«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 04/02/10


Η Αφρικανική Νέα Μεγάλη Ελλάδα


25,000,000 Ευρωπαίοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο!

Και παρ’ όλα αυτά, η Ευρώπη επιτρέπει να χτίζεται στους κόλπους της μια νέα κραταιά κοινότητα (λαθρο)μεταναστών (και κυρίως Ισλαμιστών) που εν ευθέτω χρόνω θα είναι καθοριστικής σημασίας για τα Ευρωπαϊκά δρώμενα.

Η «εν κρυπτώ 28η Πολιτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης», όπως θα έλεγε και η συγχωρεμένη Οριάνα Φαλάτσι. (Μην ξεχνάμε πως τα τελευταία της χρόνια τα πέρασε «επικυρηγμένη από το Ισλαμ» που εξέδωσε φετφά για το κεφάλι της μετά τα τελευταία της αντιισλαμικά βιβλία με αφορμή τους Δίδυμους Πύργους).

Τι συνέβαινε πάντα στην ιστορία όταν πολλαπλασιάζονταν οι φτωχοί σε μια επικράτεια;

«Εξάγονταν προς μια άλλη»,

θα απαντήσουν οι υποστηρικτές αυτού του γιγάντιου σύγχρονου μεταναστευτικού κύματος προς Βορράν.
Μόνο που όταν αυτό προσλάμβανε τέτοιες γιγάντιες διαστάσεις, έπαυε να θεωρείται «μετανάστευση» και οριζόταν ως «Εποικισμός».
Αυτό ξεχνούν να μας πουν.
Γιατί αυτό είναι και τίποτα λιγότερο.
Ένας αποικισμός της Ευρώπης/Βορρά από τον Τρίτο Κόσμο. Και κυρίως το μισαλλόδοξο Ισλαμ.

Γιατί άραγε ιστορικά οι «Αποικίες» είχαν πάντα δυναμικό χαρακτήρα και κοινωνική, οικονομική, στρατιωτική ευρωστία – ενίοτε ανώτερη ακόμη και από της Μητρόπολης;
Διότι δημιουργούνται απ’ ότι πιο «ενεργητικό» και «δυναμικό» διαθέτει η Μητρόπολη. (Και φυσικά, «αδίστακτο»).
Μεγάλη Ελλάδα; Ιωνία;Πόντος;
Καρχηδόνα;
Αγγλοσαξονικές αποικίες με αποκορύφωμα τις ΗΠΑ;
Ακόμη και η ίδια η ιστορία της Ρώμης αυτό αποδεικνύει. Ο Ρωμύλος ίδρυσε τη Ρώμη ως έναν ακόμη μίζερο οικισμό χωρίς φυσικά «εγγενείς γεωπολιτικές αξιώσεις» μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια ενός «ευρύτερου συγγενούς Λατίου της Άλμπα», ενός ανώτερου πολιτισμικά Ελληνικού Νότου,  υπό τον διαρκή κίνδυνο των άγριων ορεσίβιων φυλών των Απεννίνων, ενός ισχυρού οργανωμένου επιθετικού Ετρουσκικού Βορρά και μιας ακόμη πιο επίφοβης διαρκούς Γαλατικής απειλής.
Το «Μεγάλο Ερώτημα» αυτού του προικισμένου αυτοκρατορικού γενάρχη ήταν φυσικά:

«…πως θα αυξήσει τον πληθυσμό του μίζερου χωριού του;…»

Είχε λοιπόν την «Πολιτειακή έμπνευση» να προσφέρει «άσυλο» σε όποιονδήποτε κατέφευγε εκεί.
Κατόπιν τούτου, τα δάση του Παλατίνου έγιναν πόλος έλξης για κάθε «καταδιωχθέντα παραβάτη» των υπολοίπων «οργανωμένων κοινοτήτων».
Μια πλειάδα «τυχοδιωκτών» από κάθε γωνιά της Ιταλικής χερσονήσου – και όχι μόνο φυσικά - κατέφυγε εκεί – κι οπωσδήποτε, «όχι μόνον Λατίνοι». Έθνος Ρωμαίων υπήρξε μόνον κατ’ ευφημισμόν και για να εξυπηρετήσει γεωστρατηγικούς σκοπούς (βλ. Ρωμαϊκό Imperium).
Μια «αποικία τυχοδιωκτών» λοιπόν γεννήθηκε, από γεννησιμιού της ξέχειλη από ενεργητικότητα, (κοινωνική, οικονομική, στρατιωτική) αποβλέποντας και διψώντας για κυριαρχία μέσω μιας «διαρκούς επέκτασης».
Και το κατόρθωσε.

Το «Έθνος τυχοδιωκτών» αποδείχτηκε πάντα ένας εξαιρετικά εκρηκτικός συνδυασμός.
Μήπως άραγε σήμερα κάποιοι βλέπουν τα πράγματα μέσα απ’ αυτή την οπτική στην Ευρώπη και στην Ελλάδα;
Και καλά οι «απάτριδες τεχνοκράτες».
Θα τους βόλευε μια τέτοια επιχειρηματολογία.
Οι «Πατριώτες» άραγε όμως γιατί δεν αντιδρούν μαζικά σ’ αυτούς τους νεοταξίτικους σχεδιασμούς;
Διότι, Πατριώτες δεν είναι φυσικά μόνον το 5% του πληθυσμού.
Είναι πολύ περισσότεροι.
Μήπως κάνουν πλάτες στο άνοιγμα των συνόρων στους λαθρομετανάστες - (και) γι’ αυτό το λόγο;
(Ίδρυση «πολυεθνικού ισχυρού κράτους»).
Μα σε ποιους πλάτες όμως;
Στους ισλαμιστές;
Στους ορκισμένους θανάσιμους εχθρούς μας;
Αφού πήραμε τη Ρώμη για παράδειγμα ας συνεχίσουμε μ’ αυτήν.
Η ίδια η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία λοιπόν δεν κατόρθωσε ν’ αντέξει στις «πολυθρησκευτικές και πολυπολιτισμικές διασπαστικές πιέσεις». [Ως γνωστόν, οι «Ευρωπαίοι Βάρβαροι» δεν κατόρθωσαν ποτέ να συγκατοικήσουν με τους «Ανατολίτες Βάρβαρους». Εάν οι Ιταλογενείς Ρωμαίοι αντιλαμβανόντουσαν αυτό έγκαιρα δεν θα επέτρεπαν στο Βατικανό να τους διαχωρίσει από τους Έλληνες και τους Ιλλυριούς με τους οποίους θα έπρεπε ακόμη να έχουν κοινή αυτοκρατορία.(Πρόσφατη έρευνα DNA έδειξε πως ο πλησιέστερος λαός γενετικά είναι οι Ιταλοί)]. Εξ’ ου και τελικά η Νέα Ρώμη «πριμοδότησε» την επικράτηση του Χριστιανισμού ως μοναδικής κυρίαρχης θρησκείας που θα διατηρούσε ενωμένο το κράτος.
Να ευνοούσαν την είσοδο (και την Ελληνοποίηση) των (Ορθοδόξων) Αλβανών να το κατανοήσουμε – ως ένα βαθμό. Έλληνες και Ιλλυριοί, πάντα συνυπήρχαν με καλές αξιώσεις ιστορικά. Υπάρχουν «περιθώρια» μ’ αυτούς. (Αρκεί να «πειστούν» για την «ισχύ» και την «αποφασιστικότητα» της Ελλάδας – εφόσον μόνον από όπλα καταλαβαίνουν αυτοί. Κατόπιν θα τους «κοπεί» η όρεξη για «Τσαμουριές» και θ’ αρχίσουν να ζητάνε μετ’ επιφάσεως Έλληνα πρωθυπουργό και ομοσπονδίες όπως πριν έναν αιώνα).
Αλλά των Ισλαμιστών που με την πρώτη ευκαιρία θα στραφούν υπέρ των Τούρκων ή των Ιρανών ή του οποιουδήποτε Υπερασπιστή του παγκόσμιου Ισλαμικού Χαλιφάτου;
Ε, όχι δα.
Πιο λογική φαντάζει η προσέγγιση των «Ελλήνων» της Μικρασίας ή των Χριστιανών της Συρίας και της Μ. Ανατολής.
 Εδώ αξίζει να θυμηθούμε την Βυζαντινή εμπειρία. (Άλλοι που δεν έχουν αυτοκρατορική εμπειρία την αναζητούν σε άλλους, εμείς που την έχουμε δεν θα ανατρέξουμε σ’ αυτήν;)
 Όταν ήταν ισχυρό το Βυζάντιο, οι Χριστιανικοί πληθυσμοί των «αμφισβητούμενων περιοχών» (πχ Συρία – Μ. Ανατολή οι οποίες διεκδικούνταν και από το Βυζάντιο και από την Περσία) όσο και της ίδιας της Περσικής επικράτειας «λοξοκοιτούσαν ευνοϊκά διακείμενοι» προς το Βυζάντιο.
Αντιθέτως, όταν κατέρρεε η Βυζαντινή Ισχύς, «λοξοκοιτούσαν» πιο εύκολα προς την Περσία.
Εάν θέλουμε λοιπόν οι «οιονεί Ελληνικοί πληθυσμοί» της Μικρασίας να «λοξοκοιτάξουν» προς την Ελλάδα, θα πρέπει η Ελλάδα να «εκπέμψει ανυπέρβλητη Ισχύ».
Επιπρόσθετα, ίσως θα μπορούσε να γίνει κάποια «εξαίρεση» προς τριτοκοσμικούς πληθυσμούς αλλά αυστηρά Ορθόδοξους ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ.
Αυτό θα μπορούσε να είναι κι ένα ισχυρό κίνητρο για τους Αφρικανικούς πληθυσμούς τόσο για τον (Ορθόδοξο) εκχριστιανισμό τους, όσο και στο να θεωρήσουν την Ελλάδα ως την «Μητρόπολή» τους ώστε να είναι έτοιμοι να την υπερασπιστούν «ως Έλληνες και Ορθόδοξοι».
Μιλάμε φυσικά για «υπό όρους υπηκοότητα» - επ’ ουδενί Ιθαγένεια –, εφόσον και μόνον πολεμήσουν για την Ελλάδα (σε κάποιο από τα τοπικά ή διεθνή της μέτωπα) και σε πρώτη φάση εγκατάσταση στην Αφρικανική Αποικία της Ελλάδας – και μόνον.
Θα πρέπει ν’ αποδείξουν πολλά για να τους επιτραπεί η μετεγκατάσταση στη Μητρόπολη.
(Ναι, Αποικία. Γιατί δηλαδή επιτρέπεται στο Ισλάμ και στον Τρίτο Κόσμο να χτίζει τερατώδεις αποικίες στο Βορρά και να μην επιτρέπεται στον Βορρά και σε μας να ιδρύουμε αποικίες στο Νότο;)



Το «Αφρικανικό Μέλλον»

Το μέλλον της Ευρώπης – και της Ελλάδας – είναι στην Αφρική. Για μια φορά ακόμη.

Μια εύφορη Ήπειρος που ενώ μπορεί να θρέψει άνετα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, οι εγχώριοι κάτοικοί της κατορθώνουν αιώνες τώρα να την μετατρέπουν στην πιο φτωχή και μίζερη περιοχή του πλανήτη.
Ακόμη και αν χαρακτηρισθεί ως νεοαποικιακή πολιτική του Βορρά, οι συνθήκες αυτό επιβάλλουν.
Ενώ οι εγχώριοι κάτοικοί της αποχωρούν προς Βορρά, ανίκανοι να λύσουν τα του οίκου τους και να εκμεταλλευθούν τους άφθονους αφρικανικούς πόρους, ο Βορράς θα πρέπει να πάρει την αντίθετη κατεύθυνση.
Η λύση στο πρόβλημα της Κρίσης βρίσκεται στην εξεύρεση «νέων πόρων». ΄΄Ηπ  ΄
Ευρωπαϊκές χώρες όπως οι Γαλλία και Αγγλία με  αποικιακή παρουσία στην Αφρική θα πρέπει ν’ ανοίξουν το δρόμο ενεργοποιώντας και πάλι τις «Αφρικανικές κοινότητές» τους καλώντας τους Ευρωπαίους (ΟΛΟΥΣ και όχι μόνον τους πολίτες τους) να τις επανδρώσουν και να τις ζωντανέψουν.
Απέραντες γόνιμες εκτάσεις – εγκατελλειμμένες από τους αφρικανούς - περιμένουν εκεί τους νέους πιονιέρους του Βορρά να τις καλλιεργήσουν και να ξαναδώσουν ζωή και πολιτισμό στις παρατημένες στον πόλεμο και τη μιζέρια αυτές περιοχές.
Άλλωστε, από την κατάσταση αυτή θα έχουν τεράστιο όφελος και οι ντόπιοι πληθυσμοί, εφόσον αποδεδειγμένα αποδείχτηκαν ανίκανοι να διαχειριστούν επωφελώς την πλούσια αυτή γη. Αντιθέτως, δημιούργησαν μια απέραντη εστία διαφθοράς, πολέμων, μόλυνσης, αρρώστιας και έντασης που απειλεί ολόκληρο τον πλανήτη.
Το μόνο που κάνουν αυτοί οι πληθυσμοί πλέον είναι να παράγουν αρρώστια, θάνατο και εξαθλιωμένους μετανάστες που με τη σειρά τους απειλούν να πνίξουν ολόκληρο το Βορρά.
Αυτή η κατάσταση δεν επιτρέπεται να συνεχιστεί.
Ο Βορράς οφείλει να αναπτύξει τέτοιες συνθήκες στην Αφρική που και οι Ευρωπαίοι πολίτες να έχουν όφελος αλλά και η Αφρική να πάψει να εξάγει μιζέρια, δυστυχία και θάνατο.
Άλλωστε, δεν πρέπει ούτε λεπτό να μας διαφεύγει το ότι ένα δις εξαθλιωμένοι Αφρικανοί είναι έτοιμοι να μετατραπούν σύντομα – αν δεν το προλάβουμε – σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο κύμα θανάτου για το Βορρά. Και κυρίως για την «Πρώτη Μεσογειακή Ζώνη Άμυνας», στην οποία φυσικά η Ελλάδα ανήκει έχοντας την μερίδα του Λέοντος εξαιτίας των συνόρων της με την Τουρκία.
Είναι προτιμότερο άλλωστε να αντιμετωπιστεί ΕΚΕΙ το πρόβλημα προτού μεταφερθεί ΕΔΩ.
Συν τοις άλλοις, μια Ελληνική Αποικία πχ πεντακοσίων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών στην Αφρική – ιδίως εάν ήταν συγκεντρωμένη και όχι διεσπαρμένη – θα ήταν η ιδανική συνθήκη για να χτισθεί μια Νέα Στρατιωτικοποιημένη Δυναμική Ελλάδα. Η Αποικία αυτή, ένεκα του πολεμικού Αφρικανικού περιβάλλοντος στο οποίο θα αναγκαζόταν να προσαρμοστεί, θα προσέφερε τη δυνατότητα ανάπτυξης ενός ιδιαίτερα απαιτητικού εμπειροπόλεμου Στρατού. Ενός στρατού και ταυτόχρονα ενός στρατιωτικοποιημένου καθεστώτος, τα οποία εκ των πραγμάτων θα αυτονομούνταν σύντομα από την Ελληνική Μητρόπολη. Έτσι, δεν θα ελέγχονταν από τους εγχώριους αιώνιους ετερόδουλους εθνοπροδότες Κοτζαμπάσηδες και Μαυροκορδάτους.
Αυτή η Αποικία θα ήταν ουσιαστικά η «Ασφάλεια Ζωής» της Μητρόπολης.
Κι αν σκεφτούμε ότι ο Έλληνας όταν βρίσκεται στο εξωτερικό μεγαλουργεί, τότε εύκολα φανταζόμαστε τις κοινωνικοοικονομικές διαστάσεις που θα λάμβανε ένα τέτοιο εγχείρημα.
Εάν σκεφτεί δε κανείς τον πολυμέτωπο πόλεμο συμφερόντων που ήδη μαίνεται στην Αφρικανική ζώνη ανάμεσα σε ΗΠΑ, Κίνα και Ισλάμ (κυρίως), τότε εύκολα καταλαβαίνουμε πως δεν υπάρχει περιθώριο για χρονοτριβή.
«Κάποιος σοβαρός λόγος» υπάρχει που όλοι αυτοί «κονταρομάχονται» εκεί κάτω.
Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία και Ισπανία θα πρέπει να ενθαρρυνθούν από το Ευρωπαϊκό Εθνικό Μέτωπο να ανοίξουν και πάλι τον «Αφρικανικό Δρόμο» στους Ευρωπαίους πολίτες.
Αλλά και οι Έλληνες Ιδιώτες πολλά μπορούν να κάνουν μόνοι τους.
Χωρίς να περιμένουν τους παραπάνω κυρίους που ουσιαστικά για το συμφέρον τους θα παλαίψουν.
Οι Έλληνες αξιωματικοί δεν είναι δειλοί. Ταυτόχρονα όμως παραιτούνται διαρκώς από τον Ελληνικό Στρατό. Κάποιος λόγος υπάρχει γι’ αυτό. Κάποια απογοήτευση. Ας οργανώσει κάποιος Έλληνας επιχειρηματίας λοιπόν, τον πρώτο σύγχρονο Ελληνικό Μισθοφορικό Στρατό που θα αναλάβει την – επ’ αμοιβή – προστασία κάποιας Αφρικανικής χώρας. Θα βρει Έλληνες μαχητές να τον επανδρώσουν.
Σε αντάλλαγμα – μεταξύ άλλων – ας ζητηθεί  «ζωτικός χώρος» για ίδρυση Ελληνικής Αφρικανικής Αποικίας .
Και εδάφη για τους Έλληνες Εποίκους μας.

Γεράκι του Αιγαίου