Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Θα πρέπει η "Εσωτερική Ασφάλεια" (Homeland Security) να είναι μια θεμελιώδης αποστολή του ΝΑΤΟ; ("ενδιαφέροντες" εσωτερικοί Προβληματισμοί "Ακαδημαϊκών Τεχνοκρατών" του ΝΑΤΟ από το 2006 που περιλαμβάνουν τον "Σχεδιασμό ανάληψης(βλ.διαρπαγής) των Ηνίων Ασφαλείας (από τα χέρια) των Κρατών Μελών")

Ενδιαφέρον Debate "εσωτερικών τεχνοκρατών θιασωτών του ΝΑΤΟ" από το 2006.

Ο Rafael L. Bardají κατ’ αντιπαράθεση με τον Daniel Keohane
Ο Rafael L. Bardají (2006)  διευθυντής διεθνούς πολιτικής στο Fundación para el Análisis y los Estudios Sociales στη Μαδρίτη.
Ο Daniel Keohane (2006) senior research fellow για πολιτική ασφάλειας και άμυνας στο Κέντρο για Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση στο Λονδίνο.
                 

Αγαπητέ Daniel,

Εάν ένα βαλλιστικός πύραυλος, που εκτοξεύτηκε από ένα συγκεκριμένο κράτος, επρόκειτο να κτυπήσει Ευρωπαϊκό έδαφος, θα θεωρείτο από το ΝΑΤΟ ως μια επίθεση εναντίον όλων, σύμφωνα με το Άρθρο 5 της ιδρυτικής Συνθήκης της Συμμαχίας. Γιατί, τότε, μια βρώμικη βόμβα, που τοποθετήθηκε από τρομοκρατική ομάδα, ας πούμε, σε ένα εμπορευματοκιβώτιο σε κάποιο Ευρωπαϊκό λιμάνι, να θεωρείται μόνον ως ένα ποινικό αδίκημα; Γιατί θα πρέπει η αντίδραση σε έναν βαλλιστικό πύραυλο να είναι στρατιωτικό θέμα ενώ την ίδια στιγμή αυτή σε μια απλή πυρηνική συσκευή αφήνεται στα χέρια της αστυνομίας;
Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να αναγνωρίσουμε ότι οι σημερινοί τρομοκράτες, ειδικά της al Qaida και των διαφόρων παρακλαδιών της, αύξησαν την καταστρεπτικότητα και την φιλοδοξία του τρομοκρατικού τρόπου πέρα από εκείνων των παραδοσιακών τρομοκρατικών ομάδων όπως η ΕΤΑ, ο ΙRΑ ή το PΚΚ.

Επιπλέον, κανένα κράτος – ούτε ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες – δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και να επικρατήσει πάνω σε αυτό που έχει γίνει από μόνη της μια παγκόσμια απειλή.


Από τη στιγμή που το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε αρχικά για να ενισχύσει την ασφάλεια των μελών του μέσα από συλλογικές διευθετήσεις, πιστεύω ότι η Συμμαχία τώρα πρέπει να παίξει ένα παρόμοιο ρόλο στην καταπολέμηση της σημερινής απειλής της τρομοκρατίας με αυτόν που έπαιξε στον Ψυχρό Πόλεμο απέναντι στην Σοβιετική απειλή. Επιπλέον, θα πρέπει να το πράξει αυτό κάνοντας την εσωτερική ασφάλεια μια θεμελιώδη αποστολή.

Δύο βασικές ιδέες. Πρώτον, η εσωτερική ασφάλεια δεν είναι μια καινούργια γενική ιδέα για το ΝΑΤΟ. Μάλιστα, στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Συμμαχία κατείχε σχέδια για να πολεμήσει τις Σοβιετικές ειδικές δυνάμεις, τους Speznats, σε περίπτωση που επιτύγχαναν να αναπτυχθούν πίσω από τις πρώτες γραμμές και διείσδυαν στις κοινωνίες μας εκ των όπισθεν. Δεύτερον, οι στρατιωτικές δυνάμεις ήταν πάντοτε έτοιμες να βοηθήσουν τις πολιτικές αρχές εάν και όταν απαιτείτο, είτε αυτό αφορούσε την αντίδραση σε φυσικές καταστροφές, είτε το σφράγισμα των συνόρων ή την προστασία καίριας υποδομής.

Η Συμμαχία πρέπει να παίξει ένα παρόμοιο ρόλο στην καταπολέμηση της σημερινής απειλής της τρομοκρατίας με αυτόν που έπαιξε στον Ψυχρό Πόλεμο απέναντι στην σοβιετική απειλή.
Για χρόνια, οι αναλυτές και οι επαγγελματίες για την ασφάλεια υποκρίθηκαν υπακοή στην ανάγκη για μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την αντιμετώπιση των νέων, αναδυόμενων και μη συμβατικών απειλών, ισχυριζόμενοι ότι η εσωτερική και η διεθνής ασφάλεια θα πρέπει να βλέπετε ως ένα συνεκτικό σύνολο και όχι ως δύο χωριστοί και διαφορετικοί τομείς. Παρόλα αυτά, οι διοικητικές διαιρέσεις παραμένουν. Από την μία πλευρά, έχουμε υπουργεία εσωτερικών, από την άλλη, έχουμε υπουργεία άμυνας με υπηρεσίες πληροφοριών να βρίσκονται κάπου μεταξύ τους. Αυτή η αποσπασματική προσέγγιση είναι αναχρονιστική.

Για να υπερισχύσουμε της τρομοκρατίας, πρέπει να κάνουμε δύο πράγματα. Πρέπει να εξουδετερώσουμε την απειλή, όπου και αν βρίσκεται, και να μειώσουμε την ευπάθεια μας. Όμως το έργο αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με κατετμημένο τρόπο. Για τον λόγο αυτό, χρειαζόμαστε ένα κύριο όργανο που να συντονίζει, το οποίο, κατά την άποψή μου πρέπει να είναι το ΝΑΤΟ. Βεβαίως, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατέχει επίσης κάποιες δυνατότητες για να καταπολεμήσει την τρομοκρατία όσον αφορά τον δικαστικό και τον αστυνομικό συντονισμό. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει λίγα μέσα με τα οποία μπορεί να αποτρέψει μια άλλη επίθεση και είναι περιορισμένη η ικανότητα των κρατών μελών της να αντιμετωπίζουν απειλές που εκπορεύονται πέρα από τα σύνορά τους.

Παρόλα αυτά, για να παίξει το ΝΑΤΟ ένα σαφή και αποτελεσματικό ρόλο στην εσωτερική ασφάλεια, η Συμμαχία πρέπει να προχωρήσει σε αλλαγές. Πρώτον, το ΝΑΤΟ πρέπει να αναπτύξει ένα καινούργιο τρόπο σκέψης και με σαφήνεια και κατηγορηματικά να προσδιορίσει τις εξτρεμιστικές Ισλαμικές ομάδες που αποτελούν ζωτική απειλή για τη Συμμαχία και να συμπεριφερθεί ανάλογα.

Δεύτερο, το NATO χρειάζεται μια νέα οργανωτική κουλτούρα. Για το σκοπό αυτό, η Συμμαχία πρέπει να αρχίσει με συγκαλεί διευρυμένες ή ενισχυμένες συνεδριάσεις του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου στις οποίες να κάθονται μαζί οι αντιπρόσωποι των υπουργείων άμυνας και εσωτερικών. Θα πρέπει επίσης να δημιουργήσει μια νέα λειτουργική διοίκηση, η οποία πιθανά θα πρέπει να σχεδιαστεί σε παρόμοιες γραμμές με αυτές τις Συμμαχικής Διοίκησης Μετασχηματισμού, η οποία ασχολείται ειδικά με την αντιτρομοκρατία. Οι ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να αναπτύξουν νέες γενικές ιδέες, να προετοιμάσουν μονάδες ειδικών επιχειρήσεων, και να προσδιορίσουν ανάλογα τους προϋπολογισμούς τους, όπου όλα αυτά θα μπορούν να επιτευχθούν καλύτερα μέσα από ενιαία ηγεσία. Το κύριο θέμα, σε κάθε περίπτωση, θα είναι το να διερευνηθούν οι τρόποι με τους οποίους οι δυνάμεις του NATO μπορούν να χρησιμοποιηθούν με αποτρεπτική ικανότητα, όχι απλά στην διαχείριση των επιπτώσεων αφού έχει συμβεί πρώτα μια επίθεση.

Η κύρια ευθύνη οποιουδήποτε ηγέτη είναι το να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες του. Για το σκοπό αυτό, το NATO αποτέλεσε ένα αξιοθαύμαστα αποτελεσματικό εργαλείο στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν η αμυντική του ασπίδα παρείχε το αποτρεπτικό μέσο το οποίο έπεισε τη Σοβιετική Ένωση να μην εισβάλλει. Κατά τα τελευταία χρόνια, το NATO επέτυχε να αυτο-μετασχηματιστεί σε μια συμμαχία ικανή να επεμβαίνει για να εξάγει σταθερότητα σε ταραγμένες περιοχές που είναι πέρα από το Συμμαχικό έδαφος. Ωστόσο, εάν οι τρομοκρατικές επιθέσεις συνεχίσουν να απειλούν την ασφάλεια μας – όπως φαίνεται ότι συμβαίνει –θα αρχίσει ο κόσμος τελικά να αμφισβητεί το σκοπό ενός δαπανηρού, άκρως εκπαιδευμένου, και γενικά αποτελεσματικού οργανισμού ο οποίος εμφανίζεται να είναι καλός στο να αντιμετωπίζει τις ανάγκες για ασφάλεια τρίτων κρατών, αλλά που είναι σχεδόν άσχετος με την δική τους ασφάλεια στην πατρίδα τους.

Για να είμαστε δίκαιοι, το NATO ενεπλάκη με την αντιτρομοκρατία τα τελευταία χρόνια και μπορεί εύκολα να αυξήσει την εμπλοκή αυτή. Η Επιχείρηση Active Endeavour στην Mεσόγειο μπορεί να διευρυνθεί γεωγραφικά· μπορεί να στηθεί ένα σύστημα αντιβαλλιστικών πυραύλων· μπορεί να αναπτυχθεί ένα σύστημα ειδοποίησης για πυρηνικά, ραδιολογικά, βιολογικά και χημικά για ολόκληρο τον Ατλαντικό χώρο· και μπορούν να μοιραστούν οι πληροφορίες με έναν πιο ολοκληρωμένο τρόπο. Πιστεύω ότι ήδη υπάρχει επαρκής συναίνεση στο NATO για να λάβει η Συμμαχία τέτοια μέτρα. Αλλά θα πρέπει να ιδωθούν ως η αρχή μόνον σε μια αλλαγή στις προτεραιότητες που οδηγεί στη μεγαλύτερη ανάμειξη στην εσωτερική ασφάλεια.

Δικός σου,
Rafael
 

..............................................................................
Αγαπητέ Rafael,

Σε ευχαριστώ για το γράμμα σου. Ας αρχίσω ρωτώντας σε: τι εννοείς με το «εσωτερική ασφάλεια»; Ακριβολογώντας, καταλαβαίνω ότι η εσωτερική ασφάλεια έχει να κάνει γύρω από τις αντιτρομοκρατικές πολιτικές, όπως οι νόμοι, οι έλεγχοι συνόρων και οι αντιδράσεις σε έκτακτες καταστάσεις. Όπως ορθά τόνισες, η αντιτρομοκρατία στον σημερινό κόσμο δεν μπορεί να είναι μόνον γύρω από την εσωτερική ασφάλεια (ή στην περίπτωση μας με τον όρο «homeland security»). Στην ευρύτατη και την πληρέστερη έννοια η «αντιτρομοκρατία» γεφυρώνει μια ομάδα από τους τομείς της πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής του νόμου, του ελέγχου των συνόρων, όπως επίσης και την εξωτερική και αμυντική πολιτική.

Θα πρέπει το NATO να έχει κάποιο ρόλο στο να βοηθά στη διασφάλιση των πατρίδων μας; Φυσικά. Όπως έγραψες, ήδη παίζει έναν τέτοιο ρόλο. Όμως αυτό σημαίνει ότι το NATO θα πρέπει να είναι ο κύριος οργανισμός για τις αντιτρομοκρατικές προσπάθειες της Δύσης; Όχι απαραίτητα.

Το NATO είναι πρωτίστως και κυρίως μια στρατιωτική συμμαχία. Συμφωνώ μαζί σου ότι η τύπου al-Qaida τρομοκρατία είναι κατά πολύ πιο επικίνδυνη από τους προηγούμενους τύπους τρομοκρατίας που γνωρίζαμε. Συγκρίνεις την σημερινή τρομοκρατική απειλή με εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης, προσθέτοντας ότι το NATO θα πρέπει να επαναλάβει τον ρόλο που είχε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο για να αντιμετωπίσει τη διεθνή τρομοκρατία. Αν και η al Qaida και οι υποστηρικτές της έχουν ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά με τους Σοβιετικούς, όμως σε αυτό το σημείο τελειώνει και η σύγκριση. Το λιγότερο, είναι μη χρήσιμο το να σκεπτόμαστε την al Qaida ως μια συνεκτική στρατηγική απειλή σαν την Σοβιετική Ένωση.

Σύμφωνα με τους περισσότερους ειδικούς πάνω στην τρομοκρατία, η al Qaida δεν είναι ένα ομοιογενές δίκτυο τρομοκρατών που είναι ενωμένο από τους ίδιους στόχους. Μάλιστα, σήμερα στο εσωτερικό του NATO δείχνει να είναι μεγαλύτερος ο κύριος κίνδυνος από τις τρομοκρατικές ομάδες που εμπνέονται μάλλον από την al Qaida και όχι που συνδέονται με αυτήν. Επιπλέον, ο κίνδυνος προέρχεται από το εσωτερικό των συνόρων μας όπως επίσης και από την έξω πλευρά αυτών, όπως μας απέδειξαν οι βομβιστές αυτοκτονίας που πραγματοποίησαν τις επιθέσεις τον Ιούλιο του 2005 στο Λονδίνο και ήταν ντόπιοι.

Τονίζοντας τις στρατιωτικές πλευρές της καταπολέμησης της τρομοκρατίας (όπου υπάρχουν κάποιες), υπονοείς ότι πολεμάμε έναν συμβατικό «πόλεμο». Και αυτό όχι μόνον προσδίδει νομιμότητα στους απεχθείς στόχους της al Qaida και στους μνηστήρες της, αλλά υπονοεί επίσης ότι μπορούμε να νικήσουμε τους τρομοκράτες κυρίως με στρατιωτικά μέσα. Οι τρομοκράτες δεν είναι σαν τα κράτη, και δεν μπορούν να ηττηθούν μόνον με στρατιωτικά μέσα. Η πολιτική παρατυπία και παρανομία της τρομοκρατίας είναι ο λόγος για τον οποίο οι κυβερνήσεις μεταχειρίζονται τους τρομοκράτες ως εγκληματίες (και διεξάγουν πολέμους εναντίον κρατών).

Επίσης αντιπαρέρχεσαι πολύ εύκολα τη σημασία και τη χρησιμότητα των αντιτρομοκρατικών πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα έλεγα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολύ περισσότερα να προσφέρει στην παγκόσμιες αντιτρομοκρατικές προσπάθειες από το NATO. Οι 25 κυβερνήσεις της ΕΕ συμφωνούν ότι η Ένωση είναι το καλύτερο για αυτούς μέρος για να συνεργαστούν. Στην Ευρώπη, τα υπουργεία εσωτερικών και δικαιοσύνης τυπικά έχουν την καθοδήγηση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, εκεί όπου το υπουργείο εξωτερικών ή αυτό της άμυνας είναι αυτά που συνεργάζονται με το NATO. Η Ατλαντική Συμμαχία δεν έχει λόγο πάνω στους νόμους ή την αστυνομική συνεργασία των κρατών μελών της. Αντιθέτως, οι υπουργοί εσωτερικών και δικαιοσύνης της ΕΕ συνεδριάζουν τακτικά για να περάσουν νόμους και για να συμφωνήσουν πάνω σε κοινές πολιτικές για αστυνομική και δικαστική συνεργασία (όπως κάνουν οι ομόλογοι τους των εξωτερικών και της άμυνας για τους τομείς της πολιτικής τους).

Το NATO θα πρέπει να παίξει ένα ρόλο στην εσωτερική ασφάλεια, αλλά δεν έχει τις δυνάμεις για να είναι ένας πραγματικά αποτελεσματικός οργανισμός για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
Ορθά έγραψες ότι είναι αναχρονιστική η αποσπασματική προσέγγιση μεταξύ των υπουργείων εσωτερικών και εξωτερικών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο μόνος οργανισμός όπου οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούν συλλογικά να «συνδυάσουν» τα αντιτρομοκρατικά τμήματα των πολιτικών τους για επιβολή του νόμου, έλεγχο των συνόρων, μετανάστευση, μαζί με την εξωτερική και αμυντική πολιτική.

Για παράδειγμα, η αξιόπιστη πληροφόρηση είναι το κλειδί για την αποτροπή τρομοκρατικών δραστηριοτήτων. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ συμφωνούν ότι το Κέντρο Κατάστασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (SitCen) θα πρέπει να τους παρέχει την στρατηγική ανάλυση της τρομοκρατικής απειλής. Επιπλέον το SitCen συνδυάζει εξωτερικές εκτιμήσεις με πληροφορίες από τις εσωτερικές υπηρεσίες ασφάλειας, και από την Europol (το όργανο επιβολής του νόμου της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Αυτό είναι σημαντικό γιατί το SitCen μπορεί να ενθαρρύνει τους αξιωματούχους των εξωτερικών, της άμυνας και της εσωτερικής ασφάλειας όπως επίσης και τις εθνικές υπηρεσίες ασφαλείας, να συντονίσουν καλύτερα τις σκέψεις τους πάνω στην τρομοκρατική απειλή. Το NATO δεν έχει παρόμοιο σύστημα για το μοίρασμα εσωτερικών και εξωτερικών εκτιμήσεων πάνω στην τρομοκρατική απειλή.

Θα υποστήριζα τις περισσότερες από τις προτάσεις σου για την ενίσχυση του ρόλου του NATO στην εσωτερική ασφάλεια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτή επίσης ενθαρρύνει τα κράτη μέλη της να ενισχύσουν την προστασία της υποδομής τους και τις δυνατότητες αντίδρασης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβάνοντας τις πυρηνικές, χημικές, βιολογικές και ραδιολογικές επιθέσεις. Σαφώς αυτός είναι ένας τομέας όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το NATO θα πρέπει να συνεργαστούν στενότερα.

Όμως είμαι λιγότερο βέβαιος γύρω από την χρησιμότητα των συνεδριάσεων του NATO που συμπεριλαμβάνουν τους υπουργούς εσωτερικών. Πρώτον, οι νόμοι αποτελούν το πλέον σημαντικό μέρος της δικαστικής και αστυνομικής συνεργασίας. Εκτός και εάν τα μέλη του NATO επρόκειτο να συντάξουν μια νέα διατλαντική συνθήκη, η Ατλαντική Συμμαχία δεν έχει καμία νομική βάση για να προτείνει αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Δεύτερον, τα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν ήδη συμφωνήσει σε μια σειρά από πανευρωπαϊκούς, αντιτρομοκρατικούς νόμους και διαδικασίες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπογράψει συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω στο μοίρασμα πληροφοριών για τα στοιχεία των επιβατών, την εξέταση των φορτίων και διαδικασίες για την έκδοση υπόπτων τρομοκρατών. Η διατλαντική συνεργασία θα επωφεληθεί σίγουρα αν η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυσσαν περαιτέρω αυτούς τους τύπους της δικαστικής και αστυνομικής συνεργασίας.

Το NATO θα πρέπει να παίξει ένα ρόλο στην εσωτερική ασφάλεια, αλλά δεν έχει τις δυνάμεις για να είναι ένας πραγματικά αποτελεσματικός οργανισμός για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Με δεδομένο τον μεγάλο αριθμό των πολιτικών που εμπλέκονται στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, συμπεριλαμβανομένης της εσωτερικής ασφάλειας, θα ήταν πιο λογικό το να εστιάσουμε πάνω στην ενίσχυση της συνεργασίας ΕΕ-ΗΠΑ παρά να χάνουμε χρόνο και ενέργεια δημιουργώντας ένα τελείως νέο σύστημα στο NATO.

Δικός σου,
Daniel
..............................................................................
Αγαπητέ Daniel,
Ο τρόμος είναι μόνο μια τακτική του τζιχάντ. Δεν εφηύρε το τζιχάντ η Al Qaida. Αντιθέτως, η Al Qaida είναι μια υλοποίηση του τζιχάντ. Και το τζιχάντ είναι η κόλλα που συνδέει διαφορετικές ομάδες, όπως του βομβιστές της Μαδρίτης και του Λονδίνου, τους επίδοξους τρομοκράτες που συνελήφθησαν στον Καναδά, και τον δολοφόνο του Theo Van Gogh. Το Jihadism αντιπροσωπεύει ένα πολιτικό και στρατηγικό όραμα του πως θα πρέπει να οργανωθεί ο κόσμος και η al Qaida είναι μόνον μία ομάδα, αν και πιθανά η πλέον ολέθρια, που επιδιώκει να εφαρμόσει την ιδεολογία αυτή. Ως τέτοια, είναι κάτι παραπάνω από την κορυφή του παγόβουνου.

Για να παίξει το ΝΑΤΟ ένα σαφή και αποτελεσματικό ρόλο στην εσωτερική ασφάλεια, η Συμμαχία πρέπει να προχωρήσει σε αλλαγές.
Όπως πολύ σωστά τόνισες, οι jihadists είναι μεταξύ μας. Όμως το ριζοσπαστικό Ισλάμ εντός των συνόρων μας τροφοδοτείται από την ιδεολογία και τις ενέργειες των εξτρεμιστών πέρα από αυτά. Για αυτό τον λόγο, η αποκλειστική εξάρτηση πάνω στις αστυνομικές δυνάμεις και αυτές για τη συλλογή πληροφοριών θα αποτύχει στο να δώσει λύσεις. Αν και, όπως ισχυρίζεσαι, η τρομοκρατία δεν μπορεί να νικηθεί μόνον με στρατιωτικά μέσα, είναι εξ ίσου αληθινό το ότι δεν θα επικρατήσουμε πάνω στη τρομοκρατία χωρίς τον στρατό. Κάποιες ενέργειες θα πρέπει να γίνουν πέρα από την εθνική δικαιοδοσία.

Εμείς οι Ευρωπαίοι, όπως έκανες σαφές, γνωρίζομε καλά την απειλή της τρομοκρατίας – εξ ου και το μέγεθος της συνεργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρόλα αυτά, δεν βλέπω γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε συλλογικά στο NATO εκείνο που ο κάθε Σύμμαχος, σε κάθε περίπτωση, κάνει στην πράξη, δηλαδή να κοιτούν προς τις ένοπλες δυνάμεις ως συστατικό της εσωτερικής άμυνας μιας ευρύτερης πολιτικής εσωτερικής ασφάλειας. Δεν θέλω να υποτιμήσω τα επιτεύγματα της ΕΕ, αλλά όταν θα πρέπει να υπερασπιστούμε κρίσιμη υποδομή, ή όταν απαιτούνται ειδικές δυνατότητες, οι εθνικές αρχές σχεδόν αμετάβλητα στρέφονται προς τους αμυντικούς τους θεσμούς. Ακόμη και αν ήταν ευκολότερο το να προωθηθεί το θέμα αυτό σε επίπεδο ΕΕ, μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν ανεπαρκής, καθώς η κατάλληλη αντίδραση στον jihadism είναι παγκόσμια ή, τουλάχιστον, διατλαντική.

Βεβαίως, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε και το NATO, όπως είναι διαμορφωμένο, ταιριάζουν ειδικά για να αντιμετωπίσουν την απειλή που θέτει η ισλαμική τρομοκρατία. Αλλά, νομίζω ότι θα είναι ευκολότερο και πιο αποτελεσματικό το να κάνουμε το NATO το επίκεντρο της μάχης εναντίον της τρομοκρατίας. Πρέπει να μεταμορφώσουμε τις ένοπλες μας δυνάμεις, και το NATO προσφέρει το καλύτερο πλαίσιο για το σκοπό αυτό. Οφείλουμε επίσης να αναπτύξουμε παγκόσμιες προσεγγίσεις και παγκόσμιους συνεταιρισμούς για τα θέματα ασφαλείας, και πάλι το NATO είναι το πλέον κατάλληλο για να προχωρήσουμε. Ωστόσο, θα πρέπει και το NATO με τη σειρά του να υποστεί ακόμη βαθύτερο μετασχηματισμό από αυτόν που έχει γίνει μέχρι σήμερα για να μπορεί να αναλάβει τέτοιο ρόλο.

Δικός σου,
Rafael

..............................................................................................
Αγαπητέ Rafael,
Συμφωνώ μαζί σου ότι η τρομοκρατία είναι μια τακτική, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι είναι αρκετό το να πούμε ότι πολεμάμε τον jihadism. Αλήθεια, οι χαλαρές ερμηνείες του τζιχάντ (ο οποίος έχει πολλές έννοιες) μπορεί να εμπνέει πολλούς τρομοκράτες. Όμως η απειλή που αντιμετωπίζουμε είναι πολύ πιο περίπλοκη, και για αυτό χρειαζόμαστε μια πολύπλευρη προσέγγιση για να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία, επειδή η απειλή είναι τουλάχιστον τόσο εσωτερική όσο και εξωτερική.

Τι είναι αυτό που παρακινεί κάποιον να γίνει τρομοκράτης; Είναι οι περισσότεροι jihadists τρομοκράτες που αποσκοπούν στο να εγκαθιδρύσουν ένα νέο Μουσουλμανικό χαλιφάτο; Ή κάποιοι από αυτούς ωθούνται από πιο συγκεκριμένες τοπικές αδικίες, όπως είναι διεφθαρμένα καθεστώτα, ή μια αντίληψη ότι οι Δυτικές κυβερνήσεις είναι αντι-Μουσουλμανικές; Ή μήπως είναι η κατάσταση στην Τσετσενία, το Ισραήλ, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν; Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι όλα τα ανωτέρω. Σε άλλες μπορεί να είναι ένας ή δύο παράγοντες. Δεν γνωρίζομε.

Ο στρατιωτικός μετασχηματισμός δεν θα είναι ο αποφασιστικός παράγοντας για τη νίκη ενάντια στις τρομοκρατικές οργανώσεις.
Αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η μεγίστη πλειοψηφία των τρομοκρατικών επεισοδίων συμβαίνουν κυρίως σε Μουσουλμανικά κράτη. Αυτό δείχνει ότι, για τους περισσότερους τρομοκράτες, τα κίνητρά τους είναι τοπικά παρά παγκόσμια. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος του Μουσουλμανικού κόσμου μέχρι στιγμής έχει απορρίψει αυτούς τους τύπους του jihadism. Συμφωνώ μαζί σου ότι πρέπει να αναπτύξουμε παγκόσμιους συνεταιρισμούς εάν θέλουμε να νικήσουμε τους τρομοκράτες. Πρέπει να το κάνουμε αυτό με δύο τρόπους τουλάχιστον: να αναπτύξουμε την διεθνή συνεργασία επιβολής του νόμου εργαζόμενοι με την αστυνομία, τις υπηρεσίες πληροφοριών, τους διπλωματικούς και αμυντικούς θεσμούς στα κράτη εκείνα που δραστηριοποιούνται οι τρομοκράτες· και να επιδιώξουμε να μειώσουμε τη βάση υποστήριξης για τους τρομοκράτες σε ολόκληρο τον Μουσουλμανικό κόσμο, ειδικά στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, ενθαρρύνοντας τις δημοκρατικές, οικονομικές και νομικές μεταρρυθμίσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήδη κάνει κάποια από αυτά τα πράγματα, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομικής συνεργασίας και αυτής στον τομέα των πληροφοριών με τα Βορειοαφρικανικά κράτη, και δαπανώντας περισσότερα χρήματα πάνω στην κοινωνική μεταρρύθμιση και την ανάπτυξη σε ολόκληρη την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Για να είμαστε δίκαιοι, είναι πολύ νωρίς για να κρίνουμε πόσο αποτελεσματικές θα είναι οι πολιτικές αυτές. Όμως δεν έχω σαφή εικόνα για το πως μπορεί το NATO να παίξει τον παγκόσμιο ρόλο που προτείνεις. Η αμυντική πολιτική έχει κάποιο ρόλο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ειδικά ως μέρος της εσωτερικής ασφάλειας. Ωστόσο, επειδή το NATO είναι μια στρατιωτική συμμαχία, έχει λίγες, αν έχει κάποιες, διπλωματικές, αστυνομικές ή οικονομικές δυνάμεις για να φέρει στο τραπέζι την ευρεία καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Με αποτέλεσμα, να μην εξυπηρετεί να είναι το επίκεντρο των αντιτρομοκρατικών προσπαθειών της Δύσης.

Δικός σου,
Daniel


............................................................
Αγαπητέ Daniel,
Συμφωνώ πλήρως μαζί σου ότι το NATO δεν είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει την απειλή που θέτει η τρομοκρατία ή ο jihadism με την παρούσα διαμόρφωση του. Ωστόσο, το NATO δεν είναι ένα στατικό όργανο, αλλά μια ζωντανή συμμαχία. Η Σύνοδος Κορυφής της Ρήγα θα πρέπει να προσφέρει την ιδανική ευκαιρία για να κατευθύνουμε εκ νέου τον στρατηγικό προσανατολισμό της Συμμαχίας για τα επόμενα χρόνια. Μάλιστα, αν η Ρήγα επιτύχει να θέσει σαφείς κατευθυντήριες γραμμές πάνω στο πως να αντιμετωπίσουμε τις στρατηγικές απειλές των καιρών μας, θα είναι ένα γεγονός ορόσημο.

Η στρατιωτική δύναμη δεν είναι απλά ένα στοιχείο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, είναι ένα στοιχείο απολύτως απαραίτητο.
Το NATO δεν μπορεί να είναι φυλακισμένο της επιτυχίας του κατά το παρελθόν. Αν είχαμε αποφασίσει στα μέσα της δεκαετίας του 1990 να διατηρήσουμε το NATO όπως ήταν στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Συμμαχία δεν θα μπορούσε να προσφέρει λύσεις στα προβλήματα της περασμένης δεκαετίας. Σήμερα, το στρατηγικό τοπίο της δεκαετίας του 1990 είναι πίσω μας, και το NATO πρέπει να προσαρμοστεί και πάλι αν θέλει να παραμείνει σχετικό με την ασφάλεια των μελών του.

Νομίζω ότι δεν κάνω λάθος όταν λεω ότι υπάρχει συναίνεση ότι η απειλεί που θέτουν οι εξτρεμιστές Ισλαμιστές τρομοκράτες όπως είναι η al Qaida και η διασπορά των όπλων μαζικής καταστροφής είναι τα δύο προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Μάλιστα, θα πάω ακόμη πιο μακριά λέγοντας ότι υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ των δύο, και ότι δεν θα λύσουμε το ένα αν δεν εξαλείψουμε το άλλο. Η Πρωτοβουλία Ασφαλείας κατά της Διασποράς και η Επιχείρηση του NATO Active Endeavour είναι και οι δύο καλά παραδείγματα του μπορεί ο στρατός να συνεισφέρει στην καταπολέμηση των απειλών αυτών.

Για να συνοψίσω το όραμά μου: πρώτον, η στρατιωτική δύναμη δεν είναι απλά ένα στοιχείο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, είναι ένα απολύτως απαραίτητο· δεύτερον, οποιαδήποτε πολιτική σε αυτόν τον τομέα πρέπει να είναι διατλαντική – εάν όχι παγκόσμια – αν θέλουμε να είναι αποτελεσματική.

Το NATO, κατά την άποψή μου, έχει πολλά προσόντα να προσφέρει. Η μόνη απαίτηση είναι όλα να στρέφονται προ την κατάλληλη διεύθυνση. Για το σκοπό αυτό, η Συμμαχία δεν χρειάζεται τώρα μια νέα Στρατηγική Αντίληψη. Αλλά ίσως να είναι καλό αν οι Συμμαχικοί ηγέτες αποφασίσουν στην Ρήγα να αναθέσουν σε μια ομάδα από «σοφούς άνδρες» να προετοιμάσουν μια έκθεση για το πως θα αντιδράσουμε καλύτερα στις νέες και τις αναδυόμενες στρατηγικές προκλήσεις που αντιμετωπίζομε όλοι.

Δικός σου,
Rafael
........................................................................................
Αγαπητέ Rafael,
Συμφωνώ ότι το NATO θα πρέπει να εξελιχθεί με τον καιρό και ότι επί του παρόντος δεν είναι προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την τρομοκρατική απειλή. Το πρόβλημα είναι ότι η πολύπλοκη απειλή από την τρομοκρατία δεν ταιριάζει άνετα στην εξελισσόμενη στρατηγική ατζέντα του NATO. Για παράδειγμα, έγραψες ότι οι κυβερνήσεις του ΝΑΤΟ θα πρέπει να λάβουν πιο σοβαρά θέματα όπως είναι ο στρατιωτικός μετασχηματισμός. Συμφωνώ ολόψυχα. Αλλά ο στρατιωτικός μετασχηματισμός (και γενικά η αμυντική πολιτική) δεν θα είναι ο αποφασιστικός παράγοντας για τη νίκη ενάντια στις τρομοκρατικές οργανώσεις. Αν και, είναι γεγονός, ότι το ΝΑΤΟ έχει να παίξει σημαντικό ρόλο στις παγκόσμιες αντιτρομοκρατικές προσπάθειες, δεν είναι απαραίτητα ο πλέον σημαντικός ή χρήσιμος οργανισμός για την αντιμετώπιση της απειλής αυτής.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ θα πρέπει να εργαστούν μαζί για να συγκεντρώσουν το πλήρες φάσμα των πολιτικών, δικαστικών, αστυνομικών, διπλωματικών και στρατιωτικών τους δυνάμεων.
Προτείνεις ότι το ΝΑΤΟ θα πρέπει να διαμορφώσει εαυτό εκ νέου. Αυτό μπορούν να το πράξουν οι κυβερνήσεις του ΝΑΤΟ . Αλλά θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο και χρονοβόρο να εφεύρουμε εκ νέου την Συμμαχία ως ένα κατάλληλο οργανισμό για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας που να μπορεί να συγκεντρώσει τις πολιτικές που αφορούν την άμυνα, τα εξωτερικά, την επιβολή του νόμου και τα σύνορα. Σίγουρα δεν θα ήταν καλύτερο να χρησιμοποιήσουμε τις υπάρχουσες πολιτικές σε άλλους οργανισμούς από του να εφεύρουμε εκ νέου τον τροχό;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αντιτρομοκρατικές πολιτικές που καλύπτουν τομείς που το ΝΑΤΟ δεν αντιμετωπίζει, όπως είναι η διασυνοριακή επιβολή του νόμου, η συνεργασία στον έλεγχο των συνόρων και η εξωτερική πολιτική. Επιπλέον, η διατλαντική συνεργασία είναι κρίσιμη και ήδη εργάζονται στενά πάνω στους τομείς αυτούς η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Πάντως, οι πολιτικές καταπολέμησης της τρομοκρατίας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ συμπληρώνουν η μία την άλλη.

Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι πρέπει να διασφαλίσουν ότι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας δεν θα πρέπει να αποτελέσει μέρος του δια-θεσμικού παιχνιδιού για να αποδειχθεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πιο ικανή ή ανώτερη από το ΝΑΤΟ ή και το αντίθετο. Άντ’ αυτού, ο πρωταρχικός στόχος της διατλαντικής συνεργασίας σε αυτόν τον τομέα θα πρέπει να είναι οι αποτελεσματικές πολιτικές για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, είτε αυτές επιδιώκονται μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση είτα από το ΝΑΤΟ (ή και από τους δύο). Επομένως είναι ζωτικής σημασίας, να αποφύγουν τον συναγωνισμό στον τομέα της αντιτρομοκρατίας η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, καθώς οι θεσμικές αντιπαραθέσεις πάνω στην πολιτική τείνουν να δημιουργούν περισσότερο πίεση παρά δίνουν λύσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ θα πρέπει να προσπαθήσουν να εργαστούν μαζί πιο στενά, έτσι ώστε οι κυβερνήσεις τους να μπορούν να συγκεντρώσουν το πλήρες φάσμα των πολιτικών, δικαστικών, αστυνομικών, διπλωματικών και στρατιωτικών δυνάμεων, όπου όλες έχουν ένα ρόλο να παίξουν στην μάχη εναντίον της τρομοκρατίας.

Δικός σου,
Daniel

 http://www.nato.int/