Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Βασανιστήρια, η Ιστορία της "Ανακριτικής" και ο (ιδανικός) "Υποψήφιος της Μαντζουρίας"

«…Ο καλύτερος πράκτορας είναι αυτός που δεν το γνωρίζει ότι είναι πράκτορας…ούτε καν υπερ τίνος είναι πράκτορας… »


γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος (τμήμα μεγαλύτερου κειμένου από το 2010)

Βασανιστήρια

Τι έρχεται στο νου μας άραγε όταν ακούμε λέξεις όπως Γκουαντάναμο, Αμπου Γκράιμπ, Ιερά Εξέταση, Πλύση Εγκεφάλου, Λευκά Κελιά;
Προφανώς «Βασανιστήρια».
Κάποτε Σωματικά. Στην πρωτογενή τους μορφή τουλάχιστον.

Η ιστορία έχει να επιδείξει φριχτά περιστατικά.

 Μαστίγωση, πνιγμός, θραύση ή στρέβλωση οστών, φωτιά, σταύρωση, τύφλωση, τροχός, ακρωτηριασμοί, εκδορά, καυτηριασμοί, άγρια θηρία και ο μακρύς κατάλογος βασανιστικών μεθόδων τελειωμό δεν έχει.

 Αστείρευτη η νοσηρή φαντασία του ανθρώπου. Ατέρμονη η έμπνευσή του στο πώς να προκαλεί πόνο προκειμένου να επιβληθεί στον άλλο.

Ο τομέας όπου κατ’ εξοχήν χρησιμοποιήθηκαν τα Βασανιστήρια ήταν φυσικά η «Ανάκριση» για την άντληση πολύτιμων πληροφοριών.
Στην πορεία η επιστήμη των Βασανισμών και της Ανάκρισης εξελίχθηκε.
Απομόνωση, χημικά, εξευτελισμός, ορθοστασία, κόπωση, κουκούλες, παραισθησιογόνα, ύπνωση, ψυχολογική πίεση, λευκός θόρυβος, ακινησία, κακή διατροφή, δίψα, χρονικός αποπροσανατολισμός, στέρηση ύπνου, ζέστη-κρύο, εξάντληση, έντονη εφίδρωση, εκνευρισμός, ο καλός κι ο κακός ανακριτής, έντονα φώτα με πολλά on-of , υπερφόρτωση των αισθήσεων, έντονοι κι ενοχλητικοί θόρυβοι, υποβόσκουσες απειλές για την οικογένεια του ανακρινόμενου, πνευματική σύγχυση και πάρα πάρα πολλές ακόμη «σύγχρονες (και μη) τεχνικές» που επιχειρούν να αποσπάσουν πληροφορίες χωρίς να προκαλέσουν σωματικά τραύματα κι αναπηρίες.
Το «κοκτέηλ» μπορεί να περιλαμβάνει χίλιους δυο «συνδυασμούς». Ανάλογα το 
«προφίλ» του ανακριτή και της χώρας – εντολέα του.
Ανάλογα και το «προφίλ» του ανακρινομένου φυσικά.

Βασική επιδίωξη της «ανακριτικής διαδικασίας» κατά τον ψυχίατρο Λ. Χίνκλ (ερευνητή ανακριτικών διαδικασιών της CIA το 1961) είναι να προκαλέσει το δυνατόν συντομότερα στον ανακρινόμενο το «Εγκεφαλικό Σύνδρομο», να προκαλέσει δηλαδή, χημική ανισορροπία στον Εγκέφαλο, να τον κάνει να «κλείσει», να τον οδηγήσει σε «απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα και απώλεια της συνείδησης».
Αυτό είναι το πρώτο Στάδιο/Στόχος.
Γιατί το τελικό, ο Απώτατος Σκοπός είναι να επιτευχθεί το «Σύνδρομο της Παλινδρόμησης».
Να αισθανθεί τον Ανακριτή ως τον «δικό του άνθρωπο» και να του «εκμυστηρευθεί τα πάντα».
 Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτός είναι ο Αντικειμενικός Σκοπός του οποιουδήποτε Ανακριτικού Σχεδίου.
(Το οποίο αποτελεί άλλη μια «κρίσιμη λεπτομέρεια» της Σκοτεινής Τέχνης της Ανάκρισης. Η Ανάκριση δεν ταυτίζεται ποτέ με την Τυχαιότητα. Ακολουθεί πάντα μα πάντα ένα «Σχέδιο». Διαφορετικά δεν είναι Ανάκριση. Είναι απλώς εκδίκηση που οδηγεί στην «εκτέλεση» – σωματική εξόντωση - χωρίς επίτευξη του Αντικειμενικού Σκοπού που είναι η άντληση κρίσιμων πληροφοριών).
Κλαίει ο ανακρινόμενος; Κατουριέται πάνω του; Έχει παραισθήσεις;
Αυτά που για τους γιατρούς και τις Ανθρωπιστικές Οργανώσεις θα ήταν σημάδια Ψυχικής κατάρρευσης χρήζοντα θεραπευτικής αγωγής και στήριξης, για την Ανακριτική Διαδικασία είναι «θετικές ενδείξεις» για την εγγύτητα επίτευξης του Αντικειμενικού Σκοπού.

Project «Υποψήφιου της Μαντζουρίας»

Ο «Υποψήφιος της Μαντζουρίας» - ως ερευνητικό Πρόγραμμα - ενσαρκώνει την αγωνιώδη αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου της Ανακριτικής:

1) Το Υπέρτατο Ανακριτικό Όπλο: το Φάρμακο (Ορό) της Αλήθειας.
2) Το τέλειο Αντιανακριτικό Όπλο: την μέχρι τέλους επιτυχή αντίσταση/παραπλάνηση του ανακριτή από έναν «κατάλληλα εκπαιδευμένο» επαγγελματία άτομο/ανακρινόμενο.
Αυτό που αιώνες ψάχνουν οι ερευνητές, ξανά και ξανά το «αγγίζουν» μα πάντοτε κάπου «διαφεύγει».
Και τι δεν χρησιμοποιήθηκε στην προσπάθεια ανακάλυψής του.
Από τα παραισθησιογόνα μανιτάρια και την Μεσκαλίνη του Μεξικού μέχρι το Εργαστηριακό LSD, από το Αλκοόλ μέχρι το Pentothal και το Sodium Amytal κι από τα Βαρβιτουρικά μέχρι τις Αμφεταμίνες οι διεθνείς ερευνητές υπό την χρηματοδότηση και την καθοδήγηση των Μυστικών Υπηρεσιών επιδόθηκαν επανειλλημμένα σε μύρια όσα «Χημικά Ερευνητικά προγράμματα». Ελπιδοφόρα μεν, αποτυχημένα δε.
Έτσι, η Ανακριτική αναγκάστηκε μέχρι και σήμερα να αναπτύσσει, να εξελίσσει και να χρησιμοποιεί πατροπαράδοτες μεθόδους. Με ή χωρίς την συνδρομή των Σωματικών βασανιστηρίων. Ανάλογα το κράτος – εργοδότη των Ανακριτικών Υπηρεσιών.
(Οι ΗΠΑ πχ αδυνατούν νομικά να διεξάγουν σωματικά ή ακραία ψυχαναγκαστικά βασανιστήρια. Έτσι, συχνά αναθέτουν την «ανακριτική υπεργολαβία» στις Υπηρεσίες άλλων κρατών (κυρίως του Τρίτου Κόσμου) όπου δεν υπάρχουν τέτοιες «αναστολές». Τα περιβόητα σύγχρονα «Air America της CIA» που «πηγαινοφέρνουν» κρατουμένους από και προς τις ΗΠΑ).
Η βασική συνιστώσα της Ανάκρισης είναι η «Παραγωγή κι ενίσχυση του Στρες του ανακρινομένου».
Σκοπός παραμένει πάντα να ενισχυθεί και να συντηρηθεί το δυνατόν περισσότερο το αναπόφευκτο πρώτο Σοκ της Σύλληψης.
Το πώς θα επιτευχθεί και θα συντηρηθεί κάτι τέτοιο επαφίεται στις επιλογές του κάθε «Μαιτρ της Ανακριτικής».
Το Διεθνές Δίκαιο απαγορεύει την Σωματική και Ψυχική Βλάβη από την Ανάκριση, επιτρέπει όμως ουσιαστικά την «Πνευματική Βλάβη» - εφόσον δεν προβλέπει καμία «σχετική απαγόρευση».
Τώρα, το που τοποθετείται η Λεπτή κόκκινη Γραμμή μεταξύ του Ψυχικού και του Πνευματικού Πεδίου παραμένει αδιευκρίνιστο, όπως παραβλέπεται άλλωστε και η παράμετρος «ψυχοσωματικά επακόλουθα», γινόμενα έτσι αντικείμενα αντιπαράθεσης των δικηγόρων στα δικαστήρια που ενίοτε ακολουθούν τέτοιες «καταστάσεις».
Που μπαίνει άραγε η «Διαχωριστική Γραμμή» μεταξύ «Κοινωνικά/ατομικά/ηθικά Αποδεκτού» και «Απαράδεκτου»;
Που σταματάει η «Συνθήκη της Γενεύης» και αρχίζουν πχ τα Δικαιώματα των απειλούμενων από την Τρομοκρατία πολιτών;
Αναλόγως την θέση του κρίνοντος πάντα….
Ως «Θύτης» ή ως «Θύμα»….

Ιστορικές Καταβολές

Σύμφωνα με τον Καρδινάλιο N.Έιμερικ (1320 – 1399), «Μέγα Ιεροεξεταστή της Αραγονίας», Ιστορικό Πατέρα της Ανάκρισης, η πιο αποτελεσματική μέθοδος βασανισμού είναι η ίδια η εκτόξευση της «Απειλής για Βασανισμό». Ο ίδιος κατέγραψε τις «ανακαλύψεις» του στο ιστορικό «περί Ανακριτικής πόνημά του Directorium Inquisitorum.
Η ίδια η γενικότερη «Σημειολογική Ανάλυση » της Ανακριτικής έχει επίσης τις ρίζες της στο Malleus Maleficarum (Το Σφυρί των Μαγισσών), το εγχειρίδιο Ανακρίσεων των Ιεροεξεταστών κατά το Κυνήγι των Μαγισσών το Μεσαίωνα.
Πολύ λίγα δε, άλλαξαν από τότε. Κι αν καταργήθηκε ο «Τροχός Βασανισμού», αντικαταστάθηκε από Νευροτοξικά παρασκευάσματα που πότε προκαλούν αφόρητους πόνους στον ανακρινόμενο, πότε νάρκωση, πότε ημιπαράλυση και πότε παραισθήσεις.
Κι όταν απαγορεύεται αυτό, έρχεται η απομόνωση, η αγρύπνια, η πείνα, η δίψα, οι ακαθαρσίες, ο αποπροσανατολισμός, η σύγχυση και τόσες άλλες παραδοσιακά δοκιμασμένες τεχνικές που στοχεύουν να φέρουν τον ανακρινόμενο σε «ψυχική απόγνωση» τέτοια ώστε να είναι θέμα χρόνου και μόνον να ομολογήσει τα πάντα.
Με το ανάλογο ψυχοπνευματικό κόστος φυσικά.
Ή υλικά κέρδη καμιά φορά.
Ανάλογα σε ποιο «στάδιο» της Διαδικασίας θα αποφασίσει να «συνεργαστεί» - και ν’ αλλάξει στρατόπεδο αναγκαστικά μετά...
Γιατί καθώς φαίνεται, όλοι «λυγίζουν» στο τέλος.


Παραλειπόμενα του «Ανακριτικού Βίου και Πολιτείας»

Στο βιβλίο «Πλύση Εγκεφάλου και Μυστικές Υπηρεσίες», του Ντ. Στρίτφιλντ, εκδ. Ψυχογιός, σ. 455 αναφέρεται κάτι «ιδιαιτέρως ενδιαφέρον»:

«….Οι περισσότερες ανακρίσεις γίνονται δημόσια. Σε μπυραρίες, σε πάρκα και εστιατόρια, πίνοντας καφέ, μπίρα και τσιμπολογώντας τσιπς.

 Ο ιδεώδης ανακρινόμενος δεν αντιλαμβάνεται ότι τον ανακρίνουν. 
Δε γνωρίζει για λογαριασμό τίνος εργάζεται ο ανακριτής ή αν εργάζεται τελικά. 

Απλώς, νομίζει ότι κάνουν μια συζήτηση. 

Οι ανακριτές που συμμετέχουν σ’ αυτού του είδους την επιχείρηση εμφανίζονται σαν «δημοσιογράφοι» που δουλεύουν σε εφημερίδες, οι οποίες ποτέ δεν εκδίδονται. 

Η ομοιότητα ανάμεσα στους δημοσιογράφους που διεξάγουν έρευνα για ιστορίες και στους αξιωματικούς των Υπηρεσιών Πληροφοριών, που αναζητούν πληροφορίες, είναι ο λόγος για τον οποίο οι τελευταίοι πολύ συχνά εμφανίζονται σαν δημοσιογράφοι. 

Φυσικά, δεν είναι αναγκασμένοι να το κάνουν. Κι όμως αυτή η μέθοδος αποδίδει….»


Συνειρμοί ελεύθεροι, κατανοητοί και προφανώς….δικαιολογημένοι….

Γιώργος Ανεστόπουλος