Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Κι όμως οι δυνατοί χαρακτήρες παθαίνουν ευκολότερα κατάθλιψη


Το χρόνιο άγχος ευκολότερα προκαλεί κατάθλιψη σε ισχυρές προσωπικότητες.

Εκείνοι που λειτουργούν αποφασιστικά σε συνθήκες κρίσης, ευκολότερα πέφτουν σε μελαγχολία εξαιτίας απλών καθημερινών προβλημάτων. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν επιστήμονες από την Αγία Πετρούπολη.


Στα ζώα με ενεργό στρατηγική συμπεριφορά σε περιπτώσεις χρόνια νευρικής έντασης αναπτύσσεται γρηγορότερα η κατάθλιψη, σύμφωνα με όσα διαπίστωσαν οι ειδικοί της έδρας Ανώτερου νευρικού συστήματος του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και του Εργαστηρίου συγκριτικής γενετικής της συμπεριφοράς του Ινστιτούτου Φυσιολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Πειραματόζωα για την έρευνα του ψυχισμού, ως συνήθως, ήταν ποντίκια. Αλλά «η διαπιστωθείσα νομοτέλεια – η ανάπτυξη της κατάθλιψης ως αποτέλεσμα του άγχους της καθημερινότητας μόνο σε ζώα με ενεργή στρατηγικής συμπεριφοράς – θα είναι δικαιολογημένη και για τον άνθρωπο – σημειώνει ο υφηγητής της Έδρας του ανώτερου νευρικού συστήματος Γιεκατερίνα Βινογκράντοβα. – Το πείραμα έδειξε ότι η ροπή προς την κατάθλιψη γενικά εξαρτάται από τον ψυχολογικό τύπο, δηλαδή από τη στρατηγική της συμπεριφοράς».

Οι επιστήμονες κατά τη διάρκεια ενός μήνας υπέβαλαν τα ποντίκια σε χρόνια άγχος και παρατηρούσαν πως συμπεριφέρονταν ζώα με διαφορετικές στρατηγικές συμπεριφοράς.

Στο πρώτο στάδιο του πειράματος τα τρωκτικά τοποθετήθηκαν σε ένα κλουβί με πάτωμα συνδεδεμένο με ηλεκτρικό ρεύμα μέσω ορειχάλκινων καλωδίων. Κατά τη διάρκεια του πειράματος ακούγονταν ήχος και στη συνέχεια στα καλώδια διοχετεύονταν χαμηλής έντασης ηλεκτρικό ρεύμα. Τα ποντίκια μπορούσαν να αποφύγουν τον πόνο, αν ακούγοντας το ηχητικό σύνθημα, κατέφευγαν στο άλλο μισό του κλουβιού. Όσο πιο συχνά μεταπηδούσαν, τότε πιο δραστήρια συμπεριφέρονταν. Τα ζώα για δύο ημέρες εκπαιδεύονταν και στη συνέχεια επιλέχθηκαν 20 ποντίκια με ενεργητική και παθητική στρατηγική συμπεριφοράς. Στο δεύτερο στάδιο της έρευνας τα πειραματόζωα υποβλήθηκαν σε διάφορα είδη άγχους: δεν τους έδιναν φαγητό, έγερναν προς μία κατεύθυνση τα κλουβιά.

Πριν και μετά το πείραμα οι ερευνητές κατέγραψαν στα ποντίκια τρεις δείκτες: την ανησυχία, το επίπεδο της κατάθλιψης και την ικανότητα να χαίρονται τη ζωή. Για το επίπεδο ανησυχία μιλάει η συμπεριφορά του ζώου σε έναν ανυψωμένο σταυροειδή λαβύρινθο: τα τρωκτικά βιώνουν το άγχος του ύψους και του ανοιχτού χώρου, τα πλέον ψύχραιμα όμως το ξεπερνάνε. ΓιΆ αυτό και τα κατΆ ελάχιστον δραστήρια ποντίκια όταν κουνιούνται στο στενό κύλινδρο με το νερό, καθορίζουν το επίπεδο της ροπής τους προς κατάθλιψη. Όσο περισσότερο γλυκό υγρό πίνει το τρωκτικό, τότε πιο χαρούμενο είναι. Βασικά, τα ποντίκια με διαφορετικές στρατηγικές συμπεριφοράς δεν διέφεραν σχεδόν ως προς αυτούς τους δείκτες. Ωστόσο το χρόνιο λελογισμένο άγχος εμφανώς φάνηκε στη συμπεριφορά δραστήριων ζώων, λέει η Γιεκατερίνα Βινογκράντοβα: «Τα ποντίκια άρχισαν να είναι πολύ πιο ανήσυχα, έπαψε να τους αρέσει το διάλυμα ζαχάρου και έμεναν ώρα πολλή στον κύλινδρο με το νερό, πράγμα που φανερώνει κατάθλιψη».

Ως προς την ανησυχία και την ικανότητα χαράς στη ζωή το άγχος επέδρασε πολύ λιγότερο στα παθητικά ποντίκια. Μία ακόμη ένδειξη κατάθλιψης είναι η απώλεια ικανότητας στη μάθηση. Μετά από τέσσερις εβδομάδες τα παθητικά ποντίκια συνέχιζαν να μαθαίνουν, ενώ τα δραστήρια όχι.

ΚατΆ αυτόν τον τρόπο, το χρόνιο άγχος προκάλεσε κατάθλιψη στα ποντίκια με ενεργό στρατηγική συμπεριφοράς, ενώ δεν επέδρασε σχεδόν καθόλου στη συμπεριφορά των παθητικών ποντικών, συμπέραναν οι ερευνητές.

Πηγή : rodiaki.gr


http://www.psyhealth.gr/