Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Πανσλαβισμός: τα ύπουλα και εγκληματικά παιγνίδια της Ρωσίας κατά της Ελλάδας τα τελευταία 200 χρόνια

Πανσλαβισμός & διέξοδος στη Μεσόγειο: Η ταφόπλακα του Ελληνισμού



Κεφάλαιο 1ο

Η Αρχή της Συνομωσίας

   Όλα ξεκίνησαν, όταν η Πόλη έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Όλοι οι λαοί περίμεναν, ότι ο βυζαντινός πολιτισμός είχε τελειώσει, πράγμα το οποίο έγινε.

Τότε οι Ρώσοι, παρατηρώντας τα γεγονότα, θεώρησαν ότι είναι οι συνεχιστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κατ' επέκταση, η Μόσχα θεωρήθηκε από αυτούς ως η Τρίτη Ρώμη.

Εκείνα τα χρόνια η Ρωσία δεν είχε αρκετή δύναμη, και της έλειπε κάτι πολύ ουσιώδες, για να γίνει κυρίαρχη δύναμη του τότε γνωστού κόσμου:

Η διέξοδος στην Μεσόγειο
. Ένα σχέδιο, που μέχρι σήμερα τείνει να βγει αληθινό.

   Όταν, πλέον, η Ρωσία είχε γίνει υπερδύναμη στην Ευρώπη, από τα τέλη του 18ου αιώνα φαινόταν ξεκάθαρα το δυσοίωνο μέλλον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και όλες οι Μεγάλες δυνάμεις επιβουλεύονταν πολλά τμήματα της.


Ας μην ξεχνάμε και την συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774, με την οποία η Ρωσία :

  1. Αποκτούσε προνόμια στην Μεσόγειο (Ελεύθερη διέλευση πλοίων με ρωσική σημαία).
  2. Αναγνωριζόταν ως προστάτιδα των Ορθοδόξων υπήκοων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
  3. Ίδρυσε μόνιμη πρεσβεία στην Κωσταντινούπολη και ενίσχυσε τη θέση της στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. 

(Αγαθοκλή Αζέλη και Γαβρίλη Λαμπάτου, Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη, Γ' Γυμνασίου, Εκδόσεις Μεταίχμιο Σεπτέμβριος 2001, σλ. 60)

Οι Πανσλαβιστικές κινήσεις της Ρωσίας και ο Καποδίστριας

   Από τις αρχές, λοιπόν, του 19ου αιώνα η Ρωσία, όπως και όλες οι άλλες μεγάλες δυνάμεις, έστελνε συνεχώς αστυνομικούς, δασκάλους με σκοπό να προωθήσουν τα συμφέροντα και την προπαγάνδα της. Συγκεκριμένα, η Ρωσία διάλεξε αρχικά την Ελλάδα  ως κράτος-υπηρέτη της, αφού οι Βούλγαροι είχαν απωλέσει κάθε ίχνος εθνισμού, οι Σέρβοι ήταν πολύ λιγότεροι και οι Αλβανοί ήταν τα πιστά όργανα της Πύλης. Γι' αυτό ξεκίνησε η Μεγάλη Αικατερίνη με τα Ορλωφικά και τις άλλες βοήθειες τις Ρωσίας προς τον υπόδουλο Ελληνισμό. Όμως, όταν οι Έλληνες δημιούργησαν το κράτος τους, η Ρωσία δεν είδε με καλό μάτι αυτό το γεγονός, αλλά κράτησε μια ελπίδα, ότι αυτό το κράτος θα μπορούσε να γίνει το υποχείριό της στην Ελληνική Χερσόνησο. Έτσι, έστειλε τον Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργό εξωτερικών της Ρωσίας, για να διευθύνει την Ελλάδα.

   Την ιδέα να κληθεί ο Καποδίστριας ως κυβερνήτης της Ελλάδος την είχε διατυπώσει πρώτος ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στην από 27-10-1821 επιστολή του προς τον Δημήτριο Υψηλάντη. Ο Υψηλάντης επίσης υπέγραψε πρόσκληση του Καποδίστρια το 1822 και ο Πετρόμπεης το 1824. Τελικά, στις 30 Μαρτίου 1827, στην Γ΄ εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, εκλέχθηκε ο Καποδίστριας κυβερνήτης της Ελλάδας με θητεία επτά ετών. Σύμφωνα με τις αποφάσεις της συνέλευσης, ο κυβερνήτης θα δεσμευόταν από το σύνταγμα της Επιδαύρου, έτσι όπως θα αναθεωρείτο από τη συνέλευση. Σημαντικό ρόλο στην κλήση του Καποδίστρια στην Ελλάδα διαδραμάτισε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, αφού υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια. Παρά ταύτα η εκλογή του θεωρήθηκε ως ήττα της Αγγλικής εξωτερικής πολιτικής και νίκη της Ρωσίας. Και είναι γεγονός ότι μεταξύ Καποδίστρια και Αγγλίας υπήρχε αμοιβαία δυσπιστία.

Η δολοφονία του Καποδίστρια
  Οι υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις, έβλεπαν τα «πλοκάμια» της Ρωσίας να απλώνονται στην Νότια Βαλκάνια και έπρεπε κάπως να την σταματήσουν. Γι' αυτό, έψαξαν να βρουν κάποιους, οι οποίοι θα ήταν δυσαρεστημένοι με την πολιτική του Καποδίστρια. Αυτοί που τάχθηκαν ενάντια στην πολιτική του Καποδίστρια, ήταν κυριώς οι πρόκριτοι με τοπική εξουσία (Π. Μαυρομιχάλης), επειδή θίγονταν τα συμφέροντά τους. Ένας άλλος «εχθρός» της πολιτικής του Καποδίστρια, ήταν τα «μεγάλα κεφάλια» της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος (Π.χ. Παλαιών Πατρών Γερμανός), με την εξαίρεση μερικών σημαντικών προσωπικοτήτων, η οποία εκκλησία αρχικά, όσον αφορά την επανάσταση, εναντιωνόταν στην διάδοση των διαφωτιστικών ιδεών, διότι δήθεν κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο τους Ορθοδόξους (δεν αναφέρομαι στους απλούς ιερείς, που βοήθησαν την επανάσταση - Τρανό παράδειγμα ο Παπαφλέσσας). Με την πολιτική του Καποδίστρια όπως και οι πρόκριτοι, οι χρυσοστολισμένοι Πατριάρχες έχαναν τις εξουσίες που είχαν πάνω στον ελληνικό λαό. Ο Καποδίστριας έκανε μεγάλες προσπάθειες οργάνωσης της Ελλάδας και τέτοιου είδους πράξεις, όπως η κατάχρηση της εξουσίας από τους πρόκριτους και από την εκκλησία, δεν είχαν πλέον θέση σε ένα κράτος. Τέλος, μερικοί Φαναριώτες διαφωνούσαν από την αρχή με το ότι ο Καποδίστριας είχε την εξουσία, διότι γνώριζαν ότι ήταν όργανο της Ρωσίας. Έτσι, οι Μεγάλες δυνάμεις βρήκαν αρκετούς που επιθυμούσαν την αποχώρηση του Καποδίστρια από την εξουσία και τους ερέθισαν να πράξουν ανάλογα. Άλλους, δε, τους γύρισαν εναντίον του, όπως τον Ανδρέα Μιαούλη, στον οποίον νωρίτερα είχε αναθέσει την καταστολή της πειρατείας, έργο το οποιό ανέλαβε ο Α. Μιαούλης με επιτυχία. Ο συγκεκριμένος ανατίναξε στον Πόρο δύο μεγάλα ελληνικά πολεμικά πλοία το 1830. Στην Ύδρα, κέντρο της αντιπολίτευσης, η εφημερίδα Απόλλων προπαγάνδιζε την δολοφονία του Κυβερνήτη. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο Καποδίστριας φυλάκισε τον πρόκριτο της Μάνης Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη θεωρώντας τον υπέθυνο για αντικυβερνητικές κινήσεις. Η μεγάλη αντίδραση δεν άργησε. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης δολοφόνησαν τον Καποδίστρια στο Ναύπλιο. Έτσι σταμάτησαν οι Ρώσοι να ελπίζουν στους Έλληνες και απευθύνθηκαν στους Βουλγάρους, οι οποίοι μέχρι το 1840 δήλωναν ότι ήταν Χριστιανοί και όχι Βούλγαροι ή Σλάβοι. Ήταν δηλαδή μια μάζα ανθρώπων με ακαθόριστη εθνική συνείδηση, αλλά γνώριζαν ότι διαφέρουν με τους Έλληνες, ως ένα σημείο.
   Έπρεπε, αρχικά, οι Ρώσοι να καλλιεργήσουν την Σλαβική συνείδηση στους Βουλγάρους , για να τους ελέγχουν. Όσον αφορά την καλλιέργεια της σλαβικής συνείδησης των Βουλγάρων, οι Ρώσοι διαδίδουν, ότι οι Βούλγαροι δεν είναι λαός Ιρανικής καταγωγής, όπως άλλωστε ισχύει, αλλά λαός που ανήκει στην μεγάλη σλαβική οικογένεια και ότι δήθεν ήταν ο πρώτος λαός, ο οποίος έφτασε στην Ευρώπη. Μα το ψέμα δεν σταμάτησε εδώ. Οι Ρώσοι Πανσλαβιστές εκβουλγάρισαν πολλές από τις λαμπρότερες προσωπικότητες της ελληνικής μας ιστορίας όπως τον Όμηρο, τον Θουκιδίδη, τον Αριστοτέλη, τον Μ. Αλέξανδρο και πολλούς άλλους, λέγοντας επίσης ότι ο άσημος λαός των Ελλήνων κατέβηκε από τα βουνά και έκανε δικό του όλο αυτόν τον ''βουλγαρικό'' πολιτισμό, εξαπατώντας έτσι την ανθρωπότητα με μια ''ψεύτικη ελληνική ιστορία'' (Εδώ ταιριάζει να πούμε, ότι η ίδια ακριβώς προπαγάνδα, χρησιμοποιείται από τους Σκοπιανούς και τους υποστηρικτές των). Συν τοις άλλοις, η Ρωσία είχε προχωρήσει σε μια σειρά παρασκηνιακών πράξεων ενίσχυσης της Βουλγαρικής δύναμης στα βαλκάνια. Πάνω σ' αυτό, παρατηρούμε μια σύντομη και ικανοποιητική εξήγηση για τις πράξεις της Ρωσίας στο χώρο της Μακεδονίας. Για την περιοχή της Μακεδονίας αναφέρονται τα εξής:



   ''Σε διάφορες εποχές και για πολιτικούς λόγους εγέρθηκαν αμφισβητήσεις σχετικά με την ελληνικότητα της Μακεδονίας, ακόμα και για το τμήμα που ανήκει σήμερα στην Ελλάδα. Το κυριότερο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε είναι ότι πολλοί μεγάλοι Έλληνες συγγραφείς - ανάμεσα στους οποίους οι Θουκιδίδης, Δημοσθένης, κ.α. - ονόμαζαν τους Μακεδόνες "βαρβαρούς". Η τσαρική Ρωσία υποστήριζε πάντα την άποψη ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, επιδιώκοντας μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την προσάρτηση της Μακεδονίας στα σλαβόφωνα κράτη και την απόκτηση από αυτά - και επομένως και από τη Ρωσία - διεξόδου στο Αιγαίο. Γνωστή ως "Πανσλαβιστικό κίνημα", η πολιτική αυτή, που αποτέλεσε μια από τις πλευρές του λεγόμενου "Μακεδονικού Ζητήματος" δεν απέδωσε. Αργότερα, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης και τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, κατά το Συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς της Μόσχας οι Βούλγαροι ζήτησαν την ίδρυση αυτόνομου Μακεδονικού κράτους, που θά έφτανε μέχρι τον Όλυμπο. Η δημιουργία ενός τέτοιου κράτους μοναδικό σκοπό είχε την εξυπηρέτηση των επιδιώξεων των σλαβόφωνων κρατών και θα απέβαινε σε βάρος της Ελλάδας. Αλλά η Μακεδονία ήταν πάντα ελληνική. Γι' αυτό συνηγορούν πολλοί παράγοντες: οι λαοί της, οι Βασιλείς της, ο πολιτισμός της, αλλά πολύ περισσότερο η γλώσσα των κατοίκων της.''

(Νέα μεγάλη σχολική Εγκυκλοπαίδεια, Παγκόσμιου Εκδοτικού Οργανισμού Χρήστος Γιοβάνης ΑΕΒΕ, 12ος τόμος, σλ.24)



   Το χειρότερο όμως έγκλημα της Ρωσίας ήταν το γεγονός ότι ώθησε τους νεαρούς Έλληνες της Μακεδονιας (Μαζί με τη σημερινή ΠΓΔΜ) και της Ανατολικής Ρωμυλίας να σπουδάσουν σλάβικα ή να μείνουν αμόρφωτοι. Όσον αφορά τα σχέδια της Ρωσίας, συναντούμε ένα μεγάλο κομμάτι πληροφοριών στο Βιβλίο του κ. Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών:

  •    Με τη ρωρική πρωτοβουλία και επιβολή ιδρύθηκε η Εξαρχία και η Βουλγαρική ηγεμονία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878. (Στην υλοποίηση του σχεδίου της ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ, αλλά και στην Μαύρη Θάλλασα, οι Ρώσοι έπρεπε να ιδρύσουν ένα εξαρτημένο και κατευθυνόμενο, από την Ρωσία, κράτος. Εν ολίγοις, το βουλγαρικό κράτος.)
  •    Οι Ρώσοι πήραν από την αρχή το μέρος των Βουλγάρων και προέτρεπαν τους Έλληνες να υιοθετήσουν τη βουλγαρική γλώσσα και να ονομάζονται Βούλγαροι.
  •    Το Ρωσικό Πανσλαβιστικό Κομιτάτο που ιδρύθηκε στη Μόσχα, διέθετε πολλά χρήματα, για να περάσει στην κοινή γνώμη την άποψη, ότι η Μακεδονία, η Θράκη και η Ανατολική Ρωμυλία κατοικούνταν κυρίως από Βούλγαρους και ότι οι Έλληνες αυτών των περιοχών είναι δήθεν βιαίως εξελληνισμένοι Βούλγαροι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
  •    Προπαγάνδιζαν μέσω των ΜΜΕ ότι η κατάσταση ήταν απελπιστική για τους Βούλγαρους, ενώ αυτό ίσχυε για τους Έλληνες.
  •    Αυτοί φρόντισαν με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου για την επέκταση της Βουλγαρίας στη Μακεδονία, όπως φρόντιζαν για τον Μακεδονικό Αγώνα των Βουλγάρων ενισχύοντάς τους οικονομικά. Ο Ρώσος πρέσβης Ιγνατιέφ φρόντιζε στην Κωνσταντινούπολη για τους Βούλγαρους σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
  •    Ενίσχυσαν τη Βουλγαρία με κάθε τρόπο, οικονομικά και ηθικά.
  •    Ίδρυσαν πολλές σλαβικές κοινότητες στη Μακεδονία, για να μεγαλώσουν την Βουλγαρία σε βάρος της Ελλάδας.
  •    Παρακινούσαν του Έλληνες να κόψουν κάθε σχέση με το οικουμενικό πατριαρχείο και να δηλώσουν εγγράφως ότι προσχωρούν στην Βουλγαρική Εξαρχία.
  •    Τους προέτρεπαν να διώξουν τους πατριαρχικούς κληρικούς και δασκάλους από τους ναούς και από τα σχολεία τους.
  •    Επεδίωκαν να πείσουν τους γραικομανούς χωρικούς (Σλαβομακεδόνες της Ελληνικής Μακεδονίας), ότι είναι Σλάβοι στην καταγωγή, και ως Σλάβοι είχαν πανάρχαια αναφαίρετα δικαιώματα. Σύμφωνα με την ρωσική πανσλαβιστική προπαγάνδα, οι Σλαβόφωνοι Έλληνες χωρικοί όφειλαν να επαναστατήσουν με την βοήθεια των Βουλγάρων, για να απελευθερώθουν από τους Τούρκους.

(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, σλ. 33,34,53)



    Οι Ρώσοι επεδίωκαν με κάθε τρόπο να υποσκάψουν την επιρροή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στους Ορθόδοξους χριστανικούς λαούς των Βαλκανίων. Οι Βούλγαροι και οι Ρώσοι επεδίωκαν με την προπαγάνδα να αλλοιώσουν τον εθνολογικό ελληνικό χαρακτήρα, για να προσαρτήσουν τους Μακεδόνες στην Βουλγαρική Εξαρχία.
   Από αυτές τις πράξεις, τις οποίες έκαναν οι Ρώσοι και κατά συνέπεια οι Βούλγαροι στον χώρο της Μακεδονίας, από τις επιδρομές των Σλάβων και Βουλγάρων στην περιοχή αλλά και από την χρόνια υποταγή των Ελλήνων της Μακεδονίας στο βασίλειο του Στέφανου Δουσάν, προέκυψαν πολλοί πληθυσμοί, οι Σλαβομακεδόνες της Ελληνικής Μακεδονίας
(ή άλλιώς Γραικομανοί). Αυτοί οι πληθυσμοί ήταν κατα τη συντριπτική τους πλειοψηφία ελληνόψυχοι, με τα ιδανικά βαθιά ριζομένα στην ψυχή τους, όπως για παράδειγμα οι Μακεδονομάχοι Κώτας, Κύρου, Νταλίπης, Παντελής, Γκόνος, Μητρούσης, Ράμναλης κ.ά., οι οποίοι σχεδόν στο σύνολό τους πέθαναν ηρωικά στη διάρκεια του αγώνα για την ελευθερία της Μακεδονίας (Υπάρχει ένα σχεδιάγραμμα παρακάτω για τις πιθανές αιτίες προέλευσης των Σλαβομακεδόνων). Ωστόσο, υπήρχαν και αυτοί όπου πέρα από την γλώσσα, έχασαν και την καταγωγή τους. Πάνω σε αυτούς βασίστηκαν πολλοί κομιτατζήδες και έδρασαν στην Μακεδονία σκοτώνοντας, λεηλατόντας και προπαγανδίζοντας στην κοινή γνώμη το ότι οι Βούλγαροι είναι οι μόνοι κάτοικοι της Μακεδονίας. Στην πραγματικότητα στην Μακεδονία οι Βούλγαροι ήταν μεν η κύρια μειονότητα μετά τους Μουσουλμάνους, αλλά δεν ξεπερνούσαν τους Έλληνες σε καμία περίπτωση.

Προπαγανδιστικός Χάρτης (εντολή από την Ρωσία)

   Ένα ακόμα σχέδιο της Ρωσίας ήταν να πείσει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι οι Βούλγαροι και οι είναι οι βασικότεροι κάτοικοι των Βαλκανίων. Έτσι, χρηματο-δότησε πολλούς χαρτογράφους και περιηγητές με σκοπό να δείξουν την υπεροχή των Βουλγάρων στην Μακεδονία. Χαρακτηριστικό είναι το βιβλίο του Γραμματέα της Βουλγαρική Εξαρχίας Ντιμιτάρ Μίσεφ «La Macédoine et sa Population Chrétienne» τα στοιχεία που προβάλλονται είναι τελείως παραποιημένα και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Συγκρεκιμένα, αυτό που μου προξένησε μεγάλη εντύπωση είναι το γεγονός ότι «βάφτισε» το χωριό μου σε Βουλγαρικό Κέντρο με 400 Βούλγαρους κατοίκους, ενώ οι διαστάσεις και τα σπίτια του χωριού ανταποκρίνονται μόνο σε ένα χωριό με το πολύ 180 κατοίκους. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο παραπάνω χάρτης, ο οποίος αποτελεί προϊόν του Αγγλο-γερμανού χαρτογράφου E.G. Ravenstein, φτιαγμένος το 1880. Ο συγκεκριμένος, δεν προβάλλει σχεδόν καθόλου τους Μουσουλμάνους της ελληνικής Μακεδονίας, οι οποίοι άγγιζαν σχεδόν το μισό εκατομμύριο, αλλά δείχνει ότι η περιοχή κατοικείται από Βουλγάρους σχεδόν σε όλο το βόρειο κομμάτι, ενώ αυτοί έφταναν πρέπει να ήταν οπωσδήποτε πάνω από 120.000. Δεν το θεωρώ ασφαλές να δεχθούμε τον αριθμό 119.000 που προκύπτει από την απογραφή του 1912, διότι ο Μακεδονικός αγώνας ανάγκασε πολλούς Βουλγάρους να μεταναστεύσουν. Όσον αφορά τους Έλληνες στην Μακεδονία εκείνη την περίοδο, ήταν όντως συγκεντρωμένοι στο νότιο μέρος της περιοχής (Χαλκιδική, Κατερίνη, Θάσος, νότιες Σέρρες κλπ) και ήταν γύρω στο μισό εκατομμύριο. Εδώ ταιριάζει, πιστεύω, να επισημανθεί μια απογραφή για τους Έλληνες και τους μη Έλληνες ανά τις πόλεις της Μακεδονίας το 1912:
Πιερία = Έλληνες 80 %, λοιποί 20 % Κοζάνη = Έλληνες 71 %, λοιποί 29 % Καστοριά = Έλληνες 56 %, λοιποί 44 % Φλώρινα = Έλληνες 32 %, λοιποί 68 % Εορδαία = Έλληνες 20 %, λοιποί 80 % Ημαθία = Έλληνες 55 %, λοιποί 45 % Πέλλα = Έλληνες 56 %, λοιποί 44 % Αλμωπία = Έλληνες 18 %, λοιποί 82 % Κιλκίς = Έλληνες 2 %, λοιποί 98 % Θεσσαλονίκη = Έλληνες 33 %, λοιποί 67 % Χαλκιδική = Έλληνες 86 %, λοιποί 14 % Σιντική = Έλληνες 19 %, λοιποί 81 % Σέρρες = Έλληνες 47 %, λοιποί 53 % Δράμα = Έλληνες 15 %, λοιποί 85 % Καβάλα = Έλληνες 49 %, λοιποί 51 %              (Πηγή: George B. Sotiriades, The Macedonian Controversy, 2nd edition, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - Ίδρυμα μελετών χερσονήσου του Αίμου, Θεσσαλονίκη 1961)
   Μία άλλη αναφορά στην μειωμένη παρουσία του ελληνικού στοιχείου στην Μακεδονία εκείνη την περίοδο σε μια επιστολή του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου προς τον Χαρίλαο Τρικούπη στις 20 Μαΐου 1882:

«Είναι ανάγκη να ορίσουμε τι εννοούμε ελληνισμό στην Μακεδονία. Αν εννοούμε μόνο τους καθαρούς Έλληνες, χαθήκαμε. Όπως έχουν τώρα τα πράγματα, είναι ανάγκη ο επίσημος Ελληνισμός της Μακεδονίας να περιλάβει όλους όσους υπάγονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία και οι οποίοι έχουν δικαίωμα στην πατρική της προστασία. Και γι' αυτό ο Πατριάρχης υποστηρίζει δημόσια  τη θέση του ότι είναι αρχηγός όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των Ορθοδόξων, θέση, που αφού διαδόθηκε στη Μακεδονία, ξεσήκωσε την οργή των προξένων και των πρακτόρων μας». (Απόδοση στα νέα ελληνικά)
(Πηγή: Χρήστος Καρδαράς, Ιωακείμ Γ' - Χαρίλαος Τρικούπης. Η αντιπαράθεση. Από την ανέκδοτη αλληλογραφία του Οικουμενικού Πατριάρχη (1878-1884), Αθήνα 1998, σελίδα 124-125)
 
   Μπορεί όντως οι Έλληνες να μην πλειοψηφούσαν σε όλη την Μακεδονία, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε να πούμε ότι οι εθνογράφοι έκαναν σωστά την δουλειά τους, γιατί μετά την τρομοκρατία που δέχονταν οι ελληνικοί πληθυσμοί από τα κομιτάτα, λογικό ήταν να φοβούνται να δηλώσουν την αληθινή τους πίστη στα ελληνικά ιδανικά.


Τα αίτια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) & η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου

   Τον Ιούλιο του 1876, μέσα σε όλη αυτήν την ταραχή που είχε υποκινηθεί στα Βαλκάνια από την Ρωσία, οι Βούλγαροι αρχίζουν να οργανώνουν τοπικές εξεγέρσεις μεγάλης δύναμης στην περιοχή της κεντρικής Θράκης, με σκοπό να κυρήξουν την επανάσταση στην Θράκη. Ακολοθούν οι Τούρκοι με την βοήθεια των Πομάκων (ως εκδίκηση για τα μαρτύρια που πέρασαν από τους Βουλγάρους τον 13ο και 14ο αιώνα
) σφάζοντας 15.000 άτομα και καίγοντας 50 βουλγαρικά χωριά.

Τα Βαλκάνια μετά το 1878
   Ως αποτέλεσμα αυτής της πράξης, πολλοί ευαισθητοποιούνται και οργανώνονται έρανοι κ.α. για τα θύματα αυτών των σφαγών. Η Ρωσία παίρνει ως αφορμή τις βιαιότητες των Τούρκων στους Βούλγαρους και κυρρήτει τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι μέσα σε σχεδόν 11 μήνες η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο και υποχρεώνει την Οθωμανική Αυτοκρατορία να δεχθεί μια Μεγάλη Βουλγαρική Ηγεμονία στα Βαλκάνια, όπου περιλάμβανε σχεδόν όλη την Μακεδονία, το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης και την περιοχή ανάμεσα από τον Αίμο και τον Δούναβη.
Το συνέδριο του Βερολίνου  


   ''Η Αυστρία και η Γερμανία από ιδιοτελή πολιτικά συμφέροντα ακολουθούσαν σκληρή ανθελληνική πολιτική. Όλοι δρούσαν σε βάρος της Ελλάδας και επεδίωκαν να επωφεληθούν από τη μελοθάνατη οθωμανική αυτοκρατορία.''

(Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, σλ. 60)
   Αν και η Γερμανία ακολουθούσε ανθελληνική πολιτική, τώρα πρέπει να βρει έναν τρόπο, για να σταματήσει την Ρωσική Έξοδο στην Μεσόγειο. Απαιτούν λοιπόν οι Μ. Βρετανία και η Γερμανία την άμεση αναθεώρηση της συνθήκης, πράξη η οποία λειτούργησε θετικά για τους Έλληνες. Με πρωτοβουλία τους συγκλίθηκε, τον Ιούνιο του 1878, το συνέδριο του Βερολίνου. Εκεί η βρετανική και η γερμανική πολιτική δήλωσαν ότι δεν θα αποδέχονταν την ίδρυση ενός μεγάλου βουλγαρικού κράτους. Έτσι αντί της ''Μεγάλης Βουλγαρίας'' δημιουργήθηκαν μια πολύ μικρότερη αυτόνομη Βουλγαρία και μια αυτόνομη Ανατολική Ρωμυλία (τότε, νότια της Βουλγαρίας, σήμερα η νότια Βουλγαρία) και οι δύο υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου.
(Ευαγγελίας Λούβη & Δημητρίου Χρ. Ξιφάρα, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία Γ' Γυμνασίου, Οργανισμός Εκδώσεων διδακτικών βιβλίων, Αθήνα, σλ. 67


Η ευθύνη της Ρωσίας στο δράμα της Ανατολικής Ρωμυλίας       

 Η Ρωσία, όμως δεν το βάζει κάτω. Προσπαθεί με δόλιο τρόπο να εκβουλγαρίσει την περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας.
Έτσι βοηθούν τους Βουλγάρους, αρχικά να καταλάβουν όλες τις θέσεις εξουσίας. Έπειτα, αφού οι Βούλγαροι κάνουν το πραξικόπημα στις 18/9/1885 και προσαρτήσουν βίαια την Αν. Ρωμυλία στο Βουλγαρικό κράτος, έκτοτε αρχίζουν τις θηριωδίες, τις λεηλασίες και τις δημεύσεις περιουσιών, εωσότου σβήσουν κάθε τι το ελληνικό. Μια περιοχή όπου ζούσαν και εξελίσσονταν χιλιάδες Έλληνες. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών, 30.000 δηλαδή, εγκατέλειψε τις εστίες του το 1919 μετά την Συνθήκη του Νεϊγυ.

Ο ρόλος της Ρωσίας στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο


   Αυτά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Από τις αρχές του 20ου αιώνα, η Ρωσία κατα την διάρκεια του 1ου Βαλκανικού πολέμου, τάσσεται υπέρ των Σέρβων και των Βουλγάρων υποστηρίζοντας θερμά την δημιουργία του σλαβικού μετώπου (Συμμαχία των σλαβικών λαών). Η Ρωσία ενθάρρυνε την δημιουργία του σλαβικού μετώπου Βουλγαρίας-Σερβίας, με σκοπό να εξασφαλίσει την έξοδο στην Μεσόγειο και να περιορίσει τις επεκτατικές βλέψεις της Αυστροουγγαρίας. Αντίστοιχα, η Μεγάλη Βρετανία αντιμετώπιζε ευμενώς τις επαφές Ελλάδας-Βουλγαρίας, προκειμένου να στερηθεί η Ρωσία το προνόμιο να είναι η μοναδική χώρα που λαμβάνει πρωτοβουλίες στην περιοχή.

(Βασιλείου Αναστασοπούλου, Ά Βαλκανικός Πόλεμος, Εκδόσεις Περισκόπιο 2009, σλ. 9)
   Όσον αφορά το μοίρασμα των εδαφών της Μακεδονίας υπήρχαν κάποιες επιπλοκές μεταξύ των χωρών. Η Σερβία υποστήριζε την διανομή των εδαφών, ενώ η Βουλγαρία την αυτονόμηση της Μακεδονίας. Η Ελλάδα του Βενιζέλου δεν μπορούσε να λάβει μέρος ενεργά στην διαπραγμάτευση, διότι εκρεμούσε το Κρητικό Ζήτημα. Πάνω σ΄αυτό, η Βουλγαρία, μιας που είχε την μεγαλύτερη δύναμη στα Βαλκάνια, η οποία της δώθηκε από την Ρωσία, ζητούσε εμφανώς από την Ελλάδα να θυσιάσει την Μακεδονία αποδεχόμενη την αυτονομία της, προκειμένου να μην αντιτεθεί στην κατάκτηση της Κρήτης.

   Απ' ό,τι φαίνεται, η αυτονόμηση της Μακεδονίας θα την οδηγούσε σε ένα πράγμα: Στην παράνομη και βίαιη προσάρτησή της στο Βουλγαρικό Κράτος, όπως ακριβώς έγινε και με την Ανατολική Ρωμυλία. Οι Βούλγαροι το γνώριζαν και αυτό επεδίωκαν. Σε περίπτωση, που η Μακεδονία γινόταν βουλγαρική, η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου θα ξαναζωντάνευε, οι Βούλγαροι θα γίνονταν η πρώτη δύναμη στα Βαλκάνια και οι Ρώσοι θα έβγαιναν στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο.

http://gnosis-dimitrius.blogspot.gr/2013/02/1.html


.................................... 

Β΄ ΜΕΡΟΣ


Ο ρόλος των Κομμουνιστών στην Μακεδονία 
   Πέρα από τους Βαλκανικούς πολέμους σταδιακά οδηγούμαστε στον 1ο Παγκόσμιο,
οπότε η Ρωσία κομμουνιστοποιείται. Τα συμφέροντα της, όμως δεν άλλαξαν.  Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι το 1918 ιδρύεται στην Ελλάδα το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (Σ.Ε.Κ.Ε), το οποίο μετονομάζεται σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος το 1924. Αυτό, ως πιστό όργανο της Ρωσίας, προχώρησε σε πολλές ενέργειες, οι οποίες επηρέασαν την πορεία της Ελλάδας μέσα από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

   Οι Ρώσοι απεσταλμένοι και πιο σωστά κομμουνιστές, εκμεταλλεύτηκαν την ύπαρξη Σλαβομακεδόνων στα νότια Βαλκάνια, μια μάζα ανθρώπων δηλαδή με ρευστή συνείδηση αλλά κοινή διάλεκτο, με απώτερο σκοπό να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους για να βρουν διέξοδο στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.

   Γενικά, οι Σλαβόφωνοι πληθυσμοί της Μακεδονίας προέκυψαν:


1. Έπειτα τις επιδρομές των Σλάβων στα βυζαντινή εδάφη (όπως βλέπουμε και παρακάτω στην επιστολή του Έλληνα πρόξενου Κωνσταντίνο Βατικιώτη)
2. Από την ειρηνική συμβίωση Ελλήνων και Σλάβων από τον 6ο με 7ο αιώνα μ.Χ.  3. Από Σλάβους δούλους και αγρότες, που οι Βυζαντινοί γαιοκτήμονες εγκαθιστούσαν για να καλλιεργούν τα κτήματά τους.  4. Από Έλληνες αιχμαλώτους των Βουλγάρων και Σλάβων, που ύστερα από πολύχρονη αιχμαλωσία εξαγοράζονταν και γύριζαν στην πατρίδα τους, αφού είχαν πια μάθει στον τόπο της αιχμαλωσίας τα σλαβικά. 5. Από το γεγονός ότι και οι Έλληνες της Μακεδονίας που συναλλάσσονταν με σλαβόφωνους μάθαιναν σλαβικά. «Στην περιφέρεια Καστοριάς, που έχουν εγκατασταθεί Πόντιοι σιγά — σιγά έμαθαν να μιλούν για να συνεννοούνται με κάποιους ντόπιους που μιλούσαν σλαβικά»  (1938)(*), ενώ οι Σλάβοι δεν μάθαιναν ελληνικά, γιατι είναι γλώσσα δύσκολη.  (*Ιωάννης Ξηροτύρης Μνήμες και Παρατηρήσεις, σ. 85, Θεσσαλονίκη 2001)

Αν και είχαν, όμως, γλώσσα μη ελληνική, η συνείδησή τους έμεινε πάντα πιστή στον Ελληνισμό και στο Πατριαρχείο. Αυτοί άλλωστε δημιούργησαν τους πρώτους αντιστασιακούς πυρήνες κατά την διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα. Μερικοί εξ αυτών: Κώττας, Κύρου, Νταλίπης, Παντελής, Γκόνος, Μητρούσης, Ράμναλης κ.ά., οι οποίοι στο σύνολό τους πέθαναν ηρωικά στη διάρκεια του αγώνα. Οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί ήταν η πλειοψηφία σε όλη την Μακεδονία (Σημανιτκές πόλεις: Μοναστήρι, Μορίχοβο, Γευγελή, Στρώμνιτσα, Δοϊράνη, Νιζόπολη, Αχρίδα, Μηλόβιστα, Στρούγκα, Περλεπές και Σκόπια) εκτός από το βόρειο κομμάτι όπου κατοικούσαν κατά βάση βλαχόφωνοι Έλληνες και Βούλγαροι. Συναντούμε μια ακόμη αναφορά, στην ιστορία των σλαβόφωνων Ελλήνων, που αποδεικνύει την ελληνική τους συνείδηση στη σελίδα 104:
    ''... Αλλ' οι Βουλγαρόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας δεν είναι δια τούτο και Βούλγαροι. Τουναντίον πολλά εισί τα ενδεικνύοντα ότι εισί Μακεδόνες απομαθόντες την γλώσσαν των, δια των Βουλγαρικών επιδρομών και εποικίσεων. Αλλ' 'ο,τι δήποτε και ήνε, οι Βουλγαρόφωνοι ούτοι ελληνίζουνσιν επι τοσούτον ώστε και εν τη Εκκλησία και εν τω Σχολείω και ως γραφομένην γλώσσαν έχουσιν την ελληνικήν και πιστά έμειναν εις το Πατριαρχείον και τον Ελληνισμόν μεθ' ου έχουσι κοινά τα ήθη και τα εξωτερικά γνωρίσματα και κρατερώς απέκρουσαν την Εξαρχίαν. Οι Βουλγαρόφωνοι, λοιπόν ούτοι κάτοικοι της Μακεδονίας εύλογον είναι να διασταλώσιν από των άλλων Βουλγαρόφωνων της Βόρειας Μακεδονίας οίτινες χρώμενοι πανταχού τη βουλγαρική γλώσση και άσχετοι προς τον Ελληνισμόν απεσκίρτησαν δια τούτο ευκολώτερον από της Μεγάλης Εκκλησίας και ησπάσθησαν την Βουλγαρικήν Εξαρχίαν. Και οι μεν πρώτοι δέον να συνταχθώσι με της Ελληνικής Φυλής ως Βουλγαρόφωνοι Μακεδόνες, οι δε δεύτεροι με της Βουλγαρικής Φυλής ως Βούλγαροι.''

 Κ.Βατικιώτης

Πρόξενος

Αρχεία υπουργείου Εξωτερικών/αρ. 1.480/30-10-1876  
("Ο Μακεδονικός Αγών", Χρήστου Νεράντζη, Εκδ. Αλέξανδρος, Αθήνα 1992, Τόμος Α', Εισαγωγή & σλ. 104)

   Μια άλλη και πιο σωστή εκδοχή είναι αυτή που αναφέρεται στο βιβλίο του Δημήτρη Αλεξάνδου, Εγκλωβισμένοι οι Έλληνες των Σκοπίων στις σελίδες 49-50:

''Οι σπουδαιότεροι λόγοι που συντέλεσαν στη διαμόρφωση του σλαβικού αυτού ιδιώματος ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο, όταν αριθμός Βουλγάρων αιχμαλώτων μεταφέρθηκε για δουλειά στα μεγάλα αγροκτήματα των Βυζαντινών τιμαριούχων. Με την επακολουθήσασα τουρκοκρατία πολλοί άποροι σλάβοι λόγω ελλείψεως ουσιαστικών συνόρων στην ελληνική χερσόνησο μετακινήθηκαν για δουλειά στις βόρειες περιοχές του ελληνικού χώρου. Το πρόβλημα της συνεννόησης λύθηκε με την χρησιμοποίηση λέξεων ελληνικών, βουλγαρικών, τουρκικών, αλβανικών και βλαχικών. Αποτέλεσε αυτό κοινό μέσο συνεννόησης όλων. Ο ελληνικός πληθυσμός αναγκαζόταν να χρησιμοποιήσει το ιδίωμα αυτό και για συνεννόηση, αλλά κια για να αποφεύγει το μίσος των Τούρκων, καθώς και το παιδομάζωμα από τους Τούρκους που γινόταν κυρίως για Ελληνόπουλα.''

Και στις σελίδες 239-240:

''Με την πάροδο του χρόνου οι Έλληνες της βόρειας Μακεδονίας χρησιμοποιούσαν Σλάβους χωρικούς σε γεωργικές ασχολίες ή άλλες υπηρεσίες. Για την συνεννόηση με τους συναλλασσόμενους Σλάβους οι Έλληνες, εκτός από την μητρική τους γλώσσα, μάθαιναν και την σλαβική διάλεκτο, η οποία ήταν πιο απλή και εύκολη. Αντίθετα, ήταν δύσκολο στους Σλάβους να μάθουν την ελληνική γλώσσα, η οποία είναι περισσότερο δύσκολη. Πλην τούτου, πολλοί Έλληνες έμαθαν την σλαβική διάλεκτο όταν συλλαμβάνονταν αιχμάλωτοι από τους Σλάβους και συνέχιζαν να την μιλούν μετά την επιστροφή στα σπίτια τους. Η σλαβική διάλκετος ήταν πολύ φτωχή σε λεξιλόγιο. Περιλάμβανε 1.000 έως 1.500 λέξεις. Ένα σημαντικό ποσοστό των λέξεων (ρήματα, ονόματα, επίθετα, προθέσεις κ.ά.) καθημερινής χρήσεως της τοπικής αυτής διαλέκτου ήταν ελληνικές με σλαβικές καταλήξεις.''


   Έτσι, προέκυψαν πληθυσμοί οι γνωστοί σε όλους μας Βουλγαρόφωνοι αλλότε με βουλγάρικη συνείδηση , άλλοτε εχθροί των Βουλγάρων και σύμμαχοι των Ελλήνων στον Μακεδονικό αγώνα, με γλώσσα μια σλαβομακεδοκινή διάλεκτο που απέκτησαν. Αυτοί σε όλη την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας αλλά και στο Μοναστήρι (Bitola), στη Γευγελή, στη Δοϊράνη, στο Κρούσοβο, στην Αχρίδα, στη Νιζόπολη, στη Μηλόβιστα, στο Τύρνοβο και σε άλλες περιοχές της Βαρδαρίας , ήταν κυρίως Έλληνες. Υπήρχαν σλαβικά φύλα που κατοικούσαν στην υπόλοιπη Βαρδαρία , μερικοί Ρουμάνοι , Αλβανοι και Ρομά , όπου σε πολλές περιπτώσεις οι Έλληνες και οι Βούλγαροι δήλωναν Ρομά ( Γύφτοι ), για να γλιτώσουν τις εχθροπραξίες μεταξύ τους. Εν συντομία, το μεγαλύτερο μέρος των Σκοπιανών είναι Έλληνες στην καταγωγή.
   Οι Κομμουνιστές, κατευθυνόμενοι από την Ρωσία, θέλησαν να ενώσουν τους Σλαβομακεδόνες, οι οποίοι έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό την γλώσσα, όχι την φυλή,
δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μια ανεξάρτητη Μακεδονία στα Βαλκάνια. Ένα μεγάλο παράδειγμα είναι οι λόγοι των κομμουνιστών (''Ριζοσπάστης'' 27/1/1925, 1/3/31 όπως και το 3ο συνέδριο του ΚΚΕ 26/11 - 3/12/1924) περί σλαβομακεδονικής εθνότητας και όχι απλώς σλαβομακεδονικής διαλέκτου και περί αγώνος για την δημιουργία ενός κράτους, το οποίο θα είναι υπό την προστασία της Ρωσίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα συνέφερε καθόλου τις υπόλοιπες μεγάλες Δυνάμεις, γι αυτό άλλοστε δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

(Κ.Πλεύρη, Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά, Αθήναι 2003, σλ. 150-165)

(Εφημερίδα ''Ριζοσπάστης'' 24 και 25/11/1932)



3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΚΚΕ (26/11 - 3/12 1924):

   ''Ανεξαρτησία στη Μακεδονία και στη Θράκη: Η ντόπια κεφαλαιοκρατία καταπιέσει τις εθνικές μειονότητες στη Μακεδονία και στη Θράκη... η ελληνική πλουτοκρατία καταδυναστεύει ένα μέρος του μακεδονικού και θρακικού λαού, κρατώντας με το σίδερο και τη φωτά τη μακεδονική και θρακική χώρα στην υποταγή της. Δίχως την καταπίεση του μακεδονικού και του θρακικού λαού, δίχως την καταπίεση των ξένων εθνών, της είναι αδύνατο να δυναμώσει επάνω μας τον κοινωνικό της ζυγό. Η ντόπια μπουρζουαζία είναι εθνικός δυνάστης και καταπιεστής του μακεδονικού και θρακικού λαού και συγχρόνως ο κοινωνικός δυνάστης της εργατικής τάξεως και των φτωχών αγροτικών και προσφυγικών μαζών. Αν δεν συντρίψουμε τον εθνικό ζυγό της ντόπιας μπουρζουαζίας που βαρύνει στη Μακεδονία και στη Θράκη, δεν μπορούμε αλλιώτικο να γλιτώσουμε από τους κατακτητικούς και ιμπεριαλιστικούς πολέμους που ξεσπούν εις βάρος μας εν όσω εξακολουθεί η σημερινή κατάσταση του διαμελισμού και της καταπιέσεως της Μακεδονίας και Θράκης από τη Βαλκανική και Τουρκική μπουρζουαζία.



   Να γιατί αγωνιζόμαστε εναντίον των εξοπλισμών, εναντίον των πολέμων που προετοιμάζει η κεφαλαιοκρατία, εναντίον της εθνικής καταπιέσεως και του βιαίου εκπατρισμού. Να γιατί αγωνιζόμαστε για την ένωση των τριών τμημάτων της Μακεδονίας και Θράκης και για ενιαία και ανεξάρτητη κρατική τους ύπαρξη...



   Ζήτω η εργατοαγροτική επανάσταση της Βουλγαρίας! Ζήτω η Μακεδονία και η Θράκη!



   Ζήτω η ομοσπονδία των Βαλκανικών εργατοαγροτικών δημοκρατιών!



   Ζήτω η Παγκόσμιος Προλεταριακή επανάσταση.



Αθήναι 3 Δεκεμβρίου 1924

Το Προεδρείο''       

( Κ.Πλεύρη, Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά, Αθήναι 2003, σλ. 155)


Εφημερίδα ''Ριζοσπάστης'' 23/3/1931

   Ο Ν. Ζαχαριάδης υποστήριξε την δηµιουργία ανεξαρτήτου Μακεδονικού κράτους στη 5η Ολοµέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Ιαν. 1949). Ιδού το κείµενο, το οποίο εξέδωσε το ΚΚΕ σε έντυπο με τίτλο: «Η Ελλάδα στο δρόµο προς τη νίκη,µπροστά στην αποφασιστική καµπή» (σελ. 20-21)
« Στη Βόρεια Ελλάδα ο µακεδόνικος ( σλαβοµακεδονικός ) λαός τα έδωσε όλα για τον αγώνα και πολεµά µε µια ολοκλήρωση ηρωισµού και αυτοθυσίας που προκαλούν τον θαυµασµόν. ∆εν πρέπει να υπάρχει καµµιά αµφιβολία ότι σαν αποτέλεσµα της νίκης του ∆.Σ.Ε. και της λαϊκής επανάστασης, ο µακεδόνικος λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάσταση του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήµερα το αίµα του για να την αποχτήσει. Παράλληλα το ΚΚΕ πρέπει ριζικά να βγάλει απ' τη µέση όλα τα εµπόδια, να χτυπήσει όλες τις µεγαλοελλαδίτικες σωβινιστικές εκδηλώσεις και τα έργα που προκαλούν δυσαρέσκεια και δυσφορία µέσα στο µακεδονικό λαό και έτσι βοηθούν τους διασπαστές στην προδοτική δράση τους, ενισχύουν το έργο της αντίδρασης »

(Κ.Πλεύρη, Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά, Αθήναι 2003, σλ. 151)



   Το παρακάτω Σύμφωνο το γνωρίζουν ελάχιστοι. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1993 ο Δημοσιογράφος Γιάννης Μαρίνος γράφει ένα άρθρο στο «Βήμα» με τίτλο ΚΚΕ: Συνεπές στην ιστορία του. Στο άρθρο αυτό αναφέρεται και στο Συμφωνητικό Ιωαννίδη – Δασκάλωφ:


( Κ.Πλεύρη, Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά, Αθήναι 2003, σλ. 165 & Εφημερίδα ''Το Βήμα'', 20/12/1993
)


   Βλέπουμε, ότι οι Ρώσοι δεν σταμάτησαν να επιβουλεύονται την Μακεδονία και την Θράκη. Ήθελαν αρχικά να διχοτομήσουν την Ελλάδα, δημιουργώντας μια ένα σλαβομακεδονικό κράτος, έπειτα ένα θρακικό και τέλος δίνοντας την ευκαιρία στην Βουλγαρία να βγει στο Αιγαίο.
Ευτυχώς για τον Ελληνισμό, η Θράκη δεν έχασε ποτέ ούτε το παραμικρό κομμάτι του πολιτισμού της.

 
Οι σλαβόφωνοι Έλληνες και το ΕΑΜ


   Οι σλαβόφωνοι Έλληνες, μετά από τις πιέσεις, που δέχθηκαν από τις μεσοπολεμικές κυβερνήσεις, αλλά κυρίως από
το μεταξικό καθεστώς για την απότομη αφομοίωση τους στο θέμα της γλώσσας και μετά από τις υποσχέσεις του ΚΚΕ από το 1924 κιόλας για την αρχή της ελευθερίας τους και της προβολής μιας προοδευτικής κοινωνίας, το ακολούθησαν κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής και έπειτα στον εμφύλιο. Δεν ήταν, όμως, μόνο σλαβόφωνοι από τον ελλάδικό χώρο που εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, κατά την διάρκεια του εμφυλίου, αλλά και σλαβόφωνοι Έλληνες από την τότε Γιουγκοσλαβία. Αυτή, όμως, η στάση τους αποτέλεσε τον κύριο λόγο, για να καταδικαστούν από την μεταπολεμική κυβέρνηση ως συμμετέχοντες στις βιαιότητες του ΕΑΜ και στα σχέδια απόσχισης της Μακεδονίας από την Ελλάδα. Και έτσι, ενώ το 1940 ζούσαν 80.000 σλαβόφωνοι στην Ελλάδα, σε απογραφή του 1961 καταγράφονται μόλις 20.000, αφού οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν την Ελλάδα, για να μην αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

(Νέα Μεγάλη Σχολική εγκυκλοπαίδεια, Παγκόσμιου Εκδοτικού Οργανισμού Χρήστος Γιοβάνης ΑΕΒΕ, Αθήνα, 12ος τόμος, σλ.25)

   Και φτάνουμε στο σήμερα, βλέποντας σε άρθρο της εφημερίδας ''Πρώτο Θέμα'' ότι 7.000 Σκοπιανοί ισχυρίζονται πως είναι απόγονοι των προσφύγων (πράγμα μη αληθινό, διοτί κανείς εξ αυτών των 7.000 δεν διαθέτει τα κατάλληλα έγγραφα που να πιστοποιούν την καταγωγή τους ή την περιουσία που τους αναλογεί), ζητώντας τις περιουσίες, που τους ανήκουν. Συν τοις άλλοις, οι πολιτικοί πρόσφυγες του εμφυλίου φέρουν κατά μεγάλο ποσοστό ευθύνη για τις μαύρες σελίδες στις πράξεις του ΕΑΜ. 

"Πόρτα" σε σκοπιανούς που ζητούν περιουσίες στην Ελλάδα

«Απευθυνθείτε στα ελληνικά δικαστήρια» είναι η απάντηση του Διεθνούς Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, στην ομαδική προσφυγή Σκοπιανών, που υποστηρίζουν πως κατάγονται από την Ελλάδα και ζητούν να επανακτήσουν την ελληνική ιθαγένεια και να τους επιστραφούν οι περιουσίες, που απώλεσαν μετά τον εμφύλιο και τη φυγή τους.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ΚANAL 5, ο αριθμός των Σκοπιανών που προσέφυγαν κατά της χώρας μας, άγγιξε τις 7.000, ωστόσο το Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, απέρριψε τις προσφυγές τους, ζητώντας τους να εξαντλήσουν όλα τα ένδικα μέσα στην Ελλάδα.
Πάντως σκοπιανά ΜΜΕ, υποστηρίζουν, πως μεγάλος αριθμός όσων προσέφυγαν στο Στρασβούργο, αδυνατούν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους, αφού δεν διαθέτουν έγγραφα που να αποδεικνύουν πως κατάγονται από την Ελλάδα ή είναι κάτοχοι περιουσίας.
Πρόκειται για πολιτικούς πρόσφυγες ή παιδιά τους, που με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου το 1949 κατέφυγαν στην τότε Γιουγκοσλαβία, προκειμένου να αποφύγουν την ελληνική δικαιοσύνη, αφού μεγάλο μέρος από αυτούς συνεργάστηκαν με δυνάμεις που στόχο είχαν την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας, εξυπηρετώντας τα τότε σχέδια του Τίτο.

(Εφημερίδα ''Πρωτό Θέμα'' 20/4/2012)

Η σημερινή διέξοδος της Ρωσίας στη Μεσόγειο
 



   Όποιος νομίζει, ότι οι επεκτατικές βλέψεις της Ρωσικής κυριαρχίας στη Μεσόγειο έληξαν μετά τον Ψυχρό πόλεμο, κάνει ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ. Ο Ψυχρός πόλεμος ήταν ένας πόλεμος συμφερόντων, που, κατά την άποψή μου, οι Ρώσοι υποκίνησαν τις αναταραχές στην Ελλάδα μέσω των τότε ρωσόδουλων κομμουνιστών, επειδή η Ελλάδα δεν εντάχθηκε στην σφαίρα επιρροής της Ρωσίας. Βλέπουμε και σήμερα την Ρωσία να ορέγεται το Αιγαίο, την Μεσόγειο κ.ο.κ . Θα αναρωτηθεί κάποιος: Πώς; Δεν έκανε τίποτα η Ρωσία. Εδώ είναι το λάθος. Ξεχνιέται ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη και ο ρόλος της Ρωσίας σε αυτόν; Ή μήπως το γεγονός ότι η Ρωσική Κυβέρνηση, επι Καραμανλή, ήθελε να δανείσει χρήματα στην Ελλάδα με πολύ χαμηλό, είναι τυχαίο. Οι Ρώσοι δεν είχαν καμία πρόθεση να μας βοηθήσουν, γιατί είμαστε Ορθόδοξοί ή γιατί μας αγαπάνε. Τα συμφέροντα κρύβονταν πίσω από τα χαμόγελα. Ωστόσο, για κάποιο λόγο όταν ο Παπανδρέου πήγε στην Ρωσία, ο Πούτιν τον συνέστησε να καταφύγει στο ΔΝΤ.
   Σήμερα, με αφορμή τα επεισόδια στην Αίγυπτο και τη Λιβυή, τις σφαγές και τον εμφύλιο στη Συρία, τις επαναστάσεις των Κούρδων το καλοκαίρι, η Ρωσία βγήκε εντελώς τυχαία για ''ασκήσεις'' του ναυτικού της στην Κρήτη, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μυτιλήνη. Επιπλέον, έχουμε τα δημοσιεύματα στην ρωσική εφημερίδα ''Πράβδα'' περί διάλυσης της Τουρκίας από την Αμερική ή την Ρωσία μετά από μελλοντικό πόλεμο με την Ελλάδα, που κάνουν το ξεκάθαρο το γεγονός ότι σε λίγα χρόνια είναι σίγουρο, ότι ο χάρτης της ανατολικής Μεσογείο δεν μοιάζει με τον σημερινό.
   Και όλα αυτά ταυτόχρονα με τις Γεωτρήσεις και τις κυρήξεις ΑΟΖ της κάθε χώρας της Μεσογείου. Η ίδια η Αλβανία, σχετικά με το θέμα της ΑΟΖ, δήλωσε: '' Ότι αν τολμήσει η Ελλάδα να ανακυρήξει ΑΟΖ, θα αντιδράσουμε!'' (Πηγή logioshermes). Συν τοις άλλοις, οι Σκοπιανοί όποτε θυμούνται, εκδηλώνουν τις επεκτατικές τους βλέψεις για το ελληνικό έδαφος. Οι, δε, Αλβανοί οραματίζονται την Μεγάλη Αλβανία και σύνορα από την Πρέβεζα μέχρι την Ποντγκόριτσα. Είναι φανερό ότι κρύβεται μια μεγάλη δύναμη - ποιά άλλη εκτός από την Τουρκία; -, η οποία υποκινεί τα νήματα και ως αποτέλεσμα οι δύο προαναφερόμενες χώρες, που ούτε στρατό δεν έχουν, ούτε ισχυρή οικονομία, απειλούν φανερώς την Ελλάδα.
   Όλα τα βαλκάνια και η Ανατολική Μεσόγειος ''μυρίζουν μπαρούτι''. Ως εκ τούτου, μια σύγκρουση χωρών, πιθανόν και ένοπλη, στα επόμενα χρόνια είναι αναμενόμενη. Ας ελπίσουμε, ότι οι Έλληνες θα φανούν αντάξιοι των προγόνων τους.
 
Βιβλιογραφία:
1. Νέα Μεγάλη Σχολική εγκυκλοπαίδεια, Παγκόσμιου Εκδοτικού Οργανισμού Χρήστος Γιοβάνης ΑΕΒΕ, Αθήνα, 12ος τόμος 2. Γιάννη Μαγκριώτη, Θράκη: Η Έπαλξη του Ελληνικού Βορρά, Β' έκδοση, Εκδόσεις Ρήσος 1995 3. Εφημερίδα ''Πρωτό Θέμα'' 20/4/2012 4. Εφημερίδα ''Ριζοσπάστης'' 23/3/1931 5Εφημερίδα ''Ριζοσπάστης'' 24 και 25/11/1932 6. Κωνσταντίνου Πλεύρη, Ο Λαός ξεχνά τι σημαίνει αριστερά, Εκδόσεις Ήλεκτρον, Αθήναι 2003 7. Χρήστου Νεράντζη,"Ο Μακεδονικός Αγών", Εκδ. Αλέξανδρος, Αθήνα 1992, Τόμος Α' 8. Αγαθοκλή Αζέλη και Γαβρίλη Λαμπάτου, Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη, Γ' Γυμνασίου, Εκδόσεις Μεταίχμιο Σεπτέμβριος 2001 9. Κυριάκου Παπακυριάκου, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, Σέρρες 2012 10. Ευαγγελίας Λούβη & Δημητρίου Χρ. Ξιφάρα, Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία Γ' Γυμνασίου, Οργανισμός Εκδώσεων διδακτικών βιβλίων, Αθήνα 2008 11. Αξέχαστες Πατρίδες, Τεύχος Α', Εκδόσεις Ζωής του Παιδιού 1980 12. Βασιλείου Αναστασοπούλου,  Ά Βαλκανικός Πόλεμος, Εκδόσεις Περισκόπιο 2009 13. logioshermes.blogspot.com 14. Περιοδικό Crash Τεύχος Δεκεμβρίου 2012 - Ιανουαρίου 2013


πηγή β΄μέρους: 
http://gnosis-dimitrius.blogspot.gr/2013/03/12.html 

σχετικά:


Πως η Ρωσία «δημιούργησε» (μέσω Βουλγαρίας) το «Μακεδονικό ζήτημα» και γέννησε τα «Σκόπια»

Ραγδαία (διπλωματικό) "ανάποδο τιμόνι" η Ρωσία υπέρ "φιλοτουρκικών και φιλοσκοπιανών θέσεων"!!!

Ρωσία και η Απειλή του Πανσλαβισμού, π. Γ.Δ.Μεταλληνού

Η Ρωσία πήρε σκληρά αντίμετρα κατά των Ελληνικών αγροτικών προϊόντων - αν και δεν θα έπρεπε, ακόμη και λόγω του εμπάργκο της ΕΕ. Όμως, το «Ιστορικό Ρωσικό (κρυπτοανθελληνικό) Παράδοξο» είναι γνωστό από παλιά. Η Ελληνική κυβέρνηση παρ’ότι τα περίμενε, δεν πήρε προληπτικά αμυντικά μέτρα. Αν και μπορούσε. Ηλίθιοι ή πληρωμένοι προδότες;

«Ελλάδα – Ρωσία» και περί....«Ρωσικού Παραδόξου»

"Σεργκέι πολύ μας μπαίνετε στην Ελλάδα...Προασπίζουμε τα συμφέροντά μας Νίκολας"