«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 04/11/10,Σκοτώνουν τους «Βετεράνους» όταν γεράσουν…

Στόχος, 04/11/10


Σκοτώνουν τους «Βετεράνους» όταν γεράσουν…



«…Το 1740, μετά τον πόλεμο με την Αυστρία και τη Ρωσία και στην αρχή μιας νέας περιόδου εχθροπραξιών με το Ιράν οι αποστρατευμένοι άτακτοι στη Μ. Ασία είχαν καταληφθεί από μανία και οι κυβερνητικές δυνάμεις διατάχτηκαν να τους επιτεθούν αν συνέχιζαν την ανταρσία τους…»

Caroline Finkel, «Οθωμανική αυτοκρατορία 1300 – 1923», σ. 479.

Αυτό που δεν λέει φυσικά η παραπάνω ένθερμη υποστηρίκτρια και λάτρις του Οθωμανισμού είναι πως οι εν λόγω αποστρατευμένοι άτακτοι με το πέρας της πολεμικής τους υπηρεσίας εγκαταλείπονταν πάντα στη μοίρα τους από το καθεστώς. Μια μοίρα οικτρή στην συντριπτική τους πλειοψηφία εφόσον όταν ένας φτωχός άνθρωπος έχει αφιερώσει τα καλύτερα και δημιουργικότερα χρόνια του στον πόλεμο, τι του έχει απομείνει άραγε μετά για να επιζήσει εάν δεν βοηθηθεί σημαντικά από το κράτος ; Τίποτα.
Κι αυτό δεν ήταν βεβαίως πρωτοτυπία του Οθωμανικού στρατού και κοινωνίας. Κάθε μα κάθε χώρα στην παγκόσμια ιστορία και ανά τον πλανήτη μετά από κάθε πόλεμο είχε ν’ αντιμετωπίσει κι αυτό το μεγίστης σημασίας ζήτημα:

Τι θα κάνει και πως θα χειριστεί τους «βετεράνους» της;

Άνθρωποι που είχαν γίνει ένα με τον πόλεμο και αφού έχυσαν το αίμα τους για την χώρα τους και τον λαό τους, οι πολιτικοί που «(δήθεν) εν σοφία και ειρήνη ανελάμβαναν τα Πολιτειακά ηνία» κατόπιν τους παραμέριζαν και τους εδίωκαν με κάθε τρόπο.

Προ λίγων μηνών είδε τη δημοσιότητα το παρακάτω:

Πρόβλημα η πολυφαρμακία για τον αμερικανικό στρατό

"Ανησυχούμε για την πολυφαρμακία" των στρατιωτών που επιστρέφουν από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, είπε ο αρχίατρος σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε, υπογραμμίζοντας ότι το γεγονός αυτό αντικατοπτρίζει μια γενική τάση που υπάρχει στη χώρα.
Κατάχρηση ψυχοφαρμάκων από τους βετεράνους
Ο αρχίατρος του αμερικανικού στρατού, αντιστράτηγος Ερικ Σουμέικερ, εξέφρασε ανησυχίες για υπερβολική κατανάλωση φαρμάκων από τους στρατιώτες υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να μελετηθούν και άλλα θεραπευτικά μέσα, όπως «η γιόγκα, ο διαλογισμός ή ο βελονισμός».
"Ανησυχούμε για την πολυφαρμακία" των στρατιωτών που επιστρέφουν από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, είπε ο αρχίατρος σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε, υπογραμμίζοντας ότι το γεγονός αυτό αντικατοπτρίζει μια γενική τάση που υπάρχει στη χώρα.
Σύμφωνα με ένα άρθρο του περιοδικού Military Times, στο τεύχος Μαρτίου, η συνταγογράφηση παυσίπονων και ψυχοφαρμάκων στο στρατό αυξήθηκε κατακόρυφα μετά το 2001.Σε έρευνα του Πενταγώνου, που δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο Δεκέμβριο, περίπου το 15% των στρατιωτών δήλωναν ότι είχαν κάνει κατάχρηση φαρμάκων τον αμέσως προηγούμενο μήνα. Αμερικανοί βουλευτές έχουν ζητήσει από το στρατό να εξετάσει εάν υπάρχει σχέση μεταξύ της αύξησης των αυτοκτονιών στο στρατό και της υπερκατανάλωσης φαρμάκων.
( http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/04/blog-post_7221.html#ixzz0yN0F575l)


Η δημοσίευση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Πράγματι καίρια.
Μια από τις κυριότερες "παράπλευρες απώλειες" ενός πολέμου είναι τα παράλληλα αλλά και επακόλουθα "ψυχικά νοσήματα".
Κάποιοι την ονοματίζουν "Νόσο των Βετεράνων".
Κάτι σαν εκείνη των ΕΛΔΥΚάριων του '74 που ατυχώς και λανθασμένα (αν όχι εσκεμμένα και με κακό σκοπό) ορισμένοι σύγχρονοι (Γκουρογιάννηδες) συγγραφείς την χαρακτήρισαν ως "πρωτοτυπία", σαν κάτι που ΜΟΝΟΝ σ' αυτούς συνέβη, κάτι που μόνον εξ' αιτίας των "ιδιαιτέρων συνθηκών" του Κυπριακού μετώπου συνέβη.
Και κάτι που φυσικά δεν ανταποκρίνεται επ’ ουδενί στην πραγματικότητα.
(Εάν όμως πειστούν οι Έλληνες για το ότι μόνον εμείς είμαστε η «ιδιόμορφα κακιά ράτσα» που κυνηγάει μετά βδελυγμίας τους βετεράνους της μετά τον κάθε πόλεμο, τότε ποιος Έλληνας θα έχει διάθεση να πάει να πολεμήσει σε επόμενους πολέμους; Ιδού το «πονηρό εθνοπροδοτικό διακύβευμα» όλων αυτών των «διεθνιστών κακοθελητών»).
Ο τίτλος όμως της παραπάνω δημοσίευσης ταυτόχρονα είναι επιεικώς «ατυχής».
Διαβάζοντας το κείμενο, διαπιστώνει κανείς πως η "ουσία" του δεν είναι γενικά η "πολυφαρμακία" αλλά τα "ψυχοφάρμακα". Και όπου φυσικά δεν υπάρχει καμία πρωτοτυπία. Κάθε μα ΚΑΘΕ πόλεμος γεννάει αυτό το "Σύνδρομο".
Δεν υπάρχει ένας πόλεμος, παλαιός ή σύγχρονος που να μην οδήγησε εκατομμύρια βετεράνους στρατιώτες να αναζητήσουν νευροψυχιατρική στήριξη.
Ακόμη και λίγο πιο πίσω να πάμε στα καθ' ημάς, πχ τα Μικρασιατικά, ήταν τόσο εκτεταμένο αυτό το φαινόμενο που οι (Ελληνικές) Κυβερνήσεις είχαν δώσει οδηγίες προς την διοίκηση και τις Δυνάμεις Ασφαλείας για "επιεική μεταχείριση" των βετεράνων του Μικρασιατικού μετώπου.  Επίσημα τουλάχιστον, εφόσον ανεπίσημα φρόντιζαν με ζέση τα πολιτικά κτήνη της εποχής να τους παραμερίζουν και να τους διώκουν με κάθε ευκαιρία.
Τα ψυχοφάρμακα μπορεί να μην ήταν βέβαια τότε στην ημερήσια διάταξη αλλά το...αλκοόλ σίγουρα ήταν. Όπως ανέκαθεν άλλωστε σε ανάλογες περιπτώσεις.
Αυτό βλέπεις ήταν ο αρχαίος πρόγονος των ψυχοφαρμάκων των βετεράνων (και μη) ενός πολέμου.
Επειδή όμως αυτό το πλήρωνε πάντα ο... "παθών", ποτέ δεν νοιάστηκαν οι διάφορες κυβερνήσεις να βγάλουν "οικονομίστικες ντιρεκτίβες" σαν την παραπάνω του... Αρχίατρου που προτείνει Γιόγκα και Διαλογισμό. (Η Ιερά Σύνοδος τι λέει άραγε γι' αυτό το ζήτημα; Πως τα κατάφερε η Εκκλησία και απώλεσε την ικανότητα της πνευματικής κάλυψης των αναξιοπαθούντων και οδυρουμένων τέκνων της;)
Να θυμηθούμε εδώ και την επαίσχυντη συμπεριφορά του Ελληνικού Κράτους απέναντι στους πάμφτωχους και καταταλαιπωρημένους αγωνιστές του ’21 που για να επιβιώσουν αναγκάζονταν να ζητιανεύουν στους δρόμους (με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτό του Στρατηγού Νικηταρά του Τουρκοφάγου);
Αλλά ακόμη και το "Ράμπο 1" μέσα από το "εμπορικό και προπαγανδιστικό του περιτύλιγμα" αυτό δεν κρύβει άλλωστε; Στο ψυχόδραμα των βετεράνων πατάει για να ξεκινήσει την Νέα Στρατιωτική Εποχή των ΗΠΑ μετά το ψυχο-τραύμα του Βιετνάμ.
Ασχέτως, εαν μόλις "αποκαταστάθηκε ψυχικά" αυτή η Στρατιωτική Μηχανή, ξανάκανε τα ίδια στο Ιράκ. Όπου και πάλι φέρθηκαν στους "ψυχικά ασθενείς βετεράνους" τους με τον ίδιο τρόπο. Απαξιωτικά, με αδιαφορία και εχθρικά. (Το παράδοξο είναι που το πανίσχυρο Αμερικανικό Στρατιωτικό κατεστημένο αποδέχεται αυτή την "πολιτική λαδιά").
Όπως και στον «Βράχο» (Σων Κόνερι, Εντ Χάρις, Ν. Κέητζ) το θέμα ίδιο είναι. Η απαξίωση των βετεράνων από μέρους των Πολιτικών και η ένοπλη αντίδραση των πρώτων.
Αντίδραση που προσλαμβάνει βεβαίως «τρομοκρατικές διαστάσεις» στην ταινία. Και που δεν είναι η μόνη φυσικά. Πλήθος παραγωγών του Χόλιγουντ αναφέρεται στο θέμα μεταφέροντας στην οθόνη το σχετικό θυμό της «Κοινότητας των Βετεράνων».
Μια συνήθης ανακλαστική αντίδραση φυσικά των βετεράνων ιστορικά ήταν η αναζήτηση ενός άλλου στρατού-εργοδότη, ενός άλλου πολέμου.
Αυτό πχ ακριβώς που ώθησε τους Έλληνες βετεράνους του Πελοπονησιακού Πολέμου τον 5ο πΧ αι να επανδρώσουν το Ελληνικό απόσπασμα του Πέρση διεκδικητή του θρόνου (οι κατοπινά αποκαλούμενοι «Μύριοι») ή που ώθησε τους Γερμανούς βετεράνους του Β’ παγκοσμίου πολέμου να καταταχθούν στη Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων ή τους Κροάτες μετά τον Γιουγκοσλαβικό πόλεμο του ’90 να κάνουν το ίδιο.
Ή πολλούς άλλους βεβαίως να στραφούν στην παραβατικότητα όπως πχ οι ένοπλες ορεινές συμμορίες των «Νεοκλεφτών» (και πρώην – και βεβαίως αδικημένων - Αγωνιστών του ’21) της μετεπαναστατικής Ελλάδας του 19ου αι.


Ειρήσθω εν παρόδω, ένα από τα "παράξενα" του κειμένου είναι το παρακάτω:

"…μα καλά, μόνον 15% του μάχιμου Αμερικανικού Στρατού αντιμετωπίζει το "Ψυχικό Σύνδρομο των Βετεράνων…";

Μα από ....τι είναι φτιαγμένοι αυτοί οι Αμερικανοί Στρατιώτες;
Από ατσάλι;
Τίποτα δεν τους πιάνει;
Προπαγάνδα λοιπόν μυρίζει εδώ.
Το δεύτερο παράξενο - αλλά που ταιριάζει με τα σημεία των καιρών - είναι ο τρόπος προσέγγισης του ζητήματος.
"Οικονομίστικα".
Ο Αμερικανικός προυπολογισμός πρέπει να απαλλαγεί από τα έξοδα φαρμακευτικής κάλυψης των βετεράνων. Τα οποία είναι ΠΟΛΥ περισσότερα και οι οποίοι είναι σαφώς ΠΟΛΥ περισσότεροι.

Κοινώς:

«… έλα, πολέμα αλλά μην μου ζητήσεις μετά τα ρέστα εαν πάθεις τίποτα…»

 Κοινή τακτική των Πολιτικάντικων κυβερνήσεων ανά τον κόσμο και ανά την ιστορία.

Μας θυμίζει κάτι αυτό;
Βεβαίως και θυμίζει.  Τα δικά μας.
Αυτή ήταν πάντα η συμπεριφορά του Ελληνικού κράτους στους πολεμιστές του, αυτή θα είναι και στον επόμενο πόλεμο εαν οι Στρατιωτικοί δεν πάρουν τα μέτρα τους έγκαιρα αυτή τη φορά.
Κοινώς, να μην ξεσηκώνονται (και μάλιστα υποτυπωδώς και χλιαρά) μόνον όταν τους κόβουν ένα επίδομα, αλλά πολύ νωρίτερα.
Όταν διαπιστώνουν πχ ότι πάνε να διαλύσουν το στράτευμα και ότι απομείνει θα του φορτώσουν όλα τα δεινά του κόσμου όταν τους καλέσουν να "αναλάβουν" στα πλαίσια της "Εκτάκτου Ανάγκης" που θα κηρυχτεί σε λίγο.
Ναι, ναι, τότε που όλοι οι "πολιτικοί ποντικοί" θα εγκαταλείψουν μια εξεγερμένη από την εξαθλίωση Ελλάδα, οι ένστολοι θα κληθούν να αποκαταστήσουν την τάξη (αν και το απαγορεύει το Σύνταγμα, θα βρουν τρόπο τότε οι «επιτήδειοι Μαυροκορδάτοι» να εμπλέξουν τον Στρατό), ο εμφύλιος θ' ανάψει, οι "έξωθεν" θα σπεύσουν να εκμεταλλευθούν την ένταση αφήνοντας την Ελλάδα με μισά εδάφη και στο τέλος οι Στρατιωτικοί θα κληθούν να πληρώσουν το .... λογαριασμό.
Βεβαίως, εαν το Σύνδρομο των Βετεράνων είναι μια φορά "αρνητικό" για την ισορροπία μιας "νικήτριας δύναμης", μπορεί να φανταστεί κάποιος σε τι ασύλληπτα ύψη ανέρχονται οι δυσάρεστες συνέπειες στους κόλπους μιας "ηττημένης χώρας".
Το περιβόητο ιστορικό "κλικ - μπαμ" της εξαθλιωμένης μάζας μιας ηττημένης χώρας που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στην αυτοδιάλυση ενός Έθνους.
Όπως πχ τότε που υποταχθήκαμε στους Ρωμαίους ή ακόμη και τότε που υποταχθήκαμε βήμα βήμα πότε σε Σλάβους, πότε σε Λατίνους και πότε στους Οθωμανούς.

Πόσο άραγε απέχουμε απ' αυτό το "κομβικό" για την ύπαρξη του Έθνους μας σημείο;

Ένστολοι ακούτε επιτέλους; Συνειδητοποιείτε τις ευθύνες σας;


Γεράκι του Αιγαίου