Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Οι άνθρωποι επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνο όμως όσο είναι ξεβολεμένοι υπάρχει ελπίδα γι' αυτούς" (Ralph Waldo Emerson). Όσο για τις δικαιολογίες πως δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος "Σχεδιασμός" για να ακολουθήσει κανείς,δεν είναι αυτό το "πρωτεύον"...Ακόμη κι αν υπήρχε, ιδού τι έλεγε ένας Αρχιστράτηγος (Von Moltke) περί τούτου: "Ένα σχέδιο μάχης έχει διάρκεια ζωής όσο τα πρώτα λεπτά της μάχης..." Πράγμα που σημαίνει: Τόσο πριν όσο και μετά το «Σημείο 0 της Σύγκρουσης» είναι θέμα "Ψυχής", Αποφασιστικότητας, προετοιμασίας, ικανότητας προσαρμογής...Όσο όμως οι "βολεμένοι" είναι "απίστευτα πολλοί", "ισχυροί" και "αδίστακτοι" και όσο η Φτωχολογιά είναι ένα τσούρμο "ΔΕΙΛΟΙ", κανένα Φονικό Καθεστώς δεν κινδυνεύει...κι αυτό το "ΞΕΡΟΥΝ"..."

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Το πραξικόπημα στην Τουρκία, τα 11 ερωτήματα και η κίτρινη κάρτα στον Ερντογάν, του Παντελή Σαββίδη



Όταν παρακολουθούμε ποδοσφαιρικούς αγώνες και βλέπουμε έναν ποδοσφαιριστή να χτυπάει τους αντιπάλους του ο διαιτητής ακολουθεί τρία στάδια: στο πρώτο, τον καλεί και του κάνει συστάσεις. Στο δεύτερο, του δείχνει κίτρινη κάρτα, και στο τρίτο κόκκινη. Ο ποδοσφαιριστής αποβάλλεται.

Στην περίπτωση του Ταγίπ Ερντογάν (παλιού ποδοσφαιριστή, επίσης), υλοποιήθηκαν τα δύο πρώτα στάδια. Στην αρχή του έγιναν συστάσεις, τις οποίες δεν ακολούθησε. Με το πραξικόπημα τού επιδείχθηκε κίτρινη κάρτα, με την οποία αν δεν συμμορφωθεί θα εισπράξει και την κόκκινη.

Που σημαίνει πως το παιχνίδι με τον Ταγίπ Ερντογάν, και την Τουρκία, τώρα μόλις αρχίζει να γίνεται σκληρό.


Μέσα στην παραζάλη του –χαρακτηριστικό των μη συνετών, και συνεπώς όχι μεγάλων, πολιτικών– ο πρόεδρος της Τουρκίας προβαίνει σε αλλαγές που μπορεί να τις βρει μπροστά του, για παράδειγμα την επαναφορά της θανατικής ποινής. Τι είχε πει ο Σόλων στον Κροίσο; Μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

Νά μερικά «αφελή» ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, και ενισχύουν τον ισχυρισμό περί επίδειξης «κίτρινης κάρτας»:


1. Ο Ταγίπ Ερντογάν υποστηρίζει πως πίσω από το πραξικόπημα βρίσκεται ο ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν. Μπορεί να πραγματοποίησαν το πραξικόπημα οπαδοί του, χωρίς ο ίδιος ο Γκιουλέν να το γνωρίζει; Μπορεί να μην του ζήτησαν να μεσολαβήσει για την παροχή βοήθειας από τον διεθνή παράγοντα;

2. Μπορεί ο ιμάμης που ζει στις ΗΠΑ, και οι κινήσεις του οποίου επηρεάζουν τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, να παραχώρησε την άδεια για πραξικόπημα και να μην πήρε την έγκριση του διεθνούς παράγοντα;

3. Η φερόμενη ως ηγεσία των πραξικοπηματιών βρισκόταν εκτός στρατεύματος εδώ και καιρό. Είναι δυνατόν μια τέτοια ομάδα να σχεδίασε το πραξικόπημα, και να κράτησε μυστικές τις ενέργειές της να μυήσει στο σχέδιο τόσους στρατιωτικούς, χωρίς να γίνει αντιληπτή; Και μάλιστα σε μια χώρα όπου η ΜΙΤ βρίσκεται πανταχού παρούσα, και ο Τούρκος πρόεδρος ανησυχούσε ότι κάτι θα συμβεί.

4. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Ένα πραξικόπημα έχει άμεση σχέση με τη Συμμαχία, η οποία θα πρέπει να διαχειριστεί την επομένη ένα κράτος- μέλος της, και μάλιστα ισχυρό, στο οποίο δεν λειτουργούν οι δημοκρατικές διαδικασίες, έστω και τυπικά. Μπορεί να μην είχε ειδοποιηθεί το ΝΑΤΟ για το πραξικόπημα;

5. Μια Τουρκία με δικτατορική ηγεσία δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη στο σημερινό ΝΑΤΟ. Αν, λέμε «αν», ΗΠΑ και ΝΑΤΟ γνώριζαν και έδωσαν την έγκρισή τους μήπως στο σχεδιασμό τους είχαν ακριβώς την επίδειξη «κίτρινης» και όχι «κόκκινης» κάρτας στον Ερντογάν;

6. Εάν οι τυπικές δημοκρατικές διαδικασίες συντρέχουν, ο διεθνής παράγοντας μπορεί να συνυπάρξει με έναν αυταρχικό ηγέτη. Το πολύ-πολύ να του κάνει συστάσεις σε περιπτώσεις που η υποστήριξη προς τον ηγέτη «θολώνει» την εικόνα του διεθνούς παράγοντα – για παράδειγμα, η περίπτωση Ερντογάν και των φυλακισμένων δημοσιογράφων. Εκεί που υπάρχει σοβαρό πρόβλημα είναι όταν ο αυταρχικός ηγέτης αντιτίθεται σε στρατηγικές επιλογές του διεθνούς παράγοντα.

Οι θέσεις Ερντογάν και ΗΠΑ στον γεωπολιτικό επαναπροσδιορισμό της Μέσης Ανατολής ήταν αποκλίνουσες, και δυνατότητα συμφωνίας δεν υπήρχε. Σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές λύσεις εκτός της πειθούς.

Μήπως το πραξικόπημα ήταν η επιλογή μιας τέτοιας λύσης και η αναδίπλωση (βλέπε, αποτυχία του πραξικοπήματος) η επιτυχής υποχώρηση του αδύνατου, δηλαδή του Ταγίπ Ερντογάν; Κατά συνέπεια, μήπως οι σχεδιαστές του πραξικοπήματος έδωσαν εντολή αναδίπλωσης, ή και το υπονόμευσαν, όταν επετεύχθη ο στόχος τους;

7. Σε περίπτωση που τα παραπάνω ισχύουν, είναι δυνατόν τόσο το ΝΑΤΟ όσο και οι ΗΠΑ να μην ενεργοποίησαν δικούς τους μηχανισμούς παρακολούθησης, ώστε και να ελέγχουν την εξέλιξη του πραξικοπήματος, και να παρακολουθούν το στόχο τους; Δεν θα μπορούσε να ανακοπεί με δορυφορικές παρεμβολές η λειτουργία των κοινωνικών δικτύων στην Τουρκία; Δεν θα μπορούσε να γίνει παρακολούθηση του αεροπλάνου του Τούρκου προέδρου, ή και του ιδίου και της ακολουθίας του; Και τα στοιχεία αυτά, αν ήθελαν να προχωρήσει το πραξικόπημα, δεν θα τα παρείχαν στους ανθρώπους που ανέλαβαν να το διεκπεραιώσουν;

8. Επιπλέον προκύπτει το ερώτημα εάν είναι δυνατόν οι σχεδιαστές να εγκαταλείψουν τους ανθρώπους τους. Ναι, είναι δυνατόν. Στο υψηλό αυτό επίπεδο άσκησης διεθνούς πολιτικής, το θέμα είναι να γίνει η δουλειά.

9. Μήπως ένας «αναβαθμισμένος» και «κυρίαρχος» Ερντογάν, με ένα στράτευμα διχασμένο και αποδεκατισμένο και μια κοινωνία σε εμφύλιο, μπορεί να κάνει αποδεκτές τις αλλαγές γεωπολιτικής (απόσυρση από τη Συρία και αποδοχή της ανάδυσης κουρδικής οντότητας στο συριακό έδαφος), καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο που θα προέκυπτε ύστερα από ένα πραξικόπημα; Μήπως στην Τουρκία ο διεθνής παράγοντας προτιμά να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» ο Ταγίπ Ερντογάν, όπως στην Ελλάδα προτιμά τον Αλέξη Τσίπρα να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» στην οικονομία;

10. Μήπως με την απόσυρση, ή την αλλαγή της τουρκικής πολιτικής στη Συρία, διευκολύνεται και η συνεργασία του Ταγίπ Ερντογάν με τη Ρωσία;

11. Πόσο ενισχυμένος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που ηγείται μιας χώρας σε εμφυλιακή κατάσταση, και ενός στρατεύματος διχασμένου, ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας του δεν εμπιστεύονται η μια την άλλη;

Όλα αυτά δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι πραξικοπηματίες ήταν «γκιουλενιστές» που κινήθηκαν επειδή απειλούνταν η θέση τους στο στρατό.

Αλλά ότι υπήρξε μια ομάδα που δέχθηκε να κάνει ένα πραξικόπημα, χωρίς να γνωρίζει μέχρι που ήταν διατεθειμένοι να τους στηρίξουν οι σχεδιαστές του. Βεβαίως ενδιαφέρονταν για τη σταδιοδρομία τους, βεβαίως ενδιαφέρονταν για την ικανοποίηση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας τους, βεβαίως θα είχαν και τις ιδεολογικές τους απόψεις περί δημοκρατίας, πατρίδας κλπ. Όμως, οι σχεδιαστές του πραξικοπήματος ήθελαν να δείξουν «κίτρινη κάρτα» στον Ερντογάν.

Επιπλέον, στην Τουρκία οι στρατιωτικοί δεν είναι τόσο αφελείς όσο δείχνει το αποτυχημένο πραξικόπημα. Όσοι είναι να ακολουθήσουν στρατιωτική καριέρα επιλέγονται πολύ νωρίς στη διαδικασία της εκπαίδευσής τους, και μπαίνουν σε μια πορεία που, κατά το δυνατόν, τους προετοιμάζει για την άσκηση ηγετικού ρόλου.

Εν κατακλείδι: όπως διαχειρίζεται τα πράγματα ο Τούρκος πρόεδρος κινδυνεύει να δει και «κόκκινη κάρτα». Πρόθυμοι θα βρεθούν στο τουρκικό στράτευμα, με τον τρόπο που διαχειρίζεται τον τουρκικό στρατό ο Ταγίπ Ερντογάν.

http://www.pontos-news.gr

.............................................................

Τι έδωσε ο Ερντογάν και απέφυγε το πραξικόπημα;



Η πλειοψηφία των Ελλήνων αναλυτών εκτιμά ότι ο Ερντογάν εξήλθε ενισχυμένος της απόπειρας πραξικοπήματος αλλά προϊόντος του χρόνου θα γίνει σαφές πως ο Τούρκος πρόεδρος διεσώθη από την παρέμβαση του αρχηγού της 1ης Στρατιάς Ουμίτ Ντουντάρ, που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη. 

Και η παρέμβαση αυτή έγινε αφού επί αρκετό διάστημα ο στρατηγός συνδιαλεγόταν με την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας.

Το πραξικόπημα άρχισε να εκφυλίζεται από τη στιγμή που παρενέβη δημοσίως ο Ντουντάρ και τάχθηκε κατά των πραξικοπηματιών.

Το τι συζήτησε ο Ντουντάρ με τον Τούρκο πρωθυπουργό και, ενδεχομένως, με τον ίδιο τον Ερντογάν παραμένει άγνωστο αλλά η ερμηνεία των εξελίξεων οδηγεί στο συμπέρασμα πως υπήρξε παρασκηνιακή συνεννόηση. 


Ποια ήταν η άλλη πλευρά που συνομιλούσε με τον Ερντογάν με τη διαμεσολάβηση του Τούρκου αρχηγού στρατιάς; 

Κατά την ανάλυση αυτή, οι Αμερικανοί.

Εικάζεται, λοιπόν, ότι οι Αμερικανοί ζήτησαν και πήραν από τον Ερντογάν αυτό που τους ενδιαφέρει την περίοδο αυτή στη Μέση Ανατολή: την αποδοχή δημιουργίας κουρδικής οντότητας εντός των συριακών συνόρων. 

Άνθρωποι που είναι σε θέση να ερμηνεύουν ανάλογα γεγονότα εκτιμούν πως οι εκκαθαρίσεις που γίνονται στον τουρκικό στρατό αποβλέπουν στην εξασθένησή του ώστε να μην μπορέσει να αντιδράσει στη συμφωνία του Ερντογάν.

Ο Τούρκος πρόεδρος απώλεσε την ισχύ που είχε αφού, με την απόπειρα πραξικοπήματος, έλαβε την «κίτρινη κάρτα» του. 

Οι κινήσεις και οι υποσχέσεις του παρακολουθούνται και τα συμφωνημένα θα αρχίσουν να γίνονται απτά το επόμενο διάστημα. 

Στο «παιχνίδι» σίγουρα η Γερμανία, η οποία αρνήθηκε να παράσχει άσυλο σε εκλεγμένο πολιτικό ηγέτη που καταδιώκετο από πραξικοπηματίες αλλά και άλλες χώρες από τις οποίες ο Ερντογάν ζητούσε άσυλο και δεν του το παρείχαν.

Εις επίρρωσιν των παραπάνω αξίζει να επισημανθούν οι επίσημες θέσεις που πήραν Ουάσιγκτον και Βερολίνο κατά την εξέλιξη του πραξικοπήματος. 


Αμφίσημες στην αρχή, όσο το πραξικόπημα βρισκόταν σε εξέλιξη, σαφείς υπέρ του Ερντογάν, μετά τη συμφωνία που –σύμφωνα με την ανάλυση αυτή– επήλθε.

Η Τουρκία είναι πλέον μια βαθιά διχασμένη, και σε επίπεδο κοινωνίας αλλά για πρώτη φορά τόσο έντονα και σε επίπεδο στρατού, χώρα.

Οι εικόνες λιντσαρίσματος Τούρκων στρατιωτών που παρακολουθούμε στους δρόμους και ο εξευτελισμός στελεχών του που παραδόθηκαν γυμνοί, καταγράφονται στο υποσυνείδητο των στρατιωτικών ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για στρατιώτες που υπηρετούσαν τη θητεία τους σε μονάδες που πήραν μέρος στο πραξικόπημα. 


Αν θελήσει να ανακτήσει την αξιοπιστία του ο τουρκικός στρατός θα πρέπει να το κάνει πρώτα στο εσωτερικό του, αποτρέποντας τέτοια συμπεριφορά πολιτικών και πολιτών εναντίον του. 

Με τέτοιες εικόνες, οι εντυπώσεις στο στράτευμα κατά των πραξικοπηματιών μπορεί να αμβλυνθούν.

Η εικόνα και η αποτελεσματικότητα του τουρκικού στρατού αποδομούνται και αυτή είναι μια μόνιμη επιδίωξη δυτικών δυνάμεων –οι πολιτικές ηγεσίες των οποίων έχουν ενοχληθεί από τη συμπεριφορά όχι μόνο του Ερντογάν αλλά της Τουρκίας γενικότερα ως μέλους μιας δυτικής συμμαχίας. 


Η αποδυνάμωση, ως ενός σημείου, της Τουρκίας ευνοεί νέες ισορροπίες στην περιοχή. 

Ο χάρτης στη Μέση Ανατολή αλλάζει και σ΄ αυτήν την αλλαγή υπεισέρχεται και η Κύπρος, δυστυχώς ή ευτυχώς, θα το δούμε αναλόγως της λύσης που θα δοθεί.