Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Οι άνθρωποι επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνο όμως όσο είναι ξεβολεμένοι υπάρχει ελπίδα γι' αυτούς" (Ralph Waldo Emerson). Όσο για τις δικαιολογίες πως δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος "Σχεδιασμός" για να ακολουθήσει κανείς,δεν είναι αυτό το "πρωτεύον"...Ακόμη κι αν υπήρχε, ιδού τι έλεγε ένας Αρχιστράτηγος (Von Moltke) περί τούτου: "Ένα σχέδιο μάχης έχει διάρκεια ζωής όσο τα πρώτα λεπτά της μάχης..." Πράγμα που σημαίνει: Τόσο πριν όσο και μετά το «Σημείο 0 της Σύγκρουσης» είναι θέμα "Ψυχής", Αποφασιστικότητας, προετοιμασίας, ικανότητας προσαρμογής...Όσο όμως οι "βολεμένοι" είναι "απίστευτα πολλοί", "ισχυροί" και "αδίστακτοι" και όσο η Φτωχολογιά είναι ένα τσούρμο "ΔΕΙΛΟΙ", κανένα Φονικό Καθεστώς δεν κινδυνεύει...κι αυτό το "ΞΕΡΟΥΝ"..."

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Η "Αφαίρεση Ζωής" στην Βουδιστική φιλοσοφία (μια και κατάφεραν οι ισλαμιστές να μάθουν οι πάντες πόσο περίοπτη - και όχι μόνον αποδεκτή αλλά ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗ - θέση έχει ο ΦΟΝΟΣ στην θρησκεία τους, ας δούμε και πως αντιμετωπίζει το ζήτημα μια άλλη γνωστή μεγάλη θρησκεία, ο Βουδισμός...στη θεωρία τουλάχιστον, αφού οι Βουδιστές της Σρι-Λάνκα μια χαρά σφάζονται με τους Ισλαμιστές Ταμίλ)



1.1. Η ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΖΩΗΣ

Η αφαίρεση της ζωής σημαίνει το να μην κάνει κανείς τίποτα από πρόθεση για να σταματήσει τη ζωή ενός άλλου όντος, είτε είναι άνθρωπος, είτε ζώο, είτε οποιοδήποτε άλλο ζωντανό πλάσμα.

Ένας πολεμιστής που σκοτώνει έναν εχθρό στη μάχη είναι ένα παράδειγμα φόνου μέσα από μίσος. Ο φόνος ενός άγριου ζώου για να φάει κανείς τη σάρκα του ή για να φορέσει το δέρμα του είναι φόνος μέσα από επιθυμία. Ο φόνος χωρίς γνώση των συνεπειών του σωστού και του λάθους – ή όπως ορισμένοι ετερόδοξοι, που πιστεύουν ότι είναι μια ενάρετη πράξη αυτό – είναι φόνος μέσα από άγνοια.


Υπάρχουν τρεις περιστάσεις φόνου που ονομάζονται πράξεις άμεσης ανταπόδοσης, επειδή επιφέρουν άμεση επαναγέννηση στην κόλαση του Απόλυτου Βασανιστηρίου χωρίς να περάσει κανείς μέσα από το ενδιάμεσο στάδιο: ο φόνος του πατέρα, της μητέρας, και ο φόνος ενός Άρχατ.

Κάποιοι από μας, σκεφτόμενοι μόνο τη συγκεκριμένη πράξη του φόνου με τα χέρια, μπορεί να φαντάζονται ότι είναι αθώοι, επειδή δεν έχουν αφαιρέσει ποτέ ζωή. Αλλά για να ξεκινήσουμε, δεν υπάρχει κανένας, ανώτερος ή κατώτερος, ισχυρός ή αδύναμος, που δεν είναι ένοχος, μια και έχει συντρίψει αμέτρητα μικροσκοπικά έντομα κάτω από τα πόδια του, όταν περπατά.

Πιο ειδικά, όταν οι λάμα και οι μοναχοί επισκέπτονται τα σπίτια των ευεργετών τους, τους σερβίρουν τη σάρκα και το αίμα ζώων που έχουν σφαχτεί και έχουν μαγειρευτεί γι’ αυτούς και είναι τέτοια η προτίμηση για τη γεύση του κρέατος που χωρίς την παραμικρή λύπη ή έλεος για τα σφαγμένα ζωντανά, τα καταβροχθίζουν λαίμαργα με μεγάλη απόλαυση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το αρνητικό καρμικό αποτέλεσμα των σφαγμένων ζώων πέφτει πάνω και στον ευεργέτη και τους καλεσμένους, χωρίς διάκριση.

Όταν ταξιδεύουν σημαντικοί άνθρωποι και κυβερνητικοί επίσημοι, όπου και αν πάνε, αμέτρητα ζώα θανατώνονται για τις γιορτές και τις δεξιώσεις του. Ένας πλούσιος σκοτώνει κατά κανόνα αμέτρητα ζώα. Απ’ όλα τα κοπάδια τους, δεν επιτρέπουν σε κανένα από τα παραπανίσια ζώα εδώ και εκεί, να πεθάνει με ένα φυσικό τρόπο, αλλά τα σφάζουν ένα προς ένα, καθώς γερνούν. Επιπλέον, το καλοκαίρι αυτά ίδια τα βόδια και τα πρόβατα, καθώς βόσκουν, σκοτώνουν αμέτρητα έντομα, μύγες, μυρμήγκια και ακόμα και μικρά ψάρια και βατράχια, καταπίνοντάς τα μαζί με το χορτάρι, λιώνοντας τα κάτω από τις οπλές τους ή πνίγοντας τα μέσα στην κοπριά τους. Το αρνητικό αποτέλεσμα όλων αυτών των πράξεων επέρχεται και για τον ιδιοκτήτη και για το ζώο.

Συγκρινόμενα με τα άλογα, τα γελάδια και τα άλλα ζώα του κοπαδιού, τα πρόβατα είναι μια ιδιαίτερα παραγωγική πηγή βλάβης. Καθώς βόσκουν τρώνε κάθε είδους μικρό ζώο- βατράχια, φίδια, μωρά πουλάκια κλπ. Το καλοκαίρι τον καιρό του κουρέματος, εκατοντάδες χιλιάδες έντομα που κουβαλά κάθε πρόβατο στην προβιά του, πεθαίνουν. Τον χειμώνα τον καιρό της γέννας, δεν κρατούν παρά μόνο τα μισά αρνάκια. Τα υπόλοιπα τα σκοτώνουν κατά τη γέννηση. Οι προβατίνες χρησιμοποιούνται για το γάλα τους και για την παραγωγή αρνιών, μέχρι που θα γεράσουν και θα εξαντληθούν και σ’ αυτό το σημείο τις σφάζουν για το κρέας και το για το δέρμα τους. Και δεν υπάρχει ούτε ένα κριάρι (ευνουχισμένο ή όχι), που καταφέρνει να γίνει τριών χρονών ή να μεγαλώσει, χωρίς να το σφάξουν αμέσως. Αν τα πρόβατα έχουν ψείρες, εκατομμύρια από αυτές σκοτώνονται κάθε φορά, σε κάθε πρόβατο. Όποιος κατέχει ένα κοπάδι από εκατό ή περισσότερα πρόβατα μπορεί να είναι βέβαιος για μια τουλάχιστον επαναγέννηση μέσα στην κόλαση.

Για κάθε γάμο, σφάζονται αμέτρητα πρόβατα όταν στέλνουν την προίκα της νύφης, όταν εμφανίζεται η νύφη και όταν γίνεται δεκτή από τα πεθερικά της. Μετά, κάθε φορά που η νεαρή νύφη πηγαίνει να επισκεφτεί την οικογένειά της, είναι σίγουρο ότι θα σφαχτεί ένα ζώο. Αν οι φίλοι και οι συγγενείς της την προσκαλέσουν και της σερβίρουν κάτι άλλο εκτός από κρέας προσποιείται ότι χάνει την όρεξή της και τρώει με μια υπερβολική καταφρόνια λες και έχει ξεχάσει πώς να μασάει. Αλλά αν σκοτώσουν ένα παχύ πρόβατο και τοποθετήσουν μπροστά της ένα μεγάλο σωρό από κρέας – στήθους και κοιλιάς- μπροστά της, τότε το κοκκινοπρόσωπο μικρό τέρας κάθεται κάτω σοβαρό, τραβάει το μικρό της μαχαίρι και καταβροχθίζει με δυνατό πλατάγιασμα των χειλιών. Το επόμενο πρωί φεύγει φορτωμένη με το ματωμένο ψοφίμι, όπως ένας κυνηγός που επιστρέφει στο σπίτι – αλλά ακόμα πιο χειρότερα, γιατί είναι σίγουρο ότι κάθε φορά που θα βγει έξω, δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω με άδεια χέρια.

Τα παιδιά επίσης, προκαλούν τον θάνατο αμέτρητων ζώων ενώ παίζουν, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι. Το καλοκαίρι, για παράδειγμα, σκοτώνουν πολλά έντομα χτυπώντας απλά το έδαφος με ένα ραβδί από ιτιά ή με ένα δερμάτινο μαστίγιο καθώς περπατούν.

Έτσι όλοι εμείς οι άνθρωποι, ξοδεύουμε στην πραγματικότητα το χρόνο μας αφαιρώντας ζωή, σαν τους δράκους. Στην πραγματικότητα -αν σκεφτούμε το ότι σφάζουμε τα ζώα μας για να απολαύσουμε τη σάρκα και το αίμα τους όταν αυτά έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους υπηρετώντας μας και τρέφοντάς μας με το γάλα τους σαν να ήταν μητέρες μας- είμαστε πολύ χειρότεροι και απ’ οποιονδήποτε δράκο.

Το γεγονός της αφαίρεσης της ζωής ολοκληρώνεται όταν συμπεριλαμβάνει και τα τέσσερα στοιχεία μιας αρνητικής πράξης. Πάρτε το παράδειγμα ενός κυνηγού που σκοτώνει ένα άγριο ζώο. Πρώτα απ’ όλα, βλέπει ένα αρσενικό ελάφι ή ένα ελάφι μόσχου ή οτιδήποτε κι αν είναι αυτό και αναγνωρίζει το ζώο πέρα από κάθε αμφιβολία: η γνώση του ότι είναι ένα ζωντανό πλάσμα είναι η ‘‘βάση’’ για την πράξη. Μετά, εμφανίζεται η επιθυμία να σκοτώσει: η ιδέα του φόνου είναι η ‘‘πρόθεση’’ εκτέλεσης αυτής της πράξης. Έπειτα πυροβολεί το ζώο σε ένα ζωτικό σημείο με ένα τουφέκι, τόξο και βέλος ή οποιοδήποτε άλλο όπλο: η φυσική πράξη του φόνου είναι η ‘‘εκτέλεση’’ της πράξης. Έτσι, μετά από αυτό παύουν οι ζωτικές λειτουργίες του ζώου και διαχωρίζεται η ένωση του σώματος και του νου του: αυτή είναι η τελική ‘‘ολοκλήρωση’’ της πράξης της αφαίρεσης της ζωής.

Ένα άλλο παράδειγμα: το σφάξιμο ενός προβάτου από τον ιδιοκτήτη του, για το κρέας του. Πρώτα, ο κύριος του σπιτιού λέει τον υπηρέτη του ή έναν χασάπη να σφάξει ένα πρόβατο. Η ‘‘βάση’’ είναι ότι ξέρει ότι εμπλέκεται ένα αισθανόμενο πλάσμα – το πρόβατο. Η ‘‘πρόθεση’’ η ιδέα του φόνου του, είναι παρούσα, αμέσως μόλις αποφασίσει να σφαχτεί αυτό ή εκείνο το πρόβατο. Η ‘‘εκτέλεση’’ της καθ’ αυτού πράξης του φόνου λαμβάνει χώρα όταν ο χασάπης αρπάζει τη θηλιά και πιάνει ξαφνικά το πρόβατο που πρόκειται να σκοτώσει, το ρίχνει κατάχαμα, δένει μαζί τα πόδια του με δερμάτινα λουριά και δένει ένα σχοινί γύρω από τη μουσούδα του, μέχρι που πνίγεται. Μέσα στην βίαιη αγωνία του θανάτου, το ζώο σταματά να αναπνέει και τα γουρλωμένα του μάτια γίνονται γαλαζωπά και συννεφιάζουν, δακρύζοντας. Σέρνουν το σώμα του στο σπίτι και εκεί φτάνει στην ‘‘ολοκλήρωσή’’ της η τελική φάση, το τέλος της ζωής του. Χωρίς να χαθεί καθόλου χρόνος το ζώο γδέρνεται με μαχαίρι, με τη σάρκα του ακόμα να σπαρταράει επειδή η ‘‘ενέργεια που τα διαπερνά όλα’’ δεν έχει ακόμα το χρόνο να αφήσει το σώμα. Είναι σαν να είναι το ζώο ακόμα ζωντανό. Αμέσως το ψήνουν ή το μαγειρεύουν και έπειτα το τρώνε. Αν το σκεφτείτε πρακτικά, τέτοια ζώα τρώγονται ζωντανά, και εμείς οι άνθρωποι δεν διαφέρουμε καθόλου από τα σαρκοβόρα ζώα.

Υποθέστε ότι έχετε την πρόθεση να σκοτώσετε σήμερα ένα ζώο, ή ότι λέτε ότι θα το κάνετε, αλλά δεν το κάνετε πραγματικά. Θα υπάρχει ήδη η βάση, η γνώση ότι υπάρχει ένα αισθανόμενο ον και η πρόθεση, η ιδέα του φόνου του. Δυο από τα στοιχεία, της αρνητικής πράξης θα έχουν έτσι ήδη εκπληρωθεί και παρόλο που το κακό θα ήταν πολύ λιγότερο βαρύ από το αν είχε ολοκληρωθεί πραγματικά η πράξη του φόνου, η κηλίδα της αρνητικής πράξης, θα παραμείνει παρ’ όλα αυτά, σαν την αντανάκλαση που εμφανίζεται σε έναν καθρέφτη.

Μερικοί άνθρωποι φαντάζονται ότι μόνο το πρόσωπο που εκτελεί σωματικά το φόνο, δημιουργεί ένα αρνητικό καρμικό αποτέλεσμα και ότι το πρόσωπο που δίνει απλά την διαταγή είναι αμέτοχο ή ότι αν έχει συμμετοχή, αυτή είναι πολύ μικρή. Αλλά θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το ίδιο καρμικό αποτέλεσμα επέρχεται για όλους που εμπλέκονται, ακόμα και γι αυτόν που απλά αισθάνθηκε ευχαρίστηση γι αυτό -και ακόμα περισσότερο για το πρόσωπο που διέταξε στην πραγματικότητα, αυτό το φόνο. Κάθε πρόσωπο αποκτά όλο το καρμικό αποτέλεσμα του φόνου ενός ζώου. Δεν διαιρείται η πράξη ενός φόνου, μεταξύ πολλών.



σχετικά:

Ο Μύθος του (δήθεν) ειρηνικού Βουδισμού - Μέρος 1ο: Σρι Λάνκα (Βουδιστές vs ισλαμιστών Ταμίλ)

Ο Μύθος του (δήθεν) ειρηνικού Βουδισμού - Μέρος 2ο: Ιαπωνία 1940