Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Οι άνθρωποι επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνο όμως όσο είναι ξεβολεμένοι υπάρχει ελπίδα γι' αυτούς" (Ralph Waldo Emerson). Όσο για τις δικαιολογίες πως δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος "Σχεδιασμός" για να ακολουθήσει κανείς,δεν είναι αυτό το "πρωτεύον"...Ακόμη κι αν υπήρχε, ιδού τι έλεγε ένας Αρχιστράτηγος (Von Moltke) περί τούτου: "Ένα σχέδιο μάχης έχει διάρκεια ζωής όσο τα πρώτα λεπτά της μάχης..." Πράγμα που σημαίνει: Τόσο πριν όσο και μετά το «Σημείο 0 της Σύγκρουσης» είναι θέμα "Ψυχής", Αποφασιστικότητας, προετοιμασίας, ικανότητας προσαρμογής...Όσο όμως οι "βολεμένοι" είναι "απίστευτα πολλοί", "ισχυροί" και "αδίστακτοι" και όσο η Φτωχολογιά είναι ένα τσούρμο "ΔΕΙΛΟΙ", κανένα Φονικό Καθεστώς δεν κινδυνεύει...κι αυτό το "ΞΕΡΟΥΝ"..."

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Μορφές Ταπείνωσης



Ἡ μιά προέρχεται ἀπό τήν κακία τῶν ἀνθρώπων, ἡ δέ ἄλλη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἡ Τρίτη εἶναι ἡ ἑκούσια ταπείνωση, ἡ ταπεινοφροσύνη πού ὁ ἴδιος θά θελήσει νά ἐπιβάλει στόν ἑαυτό του.

α) Συμβαίνει πολλές φορές ἄνθρωποι, κυριευμένοι ἀπό ζήλεια καί φθόνο γιά τήν πρόοδο τῶν συνανθρώπων τους, νά θέλουν νά ταπεινώσουν, νάἐξευτελίσουν κάποιο, γιά νά ἱκανοποιήσουν τά ζηλόφθονά τους αἰσθήματα.

 Χρησιμοποιοῦν γι’ αὐτό τή συκοφαντία καί τό διασυρμό, μέ ἀποτέλεσμα νά βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος σέ πολύ δύσκολη θέση, γιατί στά μάτια τῶν ἄλλων εἶναιἐκτεθειμένος στά ψεύδη καί στίς συκοφαντίες. 

Αὐτή εἶναι μιά μορφή ταπείνωσης πού συχνά συναντοῦμε στό σύγχρονο κόσμο μας, ἐπειδή ὁἄνθρωπος ἔγινε ὑλόφρονας, ὑπερήφανος ἀτομιστής, τόν ἐνδιαφέρει μόνο ὁ στενός του κύκλος καί ἡ καλοπέραση. 

Ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶνἀνθρώπων, δυστυχῶς βρίσκεται σ’ αὐτή τήν καταστρεπτική ὁδό πού ὁδηγεῖ τόνἄνθρωπο μακρυά ἀπό τήν ὁδό τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
β) Ἄλλη μορφή ταπείνωσης εἶναι αὐτή πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ χρησιμοποιεῖ
σάν φάρμακο σωτήριο γιά θεραπεία τῶν παθῶν καί σωτηρία τῆς ψυχῆς καί συνίσταται στό ἑξῆς: 

Ὅταν ὁ παντογνώστης Κύριος βλέπει τόν πιστό τουἄνθρωπο νά παρασύρεται ἀπό τίς ἀδυναμίες του καί νά κινδυνεύει νά χάσει τόν Παράδεισο, τότε ἐπεμβαίνει μέ ἀγάπη καί ἐπιτρέπει στόν πειραστή διάβολο νά τόν δοκιμάσει μέ διάφορους τρόπους καί πειρασμούς, πάντοτε μέχρι κάποιου βαθμοῦ, γιά νά ἀνοίξουν τά μάτια τῆς ψυχῆς του καί νά ξαναβρεῖ τό δρόμο τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί τῆς βασιλείας Του. 

Ἐδῶ ὅμως ὑπάρχει μιά μεγάλη διαφορά. Ἐνῶ ἡ ἀνθρώπινη δοκιμασία φτάνει μέχρι καταστροφῆς, ἡ δοκιμασία τοῦ Θεοῦ ἔχει ὅρια μέχρι ἐκεῖ πού ἀντέχει ὁ ἄνθρωπος καί ὄχι περισσότερο. 

Δέν ἀφήνει ὁ Θεός, τόν ἄνθρωπο νά λυγίσει κάτω ἀπό τό βάρος τῶν δοκιμασιῶν,ἀλλά ἐπεμβαίνει, τόν στηρίζει καί τόν σώζει. Ἡ δοκιμασία πού προέρχεται ἀπό τό Θεό εἶναι φιλάνθρωπη.
Παραδείγματα ὑπάρχουν πολλά ἀπό τούς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τόσο ἀπό ἄτομα ὅσο καί ἀπό ἔθνη. Ὁ βασιλέας Δαυΐδ, γιά παράδειγμα, ξέφευγεἀπό τό δρόμο τοῦ Θεοῦ. 

Τότε ὁ Κύριος τόν ταπείνωνε μέ διάφορους τρόπους καί ξανάβρισκε τό δρόμο του.Ὁ ἴδιος ὁμολογοῦσε: «πρίν μέ ταπεινώσεις, Θεέ μου,ἐγώ εἶχα ἁμαρτήσει ἐνώπιόν σου». 

Ἀκόμα παραδέχεται ὅτι ὠφελήθηκε ἀπό τήν ταπείνωση τοῦ Κυρίου. «Εὐεργετικό καί σωτήριο ὑπῆρξε τό γεγονός, ὅτι μέ τήν πατρική σου παιδαγωγία διά τῶν θλίψεων μέ ἐταπείνωσες, γιά νά μάθω καλύτερα τίς ἐντολές σου» (Ψαλμ.118.68-71).
Καί τό ἰουδαϊκό ἔθνος, ὁ λαός τοῦ Κυρίου, ὅταν υἱοθετοῦσε τά ἔθιμα τῶν εἰδωλολατρῶν γειτόνων του, ἐπέτρεπεν ὁ Θεός νά πολεμηθοῦν ἀπό ἄλλα ἔθνη καί νά ταπεινωθοῦν, πράγμα πού τούς ἄνοιγε τά μάτια καί μετανοοῦσαν καί σώζονταν.
Αὐτά τά παραδείγματα συνεχίζονται καί στήν ἐποχή τῆς Καινῆς Διαθήκης.Ἕνας Παῦλος δοκιμάζεται κατά παραχώρηση Θεοῦ καί ταπεινώνεται, γιατί αὐτό ἀπαιτοῦσε τό συμφέρο του κατά τήν παντογνωσία τοῦ Κυρίου. 

Εἶναι καί πολλά ἄλλα τέτοια πού παρουσιάζει ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου καί θά ἀναφέρουμε ἀργότερα.
γ) Ὑπάρχει καί μιά τρίτη μορφή ταπείνωσης πού συναντοῦμε στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, σέ Μοναχούς καί λαϊκούς ἀνθρώπους. 

Εἶναι ἡ ἑκούσια ταπείνωση, δηλαδή τό ταπεινό φρόνημα σ’ ὅλη τή ζωή τοῦ πιστοῦ. Ὁ χριστιανός πού ἔχει ἐρωτική διάθεση γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐφαρμόζει σ’ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς του τό ταπεινό φρόνημα. 

Αὐτός πού ἀπεφάσισε νά φορέσει τό ἔνδυμα τῆς ταπεινοφροσύνης, προσπαθεῖ νά ἐξαφανίσει ἀπό τή ζωή του τήν ὑψηλοφροσύνη, τήν ὑπερηφάνεια, τή φιλαυτία καί ὅλα τά ἑωσφορικά πάθη.

 Ἀπό τή στιγμή πού πῆρε αὐτή τή γενναία ἀπόφαση, θεωρεῖ τόν ἑαυτό του κατώτερο ἀπό κάθε ἄνθρωπο. Στήριγμα τοῦ πιστοῦ, στήν περίπτωση αὐτή, εἶναι ὁ Κύριος, στή βοήθεια τοῦ Ὁποίου ἐλπίζει.
Εἶναι ἄλλωστε γνωστή ἡ ταπεινοφροσύνη μερικῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας πού ὀνομάσθησαν «διά Χριστόν σαλοί» 

Αὐτοί γιά τόν κόσμο ἦσαν τρελλοί, γιατί δέχονταν τίς ὕβρεις, τήν κακομεταχείριση, τή λοιδορία ἀτάραχα, χωρίς νάἀντιδροῦν, ἐνῶ ἦσαν σώφρονες καί σοφοί. 

Ἡ σοφία καί ἁγιότητά τους γινόταν γνωστή στό τέλος τῆς ζωῆς τους καί μετά θάνατον, ὅταν γινόταν γνωστόν τί οὐσιαστικά ἦσαν.


Από το βιβλίο «Ταπείνωση και Ταπεινοφροσύνη»
Πρεσβυτέρου Χαραλάμπους Νεοφύτου
Επιλογή κειμένου - xristianos.gr

http://imverias.blogspot.gr


παράρτημα 

Στο μικρό μα περιεκτικό βιβλιαράκι «Θεμέλιο των αρετών η ταπείνωση», Γέροντος Ιγν. Κολιόπουλου, εκδ. Τήνος έχουν συγκεντρωθεί μια σειρά από Ευαγγελικά (κυρίως) αποσπάσματα σχετικά με την Χριστιανική Επιταγή περί «Ταπεινώσεως».

«Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρώμενους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς» (Ματθ. ε 44)
Άγιος Αυγουστίνος: «Για να φτάσει κανείς στην Αγιότητα η Οδός είναι: Πρώτον, Ταπείνωση, δεύτερον, Ταπείνωση και τρίτον, Ταπείνωση».

«Να προτιμάς να μένεις άγνωστος και να καταφρονείσαι» (Πραξ, ε41)

«Αν πειστείς στ’ αλήθεια ότι είσαι ένα μηδενικό, θ’ ανάψει η περιφρόνηση προς τον εαυτό σου και θα θέλεις να σε περιφρονούν οι άλλοι, γιατί κατά φυσικό λόγο χαιρόμαστε όταν οι άλλοι συμμορφώνονται με το θέλημά μας» (Ρωμ. ε3-4)

«Μη ζητάς δόξα και εκτίμηση από τους ανθρώπους. Απεναντίας, απέφευγε αυτή με προσοχή» (Ιωαν. δ΄44)

«Να ανέχεσαι με υπομονή τις καταφρονήσεις» (Εφες. δ΄2)
(επεξήγηση στο βιβλίο: αν είσαι απαθής όταν σε καταφρονούν και αγαπάς πάντοτε να περιφρονείσαι, να το πνεύμα της ταπεινώσεως).

«Να εύχεσαι μάλιστα να σε βρίζουν» (Ρωμ. ε 3-4)

«Η υπομονή γεννιέται από την ταπείνωση. Ο ταπεινός γνωρίζει τις ατέλειές του και τα σφάλματά του και κρίνει τον εαυτό του άξιο κάθε τιμωρίας» (Β΄Κορ.στ΄4)

«Να είσαι ταπεινός και θα είσαι ειρηνικός με τον εαυτό σου. Τίποτα δεν θα επιθυμείς, τίποτα δεν θα ζητάς, δεν θα είσαι μελαγχολικός». (Ιωάν.ιδ27)

«Η ταπείνωση διατηρεί την αγνότητα. Ο Θεός επιτρέπει πτώσεις στην ψυχή που στηρίζεται στον εαυτό της και έχει αυτοπεποίθηση» (Μαρκ.ιδ 29)

«Η ταπείνωση είναι αδελφή της φτώχειας. Ο ταπεινός είναι ευχαριστημένος πάντοτε για όλα, γιατί πιστεύει ότι έχει περισσότερα απ’ ότι του αξίζει. Η ταπείνωση είναι συνδεδεμένη με την Υποταγή. Η τελεία ταπείνωση συνίσταται στο ν’ αφήσει κανείς τη δική του θέληση. Είναι και το ευκολότερο μέσον η Υποταγή για να κερδίσει κανείς την ταπείνωση» (Εφες. ε21)
«Δε σε λαμβάνουν καθόλου υπ’ όψιν ενώ άλλους ακούνε με θαυμασμό; Σε διακόπτουν και δε σου δίνουν το λόγο; Εκδηλώνουν ενόχληση όταν πρόκειται να σε ακούσουν; Παραχωρούν κάθε τι σε άλλους ενώ σε σένα αρνούνται οτιδήποτε; Δεν έχεις παρά να ευχαριστήσεις εσωτερικά, δηλ. από μέσα σου το Θεό, για τις εξαίρετες αυτές ευκαιρίες που επέτρεψε για σένα, για να πλουτίσεις στην αρετή της ταπεινώσεως και πρέπει να επωφεληθείς από αυτές τις ευκαιρίες» (Εφες.δ2)

«Οποιοσδήποτε εξευτελισμός έρχεται σε σένα να τον δέχεσαι σαν από το χέρι του Θεού» (Ματθ.ε10-11 και Ιωάν.ιθ11)

«Τίποτα να μη λες από όσα θα σε παρουσιάσουν άξιο τιμής, υπολήψεως ή έμπειρο» (Ιάκ.γ2)

«Οτιδήποτε κατορθώσεις, να ομολογείς πάντοτε ότι είσαι δούλος άχρηστος, γιατί δεν έκανες άλλο παρά ότι έπρεπε να κάνεις (ζήτημα κι αν το έκανες καλά)» (Λουκ.ιζ10)

«Το να μιλάς για εμπιστοσύνη που σου τρέφουν οι άλλοι, ότι σε συμβουλεύονται κλπ είναι απόδειξη ότι κλίνεις προς την κενοδοξία» (Μαρκ.ζ36)

«Μην κάνεις λόγο ότι παραδέχθηκαν το δίκαιό σου» (Α’Κορ.ι24)

«Μην αναφέρεις τις στενοχώριες σου και τους κόπους σου, γιατί αυτό είναι σαν να θέλεις να ενδιαφέρονται για σένα και να σε σκέπτονται, ενώ αντίθετα ο ταπεινός αγαπά και θέλει να είναι λησμονημένος» (Μαρκ.ζ36)

«Μην ανοίξεις το στόμα σου για να παραπονεθείς, πίστευε πως οτιδήποτε υποφέρεις σου αξίζει. Υπόμεινε με αγαθή καρδιά και με χαρά τη λύπη που σου συμβαίνει, μάλιστα όταν αυτή σε ταπεινώνει» (Μαρκ.ιγ13)

«Ποτέ μη πεις το είπα καλά, το προέβλεψα, θέλοντας έτσι να δείξεις σταθερότητα κρίσεως και ότι είσαι προνοητικό πνεύμα» (Α Κορ.η2)

«Αν σε προσβάλλουν, αν άδικα σε κατηγορούν, μην πεις κανένα λόγο. Άφησε το Θεό να τακτοποιήσει κάθε τι» (Ματθ.κστ67-68)

«Λίγη σιωπή, γαλήνη, ένωση με το Θεό ας σε παρηγορούν σε κάθε περίπτωση που οι άνθρωποι άδικα σε προκαλούν. Ο Θεός μας θλίβει με αυτές τις θλίψεις ανάλογα με τις ανάγκες μας» (Ματθ.κζ14)

«Η εξουθένωση είναι το θεμέλιο της ταπεινώσεως. Εύκολο είναι να ονομαστεί κανείς ταπεινός. Το αποδεικνύει όμως όταν υποφέρει την περιφρόνηση, την βρισιά, τους εξευτελισμούς, όταν μάλιστα προέρχονται χωρίς την θέλησή του» (Ιακ.α12 και Ματθ.ε44)

«Είναι άξιο επαίνων επίσης και πολύ ωφέλιμο το να ζητάει κανείς τις ταπεινώσεις για να ριζώσει περισσότερο στην αρετή των ταπεινών. Ο εξευτελισμός είπε κάποιος Άγιος είναι αυτός που οδηγεί στην ταπείνωση, όπως η μελέτη στην επιστήμη» (Ματθ.κ26-27, κζ30-31)

«Η πραγματικά ταπεινή ψυχή αρέσκεται στο να εκμηδενίζεται καλύτερα, παρά να φαίνεται ταπεινή» (Α Κορ.θ19)

«Αν κάποιος σε υποτιμάει, σε κακολογεί, συ να είσαι καλός προς αυτόν, να τον περιποιείσαι και να τον υπηρετείς. Μην αποφεύγεις όταν σου δίνεται η ευκαιρία να ταπεινωθείς, γιατί διαφορετικά δεν θα κατορθώσεις να είσαι ταπεινός» (Ρωμ.ια8)

«Προσεύχου πολύ για τα πρόσωπα που σε ταπεινώνουν» (Εφες.δ26,31-32)

«Αν κάποιος ξεσπάει με θυμό εναντίον σου, ζήτησε συγγνώμην γιατί τον έκανες να θυμώσει» (Α Κορ.δ12-13)

«Σε παρατηρούν για σφάλμα που έκανες, ίσως άδικα; Σώπασε, προσεύχου μυστικά, μη δικαιολογηθείς. Κάποιος Μοναχός έλεγε στους Αδελφούς: “Αν δικαιολογείσθε, ο Θεός σας κατηγορεί”...» (Ιάκ.ε12)

«Υπηρέτησε τους άλλους με Πνεύμα ταπεινώσεως. Κάνε με χαρά ότι είναι εξευτελιστικότερο για σένα, ότι σε κάνει να φαίνεσαι υπηρέτης όλων. Κάνοντας έτσι, μην ζητάς ευγνωμοσύνη» (Ρωμ.ιγ8)

«Ας αγαπώ λοιπόν να θεωρούμαι περιφρονημένος απ’ όλους. Ας μάθω ότι το καλό μου συνίσταται πραγματικά όχι στις τιμές του κόσμου αλλά στο να υποφέρω τις ταπεινώσεις και να χαίρομαι γι’ αυτές, για την Αγάπη του Θεού» (Ιακ.α2)

Υπάρχουν κι αυτά τα αποσπάσματα (όχι Ευαγγελικές περικοπές) απ’ ευθείας μέσα από το περιεχόμενο του βιβλίου, καρποί του συγγραφέα του:

«Αν σε μέμφονται μη δικαιολογείσαι αλλά να φαντάζεσαι ότι σου αξίζει η επίπληξη, τουλάχιστον» (σ.24)

«Να θεωρείς τον εαυτό σου ανάξιο κάθε φιλοφροσύνης, αντίθετα άξιο κάθε λύπης» (σ.20)

«Εάν δε σε εκτιμούν μην ανησυχείς, να κρίνεις πάντοτε τον εαυτό σου ανίκανο» (σ.19)

«Ο ταπεινός δε μιλάει για ευγνωμοσύνη που του οφείλουν οι άλλοι ή και για αχαριστία που του δείχνουν»

«Να είσαι ευπειθής. Ο ταπεινός αφήνεται να οδηγηθεί εύκολα. Μην έχεις ποτέ την αξίωση να σε υπακούουν» (σ.30)

«Μην ανακατεύεσαι με υποθέσεις που δεν σε αφορούν» (σ.32)
Όσον αφορά στο πόσο «ψηλά» βρίσκεται η

«Υπακοή» στο όλο «Πλέγμα επιδιωκόμενων επιτευγμάτων» αξίζει να δούμε το παρακάτω απόσπασμα από τη Νηπτική Θεολογία (Μακαρίου του Αιγυπτίου, από το «Νηπτική Θεματική του Δ’αιώνα», Γεωργίου Σταυρόπουλου, σ. 27, περί

«γενικής ενότητας κι αλληλεξάρτησης των

«(στοχευόμενων/επιδιωκόμενων) Αρετών»):

«...περί δε της φαινομένης ασκήσεως και ποίον αγαθόν επιτήδευμα πρώτον και μείζον τυγχάνει τούτου γινώσκετε, αγαπητοί, οτι αλλήλων πάσαι αι αρεταί εκδέδενται και αλλήλων εκκρέμανται ώσπερ γαρ ιερά τις και πνευματική άλυσις μια από της μιας απήρτηνται: η Ευχή από της Αγάπης, η Αγάπη από της Χαράς, η Χαρά από της Πραότητος, η Πραότης από της Ταπεινώσεως, η Ταπείνωσις από της Διακονίας, η Διακονία από της Δικαιοσύνης, η Δικαιοσύνη από της Ελπίδος, η Ελπίς από της Πίστεως, η Πίστις από της Υπακοής, η Υπακοή από της Απλότητος...»