Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Οταν ο Στάλιν ονειρευόταν να φτιάξει πιθηκανθρώπους (1)

Στην Αμπχαζία είχε δημιουργηθεί το ινστιτούτο στο οποίο ο Στάλιν είχε δώσει εντολή να φτιαχτεί ο υβριδικός πιθηκάνθρωπος.
Μοιάζει με έναν παραμελημένο ζωολογικό κήπο. Ομως το Ινστιτούτο Πειραματικής Παθολογίας και Θεραπείας στην αυτόνομη περιοχή της Γεωργίας Αμπχαζία είναι κάτι παραπάνω. Επί εποχής Σοβιετικής Ενωσης αποτέλεσε το πρώτο κέντρο του κόσμου όπου διεξάγονταν πειράματα πάνω σε πρωτεύοντα θηλαστικά.

Λέγεται μάλιστα ότι ο Στάλιν είχε δώσει εντολή για τη δημιουργία ενός υβριδικού πιθηκάνθρωπου. Σήμερα ζουν εκεί σε συνθήκες εγκατάλειψης τριακόσια ζώα.

Το ινστιτούτο, το οποίο ιδρύθηκε το 1927, βρίσκεται μέσα σε μία περιοχή με πλούσια βλάστηση σε ένα λόφο λίγο έξω από το κέντρο της πρωτεύουσας της Αμπχαζίας, Σουχούμι. Κάποτε προκαλούσε τη ζήλια της Δύσης. Ηταν τότε που τα συμπεριφοριστικά και ιατρικά πειράματα που διεξάγονταν στις εγκαταστάσεις του άνοιγαν το δρόμο σε σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις. Λέγεται μάλιστα ότι εκπαιδεύονταν ακόμα και πίθηκοι για ταξίδια στο Διάστημα. Ομως τα χρόνια της περεστρόικας του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχαν βαρύ αντίκτυπο πάνω στο ινστιτούτο. Οι περισσότεροι επιστήμονες που εργάζονταν εκεί το εγκατέλειψαν για να ανοίξουν ένα νέο κέντρο στη Ρωσία και πήραν μαζί τους όσους πιθήκους δεν είχαν σκοτωθεί.

Σύμφωνα με αναφορές, το ινστιτούτο είχε ιδρυθεί στο πλαίσιο ενός κρυφού σοβιετικού σχεδίου να δημιουργηθεί ένας υβριδικός πιθηκάνθρωπος, ο οποίος θα είχε υπεράνθρωπες δυνάμεις που θα πρωτοστατούσε στην προσπάθεια της Σοβιετικής Ενωσης να κυριαρχήσει της Δύσης. Πιο συγκεκριμένα, η σοβιετική ελίτ ήθελε να δημιουργηθεί ένα πρότυπο εργάτη, που θα είχε κτηνώδεις δυνάμεις και θα ήταν πνευματικά αδρανής, έτσι ώστε να φέρνει εις πέρας τη σκληρή δουλειά βιομηχανοποίησης των νέων σοβιετικών εδαφών χωρίς να κουράζεται ή να αντιδρά.

Οι επιστήμονες που εργάζονται σήμερα στο ινστιτούτο παραδέχονται ότι τέτοια πειράματα πράγματι διεξήχθησαν εκεί, όμως αρνούνται ότι έγιναν στο πλαίσιο ενός σχεδίου δημιουργίας μιας νέας φυλής. Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν από τον Ιλια Ιβανόφ, έναν διακεκριμένο Ρώσο βιολόγο, ο οποίος μάλιστα είχε συνεργαστεί και με το Ινστιτούτο Παστέρ του Παρισιού. Κοντά στην αλλαγή του αιώνα είχε τελειοποιήσει την τεχνική τεχνητής γονιμοποίησης φοράδων και είχε πετύχει διασταυρώσεις μεταξύ διαφορετικών ειδών. «Ο Καθηγητής Ιβανόφ είχε ξεκινήσει αυτά τα πειράματα στην Αφρική και τα συνέχισε εδώ στο Σουχούμι» λέει ο Βλαντιμίρ Μπαρκάγια, που άρχισε να εργάζεται στο ινστιτούτο το 1961 και σήμερα είναι επιστημονικός διευθυντής. «Πήρε σπέρμα από άντρες και το έβαλε με ενέσεις σε θηλυκούς χιμπατζήδες, αλλά τίποτα δεν προέκυψε από αυτό». Ο καθηγητής Μπαρκάγια αρνείται ότι σπέρμα αρσενικού πιθήκου χρησιμοποιήθηκε σε γυναίκες, παρά το γεγονός ότι το ινστιτούτο είχε λάβει πολλές επιστολές από ανθρώπους και των δύο φύλων πρόθυμων να συμμετάσχουν στα πειράματα.

Πολύ γρήγορα το ινστιτούτο άφησε τους χώρους επιστημονικής φαντασίας για να ασχοληθεί με πρακτικές βασισμένες σε αποδεικτικά στοιχεία. Οι επιστήμονες άρχισαν να ασχολούνται με τη δημιουργία ενός σοβιετικού εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας, αλλά και με όλες τις μεγάλες ασθένειες του εικοστού αιώνα. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης υπήρξε καταστροφική για όλους τους επιστήμονες της τεράστιας αυτοκρατορίας. Από εκεί που αποτελούσαν την περηφάνια της χώρας, βρέθηκαν παραμελημένοι και χωρίς χρηματοδότηση. «Ηταν τρομακτικές εποχές» λέει ο καθηγητής Μπαρκάγια. «Πολλοί πίθηκοι πέθαναν, αλλά και πολλοί άνθρωποι επίσης. Δεν είχαμε με τι να ταΐσουμε τους πιθήκους και δεν υπήρχε ούτε ηλεκτρισμός, ούτε θέρμανση. Πολλοί από αυτούς πέθαναν από το κρύο».

Το κέντρο είχε ακόμα 1.000 πιθήκους που ζούσαν ελεύθεροι σε μία φυλασσόμενη περιοχή στα βουνά της νότιας Αμπχαζίας. Η συμπεριφορά τους βρισκόταν υπό συστηματική παρακολούθηση. Οταν ξεκίνησε ο πόλεμος, πολλοί πέθαναν από τα πυρά, άλλοι εκλάπησαν από τα στρατεύματα ή χρησιμοποιήθηκαν ως μασκότ. Οπως εξηγούν οι επιστήμονες, κάποιοι ζουν ακόμα και σήμερα, όμως μετά τα όσα έγιναν στον πόλεμο, φοβούνται τόσο πολύ τους ανθρώπους που δεν πλησιάζουν κανέναν.

Ο «Μαθουσάλας» διευθυντής του που το λειτουργεί μέχρι και σήμερα

Το όνομα του άντρα που αποτελεί συνώνυμο του ρωσικού Ινστιτούτου Πειραματικής Παθολογίας και Θεραπείας είναι αυτό του Μπόρις Λάπιν. Ο Λάπιν γεννήθηκε το 1921 και άρχισε να εργάζεται στην «αποικία» πιθήκων του Σουχούμι το 1949. Το 1959 ο Μπόρις Λάπιν ορίστηκε γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου και το διηύθυνε μέχρι το 1992, όταν κατά τη διάρκεια του πολέμου Αμπχαζίας - Γεωργίας, που ξέσπασε εκείνη την ταραγμένη για τις περισσότερες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες εποχή, κατέφυγε μαζί με τους περισσότερους υπαλλήλους του, αλλά και τους πιθήκους στη Ρωσία. Παρά το γεγονός ότι πλησιάζει τα ενενηκοστά του γενέθλια, διευθύνει ακόμα το εν λόγω ινστιτούτο, το οποίο πλέον λειτουργεί στη ρωσική πόλη Αντλερ.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΥ


http://www.espressonews.gr/