«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 02/09/10


Οι ηχηρά απόντες Εθνικοί Ευεργέτες…


Χορηγός Τριήρους : η Ύπατη Τιμή

Κάποτε, στην Αρχαία Αθήνα, άκμαζε μέρα τη μέρα ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που φιλοδόξησε να θεωρηθεί ως ο πρόγονος του Καπιταλισμού.
Βασική ομοιότητα - στη βάση όλων των υπολοίπων τουλάχιστον - ήταν η αναζήτηση του ιερού Δισκοπότηρου της ….Ύλης.
Τουτέστιν, του εμπορικού κέρδους, τα κοινωνικά αξιώματα, η αναγνώριση.
Είχε όμως και κάποιες σημαντικές διαφορές με το σήμερα.
Τότε, παρ’ ότι έχτιζαν περιουσίες οι Ισχυροί της Εποχής, ήξεραν να κρατούν και το Κράτος ισχυρό. Το Κράτος που τους έθρεφε άλλωστε ως άλλη Χήνα με τα Χρυσά αυγά.
Με τις «Συμβάσεις Προμηθειών και Δημοσίων Έργων» της εποχής ας πούμε. Ή με τις «προνομιακές παραχωρήσεις Γαιών» (Παλαιών – Μητροπολιτικών - και Νέων - Αποικιακών).
Γνώριζαν λοιπόν οι «Προύχοντες» της Εποχής του Περικλή και πέριξ αυτής πως για να συνεχίσει το Κράτος να τους «στηρίζει» θα έπρεπε κι αυτοί να λάβουν σοβαρές μέριμνες για την ενίσχυσή του.
Την ενίσχυση των στοιχείων που το συνέθεταν.
Την Στρατιωτική του Δύναμη, τις Πολιτειακές του δομές, την Κοινωνική του Υπόσταση, την Τέχνη και τα Γράμματα, ακόμη ακόμη και  την Ψυχαγωγία του Λαού.
Ο θεσμός της Χορηγίας θεωρούνταν εκ των ων ουκ άνευ τότε.
Από τον αξιωματικό, τον Ιππέα και τον Βαρύ πεζικάριο που όφειλε να χρηματοδοτήσει ο ίδιος τον ακριβό εξοπλισμό του μέχρι τον Υπερ-χορηγό που χρηματοδοτούσε την κατασκευή και συντήρηση μιας ή περισσότερων πολεμικών πλοίων.
Και από τον χορηγό μιας παράστασης μέχρι τον Μαικήνα των Φιλοσόφων.
Ήταν σαφή τα πράγματα τότε. Και οι «προύχοντες» το καταλάβαιναν τούτο το status, το αποδέχονταν και το συντηρούσαν.
Όταν αυτό κατέρρευσε, κατέρρευσε και η Αρχαία Ελληνική Πόλη της Αθήνας. Όταν δε, οι «Προύχοντες» μιας άλλης εποχής, αυτής των Αλεξανδρινών Επιγόνων αποφάσισαν να αποσύρουν την υποστήριξή τους στο Μακεδονικό κράτος και να λειτουργήσουν ως γέφυρα εισόδου των Ρωμαίων τοποτηρητών/εισβολέων, κατέρρευσε οριστικά και κάθε ίχνος Ελληνικού κράτους.


Μάτζικερτ : Η προδοσία των Πατρικίων

Κάνοντας ένα άλμα – προβολή στο μέλλον, παρόμοια στάση βλέπουμε και από τους «Προύχοντες/Πατρίκιους» της Βυζαντινής περιόδου.
Μια δε, από τις χειρότερες σελίδες τους ήταν όταν γύρισαν την πλάτη στον Ρωμανό Δ’ τον Διογένη.
Ενώ αυτός διέβλεπε τον κίνδυνο των Σελτζούκων και προσπαθούσε να χτίσει ταχύτατα έναν πανίσχυρο Βυζαντινό στρατό για να τους αναχαιτίσει, οι Πατρίκιοι αντί να τον ενισχύουν, τον σαμποτάριζαν.
Με αποτέλεσμα την Μεγάλη Τραγωδία του Μάτζικερτ το 1074 που έβαλε μόνιμα τους Τούρκους στα Βυζαντινά εδάφη της Μικράς Ασίας και σηματοδότησε την ίδια την κατάρρευση του Βυζαντίου.
Η ίδια εθνοπροδοτική στάση των «εχόντων» συνεχίστηκε και κατά την Τουρκική κατοχή.
Όχι μόνο δεν στήριξαν τις απανωτές επαναστατικές απόπειρες του  σκλαβωμένου Ελληνισμού αλλά πολλάκις τις «έπληξαν» τασσόμενοι είτε ενεργά είτε παθητικά με το μέρος του Τουρκικού καθεστώτος.
Είχαν βλέπεις – κατά την προσφιλή τους έκφραση – να χάσουν πάρα πολλά. Ενώ αντίθετα, είχαν τόσα να κερδίσουν όσο κάθονταν ήσυχοι αποδεχόμενοι (ως ίσοι Μπέηδες) το Καθεστώς του Σουλτάνου.
Αν όχι Κλεφτουριά και ελληνικά ένοπλα σώματα, θα μπορούσαν, τουλάχιστον, να έχουν χτίσει σχολεία. Πάρα πολλά σχολεία.
Όπως το έκανε ολομόναχος ο Κοσμάς ο Αιτωλός πολύ αργότερα.
Επέλεξαν να μην το κάνουν.




Ο Κοτζαμπασισμός της Ελληνικής πολιτικής

Ακόμη και στην επανάσταση του ’21 έφερναν διαρκώς προβλήματα.
Χρειάστηκε να τους φέρουν προ τετελεσμένων γεγονότων μερικοί ξεροκέφαλοι οπλαρχηγοί για να πάρουν – κάποιοι λίγοι από αυτούς – απόφαση να στηρίξουν οικονομικά τον Αγώνα.
Αλλά δυστυχώς, από τον δεύτερο χρόνο κιόλας της Επανάστασης προκάλεσαν και στήριξαν το διχασμό.
Για να φτάσουν με την έλευση του Καποδίστρια να διεκδικούν από το πάμφτωχο Ελληνικό κράτος υπέρογκες αποζημιώσεις ιδιωτικών πολεμικών δαπανών και δη εκατονταπλάσιες από αυτές που όντως είχαν κάνει.
Ανερυθρίαστα, αντί να στηρίξουν το Ελληνικό κράτος όταν έκανε τα πρώτα του βήματα να ορθοποδήσει κι ενώ ακόμη πολεμούσε, αυτοί σήκωναν «αντάρτικο» και έκαιγαν την μοναδική ατμοκίνητη φρεγάτα μας μαζί και με άλλα πολύτιμα ελληνικά πλοία μέσα στο ναύσταθμο.
Χωρίς ίχνος ντροπής εμπόδιζαν το Ελληνικό κράτος να διανείμει την Εθνική Γη (τα απελευθερωμένα πρώην Τουρκικά εδάφη) στους ξεκληρισμένους ακτήμονες αγωνιστές και στον πάμφτωχο λαό – ως όφειλε - επειδή επεδίωκαν να την «εξαγοράζουν» επί πινακίου φακής κομμάτι κομμάτι αυτοί οι «εκλεκτοί ολίγοι». (Πράγμα που όντως κι έγινε εντέλει, διαιωνίζοντας τα εγκληματικά τσιφλίκια και μετατρέποντας την μεγάλη μάζα του λαού σε δουλοπάροικους κολλήγους).
Δήθεν «Μεγάλοι Άνδρες» που ξεκίνησαν από δήθεν εθνικοί ευεργέτες για να καταλήξουν πριν καλά καλά λήξει η Επανάσταση παράσιτα του Ελληνικού κράτους.
Για να φτάσουν ακόμη και στο φόνο του Κυβερνήτη Καποδίστρια όταν επιχείρησε να επιμείνει στον εξορθολογισμό των Πολιτειακών και κοινωνικοοικονομικών νοσηρών δρώμενων της εποχής πλήττοντας αυτά ακριβώς τα «άνομα συμφέροντα» των «Ολίγων Κοτζαμπάσηδων».
Αυτοί οι ίδιοι αργότερα είναι που σε αγαστή σύμπραξη με τους «πολιτικούς παραστάτες» τους έδιωξαν από την Εθνική Βουλή τους Έλληνες Αξιωματικούς για να μην λειτουργούν ως ισχυρό πολιτικό λαϊκό αντίβαρο στα άνομα σχέδιά τους.
Η ιστορία των Εθνικών Ευεργετών είναι μια τεράστια ιστορία γεμάτη με μελανές σελίδες και με λίγους αστερίσκους Μεγαλείου που και που.
Λίγα κτίρια μεγαλοπρεπή να θυμίζουν κάποιες μικρές φωτεινές εξαιρέσεις Εθνικών Ανδρών που είχαν το θάρρος να κάνουν την Ηθική Εθνική Υπέρβαση.
Που συνειδητοποίησαν πως δεν είναι ηθικά θεμιτό να χτίζεις μόνον περιουσίες εις βάρος ενός λαού κι ενός κράτους, αλλά πρέπει να επιστρέφεις κιόλας ένα μέρος αυτών των κερδών σε τούτο το κράτος και το λαό.

 Η περίπτωση Μποδοσάκη

Ουσιαστικά αναζητούμε αυτά τα μικρά περιστατικά που κάνουν τη διαφορά και σε κάνουν να ελπίζεις πως θα υπάρχει αύριο γι’ αυτή τη χώρα - εφόσον το αύριο ενός ισχυρού Κράτους στηρίζεται εν πολλοίς σε αυτήν ακριβώς την κάστα των «Οικονομικά ισχυρών».
Εάν αυτοί θέλουν, μπορούν να κάνουν πολλά για την ανάπτυξη ενός Έθνους/κράτους. Και κυρίως του Στρατεύματός του.
Ή αντίθετα, να συμβάλλουν – με πράξεις ή παραλείψεις – στο να παραμείνουν τα πάντα στην πιο απόλυτη και θανάσιμη στασιμότητα….Κοινωνική, οικονομική, πολιτική, εκπαιδευτική, αμυντική…

Διαβάζουμε στο βιβλίο «Πρόσωπα της Οικονομίας» του κου Ν. Οικονόμου, εκδ. Λιβάνη, σ. 53

“…Τον Οκτώβριο του 1976 ο συγγραφέας είχε ραντεβού με τον τότε Υπουργό Συντονισμού Παναγή Παπαληγούρα. Όσο περίμενε, μέσα στο γραφείο του Υπουργού καυγάδιζαν ο Υπουργός με τον Μποδοσάκη. Η αιτία ήταν πως το Υπουργείο αναγνώριζε επιδότηση 14 εκ δρχ αντί των 18 που διεκδικούσε ο ενδιαφερόμενος…είχαν διαφορά “4 εκατομμύρια δρχ”

…Πάνω στον καυγά, μπαίνει στο γραφείο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ και λέει αναστατωμένος : Παναγή, πρέπει να δώσεις αμέσως εντολή στον υπουργό Οικονομικών» - τον Ευάγγελο Δεβλέτογλου – «να στείλει παρευθύς επιταγή στα ναυπηγεία της Βρέμης για να πάρουμε τη φρεγάτα του ναυτικού μας. Τηλεφώνησα στον Δεβλέτογλου, αλλά μου είπε ότι ο προϋπολογισμός του υπουργείου μου έχει εξαντληθεί και αρνείται να στείλει την επιταγή».
Όλα αυτά ο Αβέρωφ τα έλεγε με άγχος και αγωνία και ο Μποδοσάκης που τον άκουγε εντυπωσιασμένος, βγάζει ξαφνικά από τη μέσα τσέπη του σακακιού του ένα μπλοκ επιταγών, υπογράφει μια και τη δίνει του Παπαληγούρα λέγοντας:
«…Παναγή, ξέχασε τα λεφτά που μου χρωστάς. Δεν τα θέλω. Αφού η αγορά της φρεγάτας είναι για την Ελλάδα, πάρε την επιταγή και δώσ’ τη στον Αβέρωφ».

…Η επιταγή που υπέγραψε ο Μποδοσάκης ήταν για 174 εκατομμύρια δραχμές. Η γραμματέας του δύο φορές έφερε καταπραϋντικά χάπια στον νευρώδη υπουργό : μια κατά τη διάρκεια του καυγά για τα 14 εκατομμύρια της επιδότησης και μια μετά, για να τον ισορροπήσει από το σοκ της επιταγής των 174 εκατομμυρίων δραχμών. Ο Παπαληγούρας και ο Αβέρωφ ασπάσθηκαν πολλές φορές τον Μποδοσάκη, ευχαριστώντας τον…”

Αναμφίβολα και ο κύριος Μποδοσάκης δεν ήταν κανένας άγιος.
Ως γνωστόν, οι τεράστιες περιουσίες χτίζονται ιστορικά κι ανέκαθεν με συγκεκριμένους τρόπους και δη όχι και τόσο «καθαγιασμένους».
Την κρίσιμη στιγμή όμως αυτός ο άνθρωπος αποδείχθηκε Εθνικός Γίγαντας.
Έκανε την «Εθνική Υπέρβαση»…

Πόσοι άραγε από τους σημερινούς «Έλληνες» Οικονομικούς Μεγαλοσχήμονες το κάνουν αυτό σήμερα;

Το παράδειγμα «Αβέρωφ»

Παρεμπιπτόντως, και το όνομα Αβέρωφ είναι συνδεδεμένο με ανάλογες Υπερβατικές συμπεριφορές Εθνικής Ευεργεσίας και Υψηλοφροσύνης…
Κυριότερο – αλλά όχι μοναδικό – παράδειγμα, το θρυλικό Θωρηκτό Αβέρωφ.
Είναι γνωστός ο κρίσιμος ρόλος που επί μακρόν έπαιξε στην υπεράσπιση της πατρίδας.
Και δεν θα υπήρχε αυτό εάν δεν είχε προηγηθεί αντίστοιχα εκείνη η χορηγία Αβέρωφ επί σκοπού την αγορά ακριβώς ενός τέτοιου πανίσχυρου για την εποχή όπλου που θα επισφράγιζε την Ελληνική υπεροπλία στο Αιγαίο έναντι της Τουρκίας.
Να πως ένας και μόνον ισχυρός οικονομικά παράγοντας του τόπου μπορεί εάν θέλει να συμβάλλει αποφασιστικά στην θωράκιση της χώρας του.
(Σαν να αποφασίζουν ας πούμε σήμερα οι Έλληνες εφοπλιστές να δωρίσουν στο Ελληνικό κράτος είκοσι φρεγάτες και δέκα υποβρύχια ή πενήντα ελικόπτερα Απάτσι ή τριάντα μαχητικά κλπ).
Πόσοι και ποιοι άραγε από τους σημερινούς «οικονομικούς παράγοντες» του τόπου μας κάνουν το ίδιο;


Τι δέον γενέσθαι…

Ας αναρωτηθούν σε πόσο εξαιρετικά δυσμενή θέση βρίσκεται η χώρα σήμερα κι εάν χρησιμοποίησαν την ισχύ τους για να αλλάξουν προς το καλύτερο αυτή την δεινή κατάσταση που αντιμετωπίζει το Κράτος και η κοινωνία που τους εξέθρεψε και τους έκανε – εν πολλοίς – αυτό που είναι με τους γνωστούς τοις πάση τρόπους διαπλοκής Κράτους – (μεγαλο)Ιδιωτών…
Ας αναλογισθούν επίσης πως γι’ αυτή την σημερινή κατάντια του Ελληνικού κράτους ευθύνεται αυτή ακριβώς η Διαπλοκή…
Η χώρα τους αντιμετωπίζει απειλή διαμελισμού, η οικονομία είναι ένα βήμα πριν την κατάρρευση…
Ακόμη και αυτή τούτη η πατριωτική ενημέρωση του πληθυσμού και οι προσπάθειες εθνικής αφύπνισης ώστε να ενισχυθεί το εθνικό φρόνημά του και να τεθεί σε εγρήγορση κατά κάθε εξωτερικής επιβουλής, γίνονται με φτωχά μέσα και στηρίζονται σε λίγους…
Οι «Οικονομικά ισχυροί» εάν έχουν σκοπό επιτέλους να παρέμβουν πρέπει να το κάνουν τώρα. Δεν θα υπάρχει ούτε χρόνος και πιθανόν ούτε το τωρινό Ελληνικό κράτος αργότερα εάν συνεχίσουν να εθελοτυφλούν και να αδιαφορούν.
Θα πρέπει να στηρίξουν και να ενισχύσουν αποφασιστικά τόσο το Στράτευμα όσο και τις Πατριωτικές δυνάμεις που μάχονται για την ανάδειξη και υπεράσπιση της Εθνικής μας υπόστασης.

Μεταξύ αυτών και τα λίγα Πατριωτικά media που δυστυχώς έχουν απομείνει να παλεύουν με πενιχρά οικονομικά μέσα ενάντια σε αντεθνικούς γίγαντες με πληθώρα μέσων και στήριξης…

Γεράκι του Αιγαίου