Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Νόσοι των Βετεράνων.Ο ύπουλος όρος "τραυματική ψύχωση" (κάποτε) - "Μετατραυματική αγχώδης διαταραχή" (σήμερα)

Η ρήση σε αυτή την έκδοση του Δελτίου ΝΑΤΟ προέρχεται από τον ποιητή του πολέμου Siegfried Sassoon, ο οποίος υπηρέτησε στο Δυτικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Παρά τις πολλαπλές επιθέσεις και μάχες που κόστισαν εκατομμύρια ζωές, η γραμμή μάχης του μετώπου ελάχιστα άλλαξε κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Βλέποντας τη βιομηχανοποιημένη σφαγή και τη ματαιότητα αυτής της μάχης, ο Sassoon άλλαξε και από πατριώτης ο οποίος είχε καταταγεί εθελοντικά στο στρατό έγινε ένας άνθρωπος που συνειδητά αρνιόταν να τον στείλουν πίσω.

Όταν εκείνος αρνήθηκε, αντί να σταλεί στο στρατοδικείο, στάλθηκε για θεραπεία για τραυματική ψύχωση.

Αυτό δείχνει πώς οι τραυματικές ψυχώσεις ήταν ένας όρος που περιλάμβανε τα πάντα για πολλές συνθήκες.

Στο βίντεο αυτής της έκδοσης, ακούμε πώς κάποιοι γιατροί περιέγραψαν επίσημα τις τραυματικές ψυχώσεις ως ένα σημάδι θηλυπρέπειας.

Αυτό εφαρμόστηκε στον Sassoon, ο οποίος δεν ήταν μόνο παρασημοφορημένος για τις τολμηρές του επιθέσεις εναντίον του εχθρού αλλά κάποιοι από τους συμπολεμιστές του τον έβλεπαν ως γενναίο σχεδόν σε σημείο αυτοκτονίας, κάτι που δείχνει πόσο ευέλικτος και ανακριβής ήταν ο όρος «τραυματική ψύχωση».


Σήμερα, γνωρίζουμε πολύ περισσότερα για το πώς επηρεάζει η μάχη τους στρατιώτες. Αλλά δεν είναι μόνο οι ιατρικές εξελίξεις που έχουν αλλάξει. Είναι επίσης το ότι θέλουμε να μάθουμε περισσότερα. Σήμερα, με λιγότερους στρατιώτες και γιατρούς να πηγαινοέρχονται, το είδος αυτό της κατανόησης δεν είναι πολυτέλεια.

 Οι προσπάθειες που επενδύθηκαν στην κατανόηση και στην αντιμετώπιση της μετα-τραυματικής αγχώδους διαταραχής (PTSD) έρχονται σε μεγάλο βαθμό σε αντίθεση με τη θεραπεία των στρατιωτών με τραυματική ψύχωση που γινόταν πριν από 100 χρόνια. Στη συνέχεια, πολλοί πάσχοντες απλά απομακρύνθηκαν από την κοινωνία, γιατί θεωρήθηκαν ως αδύναμος κρίκος.

Σήμερα, οι προσπάθειες είναι να πράξουμε το αντίθετο - μια πλήρης επανένταξη στην κοινωνία - είναι ο στόχος.

Το κατά πόσο μπορούμε να εντοπίσουμε αυτό το είδος της προόδου πίσω σε ό,τι συνέβη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο βρίσκεται ακόμη υπό συζήτηση.

Αλλά αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι οι ιατρικές εμπειρίες από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο - όπως η ταχύτερη αντιμετώπιση, η ανάγκη να σταματήσει η αιμορραγία, η σημασία του ελέγχου των λοιμώξεων, κλπ - έπαιξε κάποιο ρόλο στην προώθηση των ιατρικών καινοτομιών οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Και αυτό είναι ίσως ένα από τα λίγα καλά πράγματα που προήλθαν από αυτό που έχει ονομαστεί «ο Μεγάλος Πόλεμος».