Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

EΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ: ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΤΑΪΖΩ…ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΟΝ ΟΑΕΕ



H… «τρικυμιώδης» μου σχέση με τον ΟΑΕΕ, ξεκινά από το 2013. Μέχρι και εκείνη την χρονιά, κατόρθωνα «κουτσά στραβά» να πληρώνω τις εισφορές μου στον ασφαλιστικό μας φορέα. 

Όταν όμως η κρίση βάθυνε και μας αποκάλυψε το πραγματικό της πρόσωπο, με την αγορά «νεκρή» και τους καταναλωτές «εξαφανισμένους» εν πολλοίς, τότε ξεκίνησαν και τα προβλήματα μου. 

Εξακολουθούμε βέβαια να πληρώνουμε μέχρι και σήμερα τα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης, όπως ΔΕΗ, τηλέφωνο, νερό, ενοίκια, αλλά τις εισφορές προς τον ΟΑΕΕ τις έχω «παρατήσει». 

Το ταμείο συνέχισε όμως να μου χρεώνει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την οποία δεν μου παρέχει…καθώς χρωστάω. 

Έχω σταματήσει να πληρώνω τον ΟΑΕΕ από το 2013, οι οφειλές που έχουν συσσωρευτεί μαζί με τους τόκους ανέρχονται περίπου στις 20.000 ευρώ. 

Είναι αδύνατον να αποπληρώσω αυτό το χρέος. Είναι τεράστιο. Πως να εξοφλήσω όταν στην αγορά δεν κινείται φύλλο; 

Από που να τα βρω τα χρήματα; Επομένως, όχι μόνο τις ασφαλιστικές εισφορές, αλλά και τα πάγια έξοδα, δεν θα μπορώ να πληρώνω σε λίγο, με συνέπεια το λουκέτο στην επιχείρηση. 

Είμαι παντρεμένος με δύο παιδιά. Το ένα παιδί, δουλεύει μαζί μου. Δεν έχουμε δημόσιο υπάλληλο στην οικογένεια, να στηριζόμαστε στον μισθό του. 

Το σπιτικό μας εξαρτάται από την πορεία του μαγαζιού. Το ταμείο του μας συντηρεί» 

δηλώνει αγανακτισμένος στο bangladeshnews.gr, o ελεύθερος επαγγελματίας Σωτήρης Τηγανίτας.