Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Οι Θρυλλικές γυναίκες Snipers των Ρώσων στο Β' παγκ. πόλεμο κατά των Γερμανών Ναζί



Από το Τάγμα των 2,484 γυναικών ελεύθερων σκοπευτών επιβίωσαν οι 500.

Lyudmila Pavlichenko, η καλύτερη ελεύθερη σκοπευτής του Κόκκινου Στρατού

Η Λουντμίλα Μιχαήλοβα Παβλιτσένκο (Lyudmila Mikhailovna Pavlichenko) υπήρξε αναμφίβολα η κορυφαία ελεύθερη σκοπευτής του Κόκκινου Στρατού (δηλαδή του στρατού της ΕΣΣΔ). Αν και ήταν μια γυναίκα που έγραψε ιστορία στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ελάχιστοι γνωρίζουν το βιογραφικό της.

Γεννήθηκε στο χωριό Belaya Tserkov της Ουκρανίας (Ukraine) στις 12 Ιουλίου του 1916. Μετά από τη συμπλήρωση 9 χρόνων στο σχολείο, μετακινήθηκε στο Κίεβο (Kiev) μαζί με τους γονείς της. Στην ηλικία των 14 ετών άρχισε να μαθαίνει σκοποβολή.



Το 1941 η Ναζιστική Γερμανία επιτίθεται στη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) και η 25χρονη Λουντμίλα Παβλιτσένκο αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο. Οι αξιωματικοί της στρατολογίας επιμένουν να της δώσουν μια θέση νοσοκόμας αλλά η νεαρή κοπέλα αρνείται. Ζητάει να καταταγεί στο Πεζικό του Κόκκινου Στρατού. Οι αξιωματικοί γελάνε ειρωνικά, αλλά τελικά ικανοποιούν το αίτημά της.

Η Παβλιτσένκο εντάσσεται στην 25η Μεραρχία Πεζικού (25th Infantry Division) που δίνει ηρωικές μάχες εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κοντά στην Οδησσό της Ουκρανίας. Εκεί, η Παβλιτσένκο ξεκινάει τη δράση της ως ελεύθερη σκοπευτής (sniper) και πετυχαίνει τα δύο πρώτα της θύματα. Μέσα στα επόμενα 2,5 χρόνια καταφέρνει να σκοτώσει 187 Γερμανούς. Μετά από την κατάληψη της Οδησσού από τους Γερμανούς, η Παβλιτσένκο μεταφέρθηκε στη Σεβαστούπολη. Οι άριστες σκοπευτικές της ικανότητες δημιουργούν ένα θρύλο γύρω από το όνομά της. Τα κατορθώματά της είναι πολυάριθμα και ο Κόκκινος Στρατός (Red Army) την παρασημοφορεί. Η θρυλική Παβλιτσένκο σκότωσε συνολικά 309 στρατιώτες, μεταξύ των οποίων 36 ελεύθερους σκοπευτές.

Το καλοκαίρι του 1942 ακολουθεί την επίσημη σοβιετική αποστολή στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Ο αμερικανικός λαός τους επιφυλάσσει υποδοχή ηρώων. Το 1943 τιμήθηκε με το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης (Hero of the Soviet Union). Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Παβλιτσένκο ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου και έγινε ιστορικός.

Το 1946 ηχογραφείται στις ΗΠΑ (USA) ένα τραγούδι προς τιμήν της. Το τραγούδι έχει τίτλο "Miss Pavlichenko" και το έγραψε ο θρυλικός αριστερός αμερικανός μουσικός Γούντι Γκάθρι (Woody Guthrie).

Ο Γκάθρι, διάσημος αντιφασίστας τραγουδοποιός και ιδιαίτερα δημοφιλής στην εργατική τάξη, θέλησε έτσι να αποτίσει ένα φόρο τιμής στην κορυφαία ελεύθερη σκοπευτή του Κόκκινου Στρατού.

Στις 10 Οκτωβρίου του 1974, η καλύτερη ελεύθερη σκοπεύτρια όλων των εποχών άφησε την τελευταία της πνοή.



Rosa Shanina: Η ελεύθερη σκοπευτής του Κόκκινου Στρατού που έγινε φόβος και τρόμος των Ναζί


Υπήρξε μια από τους καλύτερους ελεύθερους σκοπευτές του Κόκκινου Στρατού, που έγινε θρύλος, τόσο για τις ικανότητες όσο και για τον ηρωισμό της. Ο λόγος για την Roza Shanina που μπήκε στο πεδίο της μάχης ένα χρόνο μετά το θάνατο του αδερφού της στο Λένινγκραντ.

Η Roza ήταν μια από τις 2.484 γυναίκες του Σοβιετικού στρατού που υπηρέτησαν την πατρίδα τους ως ελεύθεροι σκοπευτές.

Ήταν τον Απρίλιο του 1944 όταν κοντά στο Vitebsk σκότωσε τον πρώτο Ναζί. Μέσα σε ένα μήνα είχε καταφέρει να σημαδέψει και να σκοτώσει με το όπλο της περισσότερους από 17 Ναζί.

Λίγο καιρό αργότερα οι διοικητές της αποφάσισαν να την αποσύρουν, αλλά αυτή αγνόησε τις εντολές τους και συνέχισε να πολεμά. Κατάφερε να αιχμαλωτίσει Γερμανούς φαντάρους, ωστόσο τραυματίστηκε. Με τον ηρωισμό της κατάφερε να κερδίσει στρατιωτικούς επαίνους και να γίνει γνωστή στους συμπατριώτες της.

Μετά την ανάρρωσή της επέστρεψε στις μάχες, ωστόσο σε μια μάχη έχασε 72 από τους 78 συμπατριώτες της.

Ήταν τον Ιανουάριο του 1945 όταν έχασε τη ζωή της. Κατάφερε να σκοτώσει 54 Ναζί μέσα σε μόλις ένα χρόνο.


(https://www.youtube.com/watch?v=-jrGHiFSox0)