Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

"Καθαγιασμένα" παράσιτα και τρωκτικά..."υψηλής προστασίας"...


Η Στηλη "Το Ψαλτηρι" από την Σαββατιάτικη Δημοκρατία

Παρασιτικά φαινόμενα λαϊκών πάντα υπήρχαν στην Εκκλησία. Διάφοροι οσφυοκάμπτες και ειδικοί στις επικύψεις επιβιώνουν στους διαδρόμους της Ιεράς Συνόδου ή κοντά σε μητροπολίτες και όχι μόνο παριστάνουν τους «παράγοντες», αλλά συμπεριφέρονται λες και διοικούν την Εκκλησία! 

Μικροί και ασήμαντοι «βασιλιάδες» (μόνο στο μυαλό τους, βεβαίως βεβαίως), δεν αντιλαμβάνονται ότι προκαλούν μόνο το γέλιο.



Αντί να σεβαστούν ότι η Εκκλησία τούς θρέφει και τους ανέχεται για χρόνια, προσπαθούν να παίξουν «ανίερα» παιχνίδια, εν αγνοία φυσικά του Αρχιεπισκόπου και των ιεραρχών. Παράλληλα, τρέχουν να δηλώσουν «παρών» σε κάθε εκδήλωση, προσπαθώντας να στριμωχτούν ανάμεσα στους αρχιερείς για να τους καταγράψει ο φωτογραφικός φακός.

Ω πόση ματαιότητα! Και να σκεφτεί κανείς ότι ορισμένοι, αντί να «λουφάξουν» επειδή είναι εκτεθειμένοι (άλλοι γιατί είναι διπλοθεσίτες, άλλοι γιατί κατάφεραν να διορίσουν συγγενείς τους κ.λπ.), έχουν το θράσος να προκαλούν. Η φαιδρότητα μάλιστα κάποιων τέτοιων «τρωκτικών» φτάνει μέχρι του σημείου να κάθονται στους ναούς ακόμα και στους δεσποτικούς θρόνους (!), καμαρώνοντας, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι φέρνουν σε δύσκολη θέση τους ιερείς...

Αυτοί οι τύποι συνήθως δημιουργούν «ομάδες» και φροντίζουν ανάλογα με τα συμφέροντά τους να ενταχθούν σε «συμμαχίες», με σκοπό άλλοτε το κέρδος και άλλοτε την ικανοποίηση του εγωιστικού πάθους τους. Με τις ενέργειές τους τελικά λειτουργούν διχαστικά και μόνο κακό κάνουν στην Εκκλησία ή σε μητροπολίτες που εμφανίζονται ως «φίλοι» τους. Επί της ουσίας φίλοι δεν είναι με κανέναν, αφού το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επιβίωσή τους.

Το πρόβλημα βέβαια για όλους αυτούς είναι ότι συχνά πέφτουν σε λάθη (λόγω αλαζονείας και αμετροέπειας) που δεν περνούν απαρατήρητα. Συνήθως «καίγονται» γιατί μιλούν πολύ... Η Ιστορία της Εκκλησίας έχει δείξει ότι αργά ή γρήγορα έρχονται τα στοιχεία που τους οδηγούν στην έξοδο! Καλοθελητές άλλωστε υπάρχουν (και πάντα υπήρχαν), ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που κυκλοφόρησαν και ηχητικά ντοκουμέντα που έφεραν σε δυσχερή θέση πρόσωπα της Εκκλησίας.

Το κρίσιμο όμως είναι ένα: Οι Μητροπολίτες να έχουν τον νου τους και να μην παρασύρονται από αυτά τα λαϊκά «τρωκτικά». Εκτός κι αν δεν αντιλαμβάνονται ότι στο τέλος οι ίδιοι θα κληθούν να απολογηθούν για τους προστατευόμενούς τους.