Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Βρώμικα κόλπα κυβερνητικών δυνάμεων: Εκεί όπου η εξαπάτηση και τα στενά περιθώρια συναντιούνται μέσα σε ένα όπλο (περί "πειράγματος πυρομαχικών" και διασποράς τους στον εχθρό)




του C. J. Chivers


New York Times, 7 Νοέμβρη, 2012


ελεύθερη μεταφορά στα Ελληνικά: Γιώργος Ανεστόπουλος

Η «παρα(μετα)ποίηση πυρομαχικών» με υψηλής ισχύος εκρηκτική ύλη χρησιμοποιείται σε πολέμους αλλά και συγκρούσεις ανταρτών εδώ και δεκαετίες.


Τα «σαμποταρισμένα πυρομαχικά» μπορούν να ακρωτηριάσουν ή/και να σκοτώσουν.

 (Για μια σύντομη ιστορία αυτής της τακτικής από τον Bob Gravett, ένα ιδιωτικό τεχνικό ειδικό στα εκρηκτικά/πυρομαχικά δείτε εδώ http://aegeanhawk.blogspot.gr/2014/10/booby-trap.html )
Για μια "πιθανή τραγική εφαρμογή" αυτής της "Μαύρης Επιχείρησης" στην Ελλάδα δείτε εδώ  http://aegeanhawk.blogspot.gr/2014/10/booby-trapped-ammunition.html )



Όταν βγαίνουν για περιπολίες στο Αφγανιστάν οι Δυτικοί στρατιώτες βρίσκουν συχνά κρύπτες πυρομαχικών των ταλιμπάν. Καλάσνικοφ, διάφορα τυφέκια, πολυβόλα PK, εκτοξευτές πυραύλων, χειροβομβίδες και όλμους 82 χιλιοστών.


Αλλά οι στρατιώτες έχουν σαφείς εντολές, εδώ και χρόνια επ’ ουδενί και ποτέ να μην συνδυάσουν αυτά τα δύο μεταξύ τους:

Όπλα και πυρομαχικά του εχθρού.

Είτε για κανονική πολεμική χρήση είτε για εκπαίδευση στα όπλα του εχθρού – τι πιο φυσικό;

Ακόμη και την ίδια την απλή συλλογή των «ευρεθέντων οπλισμών – πυρομαχικών» την αναθέτουν στις τοπικές δυνάμεις.


Αφγανικό στρατό και αστυνομία.

Που βεβαίως θα μπορούσαν και να τα αξιοποιήσουν.
Από μόνη της αυτή η πληροφορία άραγε βγάζει νόημα;

Εξαρτάται από το τι ξέρει ένας στρατιώτης επ’ αυτού.

Πόσα του έχουν πει...

Είτε κάποιοι κρατικοί υπάλληλοι είτε κάποιοι ειδικοί στα εκρηκτικά.

Ο λόγος γι’ αυτές τις «γενικές απαγορεύσεις» έχει τις ρίζες του σε μια τακτική που περιβάλλεται από μυστικότητα: Οι Ηνωμένες Πολιτείες «διέσπειραν συστηματικά» στα πεδία μάχης διάφορα «παγιδευμένα πυρομαχικά» του εχθρού.

Ως μέρος βεβαίως μιας επιχείρησης μεγάλης κλίμακας που αποσκοπούσε στο να υπονομεύσει τους Ταλιμπάν.
Τέτοιου είδους «πειραγμένα πυρομαχικά» εισήχθησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο Αφγανιστάν, με την ελπίδα ότι θα εκραγούν μέσα τα όπλα των εχθρών τους.
Αλλά δυστυχώς τα πυρομαχικά τείνουν να κινούνται ακάθεκτα τόσο μέσα όσο και γύρω από τις ζώνες των συγκρούσεων.
Και τα παγιδευμένα πυρομαχικά δεν κάνουν διάκριση μεταξύ ενός όπλου που κατέχεται από ένα Taliban, ένα όπλο που κατέχεται από έναν Αμερικανό στρατιώτη ή ένα όπλο που κατέχονται από οποιονδήποτε άλλον.
Αυτός είναι ο λόγος που εκδίδονται αυτές οι εντολές που προειδοποιούν ότι η χρήση  των πυρομαχικών των Ταλιμπάν είναι αναξιόπιστη και επικίνδυνη.

Τέτοιες τακτικές χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από το Πεντάγωνο και την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο Ιράκ, όπως ακριβώς είχαν χρησιμοποιηθεί από μια προηγούμενη γενιά των Αμερικανών στρατιωτών και μυστικών πρακτόρων στο Βιετνάμ.
Πρόσφατα, η New York Times παρουσίασε τεκμήρια της εμφάνισης αυτής της τακτικής  στον πόλεμο στη Συρία, όπου η προμήθεια πυρομαχικών από αντικυβερνητικές δυνάμεις έχει «εμπλουτισθεί με παρόμοιες παγίδες».
Η Συριακή αντίσταση αναφέρει μια «επιχείρηση» της Συριακής Κυβέρνησης βάση της οποίας διασπείρουν φυσίγγια για τυφέκια και πολυβόλα στα οποία η «προωθητική γόμωση» έχει αντικατασταθεί με «εκρηκτική ύλη», με αποτέλεσμα κατά την πυροδότησή τους με το πάτημα της σκανδάλης να εκρήγνυνται καταστρέφοντας το όπλο και συχνά τραυματίζοντας ή/και σκοτώνοντας τον χειριστή του όπλου.

Αυτά τα «πειραγμένα φυσίγγια» αναμειγνύονται με «καθαρά πυρομαχικά» και διοχετεύονται σε «μαύρες αγορές» ή «αφήνονται πίσω» κατά την υποχώρηση των κυβερνητικών δυνάμεων με σκοπό να τα βρουν οι αντάρτες.

Οι αντάρτες κάνουν λόγο επίσης για παγιδευμένα βλήματα όλμων, ρουκετών και τύπων οπλοβομβίδων στους οποίους «παραποιείται η προωθητική ύλη».

Τέτοια «παγιδευμένα πυρομαχικά» όμως δεν προέρχονται μόνον από την Συριακή πλευρά.

Τα σύνορα της Μ. Ανατολής είναι «ασταθή» και «ρευστά».

Κι όπως γνωρίζουν Αμερικανοί εμπειρογνώμονες (στρατιωτικοί, βετεράνοι και «μυστικοί») τέτοιες τακτικές χρησιμοποιήθηκαν και στο Ιράκ (από τους Αμερικανούς).

Τμήμα λοιπόν αυτών των παγιδευμένων πυρομαχικών πιθανότατα προέρχεται από εκείνες τις ποσότητες που οι Αμερικανοί είχαν διασπείρει στο Ιράκ και που σήμερα έμποροι όπλων τις διακινούν μέσα από «μαύρες αγορές».

Το θέμα των «παγιδευμένων πυρομαχικών» έχει μια πλούσια και εκτεταμένη ιστορία.

Η  πρακτική αυτή είναι αμφιλεγόμενη, η νομιμότητα του είναι αμφίβολη και οι κυβερνήσεις σπάνια αποκαλύπτουν πληροφορίες σχετικά με τέτοια κατορθώματά τους ή γενικώς προγραμμάτων τους που προορίζονται να περάσουν θανατηφόρα προϊόντα τους στα χέρια των άλλων.

Αυτό σημαίνει ότι η ανεύρεση διαθέσιμων στοιχείων είναι ανώμαλος δρόμος.
 

Αυτοσχέδια εκρυγνυόμενα Πυρομαχικά: Μια Σύντομη Ιστορία



Ξεκινώντας από τα βασικά:



Τα «τροποποιημένα/παραποιημένα/πειραγμένα Πυρομαχικά» δεν είναι μόνο ούτε Αμερικανική, ούτε Συριακή υπόθεση. Η εν λόγω πρακτική εκτείνεται σχεδόν σε όλον τον 20ο αιώνα, και σ’ αυτήν συμμετέχουν πολλοί στρατοί.

Μία πηγή περιγράφει αξιόπιστα προσπάθειες της Βρετανίας να «φυτευτούν» τέτοια «πειραγμένα πυρομαχικά» σε προμήθειες όπλων και πυρομαχικών του IRA στον πόλεμο του Black and Tan το 1920.

Διαφορετικές αναφορές περιγράφουν ανάλογες βρετανικές μυστικές στρατιωτικές απόπειρες σε πολλούς πολέμους από τότε.

Δεν ήταν οι μόνοι όμως.

Η Σοβιετική Ένωση, επίσης ασχολούνταν καιρό με παρόμοια έργα. Τουλάχιστον από το 1920, κατά την εκστρατεία της για να καταστείλει μια ισλαμική εξέγερση στην Κεντρική Ασία.

Συγκεκαλυμμένες αναφορές βρίσκει κανείς και στην παγκόσμια λογοτεχνία.

Επίσης, ασχολήθηκαν με αυτό το «έργο» τρομοκράτες, αντάρτες, έμποροι ναρκωτικών σε Νότια και Κεντρική Αμερική, οι Τίγρεις Ταμίλ και οι Μαοϊκοί αντάρτες στη Νότια Ασία, για να αναφέρουμε μερικές μόνον συγκρούσεις.

 Σίγουρα πάντως αυτοκρατορίες και υπερδυνάμεις δεν ήταν οι μόνοι επαγγελματίες αυτής της μορφής θανατηφόρας απάτης.

Ο Bob Gravett, ένας Ιδιώτης «εξπερ» στα εκρηκτικά τεκμηριώνει την εφαρμογή αυτής της πρακτικής στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990.
Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν το πρώτο τέτοιου είδους πρόγραμμα δεν έγινε  αμέσως σαφές. Η Αμερικανική Rifleman, μια έκδοση του Εθνικού Rifle Association, δημοσίευσε ένα άρθρο το 2008 όπου περιγράφει το “Project Πρωτότοκος γιος», ένα πρόγραμμα «παραποίησης πυρομαχικών» που «έτρεξε» από το Πεντάγωνο και την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών στο Βιετνάμ.

Το άρθρο αυτό πιστώνεται στον συνταγματάρχη John Singlaub.
Ένα απόσπασμα είναι το εξής:



«...Στο στρατόπεδο Chinen στην  Okinawa, ο Singlaub παρακολούθησε τον τεχνικό της CIA να φορτώνει ένα «σαμποταρισμένο» φυσίγγιο 7,62 x 39 mm σε ένα AK-47 και να το «τεστάρει» (σημ.πυροδοτώντας εξ’ αποστάσεως εννοεί και προκαλώντας την έκρηξη του φυσιγγίου και θαλάμης).

Ο Singlaub παρατήρησε, «θα ήθελα να το φανταστώ αυτό μέσα στο κεφάλι του χειριστή του όπλου».

     Μετά από αυτή την «επιτυχία» ξεκίνησε ένας «κουραστικός μήνας» αποσυναρμολόγησης στο χέρι χιλιάδων φυσιγγίων 7,62 χιλιοστών, κάτι αρκετά δύσκολο, καθώς οι κινεζικές σφαίρες είχαν κάποια «δύσκολα σημεία εφαρμογής».

Σε αυτή τη διαδικασία, μερικές σφαίρες υπέστησαν μικροσκοπικές γρατζουνιές, οι οποίες «αποκαταστάθηκαν».

Όλα τα «πειραγμένα φυσίγγια» επιθεωρήθηκαν για να διασφαλιστεί ότι δεν εμφάνιζαν σημάδια αλλοίωσης.

     Όταν η «δουλειά ολοκληρώθηκε», 11.565 φυσίγγια AK-47 είχαν σαμποταριστεί, μαζί με 556 φυσίγγια για βαρύ πολυβόλο των 12,7 χιλιοστών του Κομμουνιστικού Μπλοκ, ένα σημαντικό «αντι-ελικοπτερικό» όπλο...»



Πολλοί Αμερικανοί βετεράνοι του Βιετνάμ μοιράζονται παρόμοιες αναμνήσεις.

Ο John Steinbeck, ο οποίος κάλυψε τον πόλεμο για το Newsweek το 1966 και το 1967, έγραψε πολλά γι’ αυτή την «τακτική».

Περιέγραψε «επιπτώσεις» («...τρομερά σκισμένα κεφάλια, σχεδόν καμμένα σε ορισμένες περιπτώσεις...» και είπε ότι είχε δει τα όπλα να έχουν καταστραφεί από τις «πειραγμένες σφαίρες»).

Ο κος Steinbeck εμφανίστηκε μάλιστα να «εγκρίνει»:  

«...Αν γίνει προσεκτικά, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να ανιχνευθεί το «πείραγμα της σφαίρας» πριν από την βολή/πυροδότηση, οπότε η γνώση σας πλέον (του γεγονότος) θα πάει με το κεφάλι σας...», έγραψε.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι ο στρατός δεν θα επιβεβαιώσει ποτέ αυτή την πρακτική και όταν τους ρώτησε «περί τούτου» εισέπραξε το γνωστό βλέμμα «απορίας του ψαριού».



Η κατάσταση δεν είναι πολύ διαφορετική σήμερα, αν και οι πόλεμοι στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν παρήγαγαν μια μεγάλη δεξαμενή βετεράνων, συνεπώς περισσότερα στοιχεία σχετικά με αυτά τα προγράμματα είναι διαθέσιμα τώρα από ό, τι ο κος Steinbeck θα μπορούσε να συλλέξει κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στο Βιετνάμ.

Βετεράνοι και αξιωματικοί σε συνέντευξη πρόσφατα, επισήμαναν επίσης ότι τα προγράμματα ήταν «ενεργά» πια σε αρκετά μεγάλη κλίμακα και  διάρκεια έτσι που οι αντάρτες είχαν από καιρό επίγνωσή τους.



Παραποιημένα Πυρομαχικά: Περισσότερο vs λιγότερο διακριτικού!



Ένα «τμήμα» αυτών των προγραμμάτων αξίζει ώστε να κάνουμε μια «αναθεώρηση» των γραπτών γύρω από τα τεκταινόμενα στο Βιετνάμ, όπου έτεινε – ως τώρα - να υπερτονιστεί η παγίδευση φυσιγγίων τυφεκίου και πολυβόλου.

Σε πολλές περιοχές, όπου η αμερικανική στρατιωτική δραστηριότητα ενεργεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, η διαδικασία της παγίδευσης πυρομαχικών έχει λάβει μια μεγαλύτερη και πιο ισχυρή μορφή:



αυτοσχέδια έκρηξη βλημάτων όλμου...



Ένας Αμερικανός αξιωματικός που υπηρέτησε με τις δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, δήλωσε ότι κατά πολύ περισσότερο από παραποιημένα φυσίγγια είχαν «διανεμηθεί» (διασπαρεί/προωθηθεί) υψηλής εκρηκτικής ισχύος βλήματα Όλμων 120 και 82 χιλιοστών.

Αυτά «μεταποιήθηκαν» (αλλοιώθηκαν/τροποποιήθηκαν – αγγλ. altered) έτσι ώστε αντί να εκραγούν κατά την πρόσκρουση στο έδαφος ή μέσω μιας χρονομετρημένης θρυαλλίδας μετά από την εναέρια πτήση τους, να εκραγούν ΕΝΤΟΣ του πυροσωλήνα  κατά την πυροδότηση, καταστρέφοντας έτσι ολόκληρο το σύστημα του Όλμου - πυροσωλήνα, δίποδα, βάση, σκοπευτικά και τον χειριστή.



Αυτό το είδος της παγίδευσης πυρομαχικών, είπε, ήταν από τη φύση του πολύ «εξειδικευμένο» (σημ. «στοχευμένο» υποννοεί), διότι σε αντίθεση με τα πειραγμένα πυρομαχικά τυφεκίου, τα οποία θα μπορούσαν να περάσουν εύκολα στην κατοχή ενός ιδιοκτήτη σπιτιού που απλά είχε ένα όπλο για αυτοάμυνα ή σε ένα αγρότη που φέρει ένα όπλο για το κυνήγι ή έλεγχο τρωκτικών, τα βλήματα όλμου δεν έχουν προφανή χρήση από τους πολίτες.

Δείτε το κι αλλιώς, δεν υπάρχει λόγος για κάποιον να ρίξει ένα βλήμα όλμου μέσα σε έναν πυροσωλήνα παρά μόνον στα πλαίσια ενός πολέμου ή της εκπαίδευσης γι’ αυτόν. Το ίδιο ισχύει, είπε, και για αυτοκινούμενους/πυραυλοκίνητους τύπους οπλο/χειροβομβίδων.

Δεν θα την χρησιμοποιήσει ένας βοσκός έτσι για να διώξει ένα ενοχλητικό σκυλί.

 «Εγώ δεν βλέπω καμία ανηθικότητα εδώ," είπε ο αξιωματικός των καταδρομών. (Σημείωσε μάλιστα ότι τα «πειραγμένα φυσίγγια» τυφεκίων είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να βλάψουν κάποιον άλλον εκτός από εκείνους στους οποίους απευθύνονται.)

Η ανάλυση του παραπάνω αξιωματικού είχε μια περίεργη αντιφατικότητα:

Αν και το παγιδευμένο βλήμα όλμου ήταν ένα σαφώς πιο ισχυρό όπλο, έκανε περισσότερες διακρίσεις...

Βεβαίως, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως τέτοιες τακτικές δεν συνεπάγονται κινδύνους, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου ένα τέτοιο «πειραγμένο πυρομαχικό» να βρει το δρόμο του πίσω στη γραμμή τροφοδοσίας της κυβέρνησης που το παρήγαγε ή την γραμμή τροφοδοσίας μιας συμμαχικής κυβέρνησης.

Και αυτός ο κίνδυνος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ.

 Θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την αμερικανική ή/και άλλες δυτικές δυνάμεις που μάχονται πλάι-πλάι στο μέτωπο.

Πώς κλιμακώνονται αυτοί οι κίνδυνοι είναι δύσκολο να πω.

Το Πεντάγωνο απέρριψε αίτημα για να συζητήσει τα προγράμματα των παγιδευμένων πυρομαχικών, έτσι ώστε παραμένει άγνωστο στο κοινό πώς (ή ακόμα και αν) αξιολογεί τέτοιους κινδύνους ή πόσα Δυτικά, Αφγανικά ή Ιρακινά στρατεύματα έχουν τραυματιστεί κατά λάθος από «παραποιημένα πυρομαχικά» που βρήκαν το δρόμο τους προς κρατικές μονάδες.

Πιθανότατα, αυτοί οι κίνδυνοι, σαφώς θεωρούνται ότι κινούνται στα πλαίσια του ανεκτού από το Πεντάγωνο, ίσως επειδή οι ​​Αμερικανοί ειδικοί στον τομέα ξέρουν ότι οι ροές πυρομαχικών έχουν την τάση να κατευθύνονται από την Ιρακινή και Αφγανική κυβέρνηση προς τους αντάρτες και όχι το αντίστροφο.

Είναι αδύνατο να πούμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ωστόσο, χωρίς σημαντικά στοιχεία περισσότερες λεπτομέρειες.

Ο αξιωματικός είπε, επίσης, ότι η προσπάθεια για τη διανομή παραποιημένων βλημάτων Όλμου (και, σε μικρότερο βαθμό, ρουκέτες για τα RPG-7άρια) ήταν τόσο ενεργή/εντατική ώστε ορισμένα από τα αποθέματα-κληρονομιά είναι πιθανόν να έχουν περάσει στη Συρία, όπου βεβαίως η Συρία τρέχει το δικό της πρόγραμμα «πειράγματος και αυτοσχέδιας έκρηξης πυρομαχικών» και μάλιστα πάρα πολύ έντονα.



Η προέλευση του πειραγμένων φυσιγγίων/βλημάτων της Συρίας



Στη Συρία, το πρόγραμμα φαίνεται να είναι εκτεταμένο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι οι αντάρτες ανέφεραν σταθερά ότι παραποιημένα πυρομαχικά εμφανίστηκαν σε πολλά μέρη ταυτόχρονα, και μέσα από πολλαπλές πηγές προμήθειας.

Και αυτό οδηγεί σε ζητήματα ασφάλειας:

Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι παγιδευμένο πυρομαχικό δεν παράγεται κατ 'ανάγκη μέσα σε ένα – και μόνον - εργοστάσιο πυρομαχικών.

Φυσίγγια που παρήχθησαν στη Συρία ενδέχεται να έχουν μεταβληθεί αλλού μετά την αρχική παραγωγή, από μια ομάδα που αφαίρεσε το προωθητικό και το αντικατέστησε με ένα ισχυρό εκρηκτικό, και στη συνέχεια να επανατοποθέτησε τη βολίδα και όλο το φυσίγγιο κατόπιν σε μια «καθαρή παρτίδα» πυρομαχικών.

Περαιτέρω, ενώ ο άμεσος στόχος των παραποιημένων πυρομαχικών μπορεί να είναι μια αποδυνάμωση του εχθρού ως προς τη μαχητική ισχύ από την καταστροφή όπλων και σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας μαχητές, αυτά τα προγράμματα έχουν επίσης μια ψυχολογική συνιστώσα.
Στόχος τους είναι να σπείρουν την καχυποψία και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τις πηγές προμήθειας πυρομαχικών, ή τη δυσπιστία των ανταρτών προς την ποιότητα των όπλων.

Είναι επίσης καλό να θυμόμαστε ότι, ενώ το σύνολο των στοιχείων που περιβάλλουν την πρακτική αυτή στη Συρία φέρει τους δείκτες ενός επίσημου προγράμματος παγίδευσης πυρομαχικών που οργανώθηκε σε μεγάλη κλίμακα, υπάρχουν λιγότερο τυπικές μέθοδοι με τις οποίες παγιδευμένα φυσίγγια/βλήματα παράγονται και «φυτεύονται» στο πεδίο της μάχης.

Ένα κοινό παράδειγμα είναι όταν μια μονάδα ή οποιαδήποτε μικρή ομάδα πολεμιστών αποφασίζει να κάνει παγίδες ανεξάρτητα από τις κεντρικές ανώτατες αποφάσεις μιας κυβέρνησης ή ενός στρατού.

Ο  Gravett σημειώνει ότι η «διαδικασία» ήταν τεχνικά απλή:
 Ένας στρατιώτης δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ό, τι τα βασικά εργαλεία, μερικά φυσίγγια και μια χειροβομβίδα με μια σκόνη/γόμωση υψηλής εκρηκτικής ισχύος - και, στη συνέχεια, μια περίσταση ιδανική για την τακτική ώστε να λειτουργήσει.

Κάπως έτσι:

"...Λοιπόν, είμαστε έτοιμοι να φύγουμε απ’ αυτό το μέρος, οπότε ας αφήσουμε πίσω κάτι για τους επισκέπτες...»



Αυτό το είδος της τοπικής (και επίσημα ατιμώρητης) πρακτικής μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στις περαιτέρω προσπάθειες για την ανίχνευση ή την αναγνώριση τέτοιων επικίνδυνων «πειραγμένων πυρομαχικών».

 Αυτή είναι η κληρονομιά αυτού του τύπου των προγραμμάτων «παγίδευσης πυρομαχικών»:

αφήνουν μια μακρά διαδρομή από δικαιολογημένες αβεβαιότητες, ή ακόμα και φόβο, όπως ακριβώς πρόκειται να γίνει και τώρα.







....................................................................................................

πρωτότυπο




Dirty Tricks of Government Forces: Where Deception and Deadliness Meet Inside a Gun


By C. J. Chivers

November 7, 2012 4:54 pmNovember 7, 2012 4:54 pm

Photo


High-explosive booby-trapped ammunition has been use in wars and guerrilla conflicts for decades. When used, the sabotaged ammunition can kill or maim. (To view a short history of the weapon by Bob Gravett, a private explosive-ordnance disposal technician,
click here.
)Credit Courtesy of Bob Gravett

When out on patrols in Afghanistan, Western soldiers often uncover ammunition caches used by the region’s many fighting groups. And when on the archipelago of outposts from which they work, these same soldiers routinely have access to weapons carried by the Taliban, including Kalashnikov assault rifles, PK machine guns, rocket-propelled-grenade launchers and 82-millimeter mortars. But soldiers and Marines have been told for years not to combine these two naturally paired items — captured ammunition with captured arms — for training or other uses, even though practice with the most common weapons in Afghanistan could reasonably be seen as a valuable part of preparing for the war’s daily work. Western forces are also discouraged from collecting ammunition in the field and passing it on to the Afghan Army and police forces, who often carry weapons that could use it.

Does this make sense? It depends on what a soldier knows, or is told by officers and nearby explosive-ordnance disposal techs.

The reason for these general prohibitions is rooted in a tactic shrouded in secrecy: The United States has been seeding battlefields with improvised exploding ammunition, part of a large-scale project intended to undermine the Taliban that can have grisly unintended effects. Such ammunition was introduced by the United States to Afghanistan with hopes that it would explode inside the weapons of its foes. But ammunition tends to move fluidly through and around conflict zones. And once loose, booby-trapped ammunition does not distinguish between a weapon held by a Talib, a weapon held by an American soldier or a weapon held by anyone else. This is why those cautions are issued, circulating across the country beside their slow-brewed cousins from a parallel disinformation campaign — the cannily promoted stories (which do have elements of truth, considering) that the Taliban’s ammunition supply is unreliable and therefore dangerous.

Such tactics have been widely used by the Pentagon and Central Intelligence Agency in both Afghanistan and Iraq, just as they were used by a previous generation of American soldiers and intelligence operatives in Vietnam, according to many people involved in the distribution of the spiked ordnance.

Recently, The New York Times documented the tactic’s appearance this year in the war in Syria, where the ammunition supply of antigovernment fighters has been salted with similar booby traps. Rebels describe an effort run by the Syrian government that assembles rifle and machine-gun cartridges in which the standard propellant has been replaced with a high-explosive powder that detonates when a shooter tries to fire a weapon, shattering the rifle or machine gun and often wounding the shooter. These rounds are then mixed with clean ammunition and channeled into black markets or left behind at government positions when the army withdraws. The rebels also described booby-trapped mortar rounds and rocket-propelled grenade projectiles.

Credit

Middle Eastern wars are not neat, and borders are not firm. And so there is the persistent wrinkle to this kind of tactic, which American officers and veterans of Special Operations units acknowledge. Some of the booby-trapped ordnance now in Syria might be the legacy of American seedings in Iraq, from where smugglers and arms dealers are moving large amounts of ammunition and weapons to the latest fight. The effects of these programs are, in the end, all but impossible to contain.

In the process of reporting out that article, The Times and At War accumulated more information than could fit in it. The article generated considerable e-mail flow, so today, in the interest of sharing more information for readers and follow-on researchers, this blog will provide a fuller sketch.

Please keep in mind that this is necessarily a sketch. Though booby-trapped ammunition has a rich and extensive history, the practice is controversial, its legality is questionable and governments have rarely disclosed information about the doings of their ordnance-modification shops or their programs intended to pass their lethal products into others’ hands. This means that the available records are spotty. Many details are gathered in the field.

Improvised Exploding Ammunition: A Short History


First things first: Ammunition booby-trapping is not solely an American or Syrian affair. The practice of spiking rifle cartridges and leaving them about spans the 20th century, and has involved many militaries. One source credibly describes (if in passing) British efforts to salt the rifle ammunition supplies of the Irish Republican Army in the Black and Tan War, circa 1920. Various references describe British intelligence and military forces’ repeating the tactic in many wars since.

Nicholas Marsh, a research fellow at the Stockholm International Peace Research Institute, compiled a list of books referring to the practice, including in Malaya, the Philippines, Burma, North Africa, Kenya and elsewhere. He added a caveat: His search for references had been in English, which could lead to a bias in the list toward American or British actions. Another reader wrote to say that the Soviet Union long engaged in similar projects, dating from at least the 1920s, in its campaign to suppress an Islamic uprising in Central Asia. Careful reviews of the literature might find doctored-ordnance seedings in any number of other times or places, including against terrorists, guerrilla organizations or drug rings in South or Central America, or the Tamil Tigers or Maoist rebels in South Asia, to name a few conflicts where much of the public discourse and history is not in English.

Certainly empires and superpowers were not sole practitioners of this form of lethal deception. Bob Gravett, a private explosive-ordnance disposal tech, documented the practice in the Balkans in the 1990s, along with exploding rifle magazines and hand grenades in which standard fuzes with a few-second delay had been replaced by fuzes that exploded instantaneously when a grenade’s fly-off lever was released. Mr. Gravett is an artist as well as a bomb disposal tech. His poster, linked at the top of this post, provides a view of some of the methods behind doctoring cartridges. And the poster below presents a record of the exploding magazine booby trap, which disposal techs say has history of use in other conflicts, including the Soviet Union’s long war in in Afghanistan.



A detailed view of a booby-trapped AK-47 magazine. (For an enlarged view, click here.)Credit Courtesy of Bob Gravett

When the United States first started such programs is not immediately clear. American Rifleman, a publication of the National Rifle Association, published an article in 2008 describing Project Eldest Son, a doctored-ammunition program run by the Pentagon and Central Intelligence Agency in Vietnam. The article credited Col. John Singlaub with prodding to life that particular chapter in the spiked-ammunition story. An excerpt is below:

At Camp Chinen, Okinawa, Singlaub watched a CIA technician load a sabotaged 7.62×39 mm cartridge into a bench-mounted AK rifle.

“It completely blew up the receiver and the bolt was projected backwards,” Singlaub observed, “I would imagine into the head of the firer.”

After that success began a month of tedious bullet pulling to manually disassemble thousands of 7.62 mm cartridges, made more difficult because Chinese ammo had a tough lacquer seal where the bullet seated into the case. In this process, some bullets suffered tiny scrapes, but when reloaded these marks seated out of sight below the case mouth. Rounds were inspected to ensure they showed no signs of tampering.

When the job was done, 11,565 AK rounds had been sabotaged, along with 556 rounds for the Communist Bloc’s heavy 12.7 mm machine gun, a major anti-helicopter weapon.

Several memoirs by American veterans of the war in Vietnam shared similar details. John Steinbeck, who covered the war for Newsweek in 1966 and 1967, came across the practice as well. He wrote of it more than 45 years ago in a cagily sourced letter in which he discussed the tactic’s effects (“heads were terribly torn, in some cases practically blown off”) and said he had seen weapons damaged by the doctored rounds. Mr. Steinbeck appeared to approve. “Carefully done, it would be almost impossible to detect the doctored round except by firing it, in which case your knowledge would go with your head,” he wrote. He added that the military would not confirm the practice and gave him “the fish-eye treatment” when he inquired about it.

That is not much different from the situation today, although the wars in Afghanistan and Iraq have produced a large enough pool of veterans that more candor about these programs is available now than what Mr. Steinbeck could turn up during his travels in Vietnam. Veterans and officers interviewed recently also said that the programs were of large enough scale, and of such duration, that the insurgents have long been aware of them.

Spiked Ammunition: More Discriminate vs. Less Discriminate


One element of these programs is worth an update on the writings from Vietnam, which tended to emphasize booby-trapped rifle or machinegun rounds. In many areas where the American military has operated for long periods, booby-trapping has taken a larger and more potent form: improvised exploding mortar rounds.

An American officer who served tours with Special Operations forces in Iraq and Afghanistan said that by far most of the doctored ammunition he saw distributed involved high-explosive 120-millemeter and 82-millimeter mortar rounds. These were altered so that instead of exploding upon striking the ground or on a timed fuze after traveling through the air they would explode in a mortar tube as fired, thus destroying the entire mortar system – tube, bipod, baseplate, sight and man.

This sort of booby trap, he said, was by its nature narrowly targeted, because unlike doctored rifle ammunition, which might readily pass into the possession of a homeowner keeping a firearm for self-defense or a farmer carrying a rifle for hunting or pest control, mortar rounds do not have an obvious civilian use. Put another way, there is no regular and ordinary reason for a person to drop a high-explosive mortar round into a mortar tube, short of training for or waging war. The same applies, he said, to rocket-propelled grenade projectiles, which were not likely to be fired by a shepherd against a nuisance dog.

“I didn’t see any immorality here,” the officer said of the distributions. (He noted that spiked rifle cartridges had a greater likelihood of harming someone other than those targeted. )

The officer’s account forms a curious and counterintuitive analysis: booby-trapped mortar rounds, in his view, would be a case of a more powerful weapon also being more discriminate.

That is not to say that such tactics do not involve risk, including the danger that such a round could find its way back to a government’s supply line, or the supply line of a proxy. And this risk, when the worst was realized, would almost certainly be lethal. It might also endanger American or other Western forces working side by side with proxy forces.

How these risks should be scaled is hard to say. The Pentagon turned down a request to discuss its booby-trapped ammunition programs, so it remains publicly unknown how (or even whether) it assesses such risks or how many Western, Afghan or Iraqi troops have been wounded inadvertently by spiked ammunition that found its way to government units.

But whatever these risks, they have clearly been deemed tolerable by the Pentagon, perhaps because the Americans in the field know what senior commanders and public relations officers don’t often acknowledge: that government forces in Iraq and Afghanistan, owing to disorganization and a low level of training, barely use their indirect fire weapons, and that ammunition flows tend to leak from the Iraqi and Afghan governments toward insurgents, not the other way round. Moreover, any time an antigovernment mortar crew that might have had a long career lobbing high-explosive rounds at Western outposts was killed in this way, the calculus, on balance, might have seemed sound. It is impossible to say so one way or the other, however, without data or considerably more detail.

The officer also said that the effort to distribute doctored mortar rounds (and, to a lesser extent, projectiles for RPG-7s) were so active that some of the legacy stock has likely crossed into Syria, where Syria is running its own improvised exploding ammunition project, too.

The Origins of Syria’s Spiked Rounds


In Syria, the program appears to be extensive, judging from the fact that rebels consistently reported that doctored rounds appeared in many places at once, and through multiple supply sources.

And this leads to questions of safety: How to contain the tactic’s effects? At War photographed one headstamp on a 7.62x39mm cartridge – the standard ammunition for Kalashnikov assault rifles — in which a fine-grain orange powder with white crystals had replaced the standard rifle propellant.

A photograph of the headstamp is below.



Credit C. J. Chivers/The New York Times

The provenance of the original cartridge is uncertain. Nic R. Jenzen-Jones, an analyst in Australia who covers infantry arms and small-caliber ammunition, said the cartridge’s markings suggested manufacture by one of two nations with a hand in the war.

7.62×39 cartridges with this ’6 6’ headstamp composition, and similar ’7 7’ headstamps, have been variously attributed to both Iran and Syria. The font, style of stamping, and case composition are all consistent with cartridges from either country. The red primer annulus makes me lean towards Iran, but this example could quite easily have come from either country.

Although with time that headstamp’s origin can probably be worked out, matching it to a particular factory would not fully settle questions of who tampered with these rounds. This is because booby-trapped ammunition is not necessarily produced inside an ammunition plant. If the limited unclassified history of such programs is a guide, then factory production is not the norm. Rounds tend to get doctored downstream. Cartridges turning up in Syria may have been altered elsewhere after initial production, by a team that tapped out the bullet, removed the propellant and replaced it with a high explosive, and then reseated the bullet and passed the rounds along. (Syrian rebels who said that defected army officers had warned them of the booby-trapped cartridges did not point to a particular production site.)

For the reasons above, while it is handy for rebels (and anyone else) to recognize as suspect cartridges bearing the headstamp shown at the top of this section, culling cartridges marked in this fashion would be a safeguard with limits. Whoever is doctoring the cartridges in Syria can readily acquire rounds with different headstamps and modify them in future batches.

Further, while the immediate objective of doctored ammunition can be to weaken an enemy’s combat power by destroying weapons and killing or wounding combatants, many such programs also have a psychological component. They aim to sow suspicion of ammunition supply sources, or distrust in the quality of rebel weapons. It would not be a surprise, therefore, to discover at some point cartridges like the specimen shown below repacked with explosives. That cartridge, manufactured in Ukraine, would be a natural candidate for a booby trap with a secondary purpose, because its stamping matches production lots of Kalashnikov rounds apparently provided to the rebels bySaudi Arabia.



A 7.62.39-millimeter cartridge found in the headquarters of the Voices of the Right battalion, near Deir Sonbul, Syria, in September. The headstamp carries the LCW marking.Credit C. J. Chivers/The New York Times

It is also wise to remember that while the body of evidence surrounding the exploding cartridges in Syria bear the indicators of a formal ammunition-spiking program organized at a large scale, there are less formal methods by which booby-trapped rounds come into existence and find a place on the battlefield. One common example is when a unit or any small group of combatants decides to make booby traps independently of larger decisions by a government or an army. Mr. Gravett noted that crude cartridge-spiking was technically simple. A soldier needs nothing more than basic tools, a few cartridges and a grenade with a powdered high-explosive fill — and then a circumstance ideal for the tactic to work. “All someone needs to say is, ‘Well, we’re about to be leaving this place, so let’s leave behind something for the visitors,’” he said.

This kind of local (and officially unsanctioned) spiking can further confuse efforts at tracing or identification, and is another reason that while culling cartridges like the cartridge shown at the top of this section would be a sound step toward safety and self-preservation for anyone around firearms in Syria, it would hardly serve as a guarantee that the rest of the ammunition should be trusted. Such is the legacy of this brand of booby-trap programs: they leave a long trail of justifiable uncertainties, or even fear–just as they are intended to do.
Follow C.J. Chivers on Facebook, on Twitter at @cjchivers or on his personal blog, cjchivers.com, where many posts from At War are supplemented with more photographs and information.