Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Οι άνθρωποι επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνο όμως όσο είναι ξεβολεμένοι υπάρχει ελπίδα γι' αυτούς" (Ralph Waldo Emerson). Όσο για τις δικαιολογίες πως δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος "Σχεδιασμός" για να ακολουθήσει κανείς,δεν είναι αυτό το "πρωτεύον"...Ακόμη κι αν υπήρχε, ιδού τι έλεγε ένας Αρχιστράτηγος (Von Moltke) περί τούτου: "Ένα σχέδιο μάχης έχει διάρκεια ζωής όσο τα πρώτα λεπτά της μάχης..." Πράγμα που σημαίνει: Τόσο πριν όσο και μετά το «Σημείο 0 της Σύγκρουσης» είναι θέμα "Ψυχής", Αποφασιστικότητας, προετοιμασίας, ικανότητας προσαρμογής...Όσο όμως οι "βολεμένοι" είναι "απίστευτα πολλοί", "ισχυροί" και "αδίστακτοι" και όσο η Φτωχολογιά είναι ένα τσούρμο "ΔΕΙΛΟΙ", κανένα Φονικό Καθεστώς δεν κινδυνεύει...κι αυτό το "ΞΕΡΟΥΝ"..."

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Δαιμονισμός και Εξορκισμός στην Ορθόδοξη Εκκλησία



Του Αλέξανδρου Φ. Καραμπάτσου 

Τα τελευταία έτη γίνεται αρκετός λόγος για το φαινόμενο του δαιμονισμού, των δαιμονικών επιρροών και του εξορκισμού. Πιο συγκεκριμένα, πολλοί ιερείς έχουν δεχτεί ερωτήσεις πιστών γύρω από τα θέματα αυτά ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ίσως τους ζητήθηκε ακόμη και να αναγνώσουν ευχές εξορκισμού. 

Παρόλα ταύτα αρκετές ανακρίβειες γράφονται και ακούγονται κατά καιρούς από διάφορους κύκλους, επιστημονικούς, παραψυχολογικούς ή άλλους. Με το άρθρο αυτό επιχειρούμε να παρουσιάσουμε αδρομερώς την πίστη, τη διδασκαλία και την μακραίωνη πρακτική της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας πάνω στο θέμα.
1. Εισαγωγικά Δαιμονισμός στην Ορθόδοξη Παράδοση ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο ο άνθρωπος εξουσιάζεται ψυχοσωματικά από πονηρά πνεύματα. 

Αρκετά παραδείγματα δαιμονιζομένων ανθρώπων που θεραπεύτηκαν από τον Κύριο υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη (Μάρκ. 1: 23-27, Λουκά 4:33-35, 9:43, Ματθ.10:1, Μάρκ.16: 17, Ματθ. 7: 22) ενώ ο ίδιος έδωσε στους αγίους του μαθητές εξουσία να εκβάλλουν δαιμόνια (Ματθ. 10:8, Μάρκ. 16:17-18). Επίσης οι περισσότεροι εκ των Πατέρων της Εκκλησίας μας αναφέρονται στο θέμα των δαιμονικών επιρροών στα συγγράμματά τους.

2. Εξορκισμός των κατηχουμένων
Α) Η πρακτική της αρχαίας Εκκλησίας Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια η ιεροπραξία του εξορκισμού, που επιτελούνταν στους κατηχουμένους προ της βαπτίσεως τους, είχε ανατεθεί στους επτά διακόνους.

1 Βασικός σκοπός των εξορκισμών που διαβάζονταν στους κατηχουμένους ήταν η εκδίωξη των πονηρών πνευμάτων που τυχόν εμφώλευαν στις ψυχές αυτών και η προετοιμασία τους για το ιερό βάπτισμα. 

Επειδή όμως οι ανάγκες της Εκκλησίας αυξήθηκαν λόγω της προσελεύσεως πολλών κατηχουμένων στους κόλπους της, ήδη από τον 3ο αιώνα ορίστηκε ειδική τάξη κληρικών, που ονομάστηκαν ‘εξορκιστές’ και ήταν επιφορτισμένοι με το έργο αυτό. 

Οι κληρικοί που αναλάμβαναν τη διακονία αυτή επιλέγονταν από τον Επίσκοπο. (Κανών Ι της εν Αντιοχεία Συνόδου, Κανών Κς της εν Λαοδικεία Συνόδου). Οι ευχές του εξορκισμού διαβάζονταν στους κατηχουμένους όχι μια μόνο φορά αλλά επανειλημμένως και σε διαφορετικές ημέρες.

Β) Η σύγχρονη πράξη.
Εξορκισμοί σήμερα αναγιγνώσκονται κατά την ακολουθία «εις το ποιήσαι κατηχούμενον» που προηγείται του βαπτίσματος. Οι εξορκισμοί που διασώζονται στο κείμενο της ακολουθίας αυτής είναι μόνον ένα μέρος των ευχών που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Εκκλησία κατά την Κατήχηση.

3. Σήμερα ίσως προκαλεί εντύπωση το ύφος των εξορκιστικών αυτών ευχών στις οποίες εμφανίζεται ο διάβολος ως έχων τεράστια εξουσία ενώπιον του βαπτιζόμενου. Πρέπει όμως να ληφθεί υπόψη ότι οι ευχές αυτές προϋπέθεταν ότι ο κατηχούμενος δεν ήταν νήπιο αλλά ενήλικος προ ολίγου ειδωλολάτρης, και ως εκ τούτου επιρρεπής σε δαιμονικές επιρροές. 

3. Άλλες ευχές εξορκισμού 

Στο Ευχολόγιο της Εκκλησίας μας υπάρχουν έξι «ευχαί ήτοι εξορκισμοί επί πασχόντων υπό Δαιμόνων» συγγραφείς των οποίων είναι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος και Μ. Βασίλειος. 

Τέσσερις από τις ευχές αυτές απευθύνονται στον Θεό και ζητούν την θεία παρέμβασή του ώστε να ελευθερωθεί ο πάσχων από τη δαιμονική επιρροή. (Ο Θεός των Θεών και Κύριος των Κυρίων…, Ο Θεός των ουρανών, ο Θεός των φώτων… του Μ. Βασιλείου και Ο Θεός ο αιώνιος, ο λυτρωσάμενος το γένος των ανθρώπων…,

Ο πάσιν ακαθάρτοις πνεύμασιν επιτιμήσας…, Επικαλούμεθά σε, Δέσποτα, Θεέ παντοκράτωρ… του ιερού Χρυσοστόμου). Οι υπόλοιπες ευχές απευθύνονται ευθέως στα πονηρά πνεύματα και με εκφράσεις που προκαλούν φρίκη και τρόμο τα επιτιμούν και τα διατάζουν να εξέλθουν από του πάσχοντος. (Εξορκίζω σε τον αρχέκακον της βλασφημίας… του Μ. Βασιλείου και Την θείαν τε και αγίαν, και μεγάλην, και φρικτήν, και άστεκτον ονομασίαν… του ιερού Χρυσοστόμου.)

Αξιοσημείωτο τυγχάνει το γεγονός ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει συνθέσει ειδική ακολουθία εξορκισμού η οποία αναθεωρήθηκε πρόσφατα και περιέχεται στο ευχολόγιό της (Ritual Romanum). Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν συνέβη το ίδιο, πιθανότατα διότι η χρήση των ευχών αυτών σε αντίθεση με τους εξορκισμούς των κατηχουμένων, ήταν ανέκαθεν και εξακολουθεί να είναι σπανία.

4. Μύθοι και η αλήθεια
Γεγονός τυγχάνει ότι ο πιστός λαός προβληματίστηκε για πρώτη φορά γύρω από τα θέματα του δαιμονισμού και του εξορκισμού όταν προβλήθηκαν κινηματογραφικές ταινίες οι οποίες τα διαπραγματεύτηκαν άμεσα αλλά με επιπολαιότητα. 

Εκεί παρουσιάστηκαν γεγονότα εν μέρει αληθή αλλά στην πλειοψηφία τους υπερτονισμένα και ανακριβή τα οποία προβλημάτισαν τον πιστό λαό που προσέτρεξε στους ιερείς απορών αν όχι τρομοκρατημένος από όσα είδε. Σε κάθε περίπτωση η σκηνοθετική ευρηματικότητα δεν εκφράζει την αλήθεια και την πίστη της Εκκλησίας γύρω από το φαινόμενο του δαιμονισμού. 

Η Εκκλησία εκφράζεται με βάση τη Γραφή, την Παράδοσή της και την Πατερική Γραμματεία, στοιχεία στα οποία βασίστηκε για την καθιέρωση της πρακτικής που χρησιμοποιεί εδώ και αιώνες στο υπό εξέτασιν ζήτημα.

Κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να προστρέξουν σε μάγους και πνευματιστές κάθε είδους για να σωθούν από τα πονηρά πνεύματα, μη γνωρίζοντες ότι έτσι τους δίνουν μεγαλύτερη ισχύ εναντίον τους χρησιμοποιώντας τα σκοτεινά έργα του διαβόλου. Σε κάθε περίπτωση η μόνη αρμόδια και ικανή να λυτρώσει τους πάσχοντες από τη δαιμονική δοκιμασία είναι μόνον η Εκκλησία που γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο κάθε φορά ενεργεί.

5. Δαιμονισμός και Ψυχική νόσος
Τυγχάνει γνωστό ότι ένα ποσοστό πασχόντων από συμπτώματα δαιμονισμού στην πραγματικότητα χρειάζονται επείγουσα ψυχιατρική βοήθεια και ότι ψυχικές νόσοι οι οποίες σήμερα είναι ιατρικά καταγεγραμμένες θεωρούνταν κάποτε περιπτώσεις δαιμονικής επιρροής.5

Για τους λόγους αυτούς η Εκκλησία πριν προχωρήσει σε εξορκισμό διεξάγει απαραιτήτως έρευνα για να διαπιστώσει εάν όντως βρίσκεται ενώπιον περιπτώσεως δαιμονισμού. Εξορκισμός διεξάγεται μόνον μετά άδεια του οικείου επισκόπου η οποία εκδίδεται αφού πιστοποιηθεί με στοιχεία ότι ο πάσχων βρίσκεται υπό την επίδραση ακαθάρτων πνευμάτων και αποκλειστεί με βεβαιότητα η περίπτωση ψυχικής νόσου. 

Ο φωτισμένος πνευματικός δύναται να αναγνωρίσει τα σημεία του δαιμονισμού. Σε κάθε περίπτωση ο ιερεύς πρέπει να σκεφτεί σοβαρά το ενδεχόμενο δαιμονισμού όταν ο πάσχων παρουσιάζει υπερφυσικές ικανότητες που δεν απαντώνται στους υπολοίπους ανθρώπους. (πχ. γνωρίζει μυστικά, ομιλεί ξένες γλώσσες που ποτέ δεν διδάχτηκε, παρουσιάζει υπερβολική μυική δύναμη σε σχέση με την ηλικία ή τη διάπλασή του κλπ.)6

6. Συμπεράσματα
Πολλοί άνθρωποι από άγνοια ή από φόβο αρνούνται να πιστέψουν στην ύπαρξη του διαβόλου και της επιρροής που ασκεί στους δαιμονιζομένους. Οι Πατέρες γράφουν ότι η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου επί του ανθρώπου είναι τον πείσει ότι δεν υπάρχει διότι με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος μένει ακάλυπτος απέναντι στα τεχνάσματα που ο πονηρός μεταχειρίζεται εναντίον του.

Είναι φανερό ότι το φαινόμενο του δαιμονισμού είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα που δεν χωρεί αμφισβήτηση. Παρόλα ταύτα εάν ο άνθρωπος ζει μια ζωή πλήρη θεϊκής χάριτος, εάν αισθάνεται μέσα του τη ζωντανή παρουσία του «τον διάβολον καταπατήσαντος» Χριστού και εάν νιώθει ότι τα διαβήματά του κατευθύνονται σύμφωνα με τις θείες Του εντολές, δεν έχει να φοβηθεί καμιά δαιμονική επιρροή και καμιά σατανική επενέργεια διότι έχει «ισχύ του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων, και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού.» (Α΄ ευχή εξορκισμού Μ. Βασιλείου).

Σαβ, 06 Αύγ 2005
Του Αλέξανδρου Φ. Καραμπάτσου

πηγηΑ: http://www.enoriaka.gr/index.php?option ... &Itemid=58

.............................

Δαιμονισμός και εξορκισμός

Όταν ο άνθρωπος δώσει δικαιώματα... στο διάβολο
Οι δαίμονες ήταν αρχικά άγγελοι, οι οποίοι επαναστάτησαν κατά του θελήματος του Θεού και εξέπεσαν στην κατάσταση της κακίας και της πονηρίας
Το «ξεμάτιασμα» από διάφορες γυναίκες που δηλώνουν ειδικές προς τούτο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πλάνη του διαβόλου

Υπάρχει όντως η δαιμονική κατάληψη; Αν ναι, τότε τι είναι και πώς εκφράζεται σε κάθε περίπτωση; Με ποιο τρόπο είναι σε θέση οι εκάστοτε ιερείς να την αναγνωρίσουν και να την ξεχωρίσουν από μια ψυχική και σωματική ασθένεια και ακόμα να τη «θεραπεύσουν»;
Μήπως ο άνθρωπος έχει παραμείνει προσκολλημένος σε κάποιες μεσαιωνικές αντιλήψεις για ορισμένες παθολογικές καταστάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τους προσδίδει ακόμα μυστικιστικό υπόβαθρο; Μήπως έχει απομακρύνει κάθε πνευματικό στοιχείο από τη ζωή του, πιστεύοντας ακράδαντα στη «θεότητα της επιστήμης» και εξορίζοντας καθετί θρησκευτικό από το περιβάλλον του; 

Οι απαντήσεις, που δίνει στη συνέντευξη που ακολουθεί ο Πρωτοπρεσβύτερος πατήρ Μιχαήλ Βοσκός, θεολόγος και εφημέριος του ιερού ναού Απ. Ανδρέα (Χαράκη) στη Λεμεσό, είναι άκρως διαφωτιστικές.
Τι εννοούμε με τους όρους δαιμονισμός και εξορκισμός σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία;
Ο διάβολος ή ο σατανάς (από το εβραϊκό σατάν) ή ο δαίμονας είναι σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας πνευματική ύπαρξη που αποτελεί δημιούργημα του Θεού. Δεν δημιούργησε βέβαια ο Θεός τους δαίμονες ως δαίμονες. 

Οι δαίμονες ήταν αρχικά άγγελοι, οι οποίοι επαναστάτησαν κατά του θελήματος του Θεού και εξέπεσαν στην κατάσταση της κακίας και της πονηρίας. Έκτοτε έργο τους είναι να πλανούν τους ανθρώπους και να τους οδηγούν στο κακό και στην αμαρτία. Δαιμονισμός ονομάζεται η ψυχοσωματική κατάληψη του ανθρώπου από ένα ή περισσότερα δαιμόνια. 

Όταν ο άνθρωπος δώσει δικαιώματα στο διάβολο, τις πλείστες φορές, λόγω της ενασχόλησής του με τη μαγεία και το σατανισμό, τότε ο διάβολος αποκτά εξουσία πάνω στον άνθρωπο και τον ελέγχει είτε απόλυτα είτε εν μέρει. Ο δαιμονισμένος γίνεται κατοικητήριο δαιμόνων και πολλές ενέργειές του ή πολλά λόγια του δεν είναι δικά του, αλλά του δαίμονα ή των δαιμόνων που κατοικούν μέσα του. 

Εξορκισμός τώρα ονομάζεται η προσπάθεια της Εκκλησίας να βοηθήσει το δαιμονισμένο ν' απαλλαγεί από τη δαιμονική κατάληψη και ενέργεια, με την ανάγνωση ειδικών ευχών από ιερέα. Βέβαια, δεν είναι αρκετό μόνο με την ανάγνωση κάποιων εξορκιστικών ευχών να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το δαιμονισμό. Χρειάζεται και η δική του προσπάθεια και συνδρομή. Καμιά εκκλησιαστική ευχή δεν λειτουργεί με μαγικό τρόπο.

Παλαιά και Καινή Διαθήκη
Ποια η ιστορία των εννοιών αυτών με βάση την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και την πατερική μαρτυρία;
Στην Παλαιά Διαθήκη η ύπαρξη των δαιμόνων, αλλά και η επίδρασή τους πάνω στους ανθρώπους, θεωρείται τόσο βέβαιη όσο και των αγγέλων. Να θυμηθούμε μόνο ότι ο διάβολος είναι εκείνος που με τη μορφή φιδιού παρασύρει τους πρωτοπλάστους στην παρακοή του θελήματος του Θεού. 

Δεν γίνεται βέβαια λόγος για θεραπείες δαιμoνισμένων, γίνεται όμως λόγος για εξορκισμούς για την αντιμετώπιση της επίδρασης των δαιμόνων. Στην Καινή Διαθήκη όχι απλώς θεωρείται βέβαιη η ύπαρξη και η επίδραση των δαιμόνων, αλλά ολόκληρο το έργο του Θεανθρώπου lησού Χριστού πάνω στη Γη αποσκοπεί στο να απελευθερώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο από την εξουσία του σατανά. 

Ο Χριστός είναι εκείνος που συνέτριψε κυριολεκτικά τη δύναμη και την εξουσία του διαβόλου τόσο με το έργο του, όσο και με το σταυρικό θάνατο και την ανάστασή του. Μάλιστα, στέλνοντας σε αποστολή τους μαθητές του τους δίνει αυτή του την εξουσία πάνω στους δαίμονες. 

Στην Καινή Διαθήκη έχουμε πάρα πολλές περιπτώσεις δαιμονισμένων, τους οποίους θεραπεύει ο Κύριος, στη συνέχεια όμως και οι μαθητές του. Οι οποιοιδήποτε εξορκισμοί γίνονται πλέον στο όνομα του Χριστού. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας κινούμενοι στην ίδια γραμμή με την Αγία Γραφή, θεωρούν ότι η χριστιανική ζωή είναι μια συνεχής πάλη, ένας συνεχής αγώνας κατά του διαβόλου. Για την περίπτωση της δαιμονικής επήρειας μάς άφησαν ειδικές εξορκιστικές ευχές.

Αφορκισμοί
Ποιο το τελετουργικό του εξορκισμού κατά την κατήχηση πριν από τη βάπτιση και ποιες άλλες ευχές υπάρχουν;
Πριν από το Μυστήριο της Βαπτίσεως τελείται μια Ακολουθία που ονομάζεται ανεπίσημα «κατήχηση». Κατά τη διάρκεια αυτής της Ακολουθίας διαβάζονται τρεις ευχές που ονομάζονται «αφορκισμοί», δηλαδή εξορκισμοί, και ακολουθεί μια τέταρτη ευχή, κατά την οποία ο ιερέας εμφυσώντας και σφραγίζοντας με το σημείο του Σταυρού τον κατηχούμενο, παρακαλεί το Θεό να διώξει από αυτόν κάθε πονηρό και ακάθαρτο πνεύμα που είναι κρυμμένο μέσα του. 

Στη συνέχεια στρέφονται προς δυσμάς και γίνεται η απόταξη του σατανά, κατά την οποία ο κατηχούμενος ή ο ανάδοχος στην περίπτωση βάπτισης νηπίων εμφυσά και εμπτύει το σατανά, ενώ ακολουθεί η σύνταξη με τον Χριστό και η ομολογία της πίστεως. 

Όλα αυτά δεν είναι πράξεις συμβολικές, αλλά πράξεις ουσιαστικές. Αποσκοπούν στο να απαλλάξουν τον κατηχούμενο από κάθε είδους δαιμονική ενέργεια και από κάθε είδους σχέση με το σατανά και τα έργα του, για να μπορέσει να αρχίσει τη νέα εν Χριστώ ζωή του χωρίς άλλες εξαρτήσεις και επιρροές.
Για όσους τώρα είναι βαπτισμένοι Χριστιανοί και πάσχουν από δαιμονική επήρεια υπάρχουν ειδικές ευχές, που ονομάζονται εξορκισμοί, οι οποίες διαβάζονται οπωσδήποτε από ιερέα. Στα επίσημα Ευχολόγια της Εκκλησίας μας υπάρχουν τρεις εξορκιστικές ευχές του Μεγάλου Βασιλείου και τέσσερις εξορκιστικές ευχές του Αγίου lωάννου του Χρυσοστόμου.
Ποια η σχέση του εξορκισμού με το μάτιασμα και ξεμάτιασμα;
Το μάτιασμα, ή η βασκανία κατά την εκκλησιαστική ορολογία, είναι μια δαιμονική ενέργεια, που γίνεται μέσω των φθονερών ανθρώπων. Ένας άνθρωπος δηλαδή, ο οποίος έχει μέσα του κακία και φθόνο, μπορεί να προκαλέσει κακό σε κάποιον άλλο είτε χρησιμοποιώντας εκφράσεις θαυμασμού είτε και επικαλούμενος τη δύναμη του διαβόλου. 

Όταν βέβαια κανείς ζει τη ζωή της Εκκλησίας συνειδητά, τότε δεν κινδυνεύει ούτε από την ενέργεια του σατανά ούτε από τη βασκανία. Για την προστασία των Χριστιανών από τη βασκανία υπάρχει ειδική ευχή στα Ευχολόγια της Εκκλησίας μας, η οποία διαβάζεται οπωσδήποτε από ιερέα. 

Επίσης η Ακολουθία του Αγιασμού που τελείται είτε στο ναό είτε στα σπίτια μπορεί να αποτελέσει προστασία από κάθε είδους δαιμονική ενέργεια και ασφαλώς και από τη βασκανία. 

Το «ξεμάτιασμα» από διάφορες γυναίκες που δηλώνουν ειδικές προς τούτο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πλάνη του διαβόλου. Μπορεί ο διάβολος μετά από το «ξεμάτιασμα» να σταματά την προσβολή του, για να μας κάνει να πιστέψουμε στη δύναμη αυτών των γυναικών, όμως εκείνος που καταφεύγει σ' αυτές αντί στη χάρη των ευχών και των Ακολουθιών της Εκκλησίας έχει αναμφισβήτητα πέσει σε μια παγίδα του σατανά.

Ψυχική υγεία
Πώς διακρίνεται ο δαιμονισμός από την ύπαρξη ενός ψυχιατρικού νοσήματος;
Κατ' αρχάς πρέπει να πούμε ότι άλλο πράγμα είναι ο δαιμονισμός και άλλο πράγμα οι διάφορες ιατρικές και ψυχολογικές παθήσεις και καταστάσεις. Στην πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος μόνο κοντά στην Εκκλησία και στους ιερείς μπορεί να βρει βοήθεια. 

Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να ζητήσει ιατρική ή ψυχιατρική βοήθεια. Είναι μεγάλο λάθος οποιοδήποτε πρόβλημα να το αποδίδουμε αβασάνιστα σε δαιμονική επήρεια και να αρνούμαστε να ζητήσουμε τη βοήθεια ενός γιατρού ή ενός ψυχιάτρου. 

Ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του δαιμονισμένου, όπως τα καταγράφει ο παιδοψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής π. Αντώνιος Στυλιανάκης, είναι τα εξής: 

α) Ένας δαιμονισμένος γνωρίζει πράγματα και γεγονότα που θα ήταν αδύνατο να τα γνωρίζει από μόνος του, όπως π.χ. λεπτομέρειες από την προσωπική ζωή και αμαρτίες άλλων ανθρώπων. 

β) Εμφανίζεται να έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις, π.χ. να σπάζει αλυσίδες ή να μένει για μέρες χωρίς φαγητό και νερό. 

γ) Παρουσιάζει αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου και της φωνής του. 

δ) Μιλά με τη φωνή του ο ίδιος ο σατανάς, πολλές φορές απευθυνόμενος σ' εκείνον και προσφωνώντας τον με το όνομά του. 

ε) Αποστρέφεται τον τίμιο σταυρό, τα λείψανα των αγίων και οτιδήποτε άλλο ιερό. 

Στις περιπτώσεις εκείνες που η διάκριση ανάμεσα στο δαιμονισμό και σε ένα ψυχιατρικό νόσημα είναι ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση, θα μπορούσε να ζητηθεί η βοήθεια ενός διακριτικού πνευματικού, ώστε να γίνει η σωστή διάγνωση. 

Μακριά από μάγους, μέντιουμ και αστρολόγους
Ποια η σημερινή θέση της Ορθοδοξίας;
Είναι αλήθεια ότι στις μέρες μας η μαγεία και ο σατανισμός προβάλλονται απροκάλυπτα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις σερβίρονται με τρόπο συγκεκαλυμμένο. Στόχος είναι ο άνθρωπος να γίνει χωρίς να το καταλάβει υποχείριος του σατανά.
Ο Χριστιανός πρέπει σήμερα να έχει συνεχώς τα μάτια του ανοικτά, για να μην πέσει στις τόσες πολλές και ύπουλες παγίδες του σατανά. Μια γενική προτροπή, γιατί δεν μπορούμε σ' αυτή τη συνάφεια να μπούμε σε λεπτομέρειες, θα ήταν:
Μακριά από οτιδήποτε σχετίζεται με το σατανά, τη μαγεία, το σατανισμό είτε πρόκειται για μάγους, μέντιουμ, πνευματιστές, αστρολόγους, χειρομάντεις ή για κινηματογραφικές ταινίες, βιβλία, τραγούδια, είτε για οτιδήποτε άλλο το οποίο άμεσα ή έμμεσα παραπέμπει στο σατανά και τις μεθοδεύσεις του.

Προστασία
Πώς θα μπορούσαν οι πιστοί να προστατευθούν;
Ολόκληρη η ζωή της Εκκλησίας αποτελεί ασπίδα προστασίας εναντίον της δύναμης και της ενέργειας του διαβόλου. Όταν ο Χριστιανός ζει συνειδητά τη ζωή της Εκκλησίας, τότε δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τη δύναμη και την ενέργεια του διαβόλου. 

Θα μπορούσαμε ν' αναφερθούμε πιο συγκεκριμένα στη συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας και κυρίως στο Μυστήριο της Εξομολόγησης και στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθώς και στη συμμετοχή στις διάφορες Ιερές Ακολουθίες που τελούνται στους ναούς. 

Θα μπορούσαμε επίσης να κάνουμε ιδιαίτερο λόγο για την προσευχή και τη νηστεία, που ο ίδιος ο Χριστός αναφέρει στα Ευαγγέλια σαν κατ' εξοχήν τρόπους καταπολέμησης του σατανά, για το σημείο του Σταυρού, που είναι «όπλον κατά του διαβόλου», καθώς και για την Ακολουθία του Αγιασμού διά της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος και η φύση και ως εκ τούτου προσφέρεται προστασία από την ενέργεια των πονηρών πνευμάτων.
http://www.simerini.com/nqcontent.cfm?a_id=311353

...............................

πηγή: http://agiooros.org