«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 04/03/10, Επιθετικό Δόγμα: Η μόνη Ελληνική Επιλογή

Στόχος, 04/03/10


Επιθετικό Δόγμα: Η μόνη Ελληνική Επιλογή



Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει την αιώνια μοίρα της. Πόλεμος για την επιβίωση του Γένους.
Δεν της έχει αφήσει άλλη επιλογή η ιστορική γεωπολιτική της θέση.
Με πόλεμο διατηρήθηκε επί χιλιάδες ετών σ’ αυτό το κομμάτι γης, με πόλεμο αναγκάζεται πάντα να το διατηρήσει.
Άλλωστε, κανείς δεν σέβεται τον αδύναμο και τον δουλοπρεπή.
Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη – προκειμένου για την επιβίωση του Λαού μας – να προσανατολιστεί προς αλλαγή του Πολεμικού της Δόγματος σε «Επιθετικό».
Η χώρα πρέπει να προετοιμαστεί για επιθετικό πόλεμο κατά της Τουρκίας - κυρίως.
Προετοιμασία οικονομική, κοινωνική, εκπαιδευτική, τεχνολογική, διπλωματική, στρατιωτική.
Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο μεγαλύτερες ελπίδες έχουν τα παιδιά μας να υπάρχουν – και δη, ως (Ελεύθεροι αμιγείς) Έλληνες - αύριο.
Αλλά για να γίνει τούτο, χρειαζόμαστε τους Συμμάχους μας να είναι Σύμμαχοι.
Κι αυτό μπορεί να γίνει με έναν και μόνον τρόπο.


Ένα Έθνος μεταξύ Σφύρας και Άκμονος, επί χιλιάδες χρόνια διεκδικούμενο απ’ τους πάντες και κατά πάντων μαχόμενο ξανά και ξανά, επιβιώνει μεν ακόμη, πλην όμως στα χρόνια της υπερτεχνολογίας και της παγκοσμιοποίησης η ιστορία δηλώνει ανήμπορη να αντεπεξέλθει δια των όπλων της στατιστικής βεβαιότητας και μόνον.
Αντιθέτως, τα πάντα δηλώνουν έτοιμα να επαναπροσδιορισθούν στον καμβά της Ιστορίας του Μέλλοντος.

Κοντολογίς,

τι είναι αυτό – τι ήταν πάντα -  που μπορεί να μετατρέψει ένα Έθνος – κράτος σε «Ισχυρό και Κραταιό»;

Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε γύρω μας και να ξεχωρίσουμε τα διάφορα «Μοντέλα Ισχύος και Κραταιότητας».

Ρωσία;Κίνα;Ιαπωνία;Ινδία;Περσία;Ισλαμ;Βορειοευρωπαϊκά κράτη;ΗΠΑ;Καναδάς;Βραζιλία;Τουρκία;Ισραήλ;Αγγλοσαξονικό Μπλοκ;

Ο κατάλογος των «Μοντέλων Ισχύος» θα μπορούσε να είναι μακρύς.
Δεν χρειάζεται όμως. Αυτός και μόνον είναι επαρκής.

Το ερώτημα – εργασίας φυσικά εξειδικεύεται αβίαστα:

«Τι θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα άραγε για να κερδίσει αξιοσημείωτη ισχύ και μια θέση «γεωπολιτικής κραταιότητας» στην σύγχρονη Διεθνή παγκοσμιοποιημένη σκηνή»;

Είναι ξεκάθαρο πως, «κάποιοι», με το «έντεχνο περιτύλιγμα» της «οικονομικής ασφυξίας» και των «Διπλωματικών Στραγγαλισμών», ωθούν την Ελλάδα προς ένα «οικονομικογεωπολιτικό αδιέξοδο» που αποσκοπεί να την μετατρέψει τάχιστα σε ένα μη «αμιγές εθνικά»,  «ετεροκαθοριζόμενο πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό Προτεκτοράτο» εύκολα «ελέγξιμο» κι εν τέλει «διαμελίσιμο» ή/και «απορροφήσιμο».
Κι επειδή δεν χωράνε ανέξοδες και χωρίς αντίκρυσμα μαγκιές στην Διπλωματία της Παγκοσμιοποίησης οφείλουμε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε – πέραν από ιδεολογικές αγκυλώσεις – για να διατηρήσουμε την χώρα, πάση θυσία, κατ’ αρχήν Εθνικά αμιγή και κατόπιν να την μετατρέψουμε σε Ισχυρό διεθνή παράγοντα.
Και όλα αυτά «τάχιστα», καθόσον τα πράγματα πλέον έχουν ξεπεράσει ακόμη κι αυτή την έννοια του «κατ’ επείγοντος».
Οπωσδήποτε, στον «ορίζοντα» φλασάρει γοητευτική η εκμετάλλευση των ορυκτών πηγών πλούτου της χώρας. Αυτές που – θεωρητικά – μπορούν να μετατρέψουν τη χώρα σε ένα νέο Κουβέϊτ. Αυτός όμως είναι ένας «μακρινός ορίζοντας», η κατάκτηση του οποίου – για να μην καταστεί «ουτοπικός» - περνάει πρώτα από την επανεμπέδωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και όχι μόνο.
Πολύ περισσότερο, από την κατάκτηση ενός ιδιαίτερα υψηλού βαθμού Εθνικής γεωπολιτικής ισχύος.
Για να το κατακτήσουμε αυτό θα πρέπει να ξεχάσουμε πολλά από αυτά που ξέραμε (λέγε το «ανατολίτικο ωχαδερφισμό») και να μάθουμε να κολυμπάμε με ευχέρεια  ανάμεσα στην Σπαρτιάτικη λιτότητα,  την Αγγλοσαξονική οργάνωση, την Γερμανική  πειθαρχία, την Αμερικανική ικανότητα έμπνευσης, γέννησης και αξιοποίησης της «νέας ιδέας» αλλά και μη αποστρεφόμενοι έννοιες Ιστορικά δίκαιου Εθνικού Μεγαλοϊδεατισμού.

«Η Ισχύς χτίζεται ή χάνεται μέσα από την επιτυχή ή ανεπιτυχή αξιοποίηση του εκάστοτε ιστορικού περιβάλλοντος διεθνών γεωπολιτικών συσχετισμών».

Αυτό δεν θα ορίζαμε ως πεμπτουσία της αναζήτησης του Ιερού Δισκοπότηρου της «Κραταιότητας ενός Έθνους»;
Εκεί δεν εντοπίζεται εν τέλει το «Μυστικό της Δύναμης», το «Μυστικό της Εθνικής Ισχύος»;
Εάν ένα Έθνος αποτύχει να συνάψει και να εκμεταλλευθεί ιστορικά τις κατάλληλες (εκάστοτε) συμμαχίες, ποιος του φταίει όταν κατακρημνίζεται στη χωματερή των ηττημένων της Ιστορίας; Οι…άλλοι;
Εν Αρχή ην φυσικά η Πίστη στις Δυνάμεις του Έθνους:

«…αν δεν πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου, κανείς άλλος δεν θα το κάνει για σένα…»

Αρκεί όμως αυτό; Ή μήπως απαιτούνται και διαρκείς προσπάθειες  - προσπάθειες υπερφιλόδοξες που από την πλατιά μάζα συνήθως χαρακτηρίζονται ως «μη politically correct», «έξω από τα συνηθισμένα», «αδίστακτες» κλπ κλπ;

Ακριβώς εκεί είναι η «ουσία».

Στην αναζήτηση της Γεωπολιτικής Ισχύος δεν υπάρχει Ιδεολογία, ούτε οποιασδήποτε μορφής Κοινωνικοφιλοσοφικός πουριτανισμός που την μια «συμμαχία» την θεωρεί «καθαγιασμένη» και την άλλη «βδελυρή».
Αυτό που μετράει είναι ένας «ισχυρός στρατός». Το αν οι εξοπλισμοί του προέρχονται από την μια ή την άλλη πηγή, είναι «ηθικά αδιάφορο».
Αυτό που μετράει επίσης είναι να δουλεύει με ιδιαζόντως θετικούς και αποδοτικούς ρυθμούς το «Πολιτειακό Σύστημα». Χωρίς «διαπλοκή», «μίζες και προμήθειες», χωρίς «ημέτερους», χωρίς «επιτήδειους», χωρίς «απ’ ευθείας αναθέσεις και στημένους διαγωνισμούς δημοσίων προμηθειών και έργων», χωρίς «υπερκέρδη των λίγων στην πλάτη των κορόϊδων των πολλών» - οι οποίοι «πολλοί» κατόπιν καλούνται να πληρώσουν το «λογαριασμό» και τα κρατικά ελλείματα με ανήθικες φορολογίες.
Ασχέτως εάν χρειαστεί να ληφθούν ακόμη και ιδιαίτερα «απωθητικά σωφρονιστικά μέτρα» για να επιτευχθεί αυτή η «αποτελεσματική Πολιτεία».
Όταν όμως ο  υφέρπων (πλην πανταχού παρών και τα πάντα πληρών) «παρασιτικός Οργανισμός της Διαπλοκής» είναι τόσο ισχυρός και αφανής που μπορεί να καταφέρει καίρια χτυπήματα στον κάθε επίδοξο «Νεοκρόμγουελ» προτού καν αυτός καταφέρει να κάνει το παραμικρό, τότε φτάνουμε να πούμε ότι:

Πριν οτιδήποτε άλλο, απαιτείται η «ζωτική επιλογή». Να εντοπιστεί αυτό που θα προσδώσει στους «Μεταρρυθμιστές» (ή μήπως προτιμάτε «Επαναστάτες»;) την «Μέγιστη των Δυνάμεων» ώστε κατόπιν στηριζόμενοι σ’ αυτήν να μπορέσουν να γίνουν όλα τ’ άλλα.

Και η «Μεγίστη των Δυνάμεων» από ένα μικρό κράτος αποκτώνταν πάντα με έναν και μόνον τρόπο.
Δημιουργική Ένταξη στο «Άρμα του Ισχυρού» της εκάστοτε ιστορικής εποχής και αποκόμιση όσο το δυνατόν περισσότερων ωφελημάτων απ’ αυτή την Σχέση Συνεργασίας. Ωφελήματα οικονομικά, διπλωματικά, στρατιωτικά, γεωπολιτικά.
Αρκεί να θυμηθούμε γιατί όσες πόλεις εντάσσονταν στην Περσική Αυτοκρατορία ευημερούσαν.

Διότι είχαν να προσφέρουν ένα μεγάλο «αντάλλαγμα» στον Μεγάλο Βασιλέα. Και δεν εννοούμε τον ανυπέρβλητο Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό μέσα από την Γραμματεία τους. Εντάξει, μάζευε ο Πέρσης και εκπροσώπους του Ελληνικού Πολιτισμού στην Αυλή του, αλλά δεν ήταν αυτό το «καίριο» που τον «έκαιγε».

Το «καίριο» ήταν οι Στρατιωτικές Δυνάμεις που προσέφεραν οι Υποτελείς Έλληνες στον Περσικό Στρατό. Δυνάμεις που θεωρούνταν η «Πολεμική Ελιτ» της εποχής. Τόσο από οργάνωση, όσο και από Πολεμική Τεχνογνωσία, όσο και από Πολεμική Ψυχική Ορμή και Αντοχή, όσο και από εξοπλισμό.

Ήταν το μόνο που ενδιέφερε τον Μέγα Βασιλέα.

Κι αυτό προσπάθησε επανειλλημμένα να μας το διδάξει η ιστορία μας. Είναι το μόνο που ενδιέφερε πάντα τους διάφορους γειτονικούς ιστορικά ισχυρούς.
Οι Έλληνες Πολεμιστές.
Εξ’ ου και οι τάξεις των διαφόρων Ιστορικών στρατών της ευρύτερης περιοχής έσφυζαν πάντα από Έλληνες Μισθοφόρους.
Κατάσταση που σταμάτησε με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους το 1827.
Το Έθνος μας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η κυριότερη ιστορική κι αστείρευτη φλέβα χρυσού που διαθέτει είναι ακριβώς το «Πολεμικόν Αριστείον» που η ιστορία αφειδώς μας απέδωσε.
Και αυτό είναι που πρέπει με επιμέλεια, προσήλωση, υπομονή κι επιμονή να καλλιεργήσουμε και πάλι.
Το ΝΑΤΟ είναι αυτή τη στιγμή ο κυριότερος «Γεωπολιτικός Παίχτης» στην Υφήλιο. Κι εμείς ανήκουμε σ’ αυτό. Αλλά – ιστορικά αφελώς φερόμενοι - δεν εκμεταλλευόμαστε τα οφέλη.
Αντιθέτως, κατορθώσαμε και το μετατρέψαμε σε «εχθρικό βραχνά» για τη χώρα. Σε παράγοντα αναστολής προόδου και θετικής εξέλιξης.
Κι όλα αυτά για να παριστάνουμε τους (δήθεν) «Αδέσμευτους» και τους φίλους των «Ισλαμιστών».
Με τι οικτρό αντάλλαγμα όλα αυτά;
Την «Χρεωκοπία» της χώρας.
(Αναρωτιέμαι γιατί δεν ήρθαν να μας σώσουν οι Ισλαμιστές πετρελαιάδες Εμίρηδες με τα πετροδολάριά τους ή οι Ισλαμιστές μαχητές από την επιθετικότητα της Τουρκίας).

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι αυτό που έχει ανάγκη, άμεση ανάγκη αυτός ο γιγάντιος Στρατιωτικός Συμμαχικός Σχηματισμός (ΝΑΤΟ) είναι όχι εξοπλισμούς και χρήμα – απ’ αυτά έχει άφθονα – αλλά «Πολεμιστές».
Το βάρος σε τούτο έχουν – μέχρι τώρα – επωμισθεί οι ΗΠΑ, κατά δεύτερον οι υπόλοιπες Αγγλοσαξονικές χώρες και κατά τρίτον η υπόλοιπη Ευρώπη. Η εσωτερική πολιτική πίεση όμως που αντιμετωπίζουν (οι ΗΠΑ) να μειώσουν αυτό το «βάρος» είναι διαρκώς  διογκούμενη. Όλο και πιο «αφόρητη» πολιτικά. Η Ευρώπη, αρνείται να συμβάλλει περαιτέρω σ’ αυτό. Αρνείται να συμμετάσχει με σημαντικά περισσότερους «Πολεμιστές».
Αυτή είναι η «Μεγάλη Ευκαιρία» του Ελληνικού Έθνους.
Βεβαίως, σ’ έναν «εξειρηνισμένο» λαό φέρνει ίλιγγο η σκέψη να συμβάλλει με «Ελληνικό Αίμα», με σαφώς «άφθονο Ελληνικό Αίμα» σε ένα τέτοιο διεθνές πολεμικό παιγνίδι.
Είναι «Γεωπολιτικός Μονόδρομος» όμως αυτή η επιλογή.
Και δεν μιλάμε για επιβληθείσα επιλογή.
Όχι.
Η «έξωθεν επιβολή», η Ελληνική συμμετοχή που εκβιάζουν οι Αγγλοσάξονες κάνει λόγο για 1,000 ίσως 2,000 Έλληνες Πολεμιστές.
Δεν μιλάμε για κάτι τέτοιο που άλλωστε θα αποτελούσε μια αμυντική εκβιαζόμενη διπλωματική παραχώρηση.
Μιλάμε για κάτι που ξεφεύγει από κάθε Αγγλοσαξονικό πονηρό σχεδιασμό.
Μιλάμε για ξεκάθαρα επιθετική διπλωματική Ελληνική κίνηση.
Για Ελληνική συμμετοχή που θα ξεπεράσει την συνολική δύναμη όλων των υπολοίπων μαζί και θα βρεθεί στην δεύτερη θέση μετά τις ΗΠΑ.

Μιλάμε για Ελληνική συμμετοχή τουλάχιστον 100,000 Ελλήνων πολεμιστών.

Οι ΗΠΑ και γενικότερα οι Αγγλοσάξονες όχι απλώς θα «αιφνιδιαστούν» αλλά θα αναπτυχθούν τέτοιες «εσωτερικές  δυνάμεις» στις χώρες τους (εκ των πραγμάτων και λόγω «συμφέροντός» τους φυσικά,  σφόδρα φιλελληνικές) που θα εξουδετερωθεί κάθε μα κάθε ανθελληνική διεθνής εκβιαστική ενέργεια.
Μια τέτοια «Εθνική Υπερ-κίνηση» είναι τόσο μεγάλης «διεθνούς ισχύος κι εμβέλειας» που δύναται αμέσως να μας αναβαθμίσει σε ανυπολόγιστο βαθμό σε σχέση με την Τουρκία – και όχι μόνον. Ουσιαστικά, παύουν (με «έξωθεν σθεναρή στήριξη») εν μια νυχτί όλα μα όλα τα Εθνικά μας μέτωπα προκειμένου να αντλήσουμε δυνάμεις που θα στηρίξουν την εξαιρετικά απαιτητική Νατοϊκή μας Δύναμη αλλά και να μας μετατρέψουν επικοινωνιακά σε «ισχυρότατο Παράδειγμα Σύμβολο» και για άλλους συμμάχους.
Η οικονομική, διπλωματική και εξοπλιστική βοήθεια που μπορεί κάτι τέτοιο να μας φέρει σε αντάλλαγμα από τους Συμμάχους θα είναι ανυπολόγιστη.
Εφόσον η ΕΕ θα ανασάνει ανακουφισμένη από τις Αμερικανικές - Αγγλοσαξονικές πιέσεις θα αναγκαστεί να μας φερθεί πλέον πολύ μα πολύ «διαφορετικά» απ’ ότι μέχρι τώρα.
Το λιγότερο που θα δούμε είναι «υψηλότατες επιδοτήσεις» για να συνεχίσουμε να βγάζουμε εμείς το Νατοϊκό Στρατιωτικό φίδι από την τρύπα για λογαριασμό των 27 «ειρηνικών Ευρωπαϊκών κοινωνιών».
Αυτή η πράξη θα μας φέρει όχι απλώς στο «Διεθνές Στρατιωτικό Επίκεντρο» αλλά εκ των πραγμάτων κι «εκτός Ελλείματος». Η διαγραφή του Εθνικού μας χρέους θα είναι πλέον μια ρεαλιστική προοπτική.
Επιπρόσθετα, αυτό βραχυ-μεσοπρόθεσμα θα σημαίνει κι έναν ισχυρότατο και εξαιρετικά εμπειροπόλεμο στρατό εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτών για την Ελλάδα.
Η ταυτόχρονη επανίδρυση του Ιστορικά ανυπέρβλητου (παράλληλου) Ελληνικού Διεθνούς Μισθοφορικού Στρατού θα μας προσφέρει την ευκαιρία να διαθέσουμε κάμποσες ακόμη δεκάδες χιλιάδες Έλληνες Πολεμιστές σε άλλα μέτωπα, ιδιωτικού ενδιαφέροντος πλέον (πχ Αφρικανικά).
Γεγονός που θα αυξήσει κατά πολλές ακόμη δεκάδες χιλιάδες τους εμπειροπόλεμους Έλληνες Πολεμιστές.
Αυτή η παγκόσμια Πολεμική συμμετοχή της Ελλάδας θα την αναδείξει συντομότατα σε μία από τις πλέον «καθοριστικές πολεμικές δυνάμεις της Υφηλίου».
Οι Αξιωματικοί μας, μεσοπρόθεσμα, δεν θα ελέγχουν μόνον «Ελληνικά Μισθοφορικά Στρατεύματα» αλλά «Πολυεθνικά». Σε πλειάδα Μετώπων. Αποκτώντας φυσικά, συν το χρόνο και τον αντίστοιχο Πολιτικό Ρόλο σ’ εκείνες τις περιοχές. (Κι εδώ γίνεται λόγος κυρίως για την Υποσαχάρια Αφρική).
Ταυτόχρονα, ξανατονίζεται, ότι αυτό το «Διεθνές Πολεμικό Άνοιγμα» θα μας απαλλάξει από τα δημοσιονομικά Τάρταρα που έχουμε βυθιστεί σαν χώρα.
Όχι μόνον οι Μάχιμοι αυτοί Πολεμιστές θα αμείβονται με εξαιρετικά υψηλές αποδοχές οι οποίες βεβαίως θα έρχονται στην Ελληνική οικονομία, αλλά η διεθνής αυτή «αναβάθμιση» της χώρας θα μας απαλλάξει σύντομα και από τα θανάσιμα Ελλείμματα και χρέη που βιώνουμε ξανά και ξανά τα τελευταία διακόσια χρόνια.
Θα αναβαθμίσει τη θέση μας στην Κύπρο και φυσικά αλλάζοντας τους «Ελληνοτουρκικούς συσχετισμούς» θα μπορέσουμε επιτέλους να εκμεταλλευθούμε τους ορυκτούς μας πόρους (πχ Πετρέλαιο και φυσικό αέριο Αιγαίου) ΜΟΝΟΙ και χωρίς δερβέναγες στην πλάτη μας να μας απειλούν με casus belli το οποίο και θα χαθεί εν μια νυκτί κατ’ εντολήν του ίδιου του ΝΑΤΟ.
Ας είμαστε ρεαλιστές.
Η αναβίωση του Πολεμικού μας Παρελθόντος  - σε παγκόσμια κλίμακα – είναι η μόνη μας «Εθνική διέξοδος». Όσο Ελληνικό αίμα κι αν σημαίνει τούτο.
Ταυτόχρονα, τα τρία εκατομμύρια άνεργοι Έλληνες που θα δούμε τους αμέσως επόμενους μήνες θα δημιουργήσουν μια τέτοια ασφυκτική οικονομική κατάσταση στη χώρα που ή θα τους δώσουμε ΑΜΕΣΗ «εθνική διέξοδο» ή θα τους δούμε να φεύγουν και να χάνονται (ολέθρια για το Έθνος) μαζικά εκτός Ελλάδας - ως Μετανάστες αυτοί οι ίδιοι πλέον.
Συνεπώς, δεν απομένει παρά ελάχιστος χρόνος για τέτοιες «κρίσιμες δράσεις».
Οι Έλληνες Στρατηγοί σε συνεργασία με τους Έλληνες Πατριώτες θα πρέπει να πρωτοστατήσουν σ’ αυτήν την εκ βάθρων «Πολιτικοκοινωνική Αλλαγή».
Βεβαίως και δεν θα είναι εύκολο. Διότι μέσα από αυτή την διαδικασία «Πολιτικοκοινωνικής Μεταστροφής» η Ελλάδα θα βγει «πανίσχυρη».
Και υπάρχουν τεράστια γεωπολιτικά συμφέροντα που δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, θέλουν μια Ελλάδα καταρρέουσα που θα διαμελισθεί και θα εξοντωθεί εύκολα.
Να όμως, που μέσα σε αυτές ακριβώς τις «ισχυρές χώρες» δεν υπάρχουν μόνον αυτά τα «Συμφέροντα». Υπάρχει και το Στρατιωτικό Κατεστημένο τους. (Ο «Οίκος του Πολέμου» όπως επιτυχημένα βαφτίστηκε πρόσφατα το Αμερικανικό Πεντάγωνο). Που διαπιστώνοντας την σοβαρότατη έλλειψη «ανδρών» (άρνηση των Δυτικών κοινωνιών – ακόμη και της Αμερικανικής - να στείλουν στρατό στην Πρώτη Νατοϊκή Γραμμή) θέτει σε (μακράν) πρώτη προτεραιότητα την εύρεση και στρατολόγηση ακριβώς αυτών των «Πολεμιστών».
Εάν η Ελλάδα «πείσει» γι’ αυτήν της την «Πολιτικοκοινωνική-διπλωματική Στροφή», την σοβαρή πρόθεση να διαθέσει 100,000 Έλληνες στρατιώτες στην Πρώτη Γραμμή του ΝΑΤΟ, τότε αυτός ο «Δυτικός Οίκος του Πολέμου» θα αναλάβει να «αντιπαλέψει» και να συντρίψει κυριολεκτικά όλα αυτά τα «Αφανή Οικονομικά-Γεωπολιτικά» συμφέροντα και κλίκες που χρόνια τώρα μάχονται αδίστακτα και σθεναρά να εξαφανίσουν την Ελλάδα από το χάρτη.
Και θα βρουν τον τρόπο αυτοί φυσικά να μετατρέψουν τις Ελληνικές Πατριωτικές Δυνάμεις σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να βάλουν άμεσα σ’ εφαρμογή την Μεγάλη Γεωπολιτική Στροφή της Ελλάδας.
Βεβαίως, αυτή η «Στρατιωτικοποίηση» της χώρας θα έχει και πολλά «παρεπόμενα».
Από τη μια πχ οι Έλληνες Πολεμιστές (Βαθμοφόροι και Στρατιώτες) επιτέλους θα αμειφθούν πλουσιοπάροχα και θα αποκατασταθεί η Αίγλη που απολάμβαναν πάντοτε ιστορικά.
Από την άλλη όμως και ταυτόχρονα, αυτή η «διεθνής Νατοϊκή πολεμική δραστηριότητα» της Ελλάδας θα έλξει αναπόφευκτα και «αλλοεθνείς τρομοκρατικές ενέργειες» στο έδαφός της, γεγονός που θα την αναγκάσει να λάβει αυστηρά μέτρα Εθνικής Ασφάλειας. Μέτρα που φυσικά θα μας εισάγουν σε έναν άλλο πιο «πειθαρχημένο και προσεκτικό τρόπο ζωής».
Μέτρα όμως που επίσης θα περιλαμβάνουν – αναγκαστικά - «σφράγισμα των συνόρων» και απέλαση όλων των «εθνικά επικίνδυνων λαθρομεταναστών».
Η «ποιοτική διαφορά» όμως θα βρίσκεται πως πλέον αυτά τα μέτρα θα τελούν υπό την «Υψηλή έγκριση και προστασία» των (Ισχυρών) Συμμάχων.
Παρεμπιπτόντως, πολλές «γεωπολιτικές αναλύσεις» βλέπουν το φως της δημοσιότητας κάθε τρεις και λίγο κάνοντας λόγο για «εν συντόμω» διάσπαση ΝΑΤΟ και ΕΕ σε άλλους περισσότερους και μικρότερους «Συμμαχικούς Αμυντικούς Σχηματισμούς».
Η Ιστορία διδάσκει πως, όταν συμβαίνει αυτό, δεν συμβαίνει ποτέ «ανώδυνα».
Θα πρέπει η χώρα λοιπόν να είναι «έτοιμη» γι’ αυτή την «Ημέρα της Κρίσεως» προκειμένου να διεκδικήσει με αξιώσεις μια υψηλή θέση σε κείνη την μελλοντική Νέα Γεωπολιτική Σκακιέρα.
Πρέπει δε, να προετοιμαστεί «τάχιστα» καθόσον δεν φαίνεται νάναι και τόσο μακριά αυτή η «οδυνηρή» επαναδιανομή της Γεωπολιτικής πίττας.
Και για να γίνει μια τόσο «δραστική αλλαγή της Εθνικής μας Διεθνούς Θέσης» είναι σαφές πως χρειάζονται «Μέτρα» έξω από τα «συνηθισμένα».
Τα παραπάνω προτεινόμενα Μέτρα είναι «ακριβώς αυτό».


Γεράκι του Αιγαίου