Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Ο πρώτος τυφλός με άδεια οπλοφορίας!



Αυτή είναι μια «είδηση» που χρόνια τώρα διχάζει και προβληματίζει:
  • Για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 2001 (και ίσως παγκοσμίως) ένας τυφλός απέκτησε άδεια οπλοφορίας! (Η άδεια είναι τύπου concealed – carry, δηλαδή δεν πρέπει το όπλο να επιδεικνύεται, αλλά παραμένει κρυμμένο μέσα στο ρουχισμό.)
  • Στα 27 του, ο Carey McWilliams (συγγραφέας, σκοπευτής και κυνηγός) έγινε ο πρώτος τυφλός στη χώρα του που μπορεί να φέρει νόμιμα πυροβόλο όπλο. Παλαιότερα αξιωματικός σε ομάδα εφέδρων, είχε αρκετή εκπαίδευση στα όπλα στο στρατό, αν και έχασε το φως του στα 14.
  • Φυσικά τον πολέμησαν, τόσο τα MME όσο και πολλές διασημότητες που κινούν νήματα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

    Αυτός όμως εκεί, δεν το έβαλε κάτω:
  1. Θήρευσε αντιλόπη στα 143m (με βοήθεια)
  2. Θήρευσε αλιγάτορα στα 15cm (χωρίς βοήθεια)!
  3. Έγραψε σχετικά βιβλία τόσο για ανθρώπους της δράσης, όσο και για τυφλούς που θέλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του (για τους τελευταίους και σε μορφή κασέτας)
Κάποτε πολέμιος του κυνηγιού, τώρα φανατικός κυνηγός, ανακάλυψε πως «το κυνήγι τον συνδέει με ένα σύστημα μεγαλύτερο από αυτόν τον ίδιο, ενώ τον βοηθά να καταπολεμήσει τις σοβαρές φοβίες που απέκτησε μετά από μια σοβαρή επίθεση σκύλου».
Κάποιοι θα βιαστούν να γελάσουν. Κάποιοι θα βιαστούν να κρίνουν. Κάποιοι θα εκφραστούν υποτιμητικά για την αμερικάνικη κουλτούρα / οπλοκατοχή / οπλοφορία. Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για λίγη σκέψη. Ας αναρωτηθούμε, έχει αυτός ο άνθρωπος το δικαίωμα να:
  • Φύγει μια μέρα από ένα σκοπευτήριο γεμάτος αδρεναλίνη, μυρίζοντας μπαρούτι; Να ζήσει έντονες εμπειρίες, έστω με τη βοήθεια ενός εκπαιδευτή;
  • Νιώσει τη χαρά της θήρευσης, οργανώνοντας στη συνέχεια ένα «ειδικό» δείπνο για τους φίλους του;
  • Αμύνεται, έστω και στην απόσταση των 15 εκατοστών;
  • Αντιμετωπίσει τις φοβίες του;
  • Βελτιώσει την ποιότητα ζωής του;
…Και έρχεται το «βαθυστόχαστο» επιχείρημα… «Μα είναι τυφλός! Δεν βλέπει πού ρίχνει – είναι δημόσιος κίνδυνος!»
Αυτοί που σκέφτονται τοιουτοτρόπως μάλλον ποτέ δεν είδαν τον εαυτό τους να οδηγεί, ούτε θα αναλογιστούν ότι τυφλός δεν σημαίνει ανόητος. Αυτονόητο είναι πως ένας ΑΜΕΑ μπορεί κάλλιστα να ξεπεράσει τον μέσο άνθρωπο, τόσο σε αυτοσυγκράτηση, όσο και σε νοημοσύνη.