Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Πως το ΝΑΤΟ αποφάσισε (κάποτε) να μετατρέψει το Trafficking σε "Θέμα Διεθνούς και Εσωτερικής Ασφάλειας"


Η καταπολέμηση του trafficking

Ο Πλοίαρχος Keith J. Allred εξετάζει την πολιτική του NATO πάνω στην καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης ανθρωπίνων υπάρξεων.
Ένα από τα λιγότερο γνωστά αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής της Κωνσταντινούπολης του NATO το 2004 ήταν η υιοθέτηση μιας Πολιτικής του NATO Εναντίον της Διακίνησης Ανθρώπων.

Η Πολιτική αποκαλεί το trafficking ένα έγκλημα που αξίζει παγκόσμια καταδίκη, και την περιγράφει ως ένα «σύγχρονο σκλαβοπάζαρο το οποίο τροφοδοτεί την διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα» και που κουβαλά μαζί του και το ενδεχόμενο του να «αποσταθεροποιήσει εύθραυστες κυβερνήσεις».


Η πολιτική εγκρίθηκε από όλους τους αρχηγούς των κρατών και των κυβερνήσεων, και ισχύει για όλα τα κράτη που συνεισφέρουν στρατεύματα στις επιχειρήσεις του NATO. Δύο χρόνια μετά, αρχίζει να φαίνεται η πρόοδος και η πρωτοβουλία οδήγησε σε πολλές προσπάθειες για να εμποδιστεί με επιτυχία το πρόβλημα της διακίνησης.

Μπορεί να φαίνεται παράξενο να έχει αποφασίσει το NATO να κάνει θέμα ασφαλείας αυτό το οποίο εμφανίζεται να είναι ένα κοινωνικό ή αστυνομικό πρόβλημα, όμως η πρωτοβουλία αντικατοπτρίζει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι διακίνηση ανθρώπων δημιουργεί μια απειλή για τις επιχειρήσεις του NATO, όπου οι ίδιες αυτές μπορούν να δημιουργήσουν ή να αυξήσουν τη ζήτηση για τη διακίνηση γυναικών. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί έχουν υπολογίσει ότι εκατοντάδες χιλιάδες θυμάτων διακινούνται κάθε χρόνο.

Το trafficking είναι μια σημαντική πηγή εσόδων για τις εγκληματικές οργανώσεις των οποίων οι δραστηριότητες μπορούν να αποσταθεροποιήσουν νόμιμες κυβερνήσεις και να υπονομεύσουν την αποστολή του NATO.

Εξ ου, και το ότι το trafficking θα πρέπει να ιδωθεί ως μια απειλή ασφαλείας που αξίζει την προσοχή του NATO.



Και ενώ η Πολιτική αντιμετωπίζει όλες τις πλευρές της ανθρώπινης διακίνησης, αναγνωρίζει ειδικά την επίπτωση την οποία μπορούν να έχουν τα ανεπτυγμένα στρατεύματα πάνω στη ζήτηση για γυναίκες που έχουν διακινηθεί για εμπόριο στο σεξ. Όταν οι ανεπτυγμένες δυνάμεις προστατεύουν εκδιδόμενες γυναίκες, συχνά αγοράζουν υπηρεσίες από επιχειρήσεις του οργανωμένου εγκλήματος και δημιουργούν τη ζήτηση για γυναίκες που έχουν διακινηθεί. Τα στρατεύματα του NATO που εμπλέκονται σε τέτοιες δραστηριότητες συχνά προστατεύουν σκλάβες του σεξ και γεμίζουν τον κορβανά των οργανωμένων εγκληματιών σε κράτη όπου επιχειρεί το NATO. Κανένα από αυτά τα αποτελέσματα δεν αξίζει για το NATO ή για τα μέλη του.

Η απόφαση του NATO να αντιμετωπίσει την διακίνηση ανθρώπων συνέπεσε με άλλα περιστατικά που έδειξαν το ρόλο των ανεπτυγμένων στρατευμάτων στο παράνομο εμπόριο σεξ. Οι ισχυρισμοί για σεξουαλικά αδικήματα από στρατιώτες του ΟΗΕ ήρθαν στην επιφάνεια στο Κονγκό το 2003 κάτι που έφερε σε αμηχανία τα Ηνωμένα Έθνη. Ο Γενικός Γραμματέας Kofi Annan εξοργίστηκε όταν έμαθε ότι στρατιώτες του ΟΗΕ κατηγορήθηκαν για βιασμό και κακοποίηση γυναικών και παιδιών στο Κονγκό.

Παρόμοιες κατηγορίες στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας έκαναν τις αναφορές αξιόπιστες. Σε μια μελέτη του Ταμείου Ανάπτυξης για Γυναίκες το 2002 που έφερε τον τίτλο Γυναίκες, Πόλεμος και Ειρήνη: Η Αποτίμηση των Ανεξάρτητων Ειδικών πάνω στην Επίπτωση της Ένοπλης Σύγκρουσης στις Γυναίκες και ο Ρόλος των Γυναικών στην Οικοδόμηση Ειρήνης, και συνέγραψαν οι Elizabeth Rehn και Ellen Johnson Sirleaf τεκμηριώθηκε η εμπλοκή στρατιωτών του ΟΗΕ σε σεξουαλικά αδικήματα, συμπεριλαμβανομένης της διακίνησης ανθρώπων στην Αγκόλα, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Καμπότζη, την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Ανατολικό Τιμόρ, το Κοσσυφοπέδιο, την Λιβερία, τη Μοζαμβίκη, τη Σιέρα Λεόνε και τη Σομαλία.

Όταν αναπτύχθηκαν οι κυανόκρανοι στην πρώην Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1990, έφεραν μαζί τους και τη ζήτηση για σεξουαλικές υπηρεσίες η οποία αντιμετωπίστηκε κατάλληλα με την αύξηση της διακίνησης των γυναικών στην περιοχή για το σκοπό αυτό. Οι οίκοι ανοχής ξεφύτρωσαν σχεδόν μέσα σε μια νύχτα έξω από τους στρατώνες, με ονόματα κλαμπ και ατμόσφαιρες που γοήτευαν και ήταν ανάλογες με την εθνικότητα των στρατευμάτων στην πλησιέστερη βάση. Όταν έκλεισαν οι βάσεις, έκλεισαν επίσης και οι οίκοι ανοχής. Πολλές από τις γυναίκες που εργαζόντουσαν σε αυτούς τους οίκους ανοχής είχαν διακινηθεί στην πρώην Γιουγκοσλαβία αποκλειστικά για να εξυπηρετήσουν τους Κυανόκρανους του ΟΗΕ. Η σχέση μεταξύ των ανεπτυγμένων στρατευμάτων και της ζήτησης για εμπόριο γυναικών ήταν πρόδηλη.

Επίσης και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ένα δυσάρεστο επεισόδιο που δείχνει την υπερβολικά στενή σχέση μεταξύ των στρατευμάτων και της εμπορίας γυναικών. Τον Μάιο του 2002, ένα ρεπορτάζ της τηλεόρασης Fox News υπαινίχθηκε ότι στρατεύματα των ΗΠΑ στη Νότιο Κορέα πραγματοποιούσαν «περιπολίες αβρότητας» για να προστατεύουν οίκους ανοχής που εκμεταλλευόντουσαν διακινημένες γυναίκες. Η εκπομπή αυτή της τηλεόρασης που παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε η αιτία να γράψουν 14 Βουλευτές στον Γενικό Επιθεωρητή του Υπουργείου Άμυνας ζητώντας του να ερευνήσει αυτό το οποίο εμφανιζόταν να είναι επίσημη συμμετοχή σε ή υποστήριξη σε διακίνηση ανθρώπων. Και ενώ ο Γενικός Επιθεωρητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε απροκάλυπτη στρατιωτική υποστήριξη σε διακινητές ανθρώπων στην Νότιο Κορέα, βρήκε μια «υπερβολικά οικεία» σχέση μεταξύ των δυνάμεων των ΗΠΑ εκεί και της εμπορίας σεξ. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ στη Νότιο Κορέα ντροπιάστηκαν από τα ευρήματα αυτά και προχώρησαν σε αστραπιαία βήματα για να εμποδίσουν από του να έχουν οποιαδήποτε περαιτέρω ανάμειξη οι Αμερικανοί στρατιώτες.

Η πολιτική του NATO

Εν μέρει ως αποτέλεσμα επεισοδίων όπως τα ανωτέρω, οι πρέσβεις της Νορβηγίας και των ΗΠΑ στο NATO ξεκίνησαν τον Μάιο του 2004 την μελέτη μιας πολιτικής του ΝΑΤΟ ευρέως φάσματος πάνω στο θέμα της διακίνησης ανθρώπων. Η Πολιτική, που τελικά εγκρίθηκε στην Κωνσταντινούπολη, έβαλε το NATO σε μια πορεία η οποία θα πρέπει να αποτρέψει τα Συμμαχικά στρατεύματα από του να εμπλακούν σε δραστηριότητες που διευκολύνουν ή υποστηρίζουν την παράνομη διακίνηση ανθρώπων.

Το trafficking απειλεί να αποσταθεροποιήσει κυβερνήσεις και ενθαρρύνει τα εγκληματικά δίκτυα.
Ζητά από τα κράτη μέλη να προβούν σε διάφορες ενέργειες για να μειώσουν την διακίνηση ανθρώπων. Αυτές περιλαμβάνουν την αναθεώρηση της εθνικής νομοθεσίας, επικύρωση, αποδοχή ή έγκριση της Συνθήκης του ΟΗΕ Εναντίον του Οργανωμένου Εγκλήματος και του Πρωτοκόλλου της για την Πρόληψη, Καταστολή και Τιμωρία της Διακίνησης Ατόμων, ειδικά Γυναικών και Παιδιών, εκπαίδευση όλου του προσωπικού που λαμβάνει μέρος σε ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις, δεσμευτικοί με συμβόλαιο όροι που να απαγορεύουν στους εργολάβους από του να εμπλακούν ή να διευκολύνουν την παράνομη διακίνηση ανθρώπων, και τη δέσμευση του να αξιολογήσουν την υλοποίηση των προσπαθειών τους ως μέρος των εξελισσόμενων αναθεωρήσεων που θα πραγματοποιηθούν από τις αρμόδιες αρχές.

Όλα τα κράτη του NATO υπέγραψαν και πολλά έχουν επικυρώσει τόσο την Συνθήκη εναντίον του Διεθνούς Οργανωμένου Εγκλήματος όσο και το Πρωτόκολλό του πολύ πριν το ζητήσει η Διάσκεψη Κορυφής της Κωνσταντινούπολης. Από τη Διάσκεψη Κορυφής και μετά, άλλα δύο κράτη – το Βέλγιο και οι Ηνωμένες Πολιτείες – επικύρωσαν τη Συνθήκη πάνω στο Οργανωμένο Έγκλημα και το Πρωτόκολλο πάνω στην Διακίνηση Ανθρώπων. Πέντε μένουν να επικυρώσουν μία από τις δύο Συνθήκες: η Δημοκρατία της Τσεχίας, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Ισλανδία, η Ιταλία και το Λουξεμβούργο.

Μεγάλο μέρος της πρόσφατης προόδου στην καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης ανθρώπων επιτεύχθηκε μέσω της θέσπισης νέων νόμων, της οικοδόμησης της δυνατότητας των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των υπηρεσιών επιβολής του νόμου και του δικαστικού συστήματος να παράσχουν υπηρεσίες στα άτομα που έχουν διακινηθεί παρανόμως, και της εκμάθησης των καλύτερων πρακτικών για έρευνα και ποινική δίωξη.

Για παράδειγμα, η Νορβηγία, δρομολόγησε ένα Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Καταπολέμηση της Διακίνησης το 2003 και δημοσίευσε ένα αναθεωρημένο σχέδιο το 2005. Το σχέδιο αυτό προνοεί για την αναγνώριση των θυμάτων και για αυξημένες προσπάθειες για την αναγνώριση και την ποινική δίωξη των διακινητών, και θα υλοποιηθεί μεταξύ του 2006 και του 2008. Ο Κώδικας Επικοινωνίας των Νορβηγικών Ενόπλων Δυνάμεων απαγορεύει την αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών και σχέσεων που μπορούν κατά διάφορο τρόπο να αδυνατίσουν την εμπιστοσύνη πάνω στην αμεροληψία της δύναμης. Το Νορβηγικό στρατιωτικό προσωπικό που θα παραβιάζει τον κώδικα θα υπόκειται σε τιμωρία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν ένα νέο άρθρο στον στρατιωτικό τους κώδικα που ισχύει από τις 15 Νοεμβρίου 2005, το οποίο απαγορεύει στα μέλη των ενόπλων της δυνάμεων από του να προστατεύουν κοινές γυναίκες. Το νέο άρθρο θα επιτρέψει στους στρατιωτικούς διοικητές να τιμωρούν στρατιώτες που πληρώνουν για σεξουαλικές υπηρεσίες. Οι Δυνάμεις των ΗΠΑ στην Κορέα έχουν ένα σθεναρό και εκτεταμένο πρόγραμμα για να προληφθεί από του να προστατεύουν οι Αμερικανοί στρατιώτες που έχουν αναπτυχθεί εκεί εγκαταστάσεις όπου μπορεί να κρατούνται γυναίκες που έχουν διακινηθεί παρανόμως.

Οικοδόμηση δυνατότητας

Η Αμερικανική Υπηρεσία για Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) και η Ρουμανία συνεργάστηκαν πάνω σε ένα περιφερειακό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο για τις «καλύτερες πρακτικές» στην καταπολέμηση της διακίνησης για τους αξιωματικούς των υπηρεσιών επιβολής του νόμου. Το εγχειρίδιο είναι αποτέλεσμα εντατικής συνεργασίας δύο ετών μεταξύ USAID/Ρουμανίας, του Προγράμματος Ανάπτυξης του ΟΗΕ, και των Υπουργείων Διοίκησης και Εσωτερικών της Ρουμανίας.

Έχοντας γραφεί για αξιωματικούς της συνοριακής αστυνομίας, ειδικές μονάδες της αστυνομίας, και εισαγγελείς, το εγχειρίδιο εγκρίθηκε επισήμως από το Γραφείο για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα του ΟΗΕ στη συνάντηση των περιφερειακών ανώτερων αξιωματικών επιβολής του νόμου στη Βιέννη τον Δεκέμβριο του 2003. Η περιφερειακή στρατηγική εκπαίδευσης κατά της διακίνησης εγκρίθηκε από 13 κράτη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης – Αλβανία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο, Τουρκία, πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας*, όπως επίσης και την Αποστολή του ΟΗΕ στο Κοσσυφοπέδιο – και προβλέπεται να είναι το πλέον προηγμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα επιβολής του νόμου εναντίον της διακίνησης παγκοσμίως. Αρκετές εκατοντάδες αξιωματικοί της αστυνομίας στην περιοχή έχουν ήδη λάβει ειδική εκπαίδευση κατά της διακίνησης η οποία βασίζεται πάνω σε αυτό το νέο εγχειρίδιο, και αστυνομικές ακαδημίες σε αρκετά κράτη έχουν υιοθετήσει μαθήματά του στις διδακτέες ύλες των μαθητών τους. Το εγχειρίδιο περιλαμβάνει και μια νομοθετική επιτομή και ένα κατάλογο επαφών ειδικά για την Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το κεφάλαιο για τις καλύτερες πρακτικές, περιλαμβάνει μια γενική επισκόπηση της μεθοδολογίας στη διακίνηση, πρακτικές συμβουλές για διεθνή συνεργασία, εξειδικευμένες ανακριτικές τεχνικές, και τακτικές για την αποδιοργάνωση της διακίνησης, που μπορούν να προσαρμοστούν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Διεθνής Οργανισμός για Μετανάστευση (IOM), η USAID και η Τουρκική κυβέρνηση υλοποίησαν ένα πρόγραμμα εναντίον της διακίνησης προσώπων το οποίο εγκαινιάστηκε από το γραφείο του ΙΟΜ στην Άγκυρα. Το πρόγραμμα προχωρά σε μια περιεκτική προσέγγιση για την καταπολέμηση της διακίνησης ανθρώπων, αυξάνοντας την ποινική δίωξη των διακινητών, προστατεύοντας τα διακινηθέντα άτομα και προλαμβάνει την διακίνηση μέσα από την ενημέρωση του κοινού και την παρέμβαση. Το πρόγραμμα των 600.000 Δολ. ΗΠΑ περιλάμβανε ποσά για μια «Γραμμή Βοηθείας 157». Ένθετα σε διαβατήρια που δίνονται σε πιθανά θύματα διακίνησης καθώς περνούν μέσα από τα σημεία ελέγχου της υπηρεσίας μετανάστευσης τα ενημερώνουν για την υπηρεσία αυτή. Παρόμοια με το 911 το νούμερο έκτακτης ανάγκης που είναι γνωστό στους πάντες στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 157 είναι μια γραμμή βοήθειας για έκτακτες καταστάσεις αποκλειστικού προορισμού η οποία έχει ήδη βοηθήσει στο να σωθούν πάνω από 60 θύματα διακίνησης, και βοήθησε τον ΙΟΜ να επιστρέψει περισσότερες από 200 γυναίκες, που διακινήθηκαν παράνομα, στα σπίτια τους. Υπό ανάπτυξη είναι ένα εθνικό δίκτυο αναφοράς για παρανόμως διακινηθέντα άτομα.

Η Σχολή του NATO ανέπτυξε τρία μαθήματα τα οποία προσφέρει σε οκτώ από τις μόνιμες σειρές μαθημάτων που διδάσκονται στο Oberammergau, στη Γερμανία. Ένα Γενικό Μάθημα, ένα Μάθημα για Στρατιωτικούς Διοικητές, και ένα Μάθημα Επιβολής του Νόμου προειδοποιούν τους σπουδαστές της Σχολής του NATO για τα θέματα της παράνομης διακίνησης ανθρώπων. Όλα τα μαθήματα αυτά διατίθενται και στα άλλα εκπαιδευτικά ινστιτούτα του NATO και της Σύμπραξης για την Ειρήνη, σε μια έκδοση για το διαδίκτυο προκειμένου να διανεμηθεί για προηγμένη εκμάθηση. Το Τουρκικό Κέντρο Εκπαίδευσης της PfP στην Άγκυρα δημιούργησε μια σειρά μαθημάτων μιας εβδομάδας πάνω στην Καταπολέμηση του Λαθρεμπορίου και της Διακίνησης Ανθρωπίνων Υπάρξεων, και στη διάρκεια του περασμένου χρόνου προσέφερε τη σειρά αυτή μέσω κινητών ομάδων εκπαίδευσης στην Αλβανία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, το Καζακστάν, τη Ρουμανία, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας*, το Τατζικιστάν, το Τουρκμενιστάν και την Ουκρανία.

Οι πρωτοβουλίες αυτές, και πολλές άλλες σαν και αυτή, ευρίσκονται σε διάφορα στάδια σχεδιασμού και υλοποίησης σε ολόκληρη τη Συμμαχία. Το NATO αναγνώρισε στην Κωνσταντινούπολη ότι δεν μπορούσε πλέον να αγνοήσει τις δύο αιχμηρές απειλές που δημιουργεί το trafficking. Πρώτον, ως επιχείρηση που παρέχει κάθε χρόνο εκατομμύρια δολάρια στο οργανωμένο έγκλημα, το trafficking απειλεί να αποσταθεροποιήσει τοπικές κυβερνήσεις και ενθαρρύνει τα εγκληματικά δίκτυα που αντιτίθενται σε αυτές. Η προστασία των εγκαταστάσεων αυτών από στρατεύματα του NATO χρηματοδοτεί και υποστηρίζει μια απειλή για την ασφάλεια που είναι σφόδρα αντιπαραγωγική για την αποστολή του NATO. Επιπλέον, οι Σύμμαχοι του NATO αναγνώρισαν επίσης ότι τα στρατεύματα του NATO που προστατεύουν οίκους ανοχής ή άλλως διευκολύνουν την διακίνηση ανθρώπων εμπλέκονται τα ίδια σε στην εγκληματική επιχείρηση ως πελάτες. Για λόγους αρχής και προκειμένου να διατηρηθεί η ακεραιότητα των επιχειρήσεων του NATO, αυτό πρέπει να προληφθεί. Ωστόσο, σήμερα, μόνον η Νορβηγία και οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουμε ότι ανέλαβαν δράση για να εμποδίσουν το στρατιωτικό τους προσωπικό από του προστατεύουν πόρνες όταν έχουν αναπτυχθεί.

Άλλοι Εταίροι του NATO κινούνται για να εφαρμόσουν την Πολιτική με διαφορετικούς τρόπους. Επιπρόσθετα, το NATO πραγματοποιεί μια ενδελεχή αναθεώρηση της Πολιτικής με σκοπό ενδεχόμενες ενισχύσεις που πιθανά να εκτιμηθούν ως απαραίτητες από το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο. Και ενώ ήδη υπήρξε κάποια θετική κίνηση, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αποτιμήσουμε την επίπτωση όλων εκείνων των πρωτοβουλιών που είναι σήμερα σε εξέλιξη. Όμως υπάρχει λόγος να ελπίζουμε ότι οι πρωτοβουλίες αυτές που τίθενται πλέον σε ισχύ θα αρχίσουν να διαταράσσουν και να εξασθενούν τις εγκληματικές επιχειρήσεις που κερδίζουν από την οργανωμένη διακίνηση ανθρώπων. Και άλλες κυβερνήσεις πρέπει να προχωρήσουν σε ενέργειες για να εμποδίσουν τις δυνάμεις τους από του να διευκολύνουν την παράνομη διακίνηση ανθρώπων προστατεύοντας τις εγκαταστάσεις όπου μπορεί να κρατούνται παρά τη θέλησή τους τα θύματα της διακίνησης. Μόνον ο χρόνος θα μας πει το βαθμό στον οποίο η νέα Πολιτική βοηθά στην μείωση αυτού που είναι ένα από τα μεγαλύτερα δεινά των ημερών μας.

Ο Πλοίαρχος Keith J. Allred είναι ανώτερος Στρατιωτικός Δικαστής στο Δικαστικό Σώμα, του Ναυτικού των ΗΠΑ. Μεταξύ του 2003 και του 2005 ανήκε στο διδακτικό προσωπικό του Ευρωπαϊκού Κέντρου για Σπουδές Ασφαλείας George C. Marshall European στην πόλη Garmsich, της Γερμανίας. Οι απόψεις που εκφράζονται είναι εκείνες του συγγραφέα μόνον, και δεν αντιπροσωπεύουν τις απόψεις οποιασδήποτε κυβερνητικής υπηρεσίας. 


http://www.nato.int