Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τους τζιχαντιστές; του Ιφικράτη Αμυρά

Αρκετοί Έλληνες, ευρωπαίοι και αμερικανοί απορούν με την στάση του Ομπάμα επειδή υποστηρίζει ανοιχτά τους τζιχαντιστές και την Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Πρόκειται για μία ετεροχρονισμένη στρατηγική των δυτικών συμμάχων με καταστροφικές συνέπειες για το παρόν και το μέλλον.
Η γνώση της ιστορίας και της γεωπολιτικής θα βοηθήσει να λυθεί κάπως η απορία.  Ο Ομπάμα σίγουρα δεν είναι μεγάλος ηγέτης. Επιπλέον τα οικονομικά προβλήματα της Αμερικής και η ασταθής πολιτισμική της ταυτότητα δεν επιτρέπουν στην αμερικανική κυβέρνηση την χάραξη μίας μακροπρόθεσμης στρατηγικής.
Eδώ στην Ελλάδα, με την γνωστή ευκολία, ανάγουμε σε μεγάλους ηγέτες τον κάθε ημιμαθή αμερικανό πολιτικό. Ή για την ακριβεία τον κάθε πολωνοαμερικανό πολιτικό όπως ο Zbigniew Brzezinski. Λίγοι θυμούνται ότι όταν ήταν σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ ζήτησε από την κυβέρνησή του να ενισχύσει το πολιτικό ισλάμ στην κεντρική Ασία ως ανάχωμα στην Σοβιετική Ένωση.
Αλλά ο Brzezinski δεν ήταν ο πρώτος διδάξας. Άγγλοι, Γερμανοί, και Γάλλοι, από τον 18ο και 19ο αιώνα, έβλεπαν την Οθωμανική αυτοκρατορία ως αντίβαρο στην Ρωσσική αυτοκρατορία, αδιαφορώντας για το θρησκευτικό, φυλετικό, και πολιτικό περιεχόμενο του Ισλάμ. Αντί να σταματούν την κάθοδο της Ρωσσίας στην Μεσόγειο, βοηθούσαν την άνοδο του Ισλάμ στην Ευρώπη.
Σήμερα οι δυτικοί σύμμαχοι κάνουν ακριβώς τα ίδια. Υποστηρίζουν μία buffer zone (ουδέτερη ζώνη) μεταξύ Ρωσσίας, Κίνας, και Ιράν, ομογενοποιώντας λαούς υπό το σουνιτικό Ισλάμ.
Το σουνιτικό Ισλάμ για τους Αγγλο-Αμερικανούς είναι η αντίρροπη δύναμη κατά της Ρωσσίας, της Κίνας, και του σιιτικού Ιράν. Αργότερα  και κατά της Ινδίας, καθότι η Ινδία αργά αλλά σταθερά κάνει γεωπολιτική στροφή, απομακρυνόμενη από τον έλεγχο της Δύσεως.
Το ρεύμα τουρκοφιλίας και ισλαμοφιλίας που υπάρχει σε ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια στην Δύση είναι μεν αποτέλεσμα του ρωσσικού, κινεζικού, και ιρανικού φόβου, αλλά και μίας λανθασμένης ιστορικής αναλογίας.
Όταν τον 19ο αιώνα οι Άγγλοι υποστήριζαν τους θρησκευτικούς πολέμους των ισλαμιστών του Καυκάσου εις βάρος του ρωσσικού επεκτατισμού, δεν κινδύνευαν από το Ισλάμ. Τότε οι ισλαμιστές  δεν διέθεταν την οικονομική και τεχνολογική δύναμη που κατέχουν σήμερα για να πλήξουν την Δύση.
Σήμερα όμως η Δύση φθίνει δημογραφικώς, οικονομικώς, και στρατιωτικώς σε σχέση με τους μουσουλμάνους. Το σουνιτικό Ισλάμ σήμερα απαιτεί δημοσίως κατάκτηση της Δύσεως, κάτι που στον 19ο αιώνα δεν μπορούσε να πράξει.
Η ιστορική αναλογία έχει ως εξής: «αφού το κάναμε με επιτυχία τον 18ο και 19ο αιώνα, θα το κάνουμε και σήμερα». Αυτός ο ετεροχρονισμός φαίνεται ξεκάθαρα στο βιβλίο του Brzezinski «Η μεγάλη σκακιέρα». Εκεί ο Brzezinski αναλύει το μέλλον της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ με όρους κρατικής ισχύος και γεωπολιτικής ισορροπίας. Παράγοντες όπως μεταναστευτικά ρεύματα, φυλή, πολιτισμός, και θρησκεία, δεν υπεισέρχονται στην ανάλυσή του.
Τις τελευταίες δεκαετίες οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν ικανούς συμβούλους εθνικής ασφαλείας. Παρά την διαφήμιση που του έχει γίνει ο Brzezinski στέκεται στο ίδιο σκαλοπάτι με την σημερινή σύμβουλο εθνικής ασφαλείας Susan Rice, η οποία είναι παντελώς ανίκανη να αντιληφθεί τον ισλαμικό κίνδυνο.
Η πνευματική απόσταση αυτών των δύο από τον Samuel Huntington είναι εμφανής. Ο Samuel Huntington, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, στο έργο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών» εξ αρχής μας εισάγει στην έννοια των πολιτισμικών συνόρων, τα οποία διαφέρουν από τα κρατικά σύνορα. Παροιμιώδης έμεινε η φράση του, «Islam has bloody borders», (τα ισλαμικά σύνορα είναι αιματηρά).
Οι περισσότεροι Αμερικανοί ιθύνοντες σκέπτονται με απλό και μηχανικό τρόπο. Τί να αντιτάξουμε στην Ρωσσία, στο Ιράν, και στην Κίνα; Το σουνιτικό Ισλάμ. Έτσι κάναμε τον 19ο αιώνα, έτσι ας πράξουμε και τώρα. Και μετά ό,τι βρέξει ας κατεβάσει...
Το βασικό πρόβλημα των Αμερικανών πολιτικών δεν είναι ηθικής φύσεως, ήτοι το αν πρέπει να υποστηρίξουν τους τζιχαντιστές. Το μόνο που τους απασχολεί είναι να μην στραφούν οι τζιχαντιστές εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Αν στραφούν εναντίον άλλων εθνών, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν στραφούν κατά της Κίνας, της Ρωσσίας, του Ιράν, και της Συρίας, τόσο το καλύτερο για τους Αμερικανούς πολιτικούς.

http://www.iphicratisamyras.com