Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Η Ελλάδα στα χρόνια της χολέρας

Η Ελλάδα στα χρόνια της χολέρας
του Παντελη Καρύκα
Το 1853 ξέσπασε, με αφορμή, υποτίθεται, την προστασία των Ορθοδόξων στους Αγίους Τόπους, ένας νέος Ρωσοτουρκικός Πόλεμος, ο οποίος εξελίχθηκε στον λεγόμενο Κριμαϊκό Πόλεμο.
ΟΙ Ρώσοι σύντριψαν τον τουρκικό στόλο στη Σινώπη, τον Σεπτέμβριο του 1853, προκαλώντας την έντονη αντίδραση Βρετανών και Γάλλων, οι οποίοι για κανένα λόγο δεν επιθυμούσαν ήττα των Οθωμανών, η οποία θα συνεπαγόταν ισχυροποίηση της Ρωσίας και ίσως κυριαρχία της στα Στενά των Δαρδανελίων.


Έτσι προειδοποίησαν αρχικά τη Ρωσία να σταματήσει τον πόλεμο με τους Τούρκους. Όταν ο τσάρος αρνήθηκε του κήρυξαν τον πόλεμο, συμμαχώντας με τους Τούρκους και τους Ιταλούς του Βασιλείου του Πεδεμοντίου.
Οι Έλληνες, από τον Όθωνα, μέχρι τον τελευταίο βοσκό είδαν στην έκρηξη τους πολέμου την χρυσή ευκαιρία για την συνέχιση του αγώνα για την απελευθέρωση της Πατρίδας που είχε αρχίσει το 1821. Ωστόσο υπολόγιζαν χωρίς τους ξένους «προστάτες».
Από την αρχή του πολέμου, μόλις οι Βρετανοί και Γάλλοι αντιλήφθηκαν τις προθέσεις των Ελλήνων προειδοποίησαν τον Όθωνα να σταματήσει κάθε κίνηση. Οι Έλληνες όμως είχαν ήδη επαναστατήσει σε Θεσσαλία, Ήπειρο και Μακεδονία και είχαν τρέψει σε φυγή τους Τούρκους. Τότε επενέβησαν οι «προστάτιδες» δυνάμεις. Αρχικά απέκλεισαν με τους στόλους τους τον Πειραιά, έχοντας εξασφαλίσει και τη συγκατάθεση της Αυστρίας, η οποία επίσης φοβόταν την ισχυροποίηση της Ρωσίας.
Στις 12 Μαΐου 1854 γαλλικά και βρετανικά στρατεύματα – περίπου 4.000 άνδρες – κατέλαβαν αμαχητί τον Πειραιά και υποχρέωσαν τον Όθωνα να αποκηρύξει τους Έλληνες επαναστάτες και να διακηρύξει την ελληνική ουδετερότητα! Τον υποχρέωσαν επίσης να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, το «Υπουργείο Κατοχής», όπως ονομάστηκε, τοποθετώντας πρωθυπουργό των αρχηγό του Αγγλικού κόμματος, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, ο οποίος και εργάστηκε «φιλότιμα» για την καταστολή των επαναστάσεων που είχαν ξεσπάσει στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία, Ήπειρο και Θεσσαλίας. Μαζί του συνεργαζόταν και ο άνθρωπος των Γάλλων στην Ελλάδα, ο συνταγματάρχης Καλλέργης, ο εκτελεστής της «αυθόρμητης συνταγματικής» επανάστασης του 1843, ο οποίος τώρα είχε εξελιχθεί σε πραγματικό δικτάτορα της Ελλάδας, στηριζόμενος στις γαλλικές ξιφολόγχες.
Όταν μάλιστα ο Όθων προσπάθησε να αντιδράσει ο Καλλέργης δεν δίστασε να εισηγηθεί στους Γάλλους την κατάληψη και της Αθήνας.
Στο μεταξύ οι Βρετανοί, αλλά κυρίως οι Γάλλοι στρατιωτικοί φρόντιζαν να γίνουν όσο το δυνατό αντιπαθέστεροι τους Έλληνες με την προκλητική τους συμπεριφορά και τις συνεχείς τους προκλήσεις. Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν μετέφεραν στον Πειραιά αρρώστους με χολέρα άνδρες τους από την Κριμαία.
Σε λίγο η επιδημία έπληξε και τους Έλληνες. Τουλάχιστον το 10% των κατοίκων του της Αθήνας πέθαναν από την ξενόφερτή χολέρα. Στον Πειραιά η θνησιμότητα ήταν υψηλότερη! Τελικά, αν και ο Κριμαϊκός Πόλεμος έληξε, επίσημα, στις 18 Μαρτίου 1856, με την υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων, τα στρατεύματα κατοχής παρέμειναν στην Ελλάδα μέχρι τον Φεβρουάριο του 1857.
Ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων που πέθαναν από την χολέρα και τις συνέπειες του αποκλεισμού στην περίοδο αυτή δεν είναι γνωστός. Σίγουρα όμως ανέρχεται σε αρκετές χιλιάδες – μόνο 3.000 πέθαναν στην Αθήνα από τη χολέρα.
Το χειρότερό όμως ήταν ότι φάνηκε ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα ήταν εκτεθειμένη στις ορέξεις των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες την ήθελαν απλώς ένα κράτος πελάτη και τίποτα άλλο. Το θετικό από την φρικτή εμπειρία της κατοχής ήταν η κατάρρευση των ξενικών κομμάτων. Ωστόσο οι Έλληνες ταγοί δεν έλαβαν το μήνυμα ούτε τότε. Συνέχισαν την ξενόδουλη πολιτική, με ακόμα χειρότερες για το Έθνος συνέπειες, μέχρι σήμερα.
hellasforce.com