Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Η Απώλεια της Μάνας...

Μου λείπεις, μανούλα




(από το http://www.eimaimama.gr/2013/02/mou-leipeis-manoula-3.html)

Μαμα…

ειναι πολυ αυτονοητη λεξη για ολους μας… την λεμε καθε μερα σχεδον…

Mαμα θελω αυτο… μαμα κανε εκεινο… μαμα ποναω… μαμα πειναω…

Aχ μανουλα μου! οταν δεν ειμαστε καλα…

Η Μαμα ειναι παντα εκει, εχει ολες τις απαντησεις, ολες τις λυσεις… Mα το κυριοτερο εχει παντα μια μεγαλη αγκαλια για μας, τα παιδια της, εχει παντα κατανοηση και αυτη… αυτη την ατελειωτη, ανιδιοτελη, απιστευτη αγαπη…

Aυτη την αγαπη την εχει μονο η ΜΑΜΑ… κανεις αλλος…

Tο εμαθα με τον δυσκολο τροπο…

Aυτο το κειμενο ειναι αφιερωμενο στην δικη μου μαμα… στην μανουλα μου που ελπιζω απο καπου να με βλεπει… ισως να εχω και την ελπιδα να ειναι περηφανη για μενα…


Οι γονεις μου ηταν χωρισμενοι και ο πατερας μου για τους δικους του λογους ειχε αποφασισει να μην εχει πολλα πολλα μαζι μας…

Ημουν 11 και η αδερφη μου 7 οταν χωρισαν…

Εκεινη δεν εχασε καιρο… δεν ασχοληθηκε με το πως ενιωθε, πως θα το περνουσε… ειχε δυο παιδια… αυτο ηταν το μελημα της… και φροντισε σε αυτα τα δυο παιδια να μη λειψει τιποτα… δουλευε πρωι βραδυ, δεν ειχε προσωπικη ζωη αλλα ειχε εμας κι εμεις ειχαμε εκεινη… αυτο ηταν!

H Π… και τα κοριτσια της! Eτσι μας ελεγαν!!!

Τα χρονια περνουσαν κι εγω το μονο που ευχομουν ηταν να ειναι καλα η μαμα μου!!! Nαι η μαμα μου, η ηρωιδα μου, το στηριγμα μου, τα παντα μου…

Aλλα η ζωη ειχε αλλα σχεδια…

H μαμα μου αρρωστησε απο καρκινο στα 43 της…

Παλεψε 4 χρονια με οσες δυναμεις ειχε και δεν ειχε…

Πηγαιναμε ΜΑΖΙ στις χημειοθεραπειες… στα νοσοκομεια, στους γιατρους… σε ολα αυτα που ειναι τοσο απιστευτα ασχημα και που ΠΟΤΕ δεν πιστευα οτι θα εχω τη δυναμη να κανω… και για ποιον; Για τη μαμα μου… την δικη μου μαμα που φοβομουν μη χτυπησει απλα και πονεσει…

Δεν ξερω που βρηκα την δυναμη… ποιος Θεος μου την εδωσε…

Καναμε χαβαλε… οι γιατροι στις χημειοθεραπειες μου λεγαν πως αν δεν εβγαινα εξω, θα μου βαζαν κι εμενα ορο… φυσικα και δεν βγηκα…

Συγνωμη αλλα εκεινη ποτε δεν με αφησε μονη σε νοσοκομειο…

Οταν εχασε τα μαλλακια της γυριζαμε βιντεο εγω εκεινη και η μικρη μου αδερφη… της καναμε πλακα, της λεγαμε να κανει τατουαζ στο κεφαλι, της λεγαμε ποσο τυχερη ειναι που γλυτωσε το πιστολακι και αλλες τετοιες χαζομαρες… εκεινη ανταποκρινοταν ακριβως ετσι… «σορυ κοριτσια, αλλα πρεπει να φυγω… εχω ραντεβου με την κομμωτρια μου, παω να αλλαξω look«!!!

Οποτε εφευγε απο το σπιτι ή εφευγα εγω ξεσπουσα σε κλαμματα… ολος μου ο φοβος που μπροστα της επρεπε να κρατησω κρυφος εβγαινε και ξεχυλιζε το ειναι μου…

Περασαμε 4 χρονια μεσα στα νοσοκομεια… οπου ηταν εκεινη ημασταν κι εμεις… αφησα τη σχολη μου, αφησα τη δουλεια μου, δεν με ενοιαζε τιποτα μονο εκεινη…

Τους τελευταιους 6 μηνες κοιμομασταν πια μονιμα εκει… νοικιασα μια καρεκλα και καθησα διπλα της… την ταιζα, την επλενα, την καθαριζα, την βοηθουσα να περπατησει, της εκανα πλακα, της διαβαζα βλακειες… και καθε που κοιμοταν ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΑΝ ΑΝΑΠΝΕΕΙ… αχ Μαμα ετσι δεν μου “χες πει οτι εκανες οταν εμεις ημασταν μωρακια…; Τι αλλαξε…;

Μολις ερχοταν η αδερφη μου εβρισκα χρονο να κλειστω στην τουαλετα και να κλαψω και να κλαψω…

Αλλοτε με μαζευαν απο εκει, αλλοτε απο την Εκκλησια του νοσοκομειου που επεφτα στα πατωματα και ικετευα, αλλοτε οι γιατροι προσπαθουσαν να με ηρεμησουν…

«Ναι κοριτσι μου εχεις δικιο… ειναι νεα… κι εμεις λυπομαστε πολυ αλλα… πρεπει να εχεις δυναμη…«

Και που να την βρω; Εκεινη ειναι η δυναμη μου τοσα χρονια… οχι, μεχρι τελευταια στιγμη δεν πιστευα οτι θα φυγει… Ελεγα θα γινει ενα θαυμα…

«Β… δεν φοβαμαι να πεθανω… για εσας μονο στεναχωριεμαι…«

Αυτο γυρισε και μου ειπε μια μερα… Εγω φουντωσα, ξεφουντωσα, ειπα, τσιριξα, εκλαψα…

Εκεινη ηρεμη μου ειπε «να εχετε η μια την αλλη… να προσεχετε η μια την αλλη…«

Λιγες μερες μετα την πηρα στο σπιτι… δεν θα αφηνα την μαμα μου να «φυγει» σε ενα ψυχρο νοσοκομειο…

Καναμε το σπιτι νοσοκομειο… οτι χρειαζοταν… οτι ηθελε… μπορουσα να της το προσφερω εγω… (σπουδαζα και νοσηλευτικη)…

Οταν καταλαβα οτι οι πονοι χειροτερευαν, η μαμα δεν ειχε πολυ χρονο, σαν «παιδι» που τρεμει αρχισα να φωναζω απο πανω της…

«Αν πεθανεις να ξερεις θα πεθανω κι εγω… ναι… οχι ακομα χειροτερα, θα με κλεισουν στο τρελοκομειο επειδη δεν θα μπορω χωρις εσενα και η μικρη θα μεινει μονη της…«

Τι σκεφτομουν δεν ξερω… νομιζα πως ετσι θα την κανω να μεινει μαζι μας…

Δυο μερες μετα χειροτερεψε τοσο που δεν μπορουσε ουτε να μιλησει ουτε να κουνηθει καλα καλα… Επεσα απο πανω της και εκλαιγα με λυγμους, αναφιλητα… Αχ μανουλα μου…

Και η δυναμη, η αγαπη της μανας…

ΑΠΛΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΤΗΣ, ΜΟΥ ΧΑΙΔΕΨΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ… «ΜΗ ΚΛΑΙΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ…»

Το ιδιο βραδυ καθησα διπλα της, της επιασα το χερι και της ψυθιρισα στο αυτι… «Μαμακα… αν κουραστηκες κι αλλο δεν μπορεις δεν πειραζει… φυγε… μη στεναχωριεσαι για εμας… θα ειμαστε μαζι, δυνατες και σου υποσχομαι να προσεχω την μικρη…«

Το βλεμμα της ανακουφιστηκε…

«Αληθεια αγαπη μου…;«

Αληθεια μανουλα μου… πηγαινε… μονο να ερχεσαι καμια φορα στον υπνο μου ναι…;

Την επομενη μερα η μαμα μου εφυγε… στα χερια τα δικα μου και της αδερφης μου…

48 χρονων… δεκα μερες πριν τα γενεθλια της…

Στα γενεθλια της εγω και η αδερφη μου καναμε τατουαζ το ονομα της κι εναν στιχο απο το αγαπημενο της τραγουδι…

Κλεινουν 3 χρονια αυτον τον Μαρτιο και δεν περασε μερα να μη μου λειπει… Μερα να μη την σκεφτω, να μη θυμωσω, να μη κλαψω… Το αυτονοητο… για μενα δεν υπηρχε πια…

Μιλαω σε μια φωτογραφια σχεδον καθε μερα αλλα απαντηση δεν παιρνω…

Εχω αποριες… εχω αναγκη… χρειαστηκα τοσες πολλες φορες την συμβουλη της αλλα κυριως την αγκαλια της…

Ειναι σκληρος ο κοσμος διχως τη μαμα…

Θα μπορουσα να γραψω πολλα για τα οσα ζησαμε και οσα δεν προλαβαμε αλλα δεν θελω να σας κουρασω με αυτα…

Παιδευομαι καιρο για το αν θα γραψω αυτο το κειμενο ή οχι… Αλλωστε εχω blog και γραφω εκει τα δικα μου… Ομως εδω μεσα ειμαστε ολες μανουλες…

Ναι κι εγω πια ειμαι μανουλα…

Δεν ηταν εκει… Ουτε στον γαμο, ουτε στην γεννηση…

Οι χαρες της ζωης μου πια παντα θα εχουν μια μεγαλη ελλειψη… μια λυπη καλα κρυμμενη πισω απο το βλεμμα μου…

Εκεινη δεν ειναι εκει…

Πολλες φορες σηκωσα το τηλεφωνο να παρω… αλλες πηρα τον δρομο για το σπιτι μας που δεν υπαρχει πια…

Οταν εμεινα εγκυος, αναρωτηθηκα πως θα τα καταφερω διχως την βοηθεια, τις συμβουλες, την στηριξη…

Πως ειναι ξαφνικα να μην εχεις οικογενεια… γιατι οι παντες μετα τον θανατο της σιγα σιγα χαθηκαν…

Ειναι πολυ σκληρη η ζωη απο αυτη της την οψη…

Ειναι πολλα αυτα που μια μανα σε προφυλασσει οσο ζει και καλεισαι να τα αντιμετωπισεις μονος οταν φευγει…

Και ειναι τοσο μα τοσο δυσκολο να αρχισεις να βλεπεις και να ζεις σε εναν κοσμο διχως τη μανα…

Ζηλευα τις φιλες μου που ειχαν τη μαμα τους… στην καθημερινοτητα τους ακομα και για να μαλωνουν μαζι της…

Μου φερθηκαν υπεροχα… με βοηθησαν στον γαμο μου… και σε καθε τι που ζητησα… αν και δεν ζητησα πολλα… οχι απο περηφανια αλλα απο την γνωση πως τιποτα δεν θα μοιαζει με οτι θα εκανε η δικη μου μαμα…

Ετσι δεν ειναι για ολους μας…;

ΜΑΜΑ…
μου λειπουν οι καυγαδες μας…
μου λειπουν ολες εκεινες οι φορες που δεν με καταλαβαινες γιατι… γιατι απλα ησουν η μαμα και ημουν η κορη και ετσι ειναι…
μου λειπουν οι πατατες τηγανητες με αυγα της τελευταιας στιγμης γιατι δεν προλαβε κανεις να μαγειρεψει…
μου λειπει που μας επαιρνε ο υπνος στους καναπεδες βλεποντας ταινια…
μου λειπει να σε βλεπω να φυτευεις στον κηπο…
μου λειπει εκεινο το μπανιο στη θαλασσα που εβγαλες την περουκα και ενιωσες ελευθερη κι εγω χαμογελουσα ολο ευτυχια γιατι ημασταν μαζι στην θαλασσα…
μου λειπει το μαλωμα σου γιατι παταω ξυπολυτη, γιατι κανω διαιτες και τρεφομαι μονο με γιαουρτια, γιατι εβαλα κιλα, γιατι εβαλα δυνατα την μουσικη…
μου λειπει να κατσουμε στο μπαλκονι και να κοροιδεψουμε τον απεναντι που κανει ηλιοθεραπεια στο μπαλκονι του…
μου λειπει να πιουμε εναν καφε μαζι και να κανουμε και κανα δυο τσιγαρα…
μου λειπει η τρυφεροτητα που ειχες για τα παντα και τους παντες…
μου λειπει η αγαπη που ειχες και δεν περιμενες ποτε πισω να στη δωσουν…
μου λειπει που σε ειδα να σηκωνεσαι απο το κρεββατι του νοσοκομειου με πονους για να φροντισεις την γιαγια απεναντι… απλα για να το κανεις…
μου λειπει αυτη η απιστευτη μανια σου για την κοκα κολα…
μου λειπει πολυ που πεφταμε πανω σου με την μικρη και σε γαργαλουσαμε…
μου λειπει η μυρωδια απο τα μπαχαρικα παντου… στο σπιτι, στο αμαξι… παντου…
μου λειπει να με αγαπησει καποιος οπως εσυ… τοσο ανιοδετελως… τοσο διχως κανενα ανταλλαγμα… να με δεχτει οπως ειμαι… αλλα γι αυτο ειναι μονο οι μαμαδες ξερω…
μου λειπουν ολα…
ολα ομως…
αν μπορουσα να ανταλλαξω οσα εχω με ενα λεπτο ξανα στην αγκαλια σου… μονο αν μπορουσα…

ΜΑΜΑ ΕΙΝΑΙ…
Μαμα ειναι να εισαι εκει πρωι, μεσημερι, βραδυ…
κι οταν δεν εισαι να παιρνεις τουλαχιστον 30 τηλεφωνα την ημερα…
Μαμα ειναι να γραφεις ποιηματα την ωρα που το παιδι σου κοιμαται κι εσυ το κοιταζεις…
Μαμα ειναι να το φιλας στο μετωπο και να γνωριζεις ποσο ακριβως πυρετο εχει…
να το βοηθας να κανει τα πρωτα του βηματα κρατωντας του τα χερια…
υστερα μεγαλο οταν τρωει τα μουτρα του σε λακουβες και κακους δρομους να απλωνεις το χερι και παλι να το κρατας για να σηκωθει και να ορθοποδησει… ξανα… και ξανα…
Μαμα ειναι οταν δεν γραφει καλα στις εξετασεις να το παιρνεις αγκαλια και να λες δεν πειραζει… δεν με νοιαζει… σημασια εχει να εισαι καλα εσυ παιδι μου…
Μαμα ειναι να το μαλωνεις που παταει ξυπολυτο… που φωναζεις να ντυνεται καλα μη κρυωσει… που του λες να μην εμπιστευεται ξενους…
Μαμα ειναι να το παιρνεις μαζι σου σε συναυλιες… να τραγουδατε μαζι… να μπορειτε να μοιραστητε ενα ποτο οταν εκεινο μεγαλωσει…
Μαμα ειναι να κλαις στο δωματιο σου… να της φωναζεις να φυγει επειδη δεν θες να δεις κανεναν κι εκεινη να λεει ενταξει… κι υστερα απο λιγο να ξαναρχεται για να δει αν εισαι καλα…
Μαμα ειναι να σε περιμενει ξαγρυπνη τα ξημερωματα κι αφου ξαπλωσεις τοτε να μπορει να κοιμηθει…
Μαμα ειναι να δουλευει νυχτα μερα μη σου λειψει τιποτα…
Μαμα ειναι να μην την ακους, να της φωναζεις, να της λες πως εκεινη δεν ξερει και πως εσυ ξερεις καλυτερα, να κανεις το δικο σου, να την πληγωνεις κι εκεινη να ειναι ΠΑΝΤΑ εκει μολις πεις ή καλυτερα μολις σκεφτεις… ΜΑΜΑ…
Μαμα ειναι να ετοιμαζεσαι να αφησεις την τελευταια σου ανασα… και να χαιδευεις το παιδι σου λεγοντας «μην στεναχωριεσαι… μην πονας…»

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΜΑ…
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΜΑ…

Βαζω το χερι μου επανω στον μικρο και τον χαιδευω για να κοιμηθει…
μου ερχεται η δικη σου εικονα οταν εβαζες το χερι σου πανω μου…
ειχα πολλα να σε ρωτησω για το πως να μεγαλωσω ενα παιδι…
ειχα πολλα να σου πω ακομα… πολλες αναγκες…

Το πιο περιεργο απο ολα…
Απο ολες τις φωτογραφιες του σπιτιου ο μικρος κοιταει τη δικη σου και τσιριζει απο χαρα… λεει λογακια και απλωνει τα χερια προς τη φωτογραφια…
πως…;;;
υστερα εγω κλαιω απο συγκινηση… κλαιω απο ολα και για ολα…
κι υστερα κοιταω αυτη την ψυχουλα και χαμογελω…

Σ” αγαπαω μαμα…
μου λειπεις…
ελπιζω απο καπου να με βλεπεις…
κι ισως… ισως καποτε να σε κανω να νιωσεις περηφανη…

Βούλα

ΠΗΓΗ


Η Μάνα εν κρύον νερόν...

video



΄