Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Αρκτική, το Βόρειο Μέτωπο: Το νέο μέτωπο του γεωπολιτικου ανταγωνισμου Ρωσιας-Η.Π.Α.

PETRELAIA-ARKTIKHS

Με τις εξελιξεις να τρεχουν ραγδαια στα μετωπα της Ουκρανιας και του Ιρακ,ενα μετωπο που εχει διαφυγει της προσοχης αλλα ειναι τεραστιας γεωστρατηγικης σημασιας ειναι αυτο της Αρκτικης που απο το 2007 εχει ανοιξει ενα θεατρο ιδιοτυπου ανταγωνισμου αναμεσα σε Ρωσια και ΗΠΑ αλλα και καποιων αλλων δευτερευοντων παικτων.Ο ορυκτος πλουτος της περιοχης και το λιωσιμο των παγων που ανοιγει μια ταχυτερη θαλασσια οδο αναμεσα σε Ασια και Ευρωπη ειναι πολυ σημαντικα κερδη και ανεβαζουν επικινδυνα το θερμομετρο στον παγωμενο αρκτικο κυκλο.


Αρκτική: Το νέο δεύτερο μέτωπο για τη Ρωσία

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών



Η Αρκτική αποτελεί μία ευρύτερη περιοχή, που όλοι οι παγκόσμιοι παίκτες (ΗΠΑ, Ρωσία, Νορβηγία, Καναδάς κά) το τελευταίο διάστημα δείχνουν τα «δόντια τους».
Η πολική περιοχή αυτή διαθέτει έναν τεράστιο φυσικό πλούτο, και όλοι «γείτονες και ανταγωνιστές» στην Αρκτική, έχουν ξεκινήσει μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτικοποίηση της περιοχής. Το ίδιο έπραξε και ο ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, στο τέλος του 2012, όταν δήλωσε ότι «ο ρωσικός στρατός θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή, στην ανάπτυξη της υποδομής των στρατιωτικών μονάδων στην περιοχή της Αρκτικής».


Τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Πούτιν απέστειλε τον ρωσικό στόλο με επικεφαλής το βαρύ πυρηνοκίνητο καταδρομικό «Peter the Great», στα νέα νησιά της Σιβηρίας, για να ολοκληρώσει την στρατιωτική ενεργοποίηση των νησιών αυτών, βελτιώνοντας παράλληλα τις υποδομές, όπως τα λιμάνια και το αεροδρόμιο της περιοχής. Τα νησιά αυτά είχαν εγκαταλειφθεί από την Ρωσία από το 1993.


Ο Πούτιν σχεδίασε επίσης την ήδη υπάρχουσα στρατιωτική βάση, στα νησιά αυτά, που θα αποτελεί το «κλειδί», για τον έλεγχο ολόκληρης της γεωπολιτικής κατάστασης στην περιοχή της Αρκτικής. Επιπλέον, ανακοίνωσε την διάθεση σημαντικών οικονομικών πόρων για την οικοδόμηση νέων εγκαταστάσεων στις πολικές περιοχές. Για την εκπλήρωση των σχεδίων αυτών, θα αποσταλούν δύο «ομάδες στρατιωτικών σχηματισμών» αποτελούμενες από (10 000 έως 15 000 άτομα η καθεμία) και παράλληλα θα κατασκευασθούν νέα σύγχρονα παγοθραυστικά πλοία.

Τα άλλα εμπλεκόμενα έθνη της Αρκτικής, παράλληλα, που δεν επιθυμούν καθ’ οιοδήποτε τρόπο να υστερήσουν στον τομέα αυτό, σε σχέση με τη Ρωσία, επιδιώκουν να ξεκινήσουν τα ίδια, νέες πρωτοβουλίες, ο καθένας με τον τρόπο του.
Οι Καναδοί διεξάγουν στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή και προετοιμάζουν τους εφέδρους τους, ώστε να είναι ικανοί να διεξάγουν χερσαίες επιχειρήσεις στον Αρκτικό Κύκλο. Από το 2007, στο βόρειο τμήμα της περιοχής αυτής πραγματοποιείται κάθε χρόνο η στρατιωτική άσκηση με την επωνυμία «Nanook», στην οποία συμμετέχουν αρκετές χιλιάδες καναδοί στρατιώτες. Η καναδική ακτοφυλακή κατασκευάζει μεγάλων διαστάσεων παγοθραυστικά πλοία αξίας τουλάχιστον 720 εκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία θα είναι έτοιμα μέχρι το 2017. Τέλος, ο Καναδός πρωθυπουργός Στίβεν Χάρπερ προετοιμάζει ένα κυβερνητικό σχέδιο, για την κατασκευή λιμένων βαθέων υδάτων, για τους οποίους θα πρέπει να δαπανήσει τουλάχιστον 100 εκατ. δολάρια. Το 2010, ενέκρινε ο ίδιος την κατασκευή και την εκτόξευση στρατιωτικών δορυφόρων παρατήρησης, οι οποίοι θα πρέπει να καλύψουν όλα τα θέατρα μιας πιθανής σύγκρουσης, από το Αφγανιστάν έως την Αρκτική και από τις ακτές της Σομαλίας στις παραλίες Nootka.
Εθνικό Πάρκο η «ρωσική αρκτική»
Η Νορβηγία θεωρεί τη Ρωσία, ως μια εν γένει πιθανή απειλή, για την στρατηγικής της στην περιοχή αυτή, καθώς η ίδια διαθέτει αρκετές στρατιωτικές εγκαταστάσεις κοντά στον Αρκτικό Κύκλο. Το 2009, το νορβηγικό Γενικό Επιτελείο Στρατού, απέστειλε μόνιμα, 60 στρατιωτικούς σε βάση κοντά στην περιοχή Μπόντο. Επίσης, ταξιαρχίες του νορβηγικού στρατού που έχουν ως περιοχή ευθύνης τα Βόρεια της χώρας, μετακινήθηκαν πάνω από τον πολικό κύκλο. Στο Όσλο, υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια το τελευταίο διάστημα, προς το Κρεμλίνο, λόγω των αυξημένων πτήσεων των ρωσικών στρατηγικών αεροσκαφών( Tu-95, Tu 160), τα οποία σύμφωνα με την Νορβηγική κυβέρνηση, παραβιάζουν τον νορβηγικό εναέριο χώρο.

Οι Δανοί από την άλλη πλευρά, αντιμετωπίζουν την όλη κατάσταση, με μια πιο προσεκτική προσέγγιση και μέχρι στιγμής περιορίζονται στην αποστολή μίας μονάδας των ειδικών δυνάμεων στη Γροιλανδία.
Οι Αμερικανοί, με τη σειρά τους, επιθυμούν η περιοχή αυτή του πολικού κύκλου, να παραμείνει «ειρηνική, σταθερή και χωρίς συγκρούσεις» απέχοντας προς το παρόν από τυχόν αύξηση της στρατιωτικής της παρουσίας της, αν και αυτήν την στιγμή υπάρχουν 27.000 στρατιώτες που παρέχουν ασφάλεια μέσω του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας.
Στην «λευκή βίβλο» καθεμιάς από τις χώρες που περιβάλουν την Αρκτική, αναφέρονται οι πιθανές απειλές από τους γείτονες. Η Ρωσία π.χ. δικαιολογεί την ανάπτυξη μονάδων των ειδικών δυνάμεων της στην Αρκτική, λόγω του μεγάλου αριθμού των δυνάμεων του ΝΑΤΟ που εδρεύουν στην περιοχή. Οι Δανοί από την άλλη πλευρά αναφέρουν, ότι οι Ρώσοι θεωρούνται επικίνδυνοι, αλλά την ίδια στιγμή επιθυμούν την σύσφιξη των διμερών τους σχέσεων. Και ούτω καθεξής.
Αλλά μπορεί η Αρκτική να γίνει μια ζώνη συγκρούσεων των χωρών οι οποίες έχουν ήδη αναπτύξει στρατεύματα εκεί;
Ο Maya Laurent (Laurent Mayet) Γάλλος Σύμβουλος και πρώην πρεσβευτής καθώς και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Μισέλ Ροκάρ (Michel Rocard), αποκαλούν όλες αυτές τις πληροφορίες αληθινές.
«Πρέπει το συντομότερο δυνατόν να αποκλίνουν από ένα τέτοιο ενδεχόμενο» είπε ο Ροκάρ, τονίζοντας ότι η «κερδοσκοπία » βασίζεται μόνο στη φαντασία.
«Η Αρκτική είναι και θα είναι για πάντα μια περιοχή μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας, που στα παγωμένα νερά της «διέρχονται» συνεχώς πολλά πυρηνικά υποβρύχια, από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Επιπλέον, λόγω του σχήματος της που ομοιάζει με «αυγό» αποτελεί μια καλή βάση για βαλλιστικούς πυραύλους» αναφέρει ο Michel Rocard.

Σύμφωνα με τον Γάλλο ειδικό για την Αρκτική Maya Laurent, η παρουσία των στρατιωτών κατά κύριο λόγο οφείλεται και στην προσπάθεια επίλυσης υλικοτεχνικών προβλημάτων, που οφείλονται στην αδυναμία πρόσβασης άλλων μέσων. Επίσης δεν υπάρχει καμία απόφαση διεθνούς δικαστηρίου που χαράσσει «υδάτινο διάδρομο» που να θεωρείται διεθνή ύδατα για την πορεία των πλοίων, και στην ουσία δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να ζητήσουν βοήθεια σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ή ατυχήματος.
«Η παρουσία του στρατού δεν αποτελεί πάντα πολιτική, αλλά και εγγύηση της ασφάλειας», εξηγεί ο ίδιος.
Αποστολή στον Βόρειο Πόλο
Σύμφωνα με τον ναύαρχο ε.α. του γαλλικού στόλου, Jean – Louis Whishaw (Jean – Louis Vichot), η ανάπτυξη ενόπλων δυνάμεων στην περιοχή της Αρκτικής, αποτελεί τον μοναδικό τρόπο ενέργειας για ένα κράτος σε αυτά τα νερά. Από τη στιγμή που είναι όλοι πρόθυμοι να συνεχίσουν την ανάπτυξη στον Αρκτικό Κύκλο, απαιτούνται και σωστικά μέσα, τα οποία δεν θα υπήρχαν χωρίς την παρουσία των στρατιωτικών. «Τα στρατιωτικά μέσα είναι αναγκαία κυρίως για την ανάπτυξη της ζώνης ελέγχου και για την αντιμετώπιση των απειλών» τονίζει ο Laurent Maillet.

Ο εμπειρογνωμόνων επί της Αρκτικής, Thierry Garcin ( Thierry Garcin ) κατέχει παρόμοιες απόψεις. « Να πάρει, εκεί, είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσεις πρόσβαση, και κυρίως να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι, αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο». «Εκτός αυτού, η στρατιωτικοποίηση είναι εποχιακή, οι κλιματολογικές συνθήκες είναι τόσο δύσκολες ώστε οι στρατιώτες δεν δύναται να βρίσκονται στην περιοχή το σύνολο του έτους» δηλώνει ο ίδιος.
Ο φόβος και η βάση για τις επενδύσεις
Αλλά αν η στρατιωτική ανάπτυξη έχει ως παρανομαστή κυρίως την συλλογική ασφάλεια, τότε πώς μπορεί να εξηγηθούν οι απότομες και εθνικιστικές δηλώσεις ορισμένων αρχηγών κρατών;

«Η απειλή χρησιμοποιείται ως εργαλείο» λέει ο Thierry Garcin. «Ο σχηματισμός μιας εικόνας που αντιμετωπίζει εχθρούς από παντού αποτελεί μια καλή δικαιολογία, για να επενδύσουν τα κράτη σε αμυντικούς προϋπολογισμούς, που υπαγορεύει το στρατιωτικό- βιομηχανικό λόμπι» αναφέρει ο ίδιος.
Ο Laurent Maillet είναι βέβαιος ότι κανένα από τα κράτη της Αρκτικής δεν θα είναι σε θέση να «πάει πολύ μακριά», στην υλοποίηση των πολεμοχαρών σχεδίων του. Με μία εξαίρεση, την Ρωσία.
Ο αμυντικός σύμβουλος επι γεωπολιτικών θεμάτων Michel Rocard, «βλέπει» τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν για την Αρκτική, ως μία αδήριτη επιθυμία να «αποκατασταθεί η εικόνα της Μεγάλης Ρωσίας». «Προφανώς, η Μόσχα είναι τώρα σε καλύτερη θέση να επεκτείνει την στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή και δεν υπάρχει καμία ανάγκη να δώσει λεπτομερή έκθεση των σχεδίων της, που θα της επιτρέψουν να επενδύσει σημαντικά ποσά, στην ανάπτυξη των στρατιωτικών και ενεργειακών υποδομών, χωρίς εγγυήσεις όμως για την κερδοφορία των επενδύσεων αυτών» δηλώνει ο ίδιος.
«Να είστε σίγουροι η Ρωσία δεν έχει αρχίσει ακόμη να λαμβάνει δραστικά μέτρα στην Αρκτική», αναφέρει ο Γάλλος εμπειρογνώμονας σχετικά με τους στρατηγικούς στόχους της χώρας, Philippe Mego. «Μέχρι τώρα, όλα περιορίζονταν σε λόγια» καταλήγει ίδιος.
Ο Philippe Mego είναι πεπεισμένος ότι ο Πούτιν θεωρεί τα πάντα ως «παράγοντα συνοχής». «Κοιτάξτε πώς κουνάει τη γροθιά του στο πρόσωπο της Δύσης και όλοι οι Ρώσοι τον ακολουθούν πρόθυμα».
Επίσης ο Mego είναι βέβαιος ότι καμία από τις μεγάλες χώρες που περιβάλουν την Αρκτική δεν επιδιώκει την σύγκρουση. Παρ ‘όλα αυτά, η περιοχή έχει «φαΐ» για όλους τους «παίκτες» αλλά και τεράστια στρατηγική σημασία.
«Αυτή η διαδρομή (Βόρειο παγωμένο πέρασμα) είναι σημαντική από στρατιωτική άποψη, συμπεριλαμβανομένων των ρωσικών υποβρυχίων αποτελεί για το ρωσικό ναυτικό το μόνο που χρειάζεται για να βρίσκεται λίγο πιο μακριά από τα λιμάνια των ΗΠΑ, πράγμα που αποτελεί ήττα για αυτές (ΗΠΑ)», καταλήγει ο Philippe Mego.
Έτσι, η Αρκτική είναι διχασμένη μεταξύ της επιθυμίας για τον ανταγωνισμό και την συνεργασία, παραμένοντας μια περιοχή ισχυρής πίεσης, η οποία, δεν έχει υποχωρήσει καθόλου με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο, διότι κανένα από τα θεσμικά όργανα για την περιφερειακή συνεργασία, δεν έχει την απαραίτητη εξουσία να αντιμετωπίσει τα ζητήματα της ασφάλειας και της πρόληψη των συγκρούσεων. Το μεγαλύτερο από αυτά, το περίφημο Αρκτικό Συμβούλιο, απαγορεύεται να θέσει αυτά τα ζητήματα.
Σύμφωνα με τον ειδικό στις πολικές ζώνες Miki Mered (Mika Mered), «Η χειρότερη περίπτωση, δεν είναι μια σύγκρουση στην Αρκτική για την Αρκτική, αλλά η προοπτική ότι σε μια παρακείμενη σύγκρουση συνεπάγεται μία ακόμη επιπλέον σύγκρουση αρμοδιοτήτων του βορείου ημισφαιρίου, με τεράστιες συνέπειες για την περιοχή…»
ΠΗΓΗ  kostasxan.blogspot.gr
245-20080725-Arctic-oil.large_.prod_affiliate.91
James Stavridis:”Πιθανή η σύγκρουση στην Αρκτική λόγω κλιματικής αλλαγής”
Η κλιματική αλλαγή και ο ανταγωνισμός για πρόσβαση σε φυσικούς πόρους θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε σύρραξη στην Αρκτική, προειδοποίησε ένας από τους πλέον υψηλόβαθμους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ.
Παραμονή συνομιλιών με θέμα την περιβαλλοντική ασφάλεια στον Αρκτικό Ωκεανό, ο ελληνικής καταγωγής Ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων της Ευρώπης, σημείωσε ότι έως σήμερα «οι αντιπαραθέσεις στο Βορρά έχουν αντιμετωπιστεί ειρηνικά». Προειδοποίησε ωστόσο ότι «η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε τα επόμενα χρόνια να μεταβάλει τις ισορροπίες στον αγώνα του πειρασμού για την εκμετάλλευση περισσότερων εύκολα προσβάσιμων φυσικών πόρων».Οι ΝΑΤΟϊκές συνομιλίες με τη συμμετοχή της Ρωσίας έχουν ως στόχο την έναρξη διαλόγου με τη Μόσχα προκειμένου να αποφευχθεί ένας δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος για τον ορυκτό πλούτο της Αρκτικής. Κατά το Ναύαρχο Σταυρίδη, ο ρόλος των στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή θα πρέπει να περιοριστεί στην παροχή βοήθειας που σχετίζεται με εμπορικά ή οικονομικά συμφέροντα, ενώ οι ηγέτες οφείλουν να «διασφαλίσουν ότι η Αρκτική θα παραμείνει ζώνη συνεργασίας, αντί να ακολουθήσουν την παγωμένη πλαγιά που θα τους οδηγήσει σε μια ζώνη ανταγωνισμού ή, ακόμη χειρότερα, σε μια εμπόλεμη ζώνη».
Το λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική που καθιστά όλο και ευκολότερη την πρόσβαση στον ορυκτό της πλούτο, έχει δώσει νέα ώθηση στη συζήτηση γύρω από ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο. Πρόσφατα η Cairn Energy ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε για πρώτη φορά πετρέλαιο ανοιχτά της Γροιλανδίας. Ντόπιοι και επενδυτές χαιρέτισαν την εξέλιξη, ενώ οικολογικές οργανώσεις εξέφρασαν την έντονη ανησυχία τους, ιδιαίτερα όταν ο όμιλος γνωστοποίησε ότι τα κοιτάσματα θα δοθούν προς εκμετάλλευση.

Οι Ρώσοι ηγέτες από την άλλη ουδέποτε έκρυψαν τις βλέψεις τους για το Βόρειο Πόλο και το φυσικό του πλούτο. Όποιος είχε αμφιβολίες, πείστηκε το 2007 με την παράτολμη τοποθέτηση ρωσικής σημαίας στο βυθό της Αρκτικής, που σηματοδότησε και επίσημα την έναρξη του αγώνα για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της. Πριν από λίγες ημέρες, σε διάσκεψη στη Μόσχα, ο πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν εξέπληξε τους συνέδρους όταν –δίπλα στον 71χρονο εξερευνητή, ο οποίος είχε τοποθετήσει τη σημαία- δήλωσε ότι η Αρκτική θα πρέπει να αποτελέσει «ζώνη ειρήνης και συνεργασίας» και ότι η χώρα του μπορεί να μοιραστεί την περιοχή με τις άλλες τέσσερις χώρες που διεκδικούν μερίδιο (ΗΠΑ, Καναδά, Δανία και Νορβηγία) βάσει του διεθνούς δικαίου.
Παρά την ασυνήθιστα διαλλακτική γλώσσα ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η μεγαλύτερη πρόκληση θα είναι να βρεθεί μια ισορροπία μεταξύ εθνικών συμφερόντων και του κοινού συμφέροντος, προς όφελος ολόκληρης της ανθρωπότητας. Όπως άλλωστε σημειώνει ο Ναύαρχος Σταυρίδης με ένα λογοπαίγνιο, «το λιώσιμο των πάγων είναι ένα ζήτημα, το οποίο προκαλεί ανησυχία παγκοσμίως γιατί έχει τη δυνατότητα να μεταβάλει τη γεωπολιτική ισορροπία στην Αρκτική που έως σήμερα βρισκόταν παγωμένη στο χρόνο».
ΠΗΓΗ  naftemporiki    http://elladasimera.blogspot.gr/2010/10/james-stavridis.html
english version Grafik  DER SPIEGEL 39/2010 Seite 164


image-134626-galleryV9-pjsg



http://projectantisystem.wordpress.com