Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Oί κρυφές ομοιότητες Ελλάδας – Αργεντινής στη διαφθορά



Η τελευταία «επιλεκτική χρεοκοπία» της Αργεντινής καθώς και η συμμετοχή της στο τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, έφεραν τη συμπαθή αυτή χώρα για ακόμα μια φορά στην επικαιρότητα.

Ως συνήθως βέβαια κανένας δεν ασχολείται σοβαρά με τα θέματα της κρίσης που τη μαστίζουν εδώ και δύο δεκαετίες αλλά επιλεκτικά παρουσιάζονται κάποιες ενέργειές της, περισσότερο για να διαμορφώσουν την ντόπια πολιτική σκηνή.

Η μέση εικόνα που υπάρχει για την Αργεντινή στους Έλληνες έχει να κάνει με μια χώρα η οποία ενώ έχει χρεοκοπήσει, τελικά κατάφερε να ορθοποδήσει διώχνοντας το ΔΝΤ, στηριζόμενη στο δικό της νόμισμα καθώς αποσύνδεσε την ισοτιμία του νομίσματός της από το δολάριο των ΗΠΑ και κατάφερε να επανακάμψει με γρήγορους ρυθμούς παρουσιάζοντας μεγάλους δείκτες ανάπτυξης.  
 
Όσοι διαβάσετε παρακάτω μάλλον θα τρομάξετε από αυτό που συμβαίνει στην Αργεντινή, εκτός αν είστε κολλημένοι με τις απόψεις σας οπότε το πιο πιθανό είναι να με χαρακτηρίσετε ως άλλο έναν ακραίο εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού που προσπαθεί να επιβάλει τα δικά του πιστεύω. Προσωπικά συμπαθώ αυτό το κράτος, η δική μου συμπάθεια ξεκινά από το χορό, το Tango και πολύ περισσότερο από τη Milonga τον εύθυμο ρυθμό του Tango, κάποτε δεν έχανα ευκαιρία από το να εξασκούμαι σε «Μιλόγκες» (βραδιές αργεντίνικου χορού).
Η Αργεντινή είναι ένα failed state, ένα αποτυχημένο κράτος που μόνο με πρωτόγονα κράτη της Αφρικής θα μπορούσε να συγκριθεί. Οι γραβάτες των βουλευτών και τα όμορφα ταγέρ της κυρίας Κιρχνερ, προέδρου της χώρας, δεν είναι ικανά να αλλοιώσουν την εικόνα ενός κράτους που είναι βουτηγμένο στη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα διοίκησής του. Έχει σημασία να δούμε όμως πως ξεκίνησε όλο αυτό: «Η βλάβη της θεσμικής υποδομής της Αργεντινής είναι μια κληρονομιά του Περονιστικού παρελθόντος της. Κοιτάξτε για παράδειγμα το κρίσιμο ζήτημα της δικαστικής ανεξαρτησίας.
 
Πριν τη κατάρρευση στο στατισμό (απόλυτο κρατισμό) οι δικαστές του Αργεντίνικου Ανώτατου Δικαστηρίου απολάμβαναν μεγάλες θητείες, ανενόχλητοι από πολιτικές παρεμβάσεις. Στην αρχή της πρώτης θητείας του Juan Peron οι δικαστές έμεναν κατά μέσο όρο 12 χρόνια στην έδρα. Μετά ήρθε ο κατήφορος.
Από το 1960 η μέση θητεία έχει πέσει πλέον κάτω από τα 4 χρόνια. Μετά τον Peron (άφησε την προεδρία από τη δεύτερη του θητεία το 1974), πέντε από τους 17 προέδρους διόρισαν κάθε μέλος της σύνθεσης του δικαστηρίου κατά τη διάρκεια της θητείας τους, μια διάκριση που είχε μόνο ο πρώτος συνταγματικός πρόεδρος της χώρας Bartolome Mitre (1862-1868).
Έτσι ενώ πριν τον Peron τυπικά η πλειοψηφία των μελών του δικαστηρίου είχε διοριστεί από προηγούμενους προέδρους, αντιπολιτευόμενους, πλέον αυτό σταμάτησε να συμβαίνει. Το Ανώτατο Δικαστήριο, το υποτιθέμενο προπύργιο του κράτους δικαίου, μειώθηκε σε μια μαριονέτα της εκτελεστικής εξουσίας» (1).
Για να δούμε όμως τι συμβαίνει πιο χαμηλά, στα πιο χαμηλά στρώματα της δημόσιας διοίκησης. Η Αργεντινή διοικητικά χωρίζεται σε 23 περιφέρειες και μια αυτόνομη πόλη, το Μπουένος Άιρες. Για παράδειγμα στη περιφέρεια Tucuman, «από τα 400.000 άτομα που αποτελούν το εργατικό προσωπικό, οι 80.000 είναι δημοτικοί ή περιφερειακοί υπάλληλοι και οι 10.000 υπάλληλοι της κεντρικής κυβέρνησης. Οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι κατευθύνουν προς τους εαυτούς τους μια μικρή περιουσία, ο ετήσιος μισθός τους φτάνει τις 300.000 δολάρια.Παρόλα αυτά, το Tucuman δεν είναι αξιοσημείωτο για καταχρήσεις.
 
Στη φτωχή περιφέρεια της Formoza στα βόρεια σύνορα της χώρας περίπου οι μισοί εργαζόμενοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, πολλοί από αυτούς εμφανίζονται μόνο μια φορά το μήνα για να εισπράξουν το μισθό τους.» Και ενώ το κράτος ως κεντρική διοίκηση αντιμετώπιζε πλήθος προβλημάτων τη δεκαετία του 1990, μόνο από το 1995 ως το 2000, λίγο πριν χρεοκοπήσει και επίσημα η χώρα, οι περιφέρειες αύξησαν τα έξοδά τους κατά 25%!
Πως καλύπτονταν όμως αυτού του είδους η διακυβέρνηση; Μα με εξωτερικό κρατικό δανεισμό. Λογικό ήταν κάποια στιγμή το κράτος να μη μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του αφού δανείζονταν για να ξοδεύει σε μισθούς χωρίς ανταποδοτικότητα, αφού άφησε τις περιφέρειες να οργιάζουν με τα κεφάλαια που έπαιρναν δημιουργώντας τοπικά κέντρα διαφθοράς. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στο πρόβλημα ήταν να σταματήσει να πληρώνει το κράτος τους πιστωτές.
 
Παράλληλα, έπρεπε να εφαρμοστούν και κάποιες πολιτικές στο εσωτερικό που ήταν «ο έλεγχος της εγχώριας παραγόμενης ενέργειας, ακύρωση συμβολαίων με ξένες εταιρίες, φόρος εξαγωγών (!!!), αύξηση της απασχόλησης στο δημόσιο τομέα και μεγάλη αύξηση στις δαπάνες του κράτους.
 
Όταν δεν πληρώνεις τεράστια χρέη αποκτάς ζωτικό χώρο, έτσι η ανάπτυξη επανέρχεται.» (2) Αν αυτό συνδυαστεί με τις υψηλές τιμές που απέκτησαν κάποια αγροτικά προϊόντα που εξήγαγε η Αργεντινή, εξηγείται η ανάκαμψη των τελευταίων χρόνων.
 
Το πρόβλημα στην Αργεντινή είναι ότι όλες αυτές οι περιπέτειες δεν έκαναν κανένα να αλλάξει τις βασικές πολιτικές κατευθύνσεις του. Το κράτος θα συνεχίζει να πορεύεται με την ίδια φιλοσοφία μέχρι την επόμενη κατάρρευση που πλέον θα είναι εσωτερική αφού οι ξένοι έχουν σταματήσει να τη δανείζουν όπως παλιά.
Χαρακτηριστικό είναι το νέο σκάνδαλο που ξέσπασε στην δικαιοσύνη μόλις το 2011. Αποκαλύφθηκε ότι ο δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Eugenio Zaffaroni διατηρούσε 6 διαμερίσματα στο Μπουενος Αιρες τα οποία χρησιμοποιούσε ως οίκους ανοχής. Ένα τέτοιο σκάνδαλο σε ένα φυσιολογικό κράτος θα ήταν ικανό οχι μόνο να στείλει τον ίδιο στη φυλακή αλλά να ξεκινήσει και έρευνα για αυτούς που τον διόρισαν στη συγκεκριμένη θέση. Τι έγινε; «Ο συνάδελφος δικαστής Carmen Agibay χαρακτήρισε την υπόθεση ‘ιδιωτική’ λέγοντας ότι ‘δεν επηρεάζει το ανώτατο δικαστήριο κατ’ ελάχιστο’ και δήλωσε ότι ο Zaffaroni θα ‘παρουσιάζει μια εξήγηση τελικά’» (3) . Σήμερα ο κος Zaffaroni είναι ομότιμος καθηγητής της ποινικής δικονομίας στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες και εξακολουθεί να ανήκει στη σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Αν υπάρχει ένας δεύτερος λόγος για να συμπαθήσουμε τους Αργεντίνους είναι γιατί ως κράτος είμαστε το ίδιο διεφθαρμένοι αλλά όχι μόνο ως εξουσία αλλά και ως πολίτες.
 
Και ενώ η κουβέντα για την Αργεντινή περιστρέφεται πάντα γύρω από θέματα ισοτιμιών, σχέσεις του κράτους με το ΔΝΤ ή με τους πιστωτές, ποτέ μα ποτέ δε γίνεται αναφορά στη διαφθορά!
 
Για την κυβέρνηση είναι σίγουρο ότι δεν την βολεύει μια κουβέντα περί διαφθοράς γιατί τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ είναι άξιοι αντιγραφείς της Αργεντίνικης διαφθοράς. Αλλά ούτε από την αντιπολίτευση ακούσατε τίποτα γιατί αυτή η κατάσταση την βολεύει. Πως αλλιώς θα γίνονταν άλλωστε από τη στιγμή που ο μόνος υπερασπιστής διεφθαρμένων συνδικαλιστών σήμερα είναι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάτι από το οποίο πάσχει και η Αργεντινή;
Το συμπέρασμα λοιπόν από τα παραπάνω είναι πολύ απλό, τόσο η Αργεντινή όσο και η Ελλάδα παραμένουν μη κυβερνήσιμες, διεφθαρμένες χώρες, όχι γιατί έχουν διεφθαρμένη ηγεσία αλλά γιατί το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα έχει τεράστια ερείσματα στη κοινωνία. Το δε διεφθαρμένο σύστημα κυβέρνησης – αντιπολίτευσης χρησιμοποιεί τη κατάλληλη επιχειρηματολογία ώστε να πείθει τους υπόλοιπους αφελείς ψηφοφόρους ότι δεν έχουν εναλλακτικές επιλογές.
 
Το γεγονός για παράδειγμα ότι η δική μας αντιπολίτευση όταν αναφέρεται σε διαφθορά στοχοποιεί συγκεκριμένους επιχειρηματίες που μάλλον είναι διεφθαρμένοι αλλά εξαντλεί το θέμα μέχρι εκεί, χωρίς να επισημαίνει ότι η διαφθορά είναι πολυεπίπεδη και έχει πάνω από όλα διεισδύσει για τα καλά στο κράτος, δείχνει ότι η όποια αλλαγή κυβέρνησης δε θα φέρει ουσιαστική αλλαγή στη χώρα.
Τα δε κόμματα που ανέδειξαν τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, το κρατικό, το επιχειρηματικό, της τοπικής αυτοδιοίκησης, το μιντιακό δαιμονοποιηθήκαν και αγνοήθηκαν από τους ψηφοφόρους. Για άλλη μια φορά, τα χειρότερα τόσο για την Αργεντινή όσο και για την Ελλάδα είναι μπροστά. Εκτός κι αν…
(1) How Argentina Got Into This Mess, Brink Lindsey, CATO Institute (αναδημοσίευση από τη Wall Street Journal, 2002)
(2) Argentina’s Luck Is Finally Running Out, Ian Vasquez, http://www.forbes.com, 31/1/2014
(3) Corruption in Argentina, Michael Kurtz, http://www.politicsandpolicy.org, 6/3/2012

ΠΗΓΗ : http://politicaldoubts.com/finance/item/411-allo-ena-arthro-gia-tin-argentini-i-mipos-gia-tin-ellada#.U_AAxajojpe