«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Η Δολοφονία/εκτέλεση στόχου ως Τρομοκρατική Τακτική (από το NCTC των ΗΠΑ)



πηγή: Εθνικό Κέντρο Αντιμετώπισης Τρομοκρατίας των ΗΠΑ (NCTC - National Counterterrorism Center)

απόδοση στα Ελληνικά: Γιώργος Ανεστόπουλος

Η Δολοφονία/εκτέλεση είναι μια τακτική που χρησιμοποιείται από σχεδόν όλες τις τρομοκρατικές ομάδες, αν και πολύ λιγότερο συχνά από ό, τι τα άλλα είδη των ένοπλων επιθέσεων. 

Εκτέλεση - όταν χρησιμοποιείται ως τρομοκρατική τακτική - είναι η στοχευμένη δολοφονία Πολιτειακών Παραγόντων ή ατόμων που εκπροσωπούν τους πολιτικούς, οικονομικούς, στρατιωτικούς, κοινωνικούς, θρησκευτικούς, πολιτιστικούς θεσμούς, την ασφάλεια και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας. 


Οι δολοφονίες μπορεί να υποκινούνται από την ιδεολογία, τη θρησκεία, την πολιτική, ή τον εθνικισμό.

Οι περισσότερες τρομοκρατικές ομάδες διεξάγουν δολοφονίες για να εξαλείψουν εχθρούς, να εκφοβίσουν τον πληθυσμό, να αποθαρρύνουν τη συνεργασία (με τον αντίπαλο/εχθρό), να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, να μειώσουν την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, να κερδίσουν την προσοχή των ΜΜΕ ή απλά για να εκδικηθούν.


Απλές τρομοκρατικής φύσεως εκτελέσεις/δολοφονίες μπορούν να διεκπεραιωθούν με ελάχιστο επιχειρησιακό προσωπικό, εκπαίδευση, και εξοπλισμό, και είναι συνήθως επιτυχείς όταν στοχεύουν σε δημόσια πρόσωπα που προστατεύονται ελάχιστα.

Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας επίθεσης ήταν η δολοφονία το 2004 του σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ από ολλανδο-μαροκινό εξτρεμιστή στην Ολλανδία. 


Αντιθέτως, επιχειρήσεις εκτέλεσης που στρέφονται κατά υψηλής προστασίας ατόμων, όπως αρχηγοί κρατών ή άλλων υψηλόβαθμων Πολιτειακών/Θεσμικών Προσώπων, είναι δύσκολη και δαπανηρή. 

Αν και είναι εντυπωσιακές όταν επιτυγχάνουν - όπως η δολοφονία το 2007 της πρώην πρωθυπουργού του Πακιστάν και αρχηγού κόμματος Μπεναζίρ Μπούτο - οι επιχειρήσεις αυτές είναι σπάνιες και επιρρεπείς σε αποτυχία. 


Παρόμοια με επιθέσεις σε άλλους δύσκολους στόχους, απαιτούν εκτεταμένο σχεδιασμό, χρηματοδότηση, προσωπικό, εκπαίδευση και εξοπλισμό.


Έχουν σημειωθεί 26 περιστατικά - τρομοκρατικής αιτιολογίας απόπειρες εκτέλεσης/δολοφονίας - στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τα τελευταία 100 χρόνια. 

Τα τελευταία γεγονότα αυτού του τύπου συνέβησαν το 1990, όταν ο ιδρυτής της Εβραϊκής Αμυντικής Λίγκας Meir Kahane και ο λόγιος και ιεροδιδάσκαλος του Κορανίου Ρασίντ Khalifi σκοτώθηκαν από εξτρεμιστές που συνδέονται με "εκτός ΗΠΑ" τρομοκρατία. 


Μόνο οκτώ από αυτές τις επιθέσεις μπορεί να είναι άμεσα ή έμμεσα συνεδεμένες με ξένες ομάδες ή κράτη οικονομικούς χορηγούς της τρομοκρατίας. 


Η πλειοψηφία των εντός των ΗΠΑ αποπειρών εκτέλεσης/δολοφονίας έχουν γίνει από ντόπιους βίαιους εξτρεμιστές με ελάχιστη ή καμία σχέση με ξένες οργανώσεις και πιο συχνά στρέφονται κατά δημοσίων προσώπων που έχουν την ελάχιστη ασφάλεια, όταν υπάρχει ακόμη κι αυτή. 


Οι σχετιζόμενες με την τρομοκρατία δολοφονικές απόπειρες υψηλής προστασίας δημοσίων προσώπων είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την απόπειρα του 1950 ενάντια στον Πρόεδρο Τρούμαν από Πορτορικάνους εθνικιστές να είναι η μόνη που δικαιούται πραγματικά να χαρακτηρίζεται ως τέτοια. 


O Robert F. Kennedy, του οποίου o δολοφόνος επικαλέστηκε ένα διεθνές σύμπλεγμα τρομοκρατίας πίσω από την ενέργειά του (λόγω της στήριξης του Κένεντι στο Ισραήλ), είναι μεν στο διάγραμμα, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί  και ιδιαίτερα προστατευμένο επίσημο πρόσωπο. 


Είχε ελάχιστη προσωπική ασφάλεια όταν σκοτώθηκε, και ήταν ακριβώς αυτή η δολοφονία που οδήγησε στην μελλοντική παροχή προστασίας από την Μυστική Υπηρεσία στους προεδρικούς υποψηφίους.


 Όποιος δεν διαθέτει ένα υψηλό επίπεδο ασφάλειας θα πρέπει να δίνει ιδιαίτερα μεγάλη προσοχή στο περιβάλλον του, να διαφοροποιεί τα δρομολόγια των καθημερινών μετακινήσεών του και να δίνει σημασία σε όσους περιφέρονται άσκοπα γύρω του.


http://www.nctc.gov/