Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Το εφιαλτικό χρονικό της Κλοπής μιας μοτοσυκλέτας Ελλήνων ταξιδιωτών… Αλλά όχι στην Ελλάδα!Στον "πολιτισμένο Βρετανικό Βορρά"...όπου όμως κάποιοι πολίτες τους δίδαξαν τι σημαίνει "φιλότιμο" και "αλληλεγγύη"...



  Όπως βρέθηκε η μοτοσυκλέτα...


Εισαγωγή (
Ραξής Επιτρόπου MEng)


Η παρακάτω μακροσκελής αφήγηση εξηγεί το τι έγινε σε μια κλοπή μοτοσυκλέτας ενός Έλληνα τουρίστα στην Ιρλανδία. (Ο Νίκος δημοσίευσε τα παραπάνω στο φόρουμ mybike.gr). Η ιστορία του ακόμα γράφεται, στις δύο άκρες της Ευρώπης πλέον. Περιέχει ένα πλουσιότατο υβρεολόγιο, οπότε όσοι είστε ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα καλό είναι να απέχετε!  Οι υπόλοιποι απολαύστε τι σημαίνει φιλότιμο, αλλά και κράτος που δεν λειτουργεί. Η εγκληματικότητα πάντως καλά κρατεί και εκτός Ελλάδας…

Η ιστορία αυτή μπορεί να δώσει πολλές ιδέες για το πως να αντιμετωπίσουμε κάτι αντίστοιχο στο εξωτερικό!

Τη στιγμή που επιφανείς Έλληνες μαζεύονται για την παραγωγή ενός βίντεο, που θα διδάσκει τη λέξη φιλότιμο στους ξένους, οι Ιρλανδοί αποδεικνύουν σε έναν μοτοσυκλετιστή συμπατριώτη μας, ότι δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Ταυτόχρονα δείχνουν σε όλους μας, τη σημασία των πράξεων έναντι της θεωρίας…




Ο Νίκος Λ. ξεκίνησε για ένα μακρινό ταξίδι, με στόχο να κάνει ένα παλιό του όνειρο πραγματικότητα. Να οδηγήσει σε μέρη που είχε αφήσει καρφιτσωμένα στο μυαλό του για μεγάλο διάστημα, με μια μοτοσυκλέτα που κάποτε, μέχρι να την αποκτήσει, ήταν το απωθημένο του. Το VFR το αγόρασε από Γερμανία το 2008 και με αυτό ταξίδεψε στην Ευρώπη, κρατώντας το καλύτερο για φέτος.

Ταξιδευτής από παλιά, βρήκε στην VFR τον ιδανικό σύντροφο, μετά από Ducati 999 και άλλες μοτοσυκλέτες που πέρασαν από τα χέρια του. Φέτος θα ολοκλήρωνε το μοτοσυκλετιστικό του όνειρο, η μοτοσυκλέτα που ήταν το απωθημένο του, στους δρόμους που πάντα ονειρευόταν να την οδηγήσει.

Ωστόσο αντί να ξεχυθεί στις εθνικές οδούς, καλύπτοντας τις αποστάσεις γρήγορα μέχρι την Ουαλία και το καράβι για απέναντι, χρειάστηκε σχεδόν μία εβδομάδα καθώς αποφάσισε να ανέβει και όχι να «τρυπήσει» τις Άλπεις, και να σταματήσει σε μέρη που είχε περάσει παλιότερα, συγκρίνοντας τις διαφορές. Σαν να ήθελε να επεκτείνει για λίγο την γλυκιά ανυπομονησία που όλοι μας νιώθουμε πριν από ένα ακριβοθώρητο ταξίδι, να εντείνει κι άλλο την προσμονή του.


Αλλά το ταξίδι είχε ξεκινήσει με προβλήματα, και θα τελείωνε και απότομα, με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Από τη στιγμή που κατέβηκε στην Βενετία, υπήρχε πρόβλημα στην φόρτιση της μπαταρίας, που τον οδήγησε να πιστεύει ότι έφταιγε ο ανορθωτής.

Φτάνοντας πλέον στη Βρετανία το πρόβλημα έχει επιδεινωθεί, ενώ ταυτόχρονα παλεύει με τις καιρικές συνθήκες, που μπορώ να επιβεβαιώσω πως ήταν από τις χειρότερες που είχαν δει τα τελευταία καλοκαίρια οι Άγγλοι (σιχαίνονται οι Ουαλοί να τους αποκαλείς έτσι), καθώς για δυο μέρες διαφορά δεν συναντηθήκαμε με τον Νίκο στα ίδια μέρη. Έμελε όμως να τον γνωρίσω μέσα από την απίστευτη ιστορία του.


Φτάνοντας λοιπόν στο νησί της Guinness, τη χώρα που θα είχε δώδεκα φορές περισσότερο πληθυσμό, αν όλοι όσοι μιλούν τη γλώσσα επέστρεφαν πίσω, το πρόβλημα του Νίκου φτάνει στο απώτερο σημείο, η VFR, η Αύρα όπως την αποκαλεί, ακινητοποιείται.


Χωρίς πολλές – πολλές λεπτομέρειες, ανακαλύπτει με τη βοήθεια ενός όχι και τόσο σχολαστικού μηχανικού ότι υπεύθυνα είναι τα πηνία, βρίσκει με δυσκολία τρόπο να την επισκευάσει, χωρίς να γλιτώσει το σπρώξιμο, έχει αφήσει την κοπέλα του με τις βαλίτσες σε άλλο σημείο, και τον έχει πιάσει το βράδυ. Όλος αυτός ο πρόλογος, έχει νόημα για ένα και μόνο λόγο, για να γίνει κατανοητό το σοκ της επόμενης μέρας.


Φτάνει λοιπόν σε ένα hostel, έχοντας περάσει το πιο βαρετό σημείο του ταξιδιού στις «δεν έχεις τίποτα να δεις» εθνικές οδούς της Ευρώπης. Έχει βραχεί, μουλιάσει καλύτερα, έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά, αλλά είναι έτοιμος να τα ξεχάσει όλα αυτά με ένα εξάωρο ύπνο, μπροστά στην απόλυτη νιρβάνα που τον περιμένει το επόμενο πρωί: Η ιδανική για αυτόν μοτοσυκλέτα, με την παρέα που αγαπά, στους δρόμους που ονειρευόταν! Διαβάστε τι έχει να μας πει για όλα όσα έγιναν μετά:

————————–

Όταν βγήκαμε το πρωί να βάλουμε τα πράγματα στη μηχανή για την αναχώρηση η μηχανή δεν ήταν πουθενά. Πρώτη σκέψη η άρνηση. Αποκλείεται. Κάπου αλλού πάρκαρα και βγήκα σε άλλο μέρος, ο βλάκας. Στο επόμενο δευτερόλεπτο που καταλάβαινα τι είχε γίνει ήρθε το σοκ. Μούδιασμα. Το γνωστό «όχι ρε γαμώτο».


Κράτησα τη ψυχραιμία μου και πήγα στη ρεσεψιόν να το αναφέρω. Ο τυπάκος εκεί τα έχασε αλλά προσπάθησε να βοηθήσει όσο μπορούσε. Κάλεσε τους ιδιοκτήτες του ξενώνα, ένα γλυκό ηλικιωμένο ζευγάρι που έμεναν παραδίπλα, πήραμε την αστυνομία και αρχίσαμε να βλέπουμε το βίντεο από τις κάμερες.

 Όντως στις 1.20 το πρωί άρχισε το γλέντι. Δυο πιτσιρικάδες γύρω στα 25, ο ένας με άσπρη μπλούζα φούτερ και ο άλλος με σκουρόχρωμα ρούχα, περνάνε έξω από την είσοδο του παρκινγκ. Κοντοστέκονται και φεύγουν. Λίγο αργότερα να τα πάλι τα παιδιά μας να κοιτάζουν γύρω-γύρω και ο τύπος με την άσπρη μπλούζα πάει κατευθείαν στη μηχανή και αρχίζει να σκαλίζει τη μπροστινή ρόδα από τα δεξιά (έχει σημασία αυτό).


Βλέπετε η καλή μου δεν το έβαλε κάτω έτσι απλά. Γενικά λόγω φορτίου και γενικά μεγάλου μήκους stand, η μηχανή πέφτει εύκολα προς τα δεξιά όμως αυτοί δεν το ήξεραν. Έτσι ο κόπανος στη προσπάθεια του να δει αν είχα λουκέτο, άρχισε να την κουνάει με αποτέλεσμα να πέσει επάνω του και να τον πλακώσει χωρίς να μπορεί να σηκωθεί.

 Ο άλλος ήρθε πανικόβλητος και με μεγάλη προσπάθεια, σήκωσαν τη μοτοσυκλέτα όρθια και ξανά ξεκίνησαν το σόου. Έσπασαν τη κλειδαριά στο τιμόνι, πάλεψαν να τη βάλουν μπροστά αλλά δεν τα κατάφεραν και τελικά την πήραν με τον έναν πάνω στη σέλα και τον άλλον να σπρώχνει.


Βλέποντας όλο αυτό το πράγμα στο βίντεο ένοιωθα απαίσια αλλά απ” την άλλη χαιρόμουν που οι τύποι έδειχναν ξεκάθαρα ότι ήταν ερασιτέχνες καραγκιόζηδες κάτι που μου έδινε ελπίδες ότι η μοτοσυκλέτα θα βρεθεί. Τελικά σύντομα ήρθε το τηλεφώνημα από την αστυνομία: Υπάρχει περίπτωση η μοτοσυκλέτα να έχει βρεθεί. Απλά θέλουν να ταυτοποιήσουν ότι είναι αυτή προτού πουν κάτι στα σίγουρα.


Εκεί το ηθικό αναπτερώθηκε. Άρχισα να σκέπτομαι ότι θα πάμε στο τμήμα, να γίνουν τα σχετικά διαδικαστικά και σύντομα θα έχω τη μοτοσυκλέτα στα χέρια μου. Μάλιστα να φανταστείτε ότι ήδη σκεπτόμουν τις ζημίες στο τιμόνι κλπ και κόστος επισκευής! (Που να ήξερα ε; )

 Κάποια στιγμή ο ιδιοκτήτης του ξενώνα προσφέρθηκε να με πάει στους αστυνομικούς που έχουν τη μοτοσυκλέτα. Φαντάστηκα ότι θα πηγαίναμε σε κάποιο τμήμα, όμως το αμάξι δεν είχε κάνει πάνω από ένα τετράγωνο απόσταση, όταν έστριψε στη γωνιά του πάρκου και σταμάτησε διπλά σε μια πεζογέφυρα μπροστά στο ποτάμι.


- Φοβάμαι ότι έχω άσχημα νέα. Η μοτοσυκλέτα βρέθηκε αλλά είναι μέσα στο ποτάμι. Λυπάμαι ειλικρινά. Βγήκα έξω αρνούμενος να πιστέψω τα όσα μου έλεγε, πλησίασα στην όχθη και την είδα. Θέλετε να περιγράψω πως ένοιωσα εκείνη την ώρα; Αφήστε το. Εύχομαι ολόψυχα να μην ζήσει κανένας κάτι τέτοιο.

 Η κούκλα μου ήταν όλη βυθισμένη στο νερό μαζί με τις βαλίτσες και τα πάντα, ξαπλωμένη στην αριστερή πλευρά της με το μούτρο να κοιτά προς τα έξω και το φέρινγκ σπασμένο από δεξιά. Η εικόνα ήταν τραγική πέρα από κάθε φαντασία. Η μηχανή που έχεις καμάρι και αγαπάς τόσο πολύ να βρίσκεται πεταμένη σαν σκουπίδι μέσα σ’ ένα μεγάλο βρωμοπόταμο.


Οι αστυνομικοί στέκονταν δίπλα αμήχανοι και μετά βίας μπορούσαν να προφέρουν κάποια λέξη. «Δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο…» «Και εμείς είμαστε μοτοσικλετιστές και λυπούμαστε όσο δεν φαντάζεσαι…» Μάζεψα ψυχραιμία και λογική και απαίτησα να τη βγάλουμε έξω. Ναι, πως. Αυτό χρειαζόταν γερανό και η αστυνομία της πόλης ΔΕΝ είχε τέτοια μηχανήματα.


- Οκ, τότε ο δήμος ρε παιδιά! Κάποιος. Δεν μπορεί να μείνει εκεί! Δεν είναι υπό συζήτηση. ΠΡΕΠΕΙ να βγει έξω.
– Λυπούμαστε αλλά ούτε ο δήμος έχει γερανούς για τέτοιες περιπτώσεις.
Ήμουν έτοιμος να χάσω κάθε ίχνος ψυχραιμίας: Δηλαδή συγγνώμη. Και ΤΙ κάνετε όταν πέφτει ένα όχημα μέσα στο ποτάμι;;; Το αφήνετε εκεί να λιάζεται; Εγώ μόνος με τα χέρια προφανώς δεν μπορώ να τη βγάλω τη μηχανή έξω. Αν δεν βρεθεί λύση τι θα γίνει; Θα καταλήξει η μηχανή αξιοθέατο της πόλης;

– Ξέρετε θα πάρουμε τηλέφωνο τον άνθρωπο που μαζεύει τα παράνομα σταθμευμένα οχήματα μήπως έχει κάποια ιδέα…


Πήγα πίσω στο hostel. Μέχρι εκείνη την ώρα η Annika δεν ήξερε τι είχε γίνει με τη μοτοσυκλέτα. Αν με πείραξε μια φορά που την είδα στο ποτάμι, το να πρέπει να το εξηγήσω με πόνεσε χίλιες φορές παραπάνω… Ανοίξαμε τον χρυσό οδηγό και τελικά βρέθηκε ένας εργολάβος οικοδομών με μεγάλα μηχανήματα έργου που θα μπορούσε να φέρει ένα γερανό, αλλά ήθελε 300 Ευρώ (που εννοείται ότι δεν θα τα πλήρωναν οι μπάτσοι ή ο δήμος).

Τον πήρα τηλέφωνο και του εξήγησα την υπόθεση.


Ο Άνθρωπος (με Α κεφαλαίο) δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβει το πρόβλημα. Γυρίζει και μου λέει με τόνο που έδειχνε ότι συμμερίζεται το πρόβλημα: «Καταλαβαίνω τι περνάς. Άκου: Δώσε στον οδηγό μου 150 Ευρώ για το μηχάνημα και τη δουλειά και δεν θέλω τίποτε άλλο».

150; 150. Τι να έκανα; Δεν θα έδινα τη χαρά στους μπάσταρδους που είχαν πετάξει τη μοτοσυκλέτα στο νερό, να την αφήσω εκεί. Του λέω λοιπόν: «ΟΚ περιμένω στο πάρκο»


Όντως σε μισή ώρα ένα θηριώδες γερανοφόρο μηχάνημα έργου, ήρθε στο πάρκο και μετά βίας χώρεσε στο σημείο της όχθης απ” όπου είχαν ρίξει μέσα τη μοτοσυκλέτα μου. Ο τυπάς, ένας σκληροτράχηλος, δίμετρος, με ξυρισμένο κεφάλι και τατουάζ, βγήκε έξω και άρχισε να σκέπτεται το πώς θα βγάλουμε έξω τη μοτοσυκλέτα. Τη συνέχεια την ήξερα ήδη…


-« Έχω μεγάλους ιμάντες για την ανέλκυση, αλλά κάπως πρέπει να τη δέσουμε».
– «Άστο, κατάλαβα». Του απαντώ. «Κάτσε μόνο να πάω στον ξενώνα, να πάρω μια πετσέτα μπάνιου, γιατί όταν βγω έξω θα πεθάνω με το κρύο που έχει εδώ.


Για καλή μου τύχη, γυρίζοντας πίσω, το ηλικιωμένο ζευγάρι ερχόταν προς το πάρκο και όταν συνειδητοποίησαν τι πήγαινα να κάνω, μου προσέφεραν όχι απλά μια πετσέτα, αλλά μια παλιά στολή καταδύσεων που είχαν στο σπίτι! Ντυμένος με τη στολή και ζωσμένος με τους τεράστιους ιμάντες, βούτηξα στο ποτάμι και τα βρομόνερα, ανάμεσα σε νερόκισσους, αγκάθια και διάφορα σκουπίδια, για να πιάσω τη μοτοσυκλέτα.


Ήταν πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις. Το ποτάμι είχε δυνατά ρεύματα που με έπαιρναν μακριά από τη μηχανή, σε κάθε προσπάθεια να την φτάσω. Τελικά κατάφερα και πάτησα πάνω στο πλαϊνό φέρινγκ και με τα πόδια πιανόμουν στο τιμόνι, για να μην με παρασύρει το νερό.

 Κράτησα αναπνοή, βούτηξα μέσα και με το ένα χέρι κρατιόμουν απ” τη δισκόπλακα ενώ με το άλλο προσπαθούσα να περάσω τον ιμάντα από τον μπροστινό τροχό. Τελικά τα κατάφερα και έριξα έξω την άκρη του ιμάντα, για να συνεχίσω με τον άλλον. Βούτηξα ακόμα βαθύτερα για το πίσω μέρος της μηχανής, κι ευτυχώς που υπήρχαν οι βάσεις των βαλιτσών και μπόρεσα να τον περάσω από εκεί. Ασφάλισα τους ιμάντες στο γάντζο του γερανού και βγήκα έξω.


Το θέαμα της μοτοσυκλέτας να αναδύεται από τα νερά, ήταν εντυπωσιακό αλλά όχι κάτι που ήθελα να αποθανατίσω εκείνη την ώρα… (Αν και είμαι σίγουρος ότι οι διάφοροι περαστικοί και τουρίστες που ήταν εκεί και τραβούσαν φωτογραφίες, όλη αυτή την ώρα, είχαν χαρεί με το θέαμα που τους είχαμε χαρίσει…)


Ο γερανός ακούμπησε τη μοτοσυκλέτα στην πίσω ρόδα και τη κρατήσαμε για μια στιγμή σε όρθια θέση, ώστε να φύγουν όσα νερά μπορούσαν. Η μοτοσυκλέτα ήταν γεμάτη φύκια και νερά έτρεχαν από παντού. Βαλίτσες, πλαστικά, εξάτμιση… Την ξαπλώσαμε στο χορτάρι και αφού τη λύσαμε, προσπαθήσαμε να τη σηκώσουμε. Μάταια. Τέσσερα άτομα μαζί, καθώς και ο θηριώδης οδηγός του γερανού και δεν κουνούσε ρούπι. Τελικά βοήθησαν και δυο ακόμα περαστικοί και τελικά η Αύρα στάθηκε και πάλι στις ρόδες της.


Σε πρώτη ματιά, ήταν ένα χάλι. Όλο το μούτρο σπασμένο. Η ζελατίνα έλειπε σχεδόν όλη, δεξί πάνω κομμάτι της μάσκας διαλυμένο, δεξί πλαϊνό μεσαίο μ’ ένα μικρό κομμάτι σπασμένο, όλη η αριστερή πλευρά με βαθιές χαρακιές, καθρέφτες κατεστραμμένοι και αυτά μόνο από τα διακοσμητικά μέρη.

Το υποπλαίσιο των οργάνων που κρατάει τα όργανα και τα φέρινγκ στη θέση τους, είχε στραβώσει τελείως, με αποτέλεσμα το πάνω μέρος της μάσκας να ακουμπά σχεδόν στο αριστερό κλιπόν, κάνοντας πρακτικά αδύνατη τη στροφή του τιμονιού δεξιά.

 Ο πύρος του τιμονιού ήταν σπασμένος αλλά η κλειδαριά ήταν ανέπαφη.
Προφανώς τίποτα ηλεκτρικό δεν δούλευε και ο κινητήρας ήταν γεμάτος νερό.
Προτού γίνει οτιδήποτε, θα έπρεπε να βγουν όλα τα νερά από μέσα, να αλλαχτούν όλα τα υγρά, να στεγνώσουν πλεξούδες και ηλεκτρικά και μετά… ίσως… Κοινώς με ένα σετ αλενοκλειδα και τα εργαλεία της μηχανής, 5000 χιλιόμετρα από το σπίτι και το συνεργείο μου… «we were fucked»!


Θα πρέπει όμως να τονίσω ξανά, ότι μέσα σε όλη αυτή την απίστευτη περιπέτεια έγινα μάρτυρας μιας απίστευτης καλοσύνης και εν τέλει, καλής τύχης μέσα σε όλο αυτό το εφιαλτικό σενάριο.


Να γιατί: Αφού είχα βάλει τη μοτοσυκλέτα στο σταντ και πάλευα να βγάλω τη στολή, έρχεται ο θηριώδης οδηγός του γερανού. Σκέφτηκα ότι θα θέλει τα λεφτά που είχαμε κανονίσει. Του λέω κάτσε να βγάλω τη στολή και να στεγνώσω και θα σου δώσω αυτά που συμφωνήσαμε.

Με κοίταξε σοβαρά – σοβαρά και απλά μου έτεινε το χέρι σε χειραψία λέγοντας μου: «Ποια λεφτά; Ρε αδελφέ τόσα χρόνια δεν έχω δει κάτι παρόμοιο. Το κωλοπόταμο αυτό έχει πολύ άτιμα ρεύματα και θέλει κότσια για να μπεις μέσα, ποσό μάλλον για να κάνεις ότι έκανες. Μίλησα με το αφεντικό μου και δεν θέλω να μου δώσεις ούτε ένα ευρώ. This one’s on me! Έτσι για να ξέρεις ότι δεν είναι όλοι οι Ιρλανδοί μουνόπανα σαν αυτούς που σου έκαναν αυτό το κακό!»


Τι να έλεγα; Δεν ήθελε να πάρει ούτε ένα εικοσάρικο για μια μπύρα. Τον ευχαρίστησα και του είπα απλά ότι δεν θα ξεχάσω ότι έκανε για να με βοηθήσει.

Το εμπρός μέρος της μοτοσυκλέτας
Το εμπρός μέρος της μοτοσυκλέτας

Πήρα τη καλή μου «Αύρα» στα χέρια και με μεγάλη δυσκολία, λόγω βάρους, την μετακίνησα μέχρι το σπίτι των ιδιοκτητών του ξενώνα και την παρκάραμε εκεί, μέχρι να βρεθεί μια λύση. Εδώ ξεκινά το επόμενο στάδιο… Οκ, άντε και την έβγαλες έξω, τώρα; Ξεκίνησα να σκέπτομαι τρόπους να κινηθούμε από εδώ και πέρα.


Καταρχάς το να συνεχίσουμε το ταξίδι, ήταν δυστυχώς εκτός συζήτησης. Υπήρξαν πολλές προσφορές να συνεχίσουμε το ταξίδι μας με άλλη μοτοσυκλέτα. Όμως μετά από μια τέτοια εμπειρία θα ένοιωθα ηλίθιος να συνεχίσω σαν τον καλό τουρίστα με φωτο και τραλαλα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ποσό μάλλον με ξένη μηχανή. Χώρια που τώρα με τα νέα δεδομένα, ότι χρήματα είχα στην άκρη για το ταξίδι θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για να επισκευαστεί η μοτοσυκλέτα και για νέα εισιτήρια…


Το άλλο σενάριο, να τη φτιάξουμε και να γυρίσουμε πίσω ήταν επίσης άκυρο. Ακόμα και αν η μοτοσυκλέτα άδειαζε από όλα τα νερά, τα πλαστικά ήταν ένα χάλι και τα ηλεκτρικά δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα δουλέψουν. Έξαλλου μετά από κάτι τέτοιο πως θα μπορούσα να ταλαιπωρήσω μοτέρ και μηχανή, για να μας φέρει πίσω στην Ελλάδα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα;

Ήταν σαφές ότι έπρεπε να βρεθεί τρόπος μεταφοράς. Οι μεταφορικές εταιρίες χρεώνουν τεραστία ποσά, και το να φορτωθεί σε φορτηγό θα ήταν μια λύση, αλλά η έσχατη. Τελικά το μόνο εφικτό ήταν να χρησιμοποιήσω την πανευρωπαϊκή οδική βοήθεια που έχω και η όποια καλύπτει (και) επαναπατρισμό, σε περίπτωση σοβαρής ζημιάς ή βλάβης.

Αυτό που έπρεπε να γίνει. ήταν να πάει η μοτοσυκλέτα σ’ ένα συνεργείο για να πιστοποιηθεί η έκταση της ζημιάς και να γίνουν οι πρώτες βοήθειες στη μηχανή: άδειασμα των υγρών, αλλαγή λαδιών και ένα καλό καθάρισμα από τη μάκα του ποταμού.


Πώς θα την πήγαινα όμως; Ο μόνος που είχε τη δυνατότητα να βοηθήσει ήταν ένα συνεργείο (και μάλιστα αντιπρόσωπος Honda) 50 χιλιόμετρα από τη πόλη, οπότε η μεταφορική ήταν μονόδρομος. Τα 100 Ευρώ όμως δεν χωνεύονταν με τίποτα, ποσό μάλλον όταν η συνέχεια από εκεί και πέρα δεν ήταν καθόλου εξασφαλισμένη! Το υπόλοιπο του Σαββάτου πέρασε με δυσκολία, ψάχνοντας να βρω λύση στο πρόβλημα…

Οι ιδιοκτήτες του ξενώνα μας έδωσαν ένα τετράκλινο δωμάτιο επ” αόριστον χωρίς να μας αφήσουν να πληρώσουμε ούτε ένα Ευρώ, προσπαθώντας να μας βοηθήσουν με τον τρόπο τους στη δύσκολη κατάσταση που είχαμε βρεθεί, οπότε τουλάχιστον η διαμονή ήταν εξασφαλισμένη.


Όμως ο γόρδιος δεσμός παρέμενε. Τελικά άρχισε να διαμορφώνεται ένα πολύ βασικό σχέδιο: να πάω τη μοτοσυκλέτα σε ένα συνεργείο, κατά πρώτον για να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες και κατά δεύτερον για να πάρουμε τη σχετική βεβαίωση ότι δεν επισκευάζεται τοπικά σε εύλογο χρονικό διάστημα, ώστε να τη στείλω στην οδική μου βοήθεια για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες επαναπατρισμού.

Όμως πως θα πήγαινε εκεί; Κι αν τελικά πήγαινε, που θα έμενε μέχρι να συγκινηθεί η οδική και να την φέρει Ελλάδα; Η μοτοσυκλέτα τώρα χρειαζόταν φροντίδα. ΠΟΛΥ φροντίδα, άνεση χρόνου και λεπτοδουλειά. Έπρεπε να λυθεί με επιμέλεια, να ελέγχει, να καθαριστεί, να αντικατασταθούν πράγματα που είχαν χαλάσει και να δεθεί ξανά παρέα με νέα αναλώσιμα και ανταλλακτικά.

 Κοινώς ήθελε πράγματα που κανένα συνεργείο δεν είχε τη διάθεση και το χρόνο για να κάτσει να ασχοληθεί. Και αν ακόμα το έκανε θα χρέωνε ποσά που δεν ήθελα καν να ρωτήσω…


Το πρωί της Κυριακής όμως η Annika είχε μια εξαιρετική ιδέα που πραγματικά αποδείχτηκε σωτήρια. Να μπω να γράψω τα όσα είχαν συμβεί σε ένα συγκεκριμένο φόρουμ Ιρλανδών μοτοσυκλετιστών. Γιατί όμως εκεί; Από που κι ως που;


Όταν πριν καιρό σχεδίαζα το ταξίδι, είχα γραφτεί τυχαία σε αυτό το φόρουμ, ψάχνοντας για συμβουλές στο τι να δούμε, που να πάμε και για το αν ήθελε κάνεις να βρεθούμε για καμιά μπυριτσα ή για να κάνουμε και καμιά διαδρομή παρέα.

Η πρώτη όμως υποδοχή ήταν κάπως άτσαλη, καθώς κάποια μελή θεώρησαν σωστό να με πιάσουν στο ψιλό για το nickname που είχα διαλέξει (traveller). Bλέπετε, αυτό που δεν γνώριζα ήταν ότι στην Ιρλανδική αργκό το traveller σημαίνει γύφτος και μάλιστα με την χειρότερη έννοια του όρου.

Τελικά η παρεξήγηση λύθηκε από κάποια πιο σοβαρά μελή που έσπευσαν να δώσουν τις απαραίτητες εξηγήσεις, ωστόσο η αρχική εντύπωση είχε μείνει. Έκτοτε δεν είχα πολύ ασχοληθεί με το φόρουμ, οπότε τώρα δεν ήμουν ιδιαίτερα θετικός να τους γράψω.


Η Annika όμως επέμενε: «Γράψ’ τους για να δουν τι αλήτες υπάρχουν στη χωρά τους. Στο κάτω – κάτω μπορεί να βρεθεί κάνεις και να έχει καμιά χρήσιμη συμβουλή ή κάτι τέτοιο.» Τη συνέχεια δεν την περίμενε κάνεις:

Έγραψα το σχετικό thread και πραγματικά έγινε της μουρλής! Μέσα σε μερικές ώρες το θέμα είχε πιάσει φωτιά με ΟΛΟ το φόρουμ και δεκάδες μελή να ασχολούνται συνέχεια με αυτό. Σε ένα φόρουμ που το πιο δημοφιλές θέμα πιάνει τις 3-4 σελίδες μέσα σε μια εβδομάδα, άδω τις είχε πιάσει μέχρι το μεσημέρι!

Οι αρχικές εκδηλώσεις συμπαράστασης άρχισαν να γίνονται όλο και πιο έμπρακτες με πολλούς να ζητιάνε επίμονα να τους δώσω κάποιο λογαριασμό paypal για να μου βάλουν λεφτά!


Στην αρχή δεν ήθελα και επέμενα ότι το μόνο που ζητώ είναι ένα τρόπο να πάει η μηχανή σε ένα συνεργείο και αν μπορεί κάποιος να βοηθήσει για τη φύλαξη της μετά, μέχρι να έρθει η οδική ή αν μπορεί να ρίξει ένα βασικό πλυσιματάκι από τα άλατα και τη μπιχλα, όμως αυτοί εκεί.

Λύσσα να βοηθήσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Κάποιοι άρχισαν να μου στέλνουν μηνύματα προσφέροντας μου τη μηχανή τους για να συνεχίσω το ταξίδι μου: Africa Twin, Honda Bros, Triumph, Yamaha, Suzuki, Kawasaki… τα πάντα!

Κάποιοι άλλοι επέμεναν να θέλουν να κάνουν κάποια δωρεά λέγοντας μάλιστα προς τον admin ότι «οκ, ξέρουμε ότι δεν έχει ξαναγίνει κάποιος τέτοιος έρανος στο φόρουμ, αλλά αυτό το θέμα δεν μπορεί να μείνει έτσι». Ακόμη και ο ίδιος ο admin μπήκε στη μέση ζητώντας μου να τους δώσω λογαριασμό τραπέζης.


Τελικά το έκανα και το αποτέλεσμα ήταν μέχρι στιγμής να έχουν μαζέψει πάνω από 700 Ευρώ!


Ένα παλικάρι κάποια στιγμή μου γραφεί απλά: «Έλα εκεί που έχεις παρκάρει τη μηχανή τώρα»! Πάω εκεί και βλέπω έναν αδύνατο, σκληροτράχηλο 50αρη τύπο, φάση Bruce Willis, με δερμάτινη στολή με ένα κατάμαυρο BMW 1000RR να στέκεται δίπλα στην Αύρα.

– Γεια, είμαι ο Paul. Είδα το θέμα και δεν μπορούσα να μην ασχοληθώ. Θα τα ταχτοποιήσουμε τα καλοπαιδα, έννοια σου. Η μηχανή περίμενα να είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Όλα καλά. Πρέπει να φύγω τώρα για τη δουλειά αλλά θα ξαναπεράσω. Για τώρα εσείς πηγαίνετε να φάτε κάτι και τα υπόλοιπα θα τα κανονίσουμε. Έχω κάνει κάτι κουμάντα για τη μεταφορά και θα είμαστε σε επαφή.

Λίγα λόγια και καλά.


Όλοι τους κι ένας – ένας, μας αφήναν άναυδους με τα όσα έκαναν για δυο ανθρώπους που δεν γνώριζαν καθόλου και στη τελική δεν τους χρωστούσαν και τίποτα! Και που είστε ακόμα…. Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο τρελή!


Ένα από τα μελή του φόρουμ είχε δει ότι είχα γράψει το τηλέφωνο μου σε κάποιο μήνυμα και πήρε τη πρωτοβουλία και συνεννοήθηκε με κάποιον δικό του στον μεγαλύτερο και εθνικής εμβελείας ραδιοφωνικό σταθμό της χώρας, το Radio 1 Ireland, όπου του είπε το τι είχε συμβεί. Αποτέλεσμα; Μέσα σε λίγη ώρα με είχαν καλέσει για να μου ζητήσουν να μου πάρουν συνέντευξη σε ζωντανή μετάδοση, σε μια απογευματινή δημοφιλή ενημερωτική εκπομπή, αναφορικά με το όλο θέμα!


Έτσι και έγινε. Μια κοπέλα με πήρε τηλέφωνο, με ρώτησε αναλυτικά για το τι είχε συμβεί, σημείωσε τις απαντήσεις και λίγο αργότερα ο παρουσιαστής πλέον της εκπομπής, έχοντας προφανώς γνώση του τι θα πω, με κάλεσε και άρχισε να με ρώτα τα ιδία πράγματα ώστε όλη η χώρα πλέον να ακούσει για τη περιπέτειά μας!


Δεν μπορούσα να φανταστώ τέτοια εξέλιξη, ούτε στα πιο τρελά όνειρα. Με το που τέλειωσε η εκπομπή έγινε πανικός. Με ξαναπήραν τηλέφωνο από το σταθμό για να μου πουν ότι οι ακροατές τους είχαν σπάσει τα τηλεφωνά και όλοι ήθελαν να μας βοηθήσουν με κάποιο τρόπο κάνοντας προσφορές με ότι μπορούσε ο καθένας.

Πολλοί ήθελαν να μας δώσουν μοτοσυκλέτα να συνεχίσουμε το ταξίδι, άλλοι προσέφεραν βοηθεία αναφορικά με συνεργεία ή ανταλλακτικά, ενώ ένας έφτασε μέχρι να μας προσφέρει τρεις διανυκτερεύσεις δωρεάν σε VIP σουίτα στη Δυτική Ιρλανδία, για το ετήσιο φεστιβάλ μοτοσυκλέτας που γίνεται εκεί κάθε Ιούνιο, με όλα τα έξοδα πληρωμένα και φυσικά δωρεάν μοτοσυκλέτα στη διάθεση μας!


Δεν ήξερα τι να πω. Τους ευχαρίστησα όλους ξανά και ξανά και απλά επανέλαβα ότι η πρόσφορα και μόνο έφτανε. Το μόνο που ήθελα ήταν ένα τρόπο να πάω τη μοτοσυκλέτα στο συνεργείο, μερικά πραγματάκια σαν πρώτες βοήθειες, κι ένα χώρο για να φυλαχτεί μέχρι να έρθει η οδική μου να την μεταφέρει.


Η ιστορία μας έγινε θέμα ακόμα και στον τύπο, τόσο με online άρθρα, όσο και στις εφημερίδες την επομένη μέρα. (Προφανώς δεν έχουν και πολλά να ασχοληθούν οι δημοσιογράφοι εκεί πάνω γι’ αυτό και έδωσαν τέτοια δημοσιότητα στο όλο θέμα!) Είτε έτσι είτε αλλιώς όμως, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν απίστευτη!

Αρκετή ζημιά σε αρκετά σημεία...
Αρκετή ζημιά σε αρκετά σημεία…

Το ίδιο βραδύ ο Paul ήρθε ξανά από τον ξενώνα και αυτή τη φορά ήταν μαζί με ένα άλλο καταπληκτικό παλικάρι, τον Joe, που έμελλε να βοηθήσει όσο ελάχιστοι άλλοι τελικά. Ο Joe έχει 6 μοτοσυκλέτες και ειδικεύεται ερασιτεχνικά σε ανακατασκευές, είχε διαβάσει ότι συνέβη και βεβαία ήθελε να βοηθήσει.

 Ήρθε με δυο πολύ καλές μαύρες (και σπάνιες) μπύρες για εμάς και στη συνέχεια με ένα τηλέφωνο κανόνισε ώστε τη Δευτέρα το πρωί στις 8 ακριβώς, να ερχόταν φορτηγό για να μεταφέρει τη μηχανή στη Honda χωρίς κανένα κόστος. Από εκεί και πέρα με τον πιο φυσικό τρόπο ανέλαβε από μόνος του όλες τις συνεννοήσεις, τόσο με τα μελή του φόρουμ που ζητούσαν να βοηθήσουν, όσο και με το συνεργείο.


Το σχέδιο όπου είχαμε καταλήξει ήταν να πάμε τη μοτοσυκλέτα στο συνεργείο, να κανονίσει αυτός για την έκθεση ζημιών προς την εταιρία μου, να μου τη στείλει στην Ελλάδα και στη συνέχεια να μεταφέρει την μοτοσυκλέτα σε φυλασσόμενο κλειστό γκαράζ όπου θα μπορούσε να παραμείνει στεγνή, μέχρι να έρθουν να την μαζέψουν.

 Του είπα οτι δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω και απλά είπε ότι είχαν πει και όλοι οι άλλοι: «Νοιώθω ντροπή και αηδία που σας συνέβη κάτι τέτοιο και στην τελική δεν μας αρέσει να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην πόλη μας.»


Την επομένη μέρα το πρωί όντως 8 πάρα τέταρτο ήταν έξω από τον ξενώνα και με περίμενε για να πάμε στη μοτοσυκλέτα και να περιμένουμε το φίλο του με το φορτηγό. Σε δέκα λεπτά ο άλλος ήταν εκεί με ένα καινούργιο κίτρινο Ford Transit το οποίο μάλιστα μέσα ήταν ειδικά διαμορφωμένο για να μεταφέρει μοτοσυκλέτες! Ειδικές δέστρες, ράμπα, δαγκάνα για το μπροστινό τροχό, αφρολεξ για να βάζει όπου περνούσε ιμάντες για να μην χαλάσει κάτι… Μιλάμε για οργάνωση επαγγελματικού επίπεδου.

Πηρέ τη μοτοσυκλέτα για το συνεργείο και εμείς με το αμάξι του Joe τον ακολουθήσαμε μέχρι την αντιπροσωπεία. Κατέβασε τη μηοτοσυκλέτα, μας χαιρέτησε εγκάρδια και έφυγε. Τόσο απλά!


Πήγαμε μέσα, ο Joe ανέλαβε τις εξηγήσεις με τον υπεύθυνο της εταιρίας (ο όποιος παρεμπιπτόντως κανόνισε να μας κάνει ειδικές τιμές για τη περίσταση!) και φύγαμε. Πριν επιστρέψουμε στο ξενώνα ο νέος μου φίλος είχε την ευγενή καλοσύνη ακόμα και να με πάει σε ένα μέρος που ήθελα πολύ να δω: στον τάφο του λατρεμένου Rory Gallagher που βρισκόταν σε ένα μικρό κοιμητήριο έξω από την πόλη…


Μεσημεράκι είχαμε κανονίσει τα πάντα. Η μηχανή βρισκόταν στη Χόντα για τις πρώτες βοήθειες και παρότι εγώ έφευγα ήξερα ότι την αφήνω στα καλυτέρα χέρια που θα μπορούσα να έχω φανταστεί…

Στο μεταξύ μέσα στο φόρουμ γινόταν της τρελής. Τους είχα πει ότι η μηχανή έχει όνομα και πλέον όλοι αναφέρονταν σ” αυτήν ως η «Avra»! :)


Ένα μέλος είχε σκεφτεί να αγοραστεί ένα ολόκληρο VFR για να πάρουμε ότι τυχόν ανταλλακτικά θα χρειαζόμασταν, αν τελικά το μοτέρ δούλευε όταν μπήκε μέσα στο νερό (κάτι που θα το είχε καταστρέψει τελείως).


Ένα άλλο μέλος ήθελε να κανονιστεί μια πανεθνική φιλανθρωπική μοτοεκδρομη που θα λεγόταν «Ride for Avra» ώστε να μαζευτούν λεφτά για τη μηχανή και εμάς!


Ένας άλλος έλεγε ότι αν χρειαστεί να κολληθεί κάποιο μεταλλικό κομμάτι, μπορεί να το αναλάβει, καθώς κάνει επαγγελματικές TIG κολλήσεις.


Άλλος είπε ότι αν τελικά δεν βρισκόταν άκρη για τη μεταφορά, θα μπορούσε εύκολα να την πάει μέχρι το πλοίο για Γαλλία ώστε να την αναλάβουμε εμείς με κάποιο μεταφορέα από εκεί και πέρα.


Και βεβαία γύρω από όλους αυτούς, ήδη υπήρχαν πολλοί που έψαχναν στο internet αλλά και στις αποθήκες τους για ανταλλακτικά που θα έκαναν στην VFR…


Είχαμε ταχτοποιήσει όσο το δυνατόν καλύτερα το θέμα της μοτοσυκλέτας όμως τώρα έπρεπε να φύγουμε κι εμείς… Κι αυτό είχε μεγάλη ταλαιπωρία. Το πιο οικονομικό αεροπορικό εισιτήριο ήταν από Μάντσεστερ όμως για να πας εκεί δεν ήταν αστείο πράγμα. Έπρεπε να πάρουμε πλοίο από Δουβλίνο για απέναντι στην Ουαλία και από εκεί να αλλάξουμε 3 τρένα μέχρι το αεροδρόμιο.

Όμως στο Δουβλίνο πως πας; Η απόσταση ήταν γύρω στα 270 χλμ, σχεδόν Αθήνα – Βόλο. Το πλοίο έφευγε 8.45 το πρωί την επομένη μέρα οπότε όσο πιο αργά πηγαίναμε στο Δουβλίνο τόσο καλύτερα θα ήταν.


Εν μέσω όλων των προσφορών και των μοτοσικλετιστών που έρχονταν και έφευγαν στο ξενώνα είχε έρθει κάποια στιγμή και ένας ακόμα υπέροχος άνθρωπος, ο Ski. «Το όνομα μου είναι Έιραν αλλά οι πάντες ακόμα και η σύζυγος μου άδω και πολλά χρόνια με λένε Σκι, οπότε έτσι θα με λέτε και εσείς.»


Είχε ένα πλήρως ανακατασκευασμένο ZZR1100 καθώς και ένα Bandit 650 (της γυναίκας) και είχε έρθει από τον ξενώνα για να δει αν μπορεί να μας βοηθήσει με κάποιο τρόπο.


Του είπαμε το σχέδιο για να φύγουμε την επομένη μέρα και προσφέρθηκε να μας πετάξει στο σταθμό των λεωφορείων της πόλης το βράδυ με το αμάξι καθώς θα σέρναμε μαζί κάτι τεράστιες αποσκευές αφού μέσα κουβαλούσαμε ότι προηγουμένως υπήρχε στις βαλίτσες της μηχανής, οπότε η μεταφορά δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Παρότι ένοιωθα άσχημα να τον τραβολογάω στις 11 το βράδυ στα λεωφορεία αυτός επέμενε. Έτσι τον ευχαρίστησα θερμά και δώσαμε ραντεβού για το βράδυ. Το βράδυ όμως ήρθε με αλλά σχέδια…

– Λοιπόν, το ξανασκέφτηκα. Αφού σας πάω που σας πάω δεν έχει νόημα να πάμε στο σταθμό του λεωφορείου. Θα σας πάω εγώ στο Δουβλίνο.
– Ρε Σκι τρελάθηκες; Είναι 500 χιλιόμετρα πήγε-έλα. Θα κάνεις τέτοια απόσταση μες τη μαύρη νύχτα μόνο και μόνο για να μας πας επάνω; Αφού μπορούμε να πάρουμε το ΚΤΕΛ.

– Όχι όχι, μην το σκέφτεσαι καθόλου. Αν εσείς θέλετε εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα! Το κανόνισα και με τη γυναίκα και όλα καλά. Μόνο θα πάμε να πάρουμε και έναν κολλητό μου για να έχω παρεούλα στην επιστροφή.


Τι να έλεγα πλέον για αυτούς τους ανθρώπους; Μπορεί να διαβάζετε το τελικό στάδιο όμως ότι μεσολάβησε στο ενδιάμεσο πραγματικά δεν έχει προηγούμενο…!! Έτσι λοιπόν φορτώσαμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο, πήγαμε από το σπίτι του όπου η γλυκύτατη σύζυγος μας κέρασε τσάι για το δρόμο και μεσάνυχτα πλέον ξεσηκώσαμε το κολλητό του Σκι και αναχωρήσαμε μέσα στη μαύρη νύχτα για το Δουβλίνο.


Σε τρεις ώρες ήμασταν στο προορισμό μας, ή πιο συγκεκριμένα σε ένα διανυκτέρευαν βενζινάδικο ένα χιλιόμετρο πιο πέρα καθώς ο τερματικός σταθμός του λιμανιού ήταν κλειστός τη νύχτα (ωραίοι!) Ο Σκι και ο Πατρικ μας χαιρέτησαν εγκάρδια, δώσαμε υπόσχεση να ξανασυναντηθούμε καθώς πλέον όπως είπαν χαρακτηριστικά «έχετε αδέρφια στην Ιρλανδία», ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι αρνήθηκαν πεισματικά να πάρουν έστω και ένα ευρώ για το κόπο τους και έφυγαν.


Εγώ ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί καθώς ντρεπόμουν πλέον που γινόμουν αποδέκτης τόσης καλοσύνης… ΔΕΝ την αξίζω ρε παιδιά λέμε! Όλα αυτά για ένα τομάρι και ένα σαράβαλο μηχανή 20ετιας… Το μόνο που ήξερα στα σίγουρα είναι ότι θα βρω τρόπο να ανταποδώσω αυτές τις απίστευτες πράξεις ανθρωπιάς…


Η τελευταία πράξη απίστευτης καλοσύνης γράφτηκε όταν εμείς πλέον είχαμε σύρει τα απομεινάρια μας πίσω στην Αθήνα:

Η Μοτοσυκλετιστικη Λέσχη του πανεπιστήμιου του Cork -και συγκεκριμένα ο αντιπρόεδρος που έχει ένα VFR ολόιδιο με το δικό μου και ο πρόεδρος που εργάζεται ως λέκτορας στο πανεπιστήμιο και τυγχάνει να είναι και ο Mimi mechanic της λέσχης – προσφέρθηκε να αναλάβει την πλήρη ανακατασκευή της μηχανής στο πρότυπο συνεργείο που έχουν φτιάξει μέσα στο campus του πανεπιστήμιου και μάλιστα να καταγράφουν όλα τα βήματα σε ένα blog ώστε να έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι πλήρη ενημέρωση!


Μου έστειλαν email όπου μου συστήθηκαν πλήρως, μου έστειλαν φωτογραφίες του συνεργείου και της λέσχης, μου εξήγησαν ότι τις Τετάρτες μαζεύονται καθηγητές και φοιτητές και κάνουν ανακατασκευές σε μοτοσυκλέτες και μου ζήτησαν την αδεία να πάρουν τη μηχανή και να την κάνουν πλήρη ανακατασκευή -και εννοείται άμισθοι απλά και μόνο γιατί ήθελαν να συμβάλουν και αυτοί στη σωτήρια της Αύρας.


Έτσι γεννήθηκε το Project Avra όπου σκοπός είναι η καλή μου να γίνει όπως ήταν πριν και ακόμα καλύτερη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν πριν έλεγα ότι τη μηχανή δεν την έδινα με τίποτα, τώρα πλέον αποκτά για εμένα αμύθητη αξία. Στο κάτω – κάτω πόσες μηχανές μπορούν να πουν ότι έφτασαν να κάνουν το …υποβρύχιο στο πάτο ενός ποταμού για να καταλήξουν τελικά να ανακατασκευαστούν πλήρως στην Ιρλανδία γινόμενες διάσημες (έστω και για τους λάθος λόγους) σε δυο χώρες στη πορεία;


Τα ονόματα όλων όσων βοήθησαν είναι τόσο πολλά που πιάνουν σελίδες, όμως ακόμα περισσότερα είναι τα συναισθήματα ευγνωμοσύνης και απεριόριστης αγάπης που έχω προς όλους τους.

– Robert Daly – ιδιοκτήτης των μηχανημάτων έργου.
– Nicholas – οδηγός του γερανοφόρου που ήρθε και έβγαλε τη μηχανή δωρεάν έξω.

– Billy & Breda Noonan – ιδιοκτήτες του ξενώνα που μας προσέφεραν δωρεάν διανυκτέρευση για όσο χρειαζόταν, καθώς και δωρεάν γεύματα
– Paul «Airman» – ο λιγομίλητος αλλά ουσιαστικός φίλος που ξεκίνησε τις διασυνδέσεις και συνεννοήσεις με την υπόλοιπη κοινότητα

– Joe «Fledermaus» – ο φίλος που ανέλαβε να κανονίσει τα πάντα που είχαν να κάνουν με τη μηχανή όσο είναι στην Ιρλανδία
– Ailish O” Shea – υπεύθυνη του προγράμματος Liveline στο Radio 1 της Ιρλανδίας που κανόνισε τη συνέντευξη

– Αoife O” Donoghue – o ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου που μας προσέφερε τη VIP φιλοξενία και τη μοτοσυκλέτα για του χρόνου
– Charlie Nicholl – ο φίλος που προσέφερε τη μοτοσυκλέτα του αμέσως για να συνεχίσουμε αν θέλουμε το ταξίδι μας.

– Nevin Power & Μartin Driskoll – οι υπεύθυνοι της μοτολεσχης UCCMCC του Πανεπιστημίου του Cork που ανέλαβαν μαζί τα μελή τους την ανακατασκευή της μηχανής
– Ski «Confusion» – ο καταπληκτικός τρελάρας «δρυΐδης» που παρέα με το φίλο του Πατρικ μας πήγαν έτσι απλά στο Δουβλίνο για να φύγουμε

– Ο λιγομίλητος φίλος του Joe με το φορτηγό που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος και που πήγε τη μηχανή σε χρόνο μηδέν στο συνεργείο αφιλοκερδώς
– Lee’s Motorcycles – η επίσημη αντιπροσωπεία της Honda που δούλεψε επί μέρες στη μηχανή για τις πρώτες βοήθειες κάνοντας μας ειδικές τιμές για την περίσταση

– Όλα εκείνα τα μελή που μας έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης θέλοντας να μας βοηθήσουν με κάθε τρόπο καθώς και όλοι εκείνοι που έδωσαν απλόχερα από το υστέρημα τους για να συγκεντρωθούν χρήματα για την επισκευή της μηχανής και να καλύψουν κάθε άλλο τυχών έξοδο…


Ναι ξέρω το κλισέ, όλοι θα κάναμε τέτοια πράγματα για έναν ξένο που θα είχε πάθει κάτι τέτοιο άδω -σίγουρα θέλω να πιστεύω ότι εγώ θα ήμουν ένας από αυτούς που θα έτρεχε να βοηθήσει- όμως άλλο να το λέμε στη θεωρία και άλλο να το βιώνεις στη πράξη στο πρόσωπό σου…

Η καλοσύνη, η αγάπη, η φιλοξενία, η ανιδιοτέλεια αυτών των ανθρώπων δεν έχει προηγούμενο στη ζωή μου πάνω σ” αυτό τον μικρό πλανήτη. Νοιώθω ανάξιος τέτοιας εξαιρετικής αντιμετώπισης όμως θα κάνω ότι περνά απ” το χέρι μου να τους το ξεπληρώσω έστω και στο ελάχιστο δυνατόν που μπορώ.


Και αν θέλετε και το κερασάκι στη τούρτα ορίστε. Μέσα στις αποσκευές είχα μεταξύ άλλων και ένα ολοκαίνουργιο σετ του τελευταίου μοντέλου ενδοεπικοινωνίας της Sena, το SM5D FM. Κόστος; Υψηλό. Και το είχαμε αγοράσει μόλις μια εβδομάδα πριν οπότε δεν είχαμε προλάβει να το χαρούμε καθόλου. Αν υπήρχε κάτι στα ηλεκτρονικά που με είχε πειράξει που χάλασε αυτό ήταν ίσως το μοναδικό.


Όμως κατόπιν σχετικού email στην εταιρία ο CEO των κεντρικών γραφείων της στη Γαλλία κ. Sang-Jin Kim μας ενημέρωσε ότι η εταιρία θα χαρεί να μας αντικαταστήσει χωρίς κανένα κόστος τις χαλασμένες συσκευές με ένα ολοκαίνουργιο σετ θέλοντας να συμβάλλουν και αυτοί με τη σειρά τους στην επίλυση όλης αυτής της περιπέτειας που είχαμε…


Οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου μας έκαναν επίσης δώρο μια τεράστια βαλίτσα για να μεταφέρουμε τα πράγματα μας, μια που οι μπαγκαζιέρες θα έμεναν φυσικά με τη μοτοσυκλέτα…

Και σίγουρα μια μέρα η Αύρα θα ξαναπατήσει τις ρόδες της σ” αυτή τη χώρα έτσι ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ προς όλους αυτούς που στη πιο δύσκολη στιγμή στάθηκαν δίπλα μας σαν αδέρφια.


Bikers. Proud to be one of them

ΠΗΓΗ: Περιοδικό ΜΟΤΟ