 67ο έτος. Καταργούνται όλα τα ασφαλιστικά ταμεία και αξιοποιείται η περιουσία τους. Καταργούνται όλες οι εργατικές κρατήσεις και οι εργοδοτικές εισφορές. Ο εργαζόμενος κρατάει το επιπλέον ποσό στην τσέπη του, ενώ ο εργοδότης απαλλάσσεται από ένα τεράστιο βάρος, αυξάνοντας θεαματικά τη διεθνή ανταγωνιστικότητά του. Σκεφθείτε για λίγο την ανάπτυξη που θα έφερνε αυτό και μόνο το μέτρο! Ταυτόχρονα, παύει να είναι προτιμότερη η απασχόληση αλλοδαπών ή ανασφάλιστων εργαζόμενων, αφού έτσι κι αλλιώς δεν καταβάλλονται εργοδοτικές εισφορές: «μαύρη» εργασία και «Μανωλάδα» τέλος! Κι από εκεί και πάνω, καθαρό κεφαλαιοποιητικό σύστημα! Όποιος επιθυμεί μεγαλύτερη σύνταξη ή πολυτελέστερη νοσηλεία (π.χ. μονόκλινο δωμάτιο), πληρώνει από την τσέπη του. Ότι πληρώσεις θα πάρεις. Θέλεις κύριε βουλευτή υψηλή σύνταξη; Κάνε ένα ιδιωτικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, με τα επιπλέον χρήματα του υψηλού μισθού σου. Θέλεις κύριε εργαζόμενε σε ΔΕΚΟ μεγάλη σύνταξη; Κάνε με τους συναδέλφους σου μια ομαδική ασφάλιση, σε ταμείο της επιλογής σας. Δεν σε νοιάζει να πάρεις μεγάλη σύνταξη; Επένδυσε με όποιο τρόπο θέλεις τα χρηματά σου. Το κράτος εκπλήρωσε το ρόλο του, παρέχοντάς σου ένα ελάχιστο αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.
*Ο Γιώργος Καραβάνας είναι Βιολόγος και μέλος της ΔΕ της ΔΡΑΣΗΣ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας

Engish summary: I think that the biggest problem in Greece’s current economics situation is the fact that young people work for €800 gross, while their pension money are used to fund pensions in the order of €1,500 net. This is highly unfair and indicative of a generation that learned not to care about the future.
Κατά καιρούς, συζητάω με φίλους για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Οι περισσότεροι αναφέρουν θέματα όπως ο υπερτροφικός δημόσιος τομέας, ο ιδιωτικός τομέας που έμαθε να επενδύει χωρίς ρίσκο, η ανυπαρξία υποδομών, οι κακοί πολιτικοί ή η δυσλειτουργική δικαιοσύνη (ιδιαίτερα όσον αφορά οικονομικά θέματα). Δεν διαφωνώ, για την ακρίβεια νομίζω ότι ο συνδυασμός όλων αυτών ήταν καταλυτικός για την κατάντια της χώρας μας. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω όμως ότι το χειρότερο πρόβλημα στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι ο συνδυασμός της υψηλής ανεργίας και χαμηλών αμοιβών (αποτέλεσμα του πρώτου) με τις προκλητικές συντάξεις, ειδικά στο δημόσιο τομέα.
Λόγω της ηλικίας των γονέων μου (και οι 2 δημόσιοι υπάλληλοι), ακούω κατά καιρούς τις συντάξεις που παίρνουν διάφοροι γνωστοί τους και εξοργίζομαι.Οι περισσότερες είναι πολλές φορές πολλαπλάσιες της εγγυημένης που σχεδιάζει η κυβέρνηση (€380, αν θυμάμαι σωστά) και κάποιες φορές μεγαλύτερες του τελευταίου μισθού που λάμβαναν ως υπάλληλοι!
Πολλοί μάλιστα διαμαρτύρονται και για τις περικοπές: καταμετρητής της ΔΕΗ, που αργότερα έγινε και διευθυντής προσωπικού(!)  πάντα στηριζόμενος στα προσόντα του (απόφοιτος γυμνασίου), λάμβανε σύνταξη €2,800 (ή 110% του τελευταίου μισθού) η οποία και περικόπηκε στα €1,800! Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους είναι κάτω των 60 χρονών. Μπήκαν στο δημόσιο με τις γνωστές διαδικασίες της δεκαετίας του 80. Μετά την είσοδο της χώρας στη ζώνη του Ευρώ, έλαβαν αυξήσεις που συνήθως δεν αντιστοιχούσαν στην παραγωγικότητά τους (ή στη λογική).
Το σύνηθες επιχείρημα είναι για τις συντάξεις των €1,800 είναι το “έχουμε πληρώσει για τις συντάξεις μας”; αυτό δεν θα μπορούσε να είναι μακρύτερα από την αλήθεια. Ένας απλός υπολογισμός αρκεί για να τους πείσει για το αντίθετο: έστω ότι κάποιος πληρώνει €1,000 σαν ασφαλιστικές εισφορές το μήνα (εξαιρετικά απίθανο με βάση τα εκκαθαριστικά που έχω δει) επί 20 χρόνια; Με επιτόκιο 5\% (έστω ότι τα ασφαλιστικά ταμεία έκαναν τέλειες επενδύσεις τα τελευταία 20 χρόνια), αυτό μας δίνει μια παρούσα αξία €411,000 προς χρήση για συνταξιοδότηση τα επόμενα 20 χρόνια. Έστω τώρα ότι το επιτόκιο είναι μηδενικό (δηλαδή το χρήμα δεν χάνει την αξία του στο χρόνο) και τα χρήματα επιμερίζονται σε ισόποσες δόσεις: το πόσο αντιστοιχεί σε €1,710 το μήνα, τα οποία πρέπει να καλύψουν το φόρο και όποιες άλλες εισφορές. Συνεπώς, με εξαιρετικά ιδανικές συνθήκες, οι αριθμοί είναι συντριπτικά κατά αυτού του επιχειρήματος Εξάλλου, αν οι αριθμοί ήταν υπέρ, δεν θα χρειαζόταν κρατική επιχορήγηση στα ταμεία.
Μια ίσως ποιο λογική εξήγηση είναι το γεγονός ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα της Ελλάδας βασίζεται στην αλληλεγγύη των γενεών (άρα δεν είναι ανταποδοτικό). Πράγματι, έτσι είναι. Αλλά προσωπικά δεν βλέπω γιατί θα πρέπει η τωρινή γενιά να είναι αλληλέγγυα με την προηγούμενη (δεν εννοώ σε προσωπικό επίπεδο). Οι ευκαιρίες που είχε η προηγούμενη γενιά στην ηλικία των 25-35 να ξεκινήσει τη ζωή της ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας σήμερα. Ακόμη κι έτσι όμως, τα παραγωγικά αποτελέσματα της προηγούμενης γενιάς είναι απογοητευτικά: η κρίση που ζούμε σήμερα είναι η απόδειξη.
Με ποια λογική θα πρέπει η γενιά των ανθρώπων στην αρχή της παραγωγικής τους ηλικίας, με ελάχιστες προοπτικές ευημερίας, να χρηματοδοτεί την συνεχιζόμενη ευημερία των συνταξιούχων της προηγούμενης παραγωγικής γενιάς? Πόσοι νέοι πρέπει να δουλεύουν με το βασικό μισθό για να χρηματοδοτούν συντάξεις των €1,500 (ή ακόμη και των €800) ανθρώπων που ήδη έχουν οικογένεια, σπίτι(-α), αυτοκίνητο(-α) και ελάχιστες υποχρεώσεις πέραν της απόλαυσης των 30+ χρόνων ζωής που τους απομένουν? Κάτι τέτοιο είναι ξεκάθαρα ανήθικο.
Νομίζω ότι το ασφαλιστικό είναι το επόμενο μεγάλο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα. Και αυτό φοβάμαι θα γίνει κατά το γνωστό τρόπο: στην αρχή ο αρμόδιος υπουργός θα αδιαφορήσει, μετά η τρόικα θα “επιστήσει την προσοχή”, ο υπουργός θα εξαγγείλει “μελέτη βιωσιμότητας του ασφαλιστικού” η οποία θα αργήσει να ολοκληρωθεί, η τρόικα θα “συναρτήσει τις αλλαγές με την επόμενη δόση”, οι λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις θα κάνουν επαναστατική γυμναστική για 1-2 εβδομάδες χωρις να προτείνουν κάτι εναλλακτικό και τέλος ο υπουργός θα περικόψει οριζόντια όλες τις συντάξεις 20-30%. Όλοι θα είναι χαρούμενοι για 3-4 χρόνια, μέχρι ο κύκλος να επαναληφθεί.
Τι προτείνω όμως; Όσο και αν ακούγεται ακραίο, νομίζω ότι το ποιο δίκαιο σύστημα είναι όλοι να λαμβάνουν μια εγγυημένη σύνταξη η οποία προσαυξάνεται αναλογικά με τις εισφορές που έχει καταβάλει ο καθένας στο ασφαλιστικό του ταμείο, υπολογισμένες σε ορίζοντα 20 χρονών από τη συνταξιοδότηση. Τα δε όρια ηλικίας πρέπει να είναι σταθερά και χωρίς καμία εξαίρεση τα 65 χρόνια (εκτός βαρέων/ανθυγιεινών επαγγελμάτων).Η εγγυημένη σύνταξη μπορεί να καλυφθεί από τις σημερινές κρατικές επιχορηγήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία. Οτιδήποτε άλλο είναι εξαιρετικά άδικο για τη γενιά που σήμερα προσπαθεί να βρει μια δουλειά και πληρώνει εισφορές για τους συνταξιούχους των €1,800.
Ο Στέφανος Μάνος είχε υπολογίσει το 2012 εγγυημένη σύνταξη €700 για όλους με βάση αυτά τα ποσά. Αλλά ποιος ακούει τους ακραίους νεο-φιλελεύθερους…
ΠΗΓΕΣ :