Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Ο καίριος παρασκηνιακός/διπλωματικός ρόλος του Καποδίστρια στην επανάσταση του '21 (δια οπτικής του "φιλομέτερνιχ Κίσινγκερ")



Η δεύτερη προϋπόθεση του Εικοσιένα

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

Ο ψύχραιμος στρατηγικός σχεδιασμός, εντός του οποίου πρέπει να εντάσσεται και να σχηματοποιείται η γενναιότητα, η επαναστατική ορμή και η ενθουσιώδης φιλοπατρία, αποτελεί το πρώτο μήνυμα της Ελληνικής Επανάστασης προς τους σημερινούς Έλληνες. 

Το δεύτερο μήνυμα είναι ότι, οποιαδήποτε εθνική προσπάθεια δεν θα ευοδωθεί, εάν δεν υποστηρίζεται από διεθνή διπλωματική δράση και επηρεασμό των παγκόσμιων κέντρων αποφάσεων. 

Στην περίπτωση της Ελληνικής Επανάστασης, αν την στρατηγική σκέψη ενσάρκωσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, την διπλωματική εξόρμηση υλοποίησε ο Ιωάννης Καποδίστριας, σε στενή και συνεχή μάλιστα επαφή και συντονισμό με τον αρχιστράτηγο της Επανάστασης.
Οι περισσότεροι σύγχρονοι Έλληνες γνωρίζουν τον Καποδίστρια ως πρώτο Κυβερνήτη του Ελληνικού κράτους, την περίοδο 1827-1831. Αλλά προηγουμένως ο Καποδίστριας είχε προσφέρει στην υπόθεση της Επανάστασης τουλάχιστον ίσης αξίας υπηρεσίες. 

Ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσσικής Αυτοκρατορίας και εκπρόσωπος του Τσάρου στα διαδοχικά συνέδρια της Ιεράς Συμμαχίας που ακολούθησαν την πτώση του Ναπολέοντος το 1814, προώθησε μία φιλελεύθερη γραμμή γιά την ανασυγκρότηση της Ευρώπης. Γι’ αυτό ήρθε σε αντίθεση με τον Αυστριακό καγκελλάριο Μέττερνιχ, που επεδίωκε την επιστροφή της Ευρώπης στον φεουδαλικό Μεσαίωνα. 

Ο Καποδίστριας, μέσω της φιλελεύθερης πολιτικής του, στην οποία είχε σύρει τον ίδιο τον Τσάρο, αποσκοπούσε στην δημιουργία πλαισίου ευνοϊκού γιά την προώθηση της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, που ήταν το μοναδικό θέμα που τον απασχολούσε (κάτι που ουδέποτε απέκρυψε από τον Ρώσσο ηγεμόνα, με τον οποίο είχε μια ειλικρινή σχέση).

Όταν εξερράγη η Ελληνική Επανάσταση, η Ιερά Συμμαχία συνεδρίαζε στο Τροπάου με αντικείμενο την έκρηξη, στο Πεδεμόντιο, την Νεάπολη και την Ισπανία, επαναστατικών κινημάτων κοινωνικού χαρακτήρα (οι λεγόμενοι «Καρμπονάροι»). 

Ο Μέττερνιχ ζήτησε αμέσως να συμπεριληφθεί η Ελληνική Επανάσταση στον κατάλογο και να αποσταλούν ευρωπαϊκά στρατεύματα γιά να κατασταλεί βίαια. Ο Καποδίστριας αντέδρασε, με το επιχείρημα ότι η Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν εγχείρημα κοινωνικής ανατροπής αλλά εθνικής χειραφέτησης ενός πανάρχαιου ευρωπαϊκού έθνους από έναν ωμό ασιάτη δυνάστη. 

Τελικώς ο Καποδίστριας υπερίσχυσε, και στην απόφαση του συνεδρίου, που εξεδόθη στις 12 Μαϊου 1821, καταδικάζονταν τα διάφορα επαναστατικά κινήματα αλλά σε αυτά δεν συμπεριλαμβανόταν η Ελληνική Επανάσταση.

Όταν, το 1822, ο Τσάρος αντιμετώπισε στάση στην φρουρά του (το Σύνταγμα Συμεωνόφσκυ) και επηρεασμένος από τον Μέττερνιχ στράφηκε σε πιό συντηρητική κατεύθυνση, ο Καποδίστριας έλαβε «άδεια αορίστου χρόνου» και εγκαστάθηκε στην Γενεύη της Ελβετίας. 

Εκεί, με χρηματοδότηση του φίλου του τραπεζίτη Εϋνάρδου, ίδρυσε το Φιλελληνικό Κομιτάτο και συντόνισε το παγκόσμιο φιλελληνικό κίνημα, που προσέφερε εθελοντές, εφόδια, ηθική στήριξη και πρακτική αρωγή στην Ελληνική Επανάσταση, ενώ ταυτόχρονα επηρέασε καταλυτικά τον τύπο και την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Είναι χαρακτηριστικό το μένος με το οποίο αντιμετωπίζει, στην διδακτορική του διατριβή, τον Καποδίστρια ο Χένρυ Κίσσενγκερ [ελληνική μετάφραση από τον Δ. Μιχαλόπουλο, Ένας αποκατεστημένος κόσμος, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2003 ]. 

Ο Κίσσινγκερ, πλήρως ταυτισμένος με το είδωλό του, τον υπερσυντηρητικό καγκελλάριο Μέττερνιχ, θεωρεί τον Καποδίστρια ανατρεπτικό παράγοντα της παγκόσμιας τάξης που προσπαθούσε να εγκαθιδρύσει ο Μέττερνιχ. 

Ο Μέττερνιχ, γράφει ο Κίσσινγκερ, θεωρούσε την Ελληνική Επανάσταση προϊόν της μυστικής Φιλικής Εταιρείας και της προσέδιδε προθέσεις κοινωνικής ανατροπής και διατάραξης της διεθνούς νομιμότητος, καθώς και πρότυπο εθνικών χειραφετήσεων. 

Ο Καποδίστριας αντέτασσε το επιχείρημα της νόμιμης άμυνας των Ελλήνων έναντι της τουρκικής βίας, σφαγών, εξανδραποδισμών. Προέβαλε το επιχείρημα ότι η Ευρώπη θα καταρρεύσει ηθικά και θα εξομοιωθεί με τους Τούρκους εάν δεν στηρίξει τους Έλληνες στον αγώνα τους.

Ο Μέττερνιχ, συμπεραίνει ο Κίσινγκερ, χρησιμοποίησε τις ανασφάλειες του Τσάρου γιά να τον σύρει με το μέρος του, αλλά ο Καποδίστριας έσυρε με το μέρος της Επανάστασης την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Έτσι, επισημαίνει ο Κίσσινγκερ, ενώ τα στρατεύματα του Ιμπραήμ μεταφέρθηκαν στα μεσσηνιακά ύδατα με αυστριακά πλοία, γαλλικά, αγγλικά και ρωσσικά ήταν τα πλοία που βύισαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. 

Ο Κίσσιγκερ είναι όμως, αντικειμενικός: «Ο Καποδίστριας», γράφει, «όλος πόθο να υλοποιήσει το ιδεώδες του, που ήταν η ελληνική ανεξαρτησία, μυστικά υπέθαλψε την ελπίδα ρωσσικής υποστήριξης στον Υψηλάντη. Η ανεπιτυχής εξέγερση στην Μολδοβλαχία έδωσε το σήμα στον Μοριά να επαναστατήσει. 

Σε λιγώτερο από τρεις μήνες οι Τούρκοι είχαν εκδιωχθεί από την χερσόνησο και το Ανατολικό Ζήτημα έγινε το κεντρικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής διπλωματίας».

*Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.


σχετικά:

Η Χαοτική Δυναμική τού 1821 (τα "πολεμικά και γεωπολιτικά επιτεύγματα" του 1821 είναι "λογικά παράδοξα"...και όμως συνέβησαν!Και επηρέασαν γεωπολιτικά όλον τον πλανήτη κι επί μακρόν...πχ 120 χρόνια μετά:αν μπόρεσε η "μικρή" Ελλάδα να απελευθερωθεί, τότε μπορεί και η "μεγάλη" Ινδία)

Κι εκείνους τους τσαντισμένους ραγιάδες που πρώτοι έριξαν το '21 με τα καριοφίλια - χωρίς την "έγκριση των προεστών" - "χρήσιμους ηλίθιους" τους βαφτίσανε σίγουρα (για να μην τους μιμηθεί άλλος)...τα βόλια τους πάντως μάλλον έπιασαν τόπο...

Η δολοφονία Καποδίστρια διατάχτηκε από Άγγλους και Γάλλους...200 χρόνια μετά, τα "σχετικά Βρετανικά αρχεία" παραμένουν απόρρητα...σαφές το μήνυμα προς τους "μελλοντικούς έλληνες πολιτικούς"...ΠΡΟΣΕΞΤΕ, να είστε καλά παιδιά μην πάθετε τα ίδια"...

Μια επανάσταση ποντάρει πάντα στο ότι η "επίμονη διάρκεια" θα κατορθώσει να αναδιατάξει καίρια όσο το δυνατόν περισσότερες "γεωστρατηγικές σταθερές" (εντός και εκτός χώρας) ώστε στο τέλος να προκύψει ένα "Ναυαρίνο"...