Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Οι άνθρωποι επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνο όμως όσο είναι ξεβολεμένοι υπάρχει ελπίδα γι' αυτούς" (Ralph Waldo Emerson). Όσο για τις δικαιολογίες πως δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος "Σχεδιασμός" για να ακολουθήσει κανείς,δεν είναι αυτό το "πρωτεύον"...Ακόμη κι αν υπήρχε, ιδού τι έλεγε ένας Αρχιστράτηγος (Von Moltke) περί τούτου: "Ένα σχέδιο μάχης έχει διάρκεια ζωής όσο τα πρώτα λεπτά της μάχης..." Πράγμα που σημαίνει: Τόσο πριν όσο και μετά το «Σημείο 0 της Σύγκρουσης» είναι θέμα "Ψυχής", Αποφασιστικότητας, προετοιμασίας, ικανότητας προσαρμογής...Όσο όμως οι "βολεμένοι" είναι "απίστευτα πολλοί", "ισχυροί" και "αδίστακτοι" και όσο η Φτωχολογιά είναι ένα τσούρμο "ΔΕΙΛΟΙ", κανένα Φονικό Καθεστώς δεν κινδυνεύει...κι αυτό το "ΞΕΡΟΥΝ"..."

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Όταν το συναίσθημα κατατρόπωσε τη λογική (ή, η διαφορά μεταξύ "αυστραλοπίθηκου" που τα παίρνει αμέσως στο κρανίο και του homo kanapedatus που ότι κι αν του κάνεις δεν "ξεκουνιέται" με τίποτε από τον καναπέ του...για να "το κάνουν sic το βαφτίζουν ΛΟΓΙΚΗ...και Πολιτικά Ορθή Επιλογή...Και όχι, οι "Φήμες περί Ψεκάσματος" δεν έχουν επιβεβαιωθεί...ακόμη...")

Συγγραφέας: Μερόπη Καρακιουλάκη

Η Λούσυ κοιμάται βαθιά, μετά από ακόμα μια κουραστική μέρα αναζήτησης τροφής και κυνηγιού. 


Mε το πρώτο ταρακούνημα της γης, πετάγεται έξω από τη σπηλιά της και γλιτώνει τη ζωή της από το σεισμό που ακολουθεί. 

Έτσι, η Λούσυ καταφέρνει για μια ακόμη φορά να επιβιώσει, να φτάσει σε αναπαραγωγική ηλικία και να δώσει απογόνους (ναι ναι, αγαπητέ αναγνώστη, η Λούσυ, η αυστραλοπίθηκος πρόγονός μας, η προν- γιαγιά μας!).

Τι ήταν όμως αυτό που βοήθησε τη Λούσυ να γλιτώσει από το μεγάλο κίνδυνο που αντιμετώπισε; 

Η απάντηση είναι ο συναισθηματικός της εγκέφαλος, στον οποίο δεσπόζει η αμυγδαλή. 

Η αμυγδαλή είναι ένα σύμπλεγμα νευρώνων σε σχήμα αμυγδάλου, το οποίο οδηγεί στην απελευθέρωση ορμονών, όπως η κορτικοτροπίνη και νευροδιαβιβαστών, όπως η νορεπινεφρίνη. 

Οι ουσίες αυτές πυροδοτούν την αντίδραση μάχης ή φυγής, δηλαδή την εγρήγορση του ατόμου. 

Ο συναισθηματικός, δηλαδή, εγκέφαλος της Λούσυ της προσέδωσε ένα τεράστιο εξελικτικό πλεονέκτημα που μεταβιβάστηκε στους απογόνους της (ναι ναι, και σε σένα, αγαπητέ αναγνώστη!).

Ωστόσο, στον εγκέφαλο του σημερινού Homo sapiens sapiens δεσπόζει ακόμη ένα κέντρο, το κέντρο της λογικής, ή αλλιώς ο νεοφλοιός, ο οποίος συγκριτικά με τον υπόλοιπο εγκέγαλο, είναι πολύ μεγαλύτερος από ό,τι σε κάθε άλλο είδος. 

Στο νεοφλοιό εκκρίνεται ο νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη επιτρέπει στον εγκέφαλο να αξιολογήσει την κατάσταση πριν πυροδοτηθεί η αντίδραση για δράση, και με τη βοήθεια πληροφοριών που αντλεί από τα κέντρα μάθησης και μνήμης, να πάρει μια απόφαση βασισμένη στη λογική.

Τι συμβαίνει δηλαδή; Τα ερεθίσματα από τα αισθητήρια όργανα, όπως τα μάτια, η μύτη και τα αυτιά, περνάνε πρώτα στο νεοφλοιό –όπου επεξεργάζονται με βάση τη λογική- και στη συνέχεια ο νεοφλοιός τα μεταβιβάζει προς την αμυδγαλή, η οποία ακαριαία πυροδοτεί την αντίδραση που το άτομο θα εκδηλώσει. 

Αφού λοιπόν η αρχική επεξεργασία γίνεται από το νεοφλοιό, θα περίμενε κανείς πως όλοι οι σύγχρονοι άνθρωποι θα δρούσανε πάντα με βάση τη λογική. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι πάντοτε έτσι.

Διασταύρωση Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους. Ώρα κυκλοφοριακής αιχμής.
Γυναικεία φωνή: «Πού πας ρε @#$@#$@;»
Ανδρική φωνή: «Νύχτα το πήρες το δίπλωμα μωρή @$#@%#@#;»
(Και οι σχετικές χειρονομίες αμοιβαίας εκτίμησης.)


Κλασικές αντιδράσεις αυστραλοπίθηκου! Υπάρχει, βλέπετε, ως κληρονομιά της Λούσυ, μια μικρή νευρική παράκαμψη στον εγκέφαλό μας: 

μερικά από τα ερεθίσματα που λαμβάνονται από τα αισθητήρια όργανα μπορούν να μεταβούν μέσω ενός συντομότερου μονοπατιού νευρώνων κατευθείαν στην αμυγδαλή – το κέντρο των συναισθημάτων- χωρίς να περάσουν πρώτα από το νεοφλοιό- το κέντρο της λογικής.

 Έτσι, η αμυγδαλή μέσα σε 12 χιλιοστά του δευτερολέπτου ενεργοποιείται και πυροδοτεί μια συμπεριφορά βασισμένη αποκλειστικά στο συναίσθημα, ενώ ο νεοφλοιός, δεν έχει προλάβει να πάρει είδηση τι ακριβώς συμβαίνει, ώστε να καταλήξει σε μια λογική απόφαση.

Ποιος θέλει, όμως, να αντιδρά όπως ένας αυστραλοπίθηκος; 

Ευτυχώς για μας, έρευνες δείχνουν πως μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας κατάλληλα, έτσι ώστε να μην αφήνουμε τα πρώτα χιλιοστά του δευτερολέπτου, στα οποία δεσπόζει ο συναισθηματικός εγκέφαλος, να καθορίσουν την έκβαση των γεγονότων και τη συμπεριφορά μας. 

Με άλλα λόγια, έχουμε την ικανότητα να καθυποτάξουμε τον παρορμητικό συναισθηματικό μας εγκέφαλο και να του αποδώσουμε νοημοσύνη, η οποία ονομάζεται «συναισθηματική νοημοσύνη».

Πολλές ψυχιατρικές ασθένειες σχετίζονται με διαταραχές της συναισθηματικής νημοσύνης, και οι υπεύθυνοι υποδοχείς του εγκεφάλου αποτελούν στόχο φαρμακολογικής παρέμβασης σε άτομα με ψυχιατρικά προβλήματα.

Για ένα φυσιολογικό άτομο, η ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη είναι αυτό που διαφοροποιεί το συγκροτημένο ομιλητή από αυτόν που θέλει να το βάλει στα πόδια μπροστά στο κοινό, τον βουλευτή που με ψυχραιμία αντιπαρέρχεται την προσβλητική ρητορική των αντιπάλων του και δεν μετατρέπει τη βουλή σε ρίνγκ, τον εκπαιδευμένο αστυνομικό που δεν πυροβολεί αδιάκριτα επειδή αναγνωρίζει τι βγάζει από την τσέπη το δεκαπεντάχρονο παιδί, και τελικά τον κάθε θερμοκέφαλο από τον ψύχραιμο Homo sapiens sapiens.