Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Οι άνθρωποι επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνο όμως όσο είναι ξεβολεμένοι υπάρχει ελπίδα γι' αυτούς" (Ralph Waldo Emerson). Όσο για τις δικαιολογίες πως δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος "Σχεδιασμός" για να ακολουθήσει κανείς,δεν είναι αυτό το "πρωτεύον"...Ακόμη κι αν υπήρχε, ιδού τι έλεγε ένας Αρχιστράτηγος (Von Moltke) περί τούτου: "Ένα σχέδιο μάχης έχει διάρκεια ζωής όσο τα πρώτα λεπτά της μάχης..." Πράγμα που σημαίνει: Τόσο πριν όσο και μετά το «Σημείο 0 της Σύγκρουσης» είναι θέμα "Ψυχής", Αποφασιστικότητας, προετοιμασίας, ικανότητας προσαρμογής...Όσο όμως οι "βολεμένοι" είναι "απίστευτα πολλοί", "ισχυροί" και "αδίστακτοι" και όσο η Φτωχολογιά είναι ένα τσούρμο "ΔΕΙΛΟΙ", κανένα Φονικό Καθεστώς δεν κινδυνεύει...κι αυτό το "ΞΕΡΟΥΝ"..."

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Ισλαμική Ευρώπη ή Ευρωπαϊκό Ισλάμ;


του Γιώργου Φοίνικα

Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (1992)

ΠΡΟΙΜΙΟ: … [Οι Ηγέτες των χωρών της ΕΕ] …

ΕΜΠΝΕΟΜΕΝΟΙ από την πολιτιστική, τη θρησκευτική και την ανθρωπιστική κληρονομιά της Ευρώπης, από την οποία αναπτύχθηκαν οι παγκόσμιες αξίες των απαράβατων και αναφαίρετων δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και του κράτους δικαίου …

… ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΣ την προσήλωσή τους στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των θεμελιωδών ελευθεριών, καθώς και του κράτους δικαίου …



… ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ βαθύτερες σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των λαών τους και ταυτόχρονα σεβόμενοι την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους …

Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (2000)

… Η Ένωση συμβάλλει στη διαφύλαξη και την ανάπτυξη αυτών των κοινών αξιών, σεβόμενη την πολυμορφία των πολιτισμών και των παραδόσεων των λαών της Ευρώπης καθώς και την εθνική ταυτότητα των κρατών μελών της και την οργάνωση της δημόσιας εξουσίας τους σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο…..

Συνθήκη Λισσαβώνας (2007)

…DRAWING INSPIRATION from the cultural, religious and humanist inheritance of Europe, from which have developed the universal values of the inviolable and inalienable rights of the human person, freedom, democracy, equality and the rule of law,…”» *

* Συνθήκη Λισσαβώνας της ΕΕ (Treaty of Lisbon amending the Treaty on European Union and the Treaty establishing the European Community), 13 Δεκ. 2007, διαθέσιμη στην διεύθυνση http://eur-lex.europa.eu/JOHtml.do?uri=OJ:C:2007:306:SOM:EN:HTML.

Ο προβληματισμός για την Ευρώπη, για την πορεία των λαών της διά μέσου μιας μείζονος διεθνούς κρίσης, δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνει την εξέταση της πορείας του ίδιου εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: την διατήρηση ή την αλλοίωση τηςευρωπαϊκής ταυτότητας και των εξ αυτής απορρεόντων «προνομίων» για τους Ευρωπαίους πολίτες, που ορίστηκαν ως το επίκεντρο του ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Δυστυχώς, η πορεία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στην βάση της «ευρωπαϊκά» αντιληπτής υπερεθνικότητας, κάθε άλλο παρά απέδωσε τα προσδοκώμενα. Ασκήθηκαν μικροπολιτικές και εν μέρει εθνοκεντρικές επιδιώξεις Ευρωπαίων ηγετών και ηγεσιών ομολογουμένως ήσσονος βεληνεκούς και ικανοτήτων, στερούμενων των απαιτούμενων οραματικών στοχεύσεων που απαιτεί η τρέχουσα ιστορική συγκυρία. Έτσι προώθησαν την «διεύρυνση» έναντι της «εμβάθυνσης» και την επικράτηση της «διακυβερνητικής» έναντι της «κοινοτικής» ευρωπαϊκής πορείας ολοκλήρωσης. Αποτέλεσμα αυτών των επιλογών, ήταν το ευρωπαϊκό ολοκληρωτικό εγχείρημα να διολισθήσει και μάλλον να αποπροσανατολιστεί πλήρως, χάνοντας οριστικά το momentum του, αλλά κυρίως τον αυτοσκοπό του.

Χωρίς αμφιβολία, θέματα που αφορούν τον ουσιαστικό σεβασμό των θεσμικών και ευρύτερων νομικών κανόνων, που απορρέουν από το κεκτημένο του Ευρωπαϊκού δικαιϊκού και πολιτικού συστήματος και του καλώς εννοούμενου ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού, αλλά και της θρησκευτικής χριστιανικής του ταυτότητας[1], με έμφαση στην προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, των Δημοκρατικών θεσμών και του Κράτους Δικαίου, θα πρέπει, τώρα κάθε άλλο παρά ποτέ, να τεθούν, ουσιαστικά αυτήν την φορά, στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού δημόσιου προβληματισμού. Είναι ανάγκη όλα τα ανωτέρω να εξεταστούν κατά τον δημόσιο και επιστημονικό διάλογο σε επαρκές βάθος και έκταση ανάλυσης, ώστε να είναι δυνατές οι ουσιαστικές απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα που αφορούν την αποτελεσματική και «βιώσιμη» διαχείριση μαζικών πληθυσμών αλλοδαπών, που προσέρχονται ανεξέλεγκτα πλέον προς την ηπειρωτική ζώνη της ΕΕ, με σκοπό όχι απλά την αναζήτηση ενός φιλόξενου και ανθρωπιστικά ασφαλούς περιβάλλοντος για την συνέχεια της ζωής τους και την εξασφάλιση της ευμάρειας των απογόνων τους, αλλά σε πολλές περιπτώσεις -αποδεδειγμένα πλέον- προκειμένου να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο, «ξενίζοντας» κοινωνικοπολιτισμικά και αλλοιώνοντας μόνιμα και μη ανατάξιμα το προϋφιστάμενο κοινωνικό ευρωπαϊκό υπόβαθρο, επί του οποίου επιδιώκουν να εγκατασταθούν μόνιμα, είτε με νόμιμες διαδικασίες, είτε με παράνομες και απαράδεκτες μεθοδεύσεις.

Όμως, ο βαθμός αποδοχής και σεβασμού εκ μέρους τους της προϋπάρχουσας κοινωνικής και της δικαιϊκής τάξης και κατ’ επέκτασιν του προϋφιστάμενου πολιτισμικού πλαισίου των περιοχών και των κοινωνιών εν δυνάμει φιλοξενίας τους, καθώς και η προθυμία τους (ή μη) να αποδεχθούν και να προσαρμόσουν την μετεγκατάστασή τους με όρους κατ’ ελάχιστον λειτουργικής ενσωμάτωσής τους στην φιλοξενούσα κοινωνία, συνιστά εκ των πραγμάτων κριτήριο μακροπρόθεσμης επιτυχίας της διαχείρισης του μεταναστευτικού φαινομένου, τόσο από τα ίδια τα ευρωπαϊκά κράτη- προορισμούς, όσο και από τους (νόμιμους, αλλά συνήθως παράνομους) μεταναστευτικούς πληθυσμούς ή τα κράτη προέλευσής τους.

Σε κάθε περίπτωση, οι περιπτώσεις διαφαινόμενης αποτυχίας ως προς την λειτουργική ή ουσιαστική ενσωμάτωση τέτοιων πληθυσμών σε χώρες της ΕΕ είναι όλο και λιγώτερο σπάνιες, καθιστώντας πλέον το όλο κλιμακούμενο φαινόμενο απολύτως ανησυχητικό, σε κάθε πτυχή του. Διαπιστώνεται, όλο και συχνότερα, ότι οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί σπανίως μετεγκαθίστανται πλέον με όρους καλοπροαίρετης φιλοξενίας ή αμοιβαία ωφέλιμης συμβίωσης με το ιθαγενές στοιχείο. Απεναντίας επιδιώκουν, αναμενόμενα ίσως, λόγω της εύλογης πολιτισμικής και θρησκευτικής τους ιδιαιτερότητας, κυρίως μάλιστα οι πιο συντηρητικοί θρησκευτικά οπαδοί του Ισλάμ (όχι όλοι οι μουσουλμάνοι αλλά κυρίως αυτοί των οποίων η ισλαμική ταυτότητα είναι το κυρίαρχο στοιχείο της ταυτότητάς τους και της κοινωνικής συνοχής τους, δηλαδή οι οικονομικά και κοινωνικά λιγώτερο ανεπτυγμένοι), το ρόλο του ενεργού «πολιτισμικού ξενιστή με επιτακτικές πολιτικοκοινωνικές διεκδικήσεις» επί των κοινωνιών των χωρών της ΕΕ που ηθελημένα ή αναγκαστικά καλούνται εκ τω πραγμάτων να τους (από)δεχθούν στο έδαφός τους. Φαινόμενο ανησυχητικό και άκρως επικίνδυνο, που συνήθως εξαντλεί τα όρια θεμιτής και αποτελεσματικής διαχειρισιμότητας από τις υφιστάμενες δομές του κράτους φιλοξενίας (σύστημα δημόσιας τάξης – υγείας – πρόνοιας – ασφάλισης – εκπαίδευσης κλπ.) και που σαφώς επιτείνεται και λόγω της προϊούσας οικονομικής κρίσης, η οποία -δυστυχώς- δεν περιορίζεται πλέον σε περιοχές πέραν και μακράν του Ευρωπαϊκού Χώρου.

Η προώθηση μεταναστών από χώρες εκτός της ΕΕ έχει εμφανείς πλέον στοχεύσεις, δηλαδή αποσκοπεί όχι στην ενσωμάτωσή τους στον νέο τόπο μετεγκατάστασής τους μέσω της θεμιτά ελεγχόμενης, βαθμιαίας, συναινετικής και άρα κοινωνικά αποδεκτής αφομοίωσής τους στις προϋφιστάμενες κοινωνικές και πολιτιστικές δομές. Αλλά της (όχι σπάνιας) de facto επιβολής της συλλογικής παρουσίας τους στην τοπική κοινωνία. Αυτή μάλιστα συνοδεύεται και με την έγερση εντατικών κοινωνικών και κυρίως θρησκευτικών διεκδικήσεων. Αυτές συνήθως αντίκεινται στον πολιτισμικό χαρακτήρα της τοπικής κοινωνίας και απορρέουν εκ της βαθμιαία επιβαλλόμενης «επιθετικής» διατήρησης της (κοινωνικής, θρησκευτικής, πολιτισμικής κλπ.) ετερότητάς τους έναντι του γηγενούς «ευρωπαϊκού» κοινωνικού υπόβαθρου.

Επί παραδείγματι, το σχετικά πρόσφατο αίτημα έγερσης τζαμιού ή τζαμιών στην Ελβετία, το οποίο απορρίφθηκε με δημοψήφισμα, ή άλλες πρωτοφανείς περιπτώσεις προσωπικών καταπιέσεων ή διάκρισης ατόμων λόγω της έκφρασης της χριστιανικής τους πίστης σε δημόσιους χώρους, με αφορμή την «ενόχληση» αλλόθρησκων και δη μουσουλμάνων που παραπονέθηκαν σχετικώς(!). Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν η απαγόρευση της αεροπορικής εταιρίας British Airways στην αεροσυνοδό Nadia Eweida να φορά χριστιανικό σταυρό[2], που κατέληξε να απασχολήσει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο μάλιστα και δικαίωσε την προσφεύγουσα αεροσυνοδό, αναγνωρίζοντας ότι υπέστη διάκριση στην εργασία της, κατά παράβαση του Άρθρου 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).[3]Άλλη χαρακτηριστική περίπτωση ήταν αυτή της νορβηγίδας τηλεπαρουσιάστριας Siv Kristin Sællmann, η οποία υποχρεώθηκε να μην εκφωνεί ειδήσεις φορώντας το χριστιανικό σύμβολο του σταυρού, έπειτα από διαμαρτυρίες «οργισμένων»(!) τηλεθεατών του σταθμού της.[4]

Όλα αυτά εγείρουν σημαντικά θέματα για την δημόσια τάξη και ασφάλεια, αλλά και προοιωνίζουν σοβαρά προβλήματα στην κοινωνική συνοχή και λειτουργία των ευρωπαϊκών χωρών, και μάλιστα σε ενεστώτα και όχι σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο.

Ιδιαίτερα προβληματικές είναι οι περιπτώσεις φονταμενταλιστικών μουσουλμανικών μειονοτήτων, σε χώρες της ΕΕ, που χαρακτηρίζονται από την έντονη θρησκευτική τους προσήλωση στο Ισλάμ και στους κανόνες που αυτό επιβάλλει, που θεωρούνται θεϊκής προέλευσης άρα υπέρτεροι έναντι όλων των αστικών ή ποινικών άλλων νόμων του κράτους υποδοχής. Το επίκεντρο του προβλήματος προκύπτει καθ’ όσον η συγκεκριμένη θρησκευτική ταυτότητα δεν περιορίζεται μόνον στο να παρέχει θρησκευτικού χαρακτήρα κανόνες, αλλά αποτελεί κατεξοχήν και σύστημα δικαίου και μάλιστα θεόπνευστου(!), με αυτοτελείς νομικούς κανόνες, και μάλιστα εξαιρετικά αυστηρούς και απαρέγκλιτους ως προς την εφαρμογή τους.

Οι εν λόγω θρησκευτικοί κανόνες σε όχι λίγες περιπτώσεις έρχονται σε εγγενή αντίφαση με το κανονιστικό πλαίσιο, που αποτελεί το Ευρωπαϊκό κεκτημένο αλλά και το εσωτερικό δίκαιο των κρατών-μελών της ΕΕ, δεδομένο που συνιστά τον σημαντικώτερο αποτρεπτικό παράγοντα ουσιαστικής ενσωμάτωσης των πληθυσμών αυτών στην Ευρωπαϊκή κοινωνική και νομική λειτουργία. Για παράδειγμα, ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (30/3/2010)[5]αναγνωρίζει μία σειρά προσωπικών, αστικών, πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών και μόνιμων κατοίκων της ΕΕ, τα περισσότερα των οποίων έρχονται σε πλήρη αντίθεση και αντίφαση με τις δογματικές επιταγές των κανόνων του φονταμενταλιστικού Ισλάμ, όπως η θεμελιώδης διάκριση μεταξύ των πιστών του Ισλάμ και των λοιπών απίστων, αλλά, ακόμη και μεταξύ των πιστών, η προνομιακή διάκριση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται για τους άντρες έναντι των γυναικών μουσουλμάνων.

Με απλά λόγια, η φονταμενταλιστική διάσταση του Ισλάμ, που καλύπτει όλο και πιό σημαντικό μέρος των μουσουλμάνων της Ευρώπης, και Ευρώπη[6], όπως την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα ως ο ενιαίος Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, αλλά κυρίως όπως την οραματίστηκαν οι πατέρες της, αλλά και οι πολίτες της[7], απλά δεν μπορούν να συναρτηθούν, ούτε κατ’ ελάχιστον.

Είναι μια διαπίστωση που μπορεί μεν να ακούγεται αντίθετη προς τα political correct στερεότυπα της εποχής μας, αλλά δεν παύει να συνιστά την αδυσώπητη πραγματικότητα. Έως σήμερα, η ανωτέρω διαπίστωση επισημαίνεται από λίγους main stream ρεαλιστές, αλλά και από πολύ περισσότερους ακραίους, και για λόγους που αφορούν κυρίως ιδεολογικά ακραία (και ως τέτοια σαφώς καταδικαστέα) και μισαλλόδοξα κίνητρα. Aλλά λόγω συλλογικού στρουθοκαμηλισμού, φαίνεται ότι δεν απασχολεί -ακόμη- σοβαρά τον ευρύτερο ευρωπαϊκό δημόσιο και εν πολλοίς και τον επιστημονικό διάλογο. Όποια δε απόπειρα η ανωτέρω θέση να τεθεί δημοσίως, συνήθως προκαλεί την κατάταξη του φορέα της μάλλον στις τάξεις των δεύτερων, δηλαδή των ακραίων, παρά στους κύκλους των πρώτων, δηλαδή των ρεαλιστών.

Το όλο θέμα χαρακτηρίζεται από μια διπλά αδιέξοδη προοπτική, η οποία εγκλωβίζει και δυσχεραίνει πολλαπλώς κάθε καλοπροαίρετη εκδοχή, από κάθε πλευρά, καθώς η εφαρμογή της Σαρία, όσο και της Ευρωπαϊκής/εθνικής δημόσιας νομικής τάξης, είναι ταυτόχρονα και εκατέρωθεν κριτήριο conditio sine qua non για κάθε πλευρά. Ένα καθαρά «loose-loose» scenario για κάθε πλευρά. Το δίλημμα είναι και εδώ πρόδηλο: Σαρία και προστασία των στενά εννοούμενων μειονοτικών δικαιωμάτων vs του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και διάδοσης /εμπέδωσης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και δημοκρατικών θεσμών, γενικώς, σε ολόκληρο τον Ευρωπαϊκό χώρο, και άρα και στον χώρο της συγκεκριμένης μειονότητας.

Προφανέστατα, ο πολιτικός και ουσιαστικός συγκερασμός των προβλέψεων του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, με την μειονοτική οπτική της διαφύλαξη των ιδιαιτεροτήτων της μειονότητας, έστω και εις βάρος της δημοκρατικά εννοούμενης πολιτικής ισότητας και νομικής εξίσωσης των πολιτών του κράτους, συνιστά το μείζον νομοτεχνικό πρόβλημα. Και αυτό διότι, όπως είναι φυσικό, η όποια προτεινόμενη λύση θα πρέπει να συνάδει και αν απηχεί πλήρως τις σχετικές πρόνοιες που απορρέουν από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Γενικά, το ευρωπαϊκό κεκτημένο δείχνει να εξασφαλίζει μεν την προνομία μέγιστης δυνατής προστασίας ατομικών και ευρύτερων ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ευρωπαίου πολίτη έναντι των περισσότερων υπολοίπων του λοιπού κόσμου, αλλά την ίδια στιγμή, δείχνει να είναι και θύμα της επιτυχίας του. Φαίνεται να καθίσταται το «τραγικό» υπαίτιο που προσελκύει μεταναστευτικούς πληθυσμούς από ολόκληρο τον κόσμο, καθιστώντας τον Ευρωπαϊκό χώρο μια Γη της Επαγγελίας, ελκυστική να προσφέρει το εναλλακτικό Ευρωπαϊκό έκδοχο του Αμερικανικού Ονείρου του 21ου αιώνα, για τους πληθυσμούς που είτε λόγω αποικιοκρατικής προέλευσης, είτε λόγω γεωγραφικής εγγύτητας, είτε κυρίως λόγω της λιγώτερο αυστηρής πολιτικής φύλαξης συνόρων της ΕΕ, βλέπουν ευκολώτερη και άρα σωτήρια, την μετανάστευσή τους σε όποια χώρα της ΕΕ είναι ευκαιριακά προσφορώτερη η αρχική είσοδος του σε αυτήν. Οι συνεχείς παλινωδίες των ηγετών της ΕΕ σε σχέση με τις λιγώτερο «σφριγηλές» πολιτικές μεταναστευτικής νομιμοποίησης – ενσωμάτωσης αλλοδαπών σε χώρες μέλη της ΕΕ, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες χαλαρές πολιτικές ασύλου, σε αλλοδαπούς που, βασίμως ή μη, καταθέτουν σχετική αίτηση στο κράτος εισόδου (βλέπε την εξέλιξη του θεσμού των ρυθμίσεων του Δουβλίνο «ΙΙ» και «ΙΙΙ»), καθιστούν το όλο πεδίο εξαιρετικά προβληματικό, έως μεσο-μακρο- πρόθεσμα ανησυχητικό. Σημειώνεται ότι, χωρίς αμφιβολία, το σχετικό πλαίσιο νομιμοποίησης (μερικής ή μη) εξασφαλίζεται θεμιτά (είτε λιγώτερο θεμιτά), εντός της ΕΕ αρκετά ευκολώτερα από άλλες χώρες – «θελκτικούς» προορισμούς των λαθρομεταναστευτικών ροών παγκοσμίως (βλέπε ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Ιαπωνία κλπ.). Εξ άλλου, λόγω θεσμικών και άλλων ανθρωπιστικών ιδιαιτεροτήτων που συνδέονται με κοινωνικές ευαισθησίες και ευμενέστερες νομικές πρόνοιες εντός του χώρου της ΕΕ (ελέω κυρίως του …Ευρωπαϊκού κεκτημένου), εξ ίσου ευκολώερα διασφαλίζεται το …πολυπόθητο καθεστώς «προστατευόμενου ατόμου» και / ή «πρόσφυγα» για πολλούς εκ των παράνομα εισερχομένων στα σύνορα χωρών της ΕΕ, προκειμένου να αιτηθούν (αρχικά) και κατόπιν να αποκτήσουν (τελικά) το συναφές καθεστώς προστασίας, που τους εξασφαλίζει μια σειρά προνομίων διαμονής, εργασίας και κοινωνικής μέριμνας, που τις περισσότερες φορές ακόμη και για τις χώρες τους θα ήταν αδιανόητη πολυτέλεια.

Η πολιτική πάντως βούληση των ηγεσιών των κρατών της ΕΕ, τουλάχιστον όπως αποτυπώνεται στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου 2013, αν και επέστησαν την προσοχή της Ευρώπης στην ανάγκη κοινής εμπέδωσης των επιμέρους αξόνων της ΚΠΑΑ, δεν συνόδευσαν αυτήν με ρητές αναφορές στις νέες απειλές ασφάλειας της ΕΕ και των επιμέρους χωρών της, με αποτέλεσμα το όλο ευρωπαϊκό εγχείρημα για μια κοινή δυναμική ανάπτυξης της ΚΠΑΑ να μην έχει την απαιτούμενη εστίαση για να είναι αρκούντως αποτελεσματική και οραματικά αληθινά ευρωπαϊκή. Η απαιτούμενη προϋπόθεση ανάληψης ουσιαστικών δράσεων για την αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων θα ήταν η αναγόρευσή τους από «προκλήσεις» σε «απειλές» ασφάλειας, βήμα που ακόμη οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών χωρών, είτε απειλούνται άμεσα είτε έμμεσα από το εν τη Ευρώπη φονταμενταλιστικό Ισλάμ[8], δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένες, λόγω κυρίως πολιτικού κόστους, ιδεολογικών και πολιτικοκοινωνικών στερεοτύπων ή επιμέρους συμφερόντων, να πάρουν στο προσεχές μέλλον.

Το ερώτημα πάντως που γεννάται είναι το εξής:

Είναι δυνατόν το ευρωπαϊκό κεκτημένο να καταστεί και «θύμα» της ίδιας της επιτυχίας του; Είναι δυνατόν να διασφαλιστεί επαρκώς ότι η συνεχής αυτή αλλοίωση της δημογραφικής κατανομής του ευρωπαϊκού πληθυσμού, με άτομα ή πληθυσμούς που εμφορούνται από στοιχεία και χαρακτηριστικά όλο και περισσότερο από πολιτισμικά αλλότρια και ενίοτε κοινωνικώς ασύμβατα με την καθεστηκυία Ευρωπαϊκή ταυτότητα, δεν θα οδηγήσει, στο ορατό μάλλον, στην δραματική και εκφυλιστική αλλοίωσή της, ωθώντας την μάλιστα σε ρυθμούς οπισθοδρομικής μετεξέλιξης, η οποία θα οδηγήσει μοιραία και στην επακόλουθη απεμπόληση του συναφούς ευρωπαϊκού κεκτημένου; Ειδικά δε στην περίπτωση των πιό ακραίων οπαδών του Ισλάμ, μιας κοινωνικής ομάδας με κοινωνικές και πολιτισμικές αξίες και κώδικες κοινωνικής και ατομικής συμπεριφοράς που, όταν ακολουθούνται δογματικά αυστηρά και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα, όχι απλώς απέχουν αλλά ουσιαστικά αντίκεινται σε αυτούς της υφιστάμενης Ευρωπαϊκής ταυτότητας. Με άλλα λόγια, είναι πλέον ώριμες οι συνθήκες να αναρωτηθούμε σοβαρά σχετικά με το ποιό σύστημα μεταξύ του Ισλαμικού και του Ευρωπαϊκού θα επηρεάσει και ίσως και θα απορροφήσει πολιτισμικά και πολιτικά το άλλο, κατά την ήδη εξελισσόμενη αλληλεπίδρασή τους στον μείζονα Ευρωπαϊκό χώρο. Το προδιαγραφόμενο μέλλον θα είναι ένα Ευρωπαϊκό Ισλάμ ή μια Ισλαμική Ευρώπη; Η Ιστορία θα δώσει, πιο σύντομα απ’ ό,τι πιστεύουν οι διάφοροι «πολιτικώς ορθοί» αναλυτές, την απάντηση, προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση.

[1] Βλέπε τις σχετικές απόψεις του Δημητρίου Τσάτσου, για το θέμα.

[2] http://www.bbc.co.uk/news/uk-england-london-21025710.

[3] Case of Eweida and others v. UK, Judgement, 15 Jan 013 (Final 27-5-2013), ECHR, διαθέσιμηστηδνσηhttp://hudoc.echr.coe.int/sites/eng/pages/search.aspx?i=001-115881#{«itemid»:[«001-115881»]}.

[4] http://www.bbc.co.uk/news/blogs-news-from-elsewhere-24821518.

[5] http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:C:2010:083:0389:0403:EL:PDF

[6] Ο συγκριτικός συγκερασμός των δύο αυτών εννοιών, κάθε άλλο παρά αδόκιμος είναι, καθ’ότι εν προκειμένω το Ισλάμ εννοείται ως πολιτικοκοινωνικό σύστημα και κατ’ εξοχήν πρωτίστως ως σύστημα δικαίου, και δευτερευόντως ως θρησκευτικό Δόγμα, και ως τέτοιο αντιστοιχείται με την Ευρώπη, ως Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας Δικαιοσύνης (ΧΑΕΔ), ένας χώρος με κοινές αξίες και αρχές που διέπουν τις σύγχρονες δημοκρατίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

[7] Βλέπε ειδικώτερα τις προβλέψεις περί της Ιθαγένειας της ΕΕ, η οποία προσδιορίζει την ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη, δια της οποίας οι πολίτες κρατών μελών της ΕΕ απολαμβάνουν συγκεκριμένα επιπλέον δικαιώματα εντός και εκτός του Χώρου της ΕΕ (δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής σε ολόκληρη την επικράτεια της ΕΕ, καθώς και της διπλωματικής και προξενικής προστασίας εκτός της Ένωσης από οποιοδήποτε κράτος μέλος).

[8] Δες ενδεικτικά «Σχεδόν 2.000 νέοι Ευρωπαίοι έχουν στρατολογηθεί από οργανώσεις της αλ Κάιντα στη Συρία. Ανησυχητικά στοιχεία από τους υπουργούς Εσωτερικών της Γαλλίας και του Βελγίου. Πόσοι νέοι έχουν φύγει από την Ευρώπη για να πολεμήσουν στη Συρία», Δημοσίευση σε Blog«Ινφογνώμων Πολιτικά», 6/12/13, στη δνση http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/12/2000.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+InfognomonPolitics+(InfognomonPolitics)

http://neapolitiki.gr/