Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Ψέματα και Μύθοι γύρω από τη «Μάχη με Μαχαίρια» (Μέρος 4ο)




του MarcAnimalMacYoung

Επιμέλεια - Μετάφραση – Απόδοση στα Ελληνικά: Γιώργος Ανεστόπουλος

συνέχεια από το Μέρος 3ο http://aegeanhawk.blogspot.gr/2014/10/3_16.html


Μύθος 3: "Αλλά τι γίνεται αν βρεθώ στριμωγμένος κάπου (και πρέπει οπωσδήποτε να "εμπλακώ με μαχαίρι");


 Η κοινή λογική μας λέει ότι η "Μάχη με Μαχαίρια" είναι επικίνδυνη.

Και όμως, όπως ένα σκυλί που κάνει κύκλους γύρω από τη φωλιά μιας αρκούδας - κι ενώ ένα "εξυπνότερο" τμήμα του ξέρει πως δεν πρέπει να ξυπνήσει την αρκούδα ένα άλλο πιο ενστικτώδες το σπρώχνει να το κάνει - παρομοίως πολλοί άνθρωποι που εκπαιδεύονται στην "Μάχη με μαχαίρια" έχουν τις ίδιες "δισχιδείς επιθυμίες".

Ένα από τα πιο "ερεθιστικά ζητήματα" ως προς αυτούς τους ανθρώπους είναι :
"έχουν (άραγε) ότι χρειάζεται" (σημ:είναι δηλ.σκληροί και ικανοί μαχητές);
(σημ: και επιθυμούν διακαώς απάντηση σ' αυτό το αγωνιώδες ερώτημα)
 Σε αντίθεση με τα σκυλιά, ωστόσο, τα ανθρώπινα όντα έχουν την ικανότητα για αυτο-εξαπάτηση και εξορθολογισμό.


Και ένας από τους τρόπους που εμείς οι άνθρωποι ξεγελάμε τους εαυτούς μας είναι με το να φαντασιωνόμαστε καταστάσεις όπου θα είμασταν σε θέση να δώσουμε στον εαυτό μας την άδεια να μάθει αν «το 'χουμε» (σημ: το "πακέτο" του "Μαχητή των Μαχαιριών").

Τέτοιοι άνθρωποι αντιστέκονται σθεναρά στην ιδέα ότι η "Μάχη με μαχαίρια" είναι ένα "κακό μέρος για να πάτε".

Είναι κυριολεκτικά σαν να προσπαθούν να βρουν μια δικαιολογία (για να πάνε).

Ένας από τους ισχυρότερους δείκτες αυτής της "φαντασιακής νοοτροπίας" είναι η αντίδρασή τους όταν τους λένε να φύγουν, αντί να εμπλακούν με μαχαίρια.

Κυριολεκτικά οι επόμενες λέξεις που θα βγούν από το στόμα τους θα είναι:

"Τι γίνεται όμως αν είμαι στριμωγμένος και δεν μπορώ να τρέξω;"

 Υπάρχουν πολλές τέτοιες παρόμοιες δικαιολογίες που μπορούν να χρησιμοποιήσουν και όλες ξεκινούν με τη λέξη, αλλά:

" αλλά τι γίνεται αν είμαι μαζί με ηλικιωμένους ή παιδιά και δεν μπορώ να τρέξω;"

 "αλλά τι γίνεται  αν είμαι σε κακή φυσική κατάσταση ή εξασθενημένος και δεν μπορώ να τρέξω;"

Σε όλες τις περιπτώσεις, από τα εκατομμύρια των πιθανών διαθέσιμων επιλογών αυτοί  πάντα φαίνεται να εστιάζουν σε κείνη που απαιτεί από αυτούς να εμπλακούν (σώνει και καλά) σε μια συμπλοκή με μαχαίρια.

Η αλήθεια είναι πως είναι απίστευτα δύσκολο να "στριμώξεις" κάποιος που είναι αποφασισμένος να φύγει.

Βασικά γιατί θα χρησιμοποιήσει (ακόμη και) το πρόσωπό σας ως συσκευή έλξης ή εκτόξευσής του μέσα από το μικρότερο κενό.

Ωστόσο, αν η επιθυμία του ατόμου να μην εμπλακεί σε σωματική βία είναι ισχυρότερη από την επιθυμία του να φύγει, είναι πολύ εύκολο να τον στριμώξεις στη γωνία.

Αν ρωτήσετε οποιοδήποτε έμπειρο "νευροψυχιατρικό ειδικό" ποιόν θα προτιμούσε να αντιμετωπίσει, ένα άτομο που θα ήθελε να "χτυπηθεί μαζί του" ή έναν που θα ήταν έτοιμος (ακόμη και) να σκαρφαλώσει πάνω του προκειμένου να το σκάσει, θα σας πει τον "πρώτο".

Ξέρουν (οι «γνώστες») ότι το τελευταίο άτομο θα τους βλάψει περισσότερο και θα είναι πιο δύσκολο να νικηθεί.

Αυτό συμβαίνει επειδή το άτομο αυτό είναι πλήρως προσηλωμένο σε μια πορεία δράσης.

Αντιθέτως, ένα άτομο που τους έχει επιτρέψει να «στριμωχθούν» θα εξακολουθήσει να κάνει ότι κάνει με "μισή καρδιά" και ως εκ τούτου δεν θα είναι σε θέση να αγωνιστεί σε πλήρη δυναμικότητα.

Και αυτό ακριβώς είναι που χρειάζεται προκειμένου να επιβιώσει μια τέτοια «χωρίς νικητή" κατάσταση στην οποία οι ίδιοι έχουν βάλει τους εαυτούς τους.

Αυτός είναι ο αληθινός κίνδυνος αυτού του είδους της σκέψης.

Επειδή ένα μέρος του εαυτού σας θέλει να γνωρίζει αν "έχετε ό, τι χρειάζεται" και "αν μπορείτε να το κάνετε," μπορεί να εξαπατήσει τον εαυτό σας υποσυνείδητα μη λαμβάνοντας τις κατάλληλες προφυλάξεις και αγνοώντας τα σήματα κινδύνου.


Η υπερηφάνεια και το εγώ σας θα σας τυφλώσουν για το τι κάνετε μέχρι να είναι πια πολύ αργά.

Μια φορά να συμβεί και η ζωή σας - αν συνεχίσει να υφίσταται μετά από εκείνο το "κρίσιμο λεπτό" - θα καταστραφεί ολοσχερώς.

Μην φαντασιώνεστε το οτι είστε σε μια κατάσταση όπου θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε τις ικανότητές σας στο "χειρισμό του μαχαιριού" επειδή αυτό που ίσως επιτύχετε ως "πιθανό αποτέλεσμα"  είναι να ξεγελάσετε τον εαυτό σας (σημ: εξ' αιτίας αυτής της "αρνητικής προ-ρύθμισης των "εκτιμήσεων και τάσεών" σας) σε μια ανάλογη κατάσταση (όταν συμβεί) και να διαπιστώσετε (πολύ αργά) ότι τον "τυφλώσατε" ως προς πιθανές οδούς/διεξόδους διαφυγής.


πηγή: http://www.nononsenseselfdefense.com/knifelies.html

 Συνιστάται ν' αρχίσετε από το 1ο Μέρος: http://aegeanhawk.blogspot.gr/2014/10/1_14.html