«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 03/12/09,Αναζητώντας ένα νέο «Στρατό των Μυρίων»…

Στόχος, 03/12/09



Αναζητώντας ένα νέο «Στρατό των Μυρίων»…

Εάν υποθέσουμε πως μόλις είχε επιστρέψει ο Στρατός των Μυρίων στην Ελλάδα και όντας συντεταγμένος ακόμη, αποφάσιζε ένας εχθρός να της επιτεθεί…
…εάν δε αυτός ο Στρατός των Μυρίων αποφάσιζε να αντιπαρατεθεί στον εχθρό στο πλευρό των Ελληνικών Πόλεων…
…αντιλαμβανόμαστε μήπως τι ανυπολόγιστη ισχύ θα προσέδιδε στην Ελληνική πλευρά εκείνη την Μηδική εποχή αυτός ο χαλύβδινος στρατός των περίπου 10,000 άκρως εμπειροπόλεμων και εξαιρετικά μάχιμων πολεμιστών;
Αντίστοιχα, εάν αυτός ο Στρατός αποφάσιζε να πάρει στα χέρια του την «Εξουσία» στην Ελλάδα – κάνοντας φυσικά και τις «κατάλληλες συμμαχίες» – πόσο απίθανο ή απραγματοποίητο θα θεωρούνταν τάχα ως «Σχέδιο»;
Προφανώς, υπήρχε και παραυπήρχε ως «βάσιμη προοπτική», εξ ου και όλη εκείνη η «έκδηλη ανησυχία» των Ελληνικών Πόλεων άμα τη διελεύσει των Μυρίων από τις επικράτειές τους κατά την ταραχώδη επιστροφή τους.
Παρόμοιες «ισχυρές στιγμές» υπάρχουν άφθονες στην Ελληνική Ιστορία.
Πότε με τον «Ιερό Λόχο», πότε με τις θωρακισμένες Σπαρτιατικές και Μακεδονικές Φάλαγγες, πότε με τους Βυζαντινούς «κατάφρακτους».
Ο Ιστορικός Κανόνας ήταν παντού και πάντα ο ίδιος.
Όποιος ήλεγχε έναν «Σπουδαίο Στρατιωτικό Σχηματισμό», ουσιαστικά είχε βάσιμες βλέψεις και για την Πολιτειακή Κυριαρχία. Εντός ή/και εκτός της επικράτειάς του.
Από την άλλη, όσο «εγγενείς» και αν θεωρούνταν για τον «κάτοχό» τους οι Στρατιωτικές Δυνάμεις, οι Στρατηγοί πάντοτε «λοξοκοιτούσαν» προς τις «εφεδρείες» των «συντοπιτών» (κυρίως) ανά τον κόσμο «Εμπειροπόλεμων Ελλήνων Μισθοφόρων». Όταν δεν γίνονταν αλλιώς (και μόνον), κατέφευγαν στους «αλλόφυλους/Βάρβαρους» μισθοφόρους.
Κοινό στοιχείο όλων αυτών των δεκάδων αιώνων της αρχαίας αλλά και μεσαιωνικής εποχής ήταν τα τεράστια πάντα αποθέματα σε εφεδρείες εμπειροπόλεμων Ελλήνων Μισθοφόρων επαγγελματιών πολεμιστών.
Που την «κρίσιμη στιγμή» ένας Έλληνας Ηγεμόνας μπορούσε να τους απευθύνει (επαγγελματική βεβαίως) «πρόσκληση» αυξάνοντας καθοριστικά τις Ελληνικές εμπειροπόλεμες δυνάμεις του.
Κοινό πάντως και καθοριστικό στοιχείο όλων των πολεμικών συγκρούσεων της Ελλάδας ήταν και παραμένει πάντα ένα :

Οι εμπειροπόλεμοι και ετοιμοπόλεμοι Έλληνες πολεμιστές που πάντα τελούσαν εν «επαρκεία» - και δη «εν αφθονία».


Ο Πόλεμος ως «Πνεύμα» κι ως «Τέχνη»

 Η σύγκριση μεγεθών ερχόταν πάντα σε υποδεέστερη μοίρα. Η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από απίστευτες νίκες λίγων Ελλήνων εναντίον πολυάριθμων και καλύτερα εξοπλισμένων εισβολέων.
Αυτό που έκανε πάντα τη διαφορά ήταν η εκτός συνηθισμένων ορίων «Ελληνική Μαχητική Αποτελεσματικότητα» που εκπορευόταν μεν από το έμφυτο «Πολεμικό Πνεύμα» των Ελλήνων, πλην όμως τούτο εάν δεν καλλιεργηθεί «και ως Τέχνη» (βλ. στα πεδία των Μαχών) είναι εύκολο να καταπνιγεί από το Φόβο μεταλλασσόμενο  σε «στάση δειλίας». Κλασσικό παράδειγμα η «επαίσχυντη ήττα του 1897». Η «Μαχητική (Υπερ)αποτελεσματικότητα» λοιπόν πάντα ήταν και θα συνεχίσει να είναι απότοκος της «Πολεμικής Πείρας» και μόνον.
(Ή αλλιώς, «…το ταλέντο δεν αρκεί, παρά πρέπει και να καλλιεργηθεί…»)
Κακά τα ψέματα. Πόλεμος με «τρυφερές φύσεις» που λιμάρουν τα νύχια τους και γκρινιάζουν επειδή ξέχασαν να βάλουν την κρέμα νυχτός τους, δε γίνεται.
Χρειάζονται γεράκια σκληραγωγημένα στη φωτιά του πολέμου για να διεξάγουν πόλεμο. Όπως ακριβώς κομμώτρια δεν μπορεί να κάνει τον πυρηνικό φυσικό, ούτε και γιατρός το φούρναρη. Και το…αντίστροφο φυσικά.
Έτσι απλά.
Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σκληραγωγημένο στη φωτιά του πολέμου στρατό  και για πρώτη φορά στην ιστορία της ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙ. Αντίθετα με τους Τούρκους που – κατά ένα μέρος τουλάχιστον - τον έχουν – χάρη στο τριαντάχρονο μέτωπο του Κουρδιστάν.
Η Ελλάδα συνεπώς, πρέπει να χρησιμοποιήσει κάθε πρόσφορο τρόπο για ν’ αποκτήσει τάχιστα (σ’ ένα εύρος το πολύ τριών ετών) έναν εμπειροπόλεμο στρατό (εν υπηρεσία και εν εφεδρεία) τουλάχιστον 300,000 ανδρών εκπαιδευμένο στη φωτιά των πολέμων και στα σύγχρονα συστήματα διεξαγωγής τους.
Ακόμη κι αν χρειαστεί να είναι στην πρώτη γραμμή σε κάθε ΝΑΤΟικό (και μη) μέτωπο.
Ακόμη κι αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει τα διεθνή δίκτυα Μισθοφορικών στρατών ανακτώντας την πανάρχαια πρωτοκαθεδρία της σ’ αυτό το αρχέγονο πεδίο παροχής «πολεμικών ιδιωτικών υπηρεσιών».
Αφήνοντας χρησιμοθηρικά κι αδίστακτα στην άκρη κάθε «αντινεοταξικό συναισθηματισμό κι αντίδραση» (όσο δικαιολογημένα κι αν είναι), η Ελλάδα θα πρέπει να αναχθεί στο Νο2 μετά τις ΗΠΑ διεθνώς σε αριθμό στρατιωτών «συμμετεχόντων» στα «Θερμά Μέτωπα» του ΝΑΤΟ - ξεπερνώντας ακόμη και τη Βρετανία. Να είμαστε δε απολύτως σίγουροι πως μετά από αυτή την «εξέλιξη» η Ελλάδα θα είναι τόσο «πολύτιμη» που θα «ενισχυθεί καίρια». Οικονομικά, Εξοπλιστικά, Διπλωματικά , το κέρδος θα είναι πολλαπλό και ανυπολόγιστα υψηλό. (Ο αντινεοταξικός αγώνας μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί αλλά σε άλλη, «μη – Πολιτειακή» βάση. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο).
 Ταυτόχρονα, ο «δεύτερος βραχίονάς» της – ο σε «ιδιωτική βάση Μισθοφορικός» - θα πρέπει να ενεργοποιηθεί και στα «άλλα Μέτωπα» - τόσο για την «πολεμική εμπειρία» όσο και για το διεθνές «Πολεμικό Όνομα» της χώρας, όσο και για τα «έσοδα» αλλά και για να «εξισορροπήσει διπλωματικά και διεθνώς» την  εκτεταμένη «Νατοϊκή Συμμετοχή» της.
Με αυτή την διεθνή «πολεμική στάση» της η Ελλάδα, σύντομα θα έχει πολλαπλασιάσει την «στρατιωτική ισχύ» της. Και φυσικά, μαζί μ’ αυτήν και την «Διπλωματική».


Μια προαναγγελθείσα…. «Αναδόμηση»

Παρεμπιπτόντως, ποτέ οι Συμμαχίες δεν είναι αιώνιες.
Από παντού τα «σημάδια» προμηνύουν τη διάλυση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και την «αναδιανομή» των ζωνών επιρροής.
Άλλωστε, όπως έλεγε κι ο Γέρων Παΐσιος, «…το αίμα είναι ζεστό ακόμη…Δεν είναι δυνατόν ακόμη Γερμανοί, Ιταλοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Αυστριακοί (κι όλοι γενικά οι Ευρωπαίοι) να μείνουν στην ίδια συμμαχία όταν όλοι έχουν χάσει παππούδες τους, ο ένας απ’ τον άλλον, μόλις εξήντα χρόνια πριν…Είναι νωρίς ακόμη για μεγάλα Ευρωπαϊκά όνειρα…».
Σ’ εκείνη την (κοντινή) μελλοντική στιγμή η Ελλάδα θα πρέπει να είναι ήδη σε «άκρα στρατιωτική ικανότητα και ετοιμότητα» όχι μόνο για ν’ αντέξει στις «δριμύτατες επικείμενες εισβολές», αλλά και για να εκμεταλλευτεί εκείνο το (σπάνιο) timing «διεκδικώντας» με αξιώσεις «αυτά που της ανήκουν».
Η διεθνής δε και η εσωτερική κοινωνικοπολιτική κατάσταση θα είναι τόσο «ρευστή» κι επικίνδυνη για τα Εθνικά μας θέματα που αν δεν θέλουμε να ξαναδούμε τα «Αγήματα των επιγόνων της Ανταντ» να παρελαύνουν για μια ακόμη φορά προκλητικά ως «οιονεί στρατός κατοχής» στον Πειραιά και το Σύνταγμα, θα πρέπει να είμαστε «έτοιμοι για όλα, προετοιμαζόμενοι καταλλήλως».
Κι επειδή οι Πολιτικοί εθνοπροδότες Νεοκοτζαμπάσηδες, εκτελώντας πειθήνια τις εντολές των ξένων αφεντικών τους (χειραγωγούμενοι όντες από τα «μπαξίσια» και τους διεφθαρμένους καρπούς της Διαπλοκής) φροντίζουν και κρατούν τον Ελληνικό Στρατό «ευνουχισμένο» και υποταγμένο με το βούρδουλα των ατιμωτικών αποστρατεύσεων (βλ. «άνευ αποδοχών»), δυστυχώς, ας μας συγχωρήσει αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε απ’ αυτόν να αντιδράσει υγιώς και έγκαιρα σ’ εκείνη την επικίνδυνη μελλοντική καταιγίδα που σύντομα θα χτυπήσει το Έθνος μας. Όπως δεν αντέδρασαν και το ’74 στην Κύπρο, ούτε το ’87 με το Σισμικ (όπου δεχτήκαμε να μην διενεργήσουμε ποτέ πετρελαϊκές έρευνες στο Αιγαίο ΜΑΣ), ούτε και το ’96 στα Ίμια όπου επισημοποιήθηκαν ακόμη πιο πολύ οι «Γκρίζες Ζώνες», ούτε το ’99 όταν παραδίδοντας τον Οτσαλάν συνέβαλλε η Ελλάδα στην κατάρρευση του Κουρδικού Μετώπου που κρατούσε δεσμευμένο μισό εκατομμύριο Τουρκικό στρατό ο οποίος κατόπιν ήρθε και προστέθηκε στην Στρατιά Αιγαίου, ούτε στις επανειλημμένες εγκληματικές μειώσεις της θητείας, ούτε στους περιορισμούς, διασπάθιση και κακοδιαχείριση εξοπλισμών κλπ κλπ.
Η μόνη «Εθνική Τελική Λύση» είναι να υπάρχει ΤΟΤΕ σ’ εκείνη την «Κρίσιμη Μελλοντική Στιγμή» ένας «άλλος εφεδρικός ανεξάρτητος εναλλακτικός Στρατός» που θα αναλάβει αυτό τον ρόλο της «Εθνικής Ασφάλειας εκτάκτου ανάγκης».
Ένας άλλος «Στρατιωτικός Σχηματισμός» που θα παραμείνει «ανεξέλεγκτος» από τους Μαυροκορδάτους και τους Νεοκοτζαμπάσηδες και που την κρίσιμη στιγμή θα έχει την δυνατότητα ως «νέοι Μύριοι» να «προελάσει με τον αρμόζοντα τρόπο για το καλό του Έθνους».


Οι «Νέοι Μύριοι» του «Ελληνικού Εναλλακτικού Στρατού»

Ο ιδιόμορφος αυτός «άλλος Στρατός» εκ των πραγμάτων θα πρέπει να έχει τρεις «βραχίονες»:

Πρώτον, σχετικά με τον επίσημο Ελληνικό Στρατό (που θα είναι και η «βασική Μήτρα» των υπολοίπων «Εναλλακτικών Πολεμικών Βραχιόνων») θα πρέπει – όπως τονίστηκε και πιο πάνω - σύντομα να μετατραπεί στο Νο2 μάχιμο στρατό του ΝΑΤΟ. Αυτό θα παράγει «πολεμική πείρα».
Και ταυτόχρονα «αξιόλογους υποψήφιους πολεμιστές» για τον «Εναλλακτικό Μισθοφορικό Στρατό Εξωτερικού» - όπως προτείνεται πιο κάτω.
Θα πρέπει επίσης να αυξηθεί η θητεία στα τρία έτη, να υπηρετούν και οι γυναίκες (θητεία υψηλά  αμοιβόμενη για όλους) και  να αυξηθούν οι «επαγγελματίες οπλίτες».

Ο «Δεύτερος Στρατιωτικός Βραχίονας» θα σχηματιστεί εκτός Ελλάδας. Ένας Οργανισμός Στρατιωτικών Υπηρεσιών (Μισθοφορικός Στρατός) που θα αποτελείται αποκλειστικά από Έλληνες και θα παρέχει τις «Πολεμικές του Υπηρεσίες» σε κάθε Μέτωπο ανά την Υφήλιο.
Θα τροφοδοτείται και θα στελεχώνεται δε από εθελοντές Έλληνες Αξιωματικούς εν αποστρατεία και από τους αποστρατευθέντες οπλίτες του επίσημου Ελληνικού Στρατού. Εν προκειμένω, εάν έχει εκπληρωθεί η πρώτη Τακτική για «Ελληνική αναβάθμιση» στο ΝΑΤΟ, αυτό θα σημαίνει ότι αυτομάτως οι Έλληνες Μισθοφόροι θα μετατραπούν σε παγκόσμια πολεμική Ελίτ.
Φυσικά, για να υλοποιηθούν τα δύο παραπάνω θα πρέπει να εξασφαλισθούν υψηλότατες οικονομικές απολαβές για τους μετέχοντες. (Το «Υπερ Πίστεως και Πατρίδος» είναι ένα ισχυρότατο μεν όπλο που όμως ενεργοποιείται μόνον υπό συνθήκες «άμυνας». Συνεπώς χρειάζονται κι άλλα «κίνητρα» για τα «Πρώτα Στάδια» της Ελληνικής Στρατιωτικοποίησης).

Το τρίτο Σκέλος θα εξελιχθεί εντός Ελλάδας. Και αφορά τις Μαχητικές Δυνάμεις των Πολιτών. Τουτέστιν, οργανωμένη (εκτεταμένη) Πολιτοφυλακή/Εθνοφυλακή Πατριωτών.

Χάρη στους δύο τελευταίους «Εναλλακτικούς Αμυντικούς Βραχίονες», την «κρίσιμη στιγμή» που οι Πολιτικοί - όπως το συνηθίζουν – θα «κλαδέψουν» την Ηγεσία του επίσημου Ελληνικού Στρατού για να μην αντιδράσει στην εθνοπροδοσία που θα συντελεστεί, θα υπάρχει μια πανίσχυρη οργανωμένη «ανεξάρτητη» Ελληνική Στρατιωτική Δύναμη εμπειροπόλεμων πολεμιστών πανέτοιμη να «αντιδράσει».
Οι δεκάδες χιλιάδες Έλληνες Μισθοφόροι, οι «Νέοι Μύριοι», θα εκπληρώσουν τότε την «μέγιστη ιστορική Αποστολή» τους.
Την σωτηρία της Πατρίδας ώστε να εξακολουθήσει να υπάρχει Ελληνικό Έθνος και Έδαφος για τα παιδιά μας και την Επόμενη Μέρα. Για να μην αναγκαστούν να υποστούν άλλη μια εκτεταμένη σφαγή, άλλο ένα ανόσιο παιδομάζωμα.
Εισερχόμενοι στην Ελλάδα «έγκαιρα»  θα αναλάβουν ηγετικό ρόλο στις Νέες Ένοπλες Δυνάμεις του Έθνους.
(Το πώς θα γίνει η «Είσοδος» και η «Οργανωμένη Ανάπτυξη» αυτής της «Εναλλακτικής Δύναμης» είναι ένα «άλλο θέμα» που ενώ δεν μπορεί να αναπτυχθεί εδώ, ταυτόχρονα όλοι αντιλαμβάνονται και δη «επαρκώς γλαφυρά» τις «τεχνικές λεπτομέρειές» του).
Έτσι, η Ελλάδα, την κρίσιμη εκείνη στιγμή που θα διαλύεται το Σύμπαν γύρω της γεωπολιτικά, που θα γκρεμίζονται εν μια νυχτί Συμμαχίες, πολυεθνικοί σχηματισμοί και Κράτη, σε ένα νέο (πλην άκρως αιματηρό) ’89 και που θα διεκδικούνται από παντού εδάφη μας, θα έχει εν αναμονή αξιόμαχες δυνάμεις ασφαλείας – ανεξέλεγκτες από τους εγχώριους Πεμπτοφαλαγγίτες - να αναλάβουν  την ηγεσία και την προστασία του Έθνους.

Αρκεί να το πάρουν απόφαση - αυτοί που έχουν την «Δυνατότητα» - να οργανώσουν τα παραπάνω.
Έγκαιρα.
Τουτέστιν… «χτες».

Γεράκι του Αιγαίου