Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Δυστυχώς, η παρακάτω άνεργη, χωρισμένη μάνα και το ανήλικο παιδί της δεν είναι "ισλαμιστές πρόσφυγες"...έτσι,κανείς δεν θ' ασχοληθεί με την φτώχεια τους...Ελλάδα 2015...



Άλλη μια συγκλονιστική ιστορία μητέρας με ανήλικο και σοβαρά οικονομικά προβλήματα - Σπάνε καρδιές τα λόγια της...
Αγαπητό tromaktiko,

για πρώτη φορά, εξομολογούμαι διαδικτυακά, πέρα από τον Πνευματικό μου, που με έχει βοηθήσει όλα αυτά τα χρόνια να σταθώ. Είμαι μια γυναίκα 39 ετών με ένα παιδί 11 ετών και χωρισμένη. 

Πήρα την απόφαση να σας "εξομολογηθώ" την μικρή δική μου ιστορία που βιώνω από τότε που γεννήθηκα έως σήμερα, με την παρότρυνση της ξαδέρφης μου, όταν είδε ανάλογη περίπτωση μανούλας που δημοσιεύσατε πριν λίγες ημέρες. Ομολογώ πως αυτά, τα καθημερινά που έχουν πολλές οικογένειες, εγώ δεν τα έχω λόγω κακής τύχης.

Γεννήθηκα στη Περιφέρεια, είμαι το 4ο παιδί μιας 9μελούς πολύτεκνης οικογένειας. Σταμάτησα το σχολείο στο Γυμνάσιο, όχι επειδή δεν μου άρεσαν τα γράμματα, αλλά επειδή δεν με άφηνε ο πατέρας μου να συνεχίσω.

Ο πατέρας μου αντιμετώπιζε πολύ σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οικογενειακή ηρεμία και σειρά στο σπιτικό μας. Φτάνει να σας πω, πως μέχρι τα 14 μου, είχα ακράτεια κάθε φορά που έμπαινε μεθυσμένος μου στο σπίτι.
Πριν 20 χρόνια περίπου, το πρόβλημα το ξεπεράσαμε αφού εντελώς ξαφνικά σταμάτησε να πίνει και να γίνεται ένας άλλος άνθρωπος, με τρυφερότητα και αγάπη προς την οικογένειά του, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Καταστραφήκαμε όλα τα αδέρφια, από την αδιαφορία και τον αλκοολισμό του πατέρα μου και την αδυναμία της ομολογουμένως "Αγίας" μητέρας μου, που πάλευε χωρίς όπλα να μας μεγαλώσει. Τον πατέρα μου τον συγχώρησα, αλλά το ποτάμι είχε κυλήσει.

Πριν 15 χρόνια, η ζωή μου, για πρώτη φορά μου χαμογέλασε.
Γνώρισα έναν νεαρό, από την Αθήνα, μορφωμένο και με χιούμορ, που από την πρώτη στιγμή που τον είδα είπα, "Αυτός είναι ο άντρας που θέλω να παντρευτώ". Η σχέση μας εξελισσόταν ήρεμα και αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Εργατικός, δυναμικός και φιλόδοξος, πραγματικά προσπάθησε να μη μου λείψει τίποτα. Και όντως δεν μου έλειψε.

Το 2003 παντρευτήκαμε και το 2004 κάναμε ένα υγιέστατο παιδί, ενώ εγκαταστάθηκα μόνιμα στην Αθήνα. Τα βιώματά μου από τα παιδικά μου χρόνια, δυστυχώς, δεν με άφησαν να διαχειριστώ σωστά την οικογένεια που δημιούργησα, με αποτέλεσμα, να μην αντέξει τα λάθη μου και να μου ζητήσει διαζύγιο στα τέλη του 2005. Έκανα λάθη λόγω άγνοιας, δεν πρόδωσα ποτέ τον άντρα μου (μιας και δεν είναι του χαρακτήρα μου), αλλά δεν μπορούσα να διαχειριστώ στοιχειώδη καθημερινά πράγματα.

Τελικά το 2006 συμφώνησα να βγει το διαζύγιο και επέστρεψα στο πατρικό μου, όπου και ζω έως σήμερα. Δυστυχώς το να είσαι χωρισμένη γυναίκα, θεωρητικά αμόρφωτη και το να μην υποκύπτεις στις ανήθικες προτάσεις των "αφεντικών" με έχουν κρατήσει άνεργη έως σήμερα. η διατροφή που λαμβάνω κάθε μήνα δεν φτάνει ούτε για τα βασικά του παιδιού που μεγαλώνω, με αποτέλεσμα να του στερώ δεκάδες καθημερινά πραγματάκια που θα έκαναν το παιδί μου να νιώθει ίσο με τους συνομήλικούς του. Θέρμανση στο σπίτι δεν υπάρχει, η τροφή είναι ελλιπείς, όσοι με βοηθούν είτε με ρουχισμό, είτε με τροφή, δεν μπορούν να το κάνουν εσαεί, με αποτέλεσμα να έχω αρχίσει να έχω προβλήματα υγείας λόγω ανασφάλειας για το μέλλον.

Ο περασμένος χειμώνας ήταν υπερβολικά δύσκολος, με πείνα, κρύο και κακουχία που εύχομαι κανείς να μην περάσει. Εκλιπαρούσα για μια δουλειά, έστω 4ωρη, για να μπορέσω να ανταπεξέλθω στις μικρές καθημερινές ανάγκες, αλλά οι πόρτες έκλειναν. Γυναίκα, χωρισμένη, με παιδί που μπορεί να αρρωστήσει ανά πάσα στιγμή και χωρίς να έχει πονηρές σκέψεις για το αφεντικό της, είναι αποδιοπομπαίος τράγος για κάθε φιλόδοξο επιχειρηματία.

Σκέφτηκα πολλές φορές, κρυφά από το παιδί μου και τους οικείους μου, να ζητιανέψω. Δεν μου το επιτρέπει όμως η παιδεία και η περηφάνια μου. Δεν μου αρέσει να ζητάω και να φέρνω σε δύσκολη θέση κανέναν. Αλλά υποφέρω.

Τρέμω στην ιδέα, πως τον επόμενο Σεπτέμβρη το παιδί μου θα ζητήσει πάλι ρούχα για το σχολείο και εγώ δεν θα μπορέσω για άλλη μια χρονιά να του τα προσφέρω. Ο πατέρας του, βοηθάει με ότι μέσα διαθέτει, αλλά και για εκείνον πολλές φορές δεν είναι εύκολο. Αγχώνεται και στεναχωριέται το ίδιο, αλλά δεν μπορεί να κάνει πράγματα πάνω από τις δυνάμεις του.

Τρέμω στην ιδέα, πως θα έρθει ο επόμενος χειμώνας και δεν θα έχουμε πάλι θέρμανση, θα κρυώνουμε, και κάτω από τα σκεπάσματα, θα ξεσπάω σε λυγμούς κάθε βράδυ, βλέποντας πως η ζωή μου πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Η εξομολόγησή μου έχει έναν σκοπό. Να ελαφρύνω το μυαλό μου, μοιραζόμενη τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου μαζί σας και να ευχηθώ τη μάχη που δίνω καθημερινά για επιβίωση, να μην την περάσει κανείς, μα κανείς από εσάς.

Να έχετε ένα όμορφο τριήμερο γεμάτο υγεία, χαμόγελο και οικονομική ηρεμία.

Αναγνώστρια

Σημείωση blog: Σε περίπτωση που κάποιος θέλει να βοηθήσει οικονομικά, να μας στείλει email στο tromaktikos@gmail.com για να το διαβιβάσουμε. Να τονίσουμε πως η "περήφανη" μανούλα ΔΕΝ ζήτησε κάτι από εμας (οικονομική ενίσχυση), απλά ήθελε ΜΟΝΟ να μοιραστεί και την δική της ιστορία.