Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Ποιός "τύπος φωνής" θεωρείται "όπλο" για τον Πολιτικό;

Πλούσια μπάσα

Η επιστήμη της «χαρισματικής φωνής»

Η επιστήμη της «χαρισματικής φωνής»
O Ουμπέρτο Μπόσι, εδώ σε στιγμιότυπο του 2012, δεν ακούγεται πια αυταρχικός
Λος Άντζελες, Καλιφόρνια

Όταν ο συντηρητικός ιταλός πολιτικός Ουμπέρτο Μπόσι υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο το 2004, οι βλάβες δεν άλλαξαν μόνο τη φωνή αλλά και τη δημόσια εικόνα του, αφού άρχισε να ακούγεται «μειλίχιος» αντί «αυταρχικός» όπως πριν.

Ερευνητές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν τώρα ότι γνωρίζουν το γιατί:

η ανάλυσή τους δείχνει ότι οι φωνές που δίνουν την εντύπωση του χαρισματικού ομιλητή τείνουν να είναι πιο βαθιές και έχουν μεγαλύτερο εύρος συχνοτήτων.

Ο Ροζάριο Σινιορέλο και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες εξέτασαν ομιλίες που είχε δώσει ο Μπόσι πριν και μετά το εγκεφαλικό.

Η ανάλυση των ακουστικών παραμέτρων έδειξε ότι η σημαντικότερη αλλαγή ήταν η μείωση του εύρους συχνοτήτων, πιθανώς λόγω ασύμμετρης παράλυσης των μυών στις φωνητικές χορδές.

«Το εγκεφαλικό έκανε την καμπύλη τονικότητας πολύ επίπεδη» λέει ο Σινιορέλο. «Ζήτησα από ακροατές να ακούσουν τη φωνή του και αποκόμισαν την εντύπωση ενός μειλίχιου και ικανού ηγέτη, κάτι πολύ διαφορετικό από την αυταρχική εντύπωση [που έδινε πριν το εγκεφαλικό».

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό της «χαρισματικής» φωνής ήρθε στο φως με περαιτέρω αναλύσεις σε ομιλίες του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ, του δημάρχου της Νάπολης Λουίτζι ντε Ματζίστρις και του τέως προέδρου της βραζιλίας Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα.

Η ανάλυση έδειξε ότι οι φωνές με χαμηλή «θεμελιώδη συχνότητα», δηλαδή οι πιο βαθιές φωνές, δίνουν την εντύπωση του «κυρίαρχου» ή ακόμα και «απειλητικού» ομιλητή.

Τα χαρακτηριστικά της χαρισματικής φωνής δείχνουν να είναι διαπολιτισμικά, φαίνεται όμως ότι υπάρχουν και διαφορές από κουλτούρα σε  κουλτούρα. Όπως αναφέρει ο Σινιορέλο, «οι Ιταλοί δείχνουν να χρειάζονται τις βαθιές φωνές ενώ οι Γάλλοι τις ψιλές [...] Φαίνεται ότι οι Ιταλοί προτιμούν τους κυρίαρχους ηγέτες, ενώ οι Γάλλοι τους πιο ικανούς».

Η μελέτη, η οποία παρουσιάστηκε σε συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Ακουστικής, βρίσκεται σε συμφωνία με προηγούμενες έρευνες, οι οποίες είχαν δείξει ότι οι ψηφοφόροι τείνουν να προτιμούν πολιτικούς με βαθιά φωνή, και ότι οι διευθυντές επιχειρήσεων με βαθιά φωνή είναι στατιστικά πιθανότερα να διοικούν μεγαλύτερες εταιρείες και να έχουν υψηλότερες αποδοχές.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης