«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Βάλτε τους Θεμιστοκλήδες στο τιμόνι επιτέλους…

Στόχος, 05/08/10


Βάλτε τους Θεμιστοκλήδες στο τιμόνι επιτέλους…

Προδότες Πολιτικοί Ειρήνης Vs Επιθετικών Ηγετών Πολέμου

Ένα προηγούμενο σημείωμα τελείωνε με τα παρακάτω λόγια:


«…Κάποιοι (και πολλοί μάλιστα – εντός κι εκτός της χώρας) πιστεύουν ότι η Ελληνική κοινωνία κουράστηκε ολοκληρωτικά από την διαρκή οικονομική καταπόνηση. Άρα, έχασε τα εθνικά της αντανακλαστικά και απονευρώθηκε το ένστικτο της αυτοσυντήρησής της.
Πιστεύουν επίσης, πως αυτή η κόπωση έχει μεταφερθεί και στις Ένοπλες Δυνάμεις του Έθνους.
Πως η διαρκής απαξίωσή τους έκανε το θαύμα της και ο Ελληνικός Στρατός «φυλλοροεί και καταρρέει».
Και η «Εντύπωση», η «Εικόνα» είναι το παν. Γιατί «επηρεάζει ολόκληρη την κοινωνία».
Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι αλλά και να φαίνεται ως τέτοια.
«Κάποιοι» λοιπόν πρέπει, οφείλουν να αποκαταστήσουν την «Εικόνα». Τόσο προς τα «έξω» όσο και προς τα «μέσα». Και μέσω αυτής να κάνουν την τόσο απαραίτητη τονωτική ένεση που θα ανορθώσει το «Ηθικό και την εθνική/αμυντική αυτοπεποίθηση και δυνατότητα» του λαού τους.
Κι αυτοί βεβαίως, οι «Μοιραίοι Κρίσιμοι Έλληνες Ηγέτες» δεν  ανήκουν, δεν μπορούν ν’ ανήκουν στους προδότες Έλληνες πολιτικούς.
Αυτοί μπορούν να προέρχονται μόνον από τις τάξεις των Ενστόλων του Λαού μας.
Το τι κινήσεις «Εικόνας και Ουσίας» θα επιλέξουν να κάνουν είναι δικό τους θέμα.
Αυτό που σίγουρα δεν διαθέτουν όμως είναι “Χρόνος”….»


Η πεμπτουσία της «Αποτροπής» είναι να γνωρίζουν «καλά» - εν τοις πράγμασι βεβαίως - οι επίδοξοι εισβολείς – και να φοβούνται – την «Κόψη του Ξίφους» σου.

Γι’ αυτό βεβαίως μπήκε και η σχετική φράση (…Σε Γνωρίζω από την Κόψη του Σπαθιού την Τρομερή…) στον Εθνικό Ύμνο.

Ναι, και; Αρκεί αυτό;
Αρκεί να το λέμε και να το τραγουδάμε;
Αρκεί να θυμόμαστε τα «Παλιά» και να επαναπαυόμαστε στο «τότε»;
Η Εικόνα, το Φαίνεσθαι της «Ισχύος» χτίζεται με κόπο σε χιλιάδες χρόνια και καταρρέει μέσα σε μία στιγμή εάν δεν «συντηρηθεί καθώς πρέπει».
Ο Θεός του Πολέμου δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Δεν πα νάχει όση Πολεμική Ιστορία θέλει πίσω του.
Αυτοκρατορίες και αυτοκρατορίες χάθηκαν στην αχλύ του χρόνου επειδή δεν έδωσαν την σημασία που έπρεπε σ’ αυτόν τον Αμείλικτο Κανόνα.
Αρκεί να θυμηθούμε το πόσο αδιάφορα κοίταξαν οι Ρωμαίοι αυτήν την τεράστια Ελληνική Ιστορία Πολεμικής γνώσης και πείρας όταν αποφάσισαν να κάνουν την Ελλάδα επαρχία τους.


Τι κι αν διατυμπανίζει ο κάθε Υπουργός Αμύνης ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι «χαλύβδινες» και έτοιμες να υπερασπιστούν αποτελεσματικά την εδαφική μας ακεραιότητα;
Από πότε η «Στρατιωτική Ισχύς» είναι θέμα λόγων και στομφώδους μεγαλοστομίας;
Πάντοτε ήταν θέμα «Πράξεων».
Η «Εικόνα του Τρομερού Στρατού» χτιζόταν πάντα από Έργα. Ποτέ από λόγια.
Τα «Έργα» δε, τα σχετικά με το Στρατό έχουν να κάνουν πάντα με την «Χρήση» του.
Και μια «αποτελεσματική Μάχη», ένας «νικηφόρος Πόλεμος», τα Πολεμικά Τρόπαια είναι τα μόνα «Έργα» που μπορούν να χτίσουν μια τέτοια «Τρομερή  (Αποτρεπτική) Εικόνα».
Μια Εικόνα, που επιπροσθέτως, απαιτεί να «συντηρείται» διαρκώς για να εξακολουθήσει να είναι «αποτελεσματική» (δηλ. Αποτρεπτική).
Ή, πιο γλαφυρά, η Εικόνα αυτή είναι ένας «Μυθικός Δράκοντας» που απαιτεί να «ταΐζεται» συνεχώς προκειμένου να διατηρεί την «Τρομερή του Μορφή».
Βλέπεις, όπως αλλάζουν οι γενιές των ανθρώπων ξεχνιούνται και οι όποιες εμπειρίες ζωής της κάθε Παλαιάς Γενιάς.
Ότι «αποδείχτηκε στα πεδία των μαχών» δεκαετίες πριν, ξεχνιέται και συνεπώς διεκδικεί την «ανανέωσή» του με την ίδια ανταγωνιστική ζέση σαν να μην κερδήθηκε ποτέ.
Οι Νεότεροι έχουν πάλι «βλέψεις» και συνεπώς οι Ανταγωνισμοί Ισχύος βρίσκονται πάντα εδώ, πάντα σε ετοιμότητα να φέρουν χαιρέκακα τα πάνω κάτω.
Σήμερα, τι βλέπουμε;
Βλέπουμε άραγε να χτίζεται καμία τέτοια «Εικόνα Ελληνικής Ισχύος»;
Βλέπουμε μήπως να αξιοποιούνται οι όποιες «γεωπολιτικές ευκαιρίες» μας προσφέρουν οι θρασείς γείτονές μας για το χτίσιμο της τόσο πολύτιμης  «Τρομερής Πολεμικής Εικόνας του Ελληνικού Στρατού»;
Αξιοποιήσαμε πχ την Κύπρο το ’74 ή την Κρίση στο Αιγαίο του ’87 ή τα Ίμια ή την Υπόθεση Οτσαλάν;
ΟΧΙ.
Αξιοποιήσαμε μήπως την ευκαιρία να διεκδικήσουμε Πολεμικές Νίκες στα Συμμαχικά Μέτωπα (ΝΑΤΟ) ή στα αντίστοιχα του ΟΗΕ;
ΟΧΙ.
Μήπως στα Πολεμικά Μέτωπα μέσω Ιδιωτικών Ελληνικών Πολεμικών Δυνάμεων (Ιδιωτικής βάσεως Διεθνής Ελληνικός Μισθοφορικός Στρατός);
ΌΧΙ.
(Μάλιστα τα δύο τελευταία φέρνουν αλλεργία ακόμη και στον Πατριωτικό Χώρο, λες και το χτίσιμο της Πολεμικής Ισχύος είναι δυνατόν ποτέ να έχει άρωμα Ηθικής, Συναισθήματος και Ιδεολογικής καθαρότητας. Για Πολεμική Ισχύ μιλάμε συναγωνιστές. Κι αυτή δεν αποκτάται παρά μόνον με Αδίστακτες Γεωστρατηγικές Αποφάσεις και Δράσεις. Και βεβαίως Αίμα. Συνειδητοποιείστε το επιτέλους γιατί μόνον έτσι θα διώξουμε την γάγγραινα της Παθητικής Ηττοπάθειας από την κοινωνία μας).
Αντιθέτως, ακόμη και τις δύο Στρατιωτικές Παρελάσεις που (στοιχειωδώς έστω) ανέβαζαν το πολεμικό φρόνημα λαού και Στρατού και περνούσαν αντιστοίχως προς τα «έξω» κάποια (υποτυπώδη έστω) «Πολεμικά Μηνύματα», φρόντισαν και τις κατήργησαν.
Αλλά τι να περιμένεις από Εθνοπροδότες ηττοπαθείς Πολιτικούς;
Αυτοί μόνον τέτοια Πολιτική (Εθνικής μειοδοσίας και Ήττας) μπορούν να κάνουν.
Η «Πολιτική της Ισχύος» απαιτεί μια άλλη Πάστα (Πολιτικών και Στρατιωτικών) Ηγετών για να συλληφθεί και να εφαρμοστεί.
Απαιτεί «Επιθετικούς Πολεμικούς Ηγέτες» και όχι «Τρυφηλούς ενδοτικούς ηττοπαθείς Πολιτικούς».

Ο Τσώρτσιλ χαρακτηρίστηκε ως ο ιδανικός Ηγέτης - για την χώρα του – εν καιρώ πολέμου αλλά όχι ο κατάλληλος για καιρό ειρήνης. Εξ’ ου και ήταν «εξοβελιστέος» από τον Αγγλικό πολιτικό βίο τόσο πριν όσο και μετά τον Πόλεμο.
Μεταφέροντας τούτο στα «καθ’ ημάς», εσείς ποιόν θα προτιμούσατε για Ηγέτη εν καιρώ πολέμου;
Έναν ηττοπαθή «βολεμένο» πεσιμιστή  Νεοκοτζάμπαση ή έναν αισιόδοξο Πολέμαρχο που πεισματάρικα πιστεύει στη νίκη όταν όλοι οι άλλοι έχουν λυγίσει και καταφέρνει να εμπνέει πάθος και κουράγιο για μάχη και νίκη μέχρι και την ύστατη στιγμή της «τελικής εξόδου»;
Έναν «Αμυντικό» ή έναν «Επιθετικό»;
Τον Κολοκοτρώνη που αν και με λίγους αντρειωμένους έκανε το «δικό του», έκανε του «κεφαλιού του» και πήγε και πολέμησε (και νίκησε) στα Δερβενάκια;
Ή τους «Σώφρωνες», Πολιτικούς και Στρατηγούς που προτίμησαν να μπουν στα καράβια και να φύγουν προς «ασφαλή προορισμό» εγκαταλείποντας τον έρμο το λαό τους στην Μαύρη τύχη του;
Ή μήπως κάποιους άλλους «αμυντικούς» που αντικρούοντας πεισματικά, αλόγιστα (και πολιτικάντικα) τον Γέρο του Μοριά προτίμησαν να κλειστούν σαν τα ποντίκια σε κάποια κάστρα και να περιμένουν τον Δράμαλη να τους πολιορκήσει με τον όγκο και την υπεροπλία του οργανωμένα – τουτέστιν θανάσιμα;
Με ποιους Ηγέτες θα νοιώθατε πιο άνετα;
Με τον φυματικό τον Καραϊσκάκη που αν και στα πρόθυρα του θανάτου από το «χτικιό» ήταν πάντα ατρόμητος μπροστά από τους πολεμιστές του, επιθετικός κι απρόβλεπτος;
Ή μήπως με τον «χρυσοφορεμένο όψιμο Στρατηγό/Πολιτικό Μαυροκορδάτο» που με τις Φαναριώτικες Σωφρωσύνες του κατάφερε να στείλει τον Αγώνα κάμποσα χρόνια πίσω;

Είναι ξεκάθαρο το τι «λόγια και στάση» κρατάει ο κάθε «Τύπος Πολιτικού».
Ο (δήθεν) «Σώφρων» είναι όλο λόγια, λόγια, λόγια. Τάχα υπερασπίζεται την «Ειρήνη» που δήθεν ο διάλογος μπορεί να «θρέψει».
Από πότε όμως άραγε οι «Δυνατοί» καταλαβαίνουν από «λόγια»;
Από πότε, ακόμη και οι «ισοδύναμοι» ή ακόμη και οι «κατώτεροί» μας σε ισχύ, καταλαβαίνουν από  λόγια;
Το μόνο που μετράει πάντα στην «Γεωπολιτική συνδιαλλαγή» είναι η Ισχύς ενός Έθνους και η αποφασιστικότητά του να την χρησιμοποιήσει.
Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνον με την απόκτηση εξοπλισμών αλλά πρωτίστως με την απόδειξη της θέλησης να χρησιμοποιηθούν αυτοί.
Ο Πολιτικός της Ειρήνης ( ο δήθεν Σώφρων) παλεύει μόνον για την «διατήρηση των οφιτσίων». Κάποιοι «περνάνε καλά» και πρέπει να συνεχίσουν να «περνάνε».
Αυτή είναι η «καθεστηκυΐα τάξη των πραγμάτων» κι αυτήν υπερασπίζεται (με το αζημίωτο βεβαίως) ο Πολιτικός της Ειρήνης. Με πολλά λόγια, φανφάρες, «φωτογραφικές νομοθεσίες», ανήθικες εκτελεστικές πράξεις και διαφθορά, δικαστικές επιβολές κι εντέλει άφθονες «οιονεί προδοσίες».
Είτε εκούσια, είτε ακούσια αυτό κάνει. Όσο και αν ολοφύρεται πως παλεύει για τα συμφέροντα του Έθνους.

Άλλο Πολέμαρχος, άλλο Πολιτικός της Ειρήνης.
Οι Αρχαίοι μας πρόγονοι το είχαν καταλάβει καλά αυτό γι’ αυτό και άφησαν πίσω τους πλουσιότατη εμπειρία για το πώς χειρίζονταν το «ζήτημα».
Άλλους έβαζαν να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα» κι άλλοι νέμονταν τα οφέλη μέσω της εξουσίας κατόπιν.
Ή, μ’ άλλα λόγια, άλλους εξέλεγαν (ή διόριζαν) ως Στρατηγούς για να ετοιμάσουν την Πόλη Κράτος για Πόλεμο και να διεξαγάγουν νικηφόρα τον Πόλεμο και μόλις τέλειωνε αυτός «επιτυχώς», αφού τους τιμούσαν για λίγο, κατόπιν πάντα κάποιοι «επιτήδειοι Πολιτικοί της Ειρήνης», άριστοι δημαγωγοί και πρωτίστως δικτυωμένοι με τα Οικονομικά συμφέροντα της εποχής, τους εδίωκαν από κάθε εξουσία αρπάζοντάς την (δια των Τύπων πάντα) και στέλνοντας αυτούς πότε στην εξορία και πότε στον άμεσο ατιμωτικό θάνατο.
Ο κατάλογος αυτών των ατιμωτικών συμπεριφορών των «Πολιτικών της Ειρήνης» έναντι των «Πολιτικών του Πολέμου/Πολεμάρχων» είναι ατέλειωτος. Οδυνηρό να το παραδεχόμαστε, πλην όμως αποτελεί μια νοσηρή πραγματικότητα της Ιστορίας μας.
Αυτό συμβαίνει δυστυχώς και σήμερα.
Και μάλιστα στον έσχατο και χείριστο βαθμό.
Ενώ η χώρα, το Έθνος θα έπρεπε ήδη να έχει στο τιμόνι της Πολιτείας Πολιτικούς του Πολέμου για να προετοιμάζουν τη χώρα για τις Σκοτεινές Μέρες που έρχονται επελαύνοντας κατά πάνω της, εξακολουθεί να έχει (επιεικώς, για να μην προβούμε σε βαρύτατους χαρακτηρισμούς) «μη κατάλληλους» για την περίσταση Πολιτικούς της Ειρήνης.
Ανθρώπους που ακόμη και αν συνειδητοποιούσαν το «πρόβλημα» δεν θα ήταν σε θέση να το «χειριστούν».
Η κοινωνία, δυστυχώς, βυθισμένη στη ραστώνη της, επίσης δεν συνειδητοποιεί το πρόβλημα ώστε να αναδείξει εσπευσμένα τους «κατάλληλους Πολιτικούς του Πολέμου». Κρύβεται φοβισμένη πίσω από τις πάντα «πιασάρικες πολλά υποσχόμενες» και μονίμως ψεύτικες υποσχέσεις των Δημαγωγών της Ειρήνης και της Συναλλαγής των Επιτηδείων.
Να όμως που φτάσαμε στο Τέρμα.
Ο Χρόνος μας τελείωσε.
Και πρέπει τώρα να γίνουν πράγματα που θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί από πολλά χρόνια πριν.
Η χώρα πρέπει να «δείξει τα δόντια» της. Το Έθνος πρέπει να βρει τον τρόπο να «χτίσει και να αναδείξει την Πολεμική Ισχύ» του.
Κι αυτό απαιτεί Μέτρα που μόνον Πολιτικοί του Πολέμου μπορούν να «συλλάβουν» και να «λάβουν».
Χρειαζόμαστε Επιθετικούς Ηγέτες, Ηγέτες Πολέμου κι αν περιμένουμε να τους βρούμε και να τους αναδείξουμε τελευταία στιγμή, θα είναι πλέον αργά.
Οι σύγχρονοι Πόλεμοι βλέπεις διεξάγονται εντελώς διαφορετικά απ’ ότι μερικές μόλις δεκαετίες πριν.
Διεξάγονται τόσο ύπουλα και συγκεκαλυμμένα που όταν συνειδητοποιήσεις ότι η χώρα σου «διελύθη, κατελύθη και κατελήφθη», είναι πλέον απολύτως αργά για οποιαδήποτε αντίδραση.
Από τώρα λοιπόν, όσο ακόμη υπάρχει λίγος, έστω ελάχιστος χρόνος, πρέπει να τους «ανοίξουμε το δρόμο», να τους «αναδείξουμε», να τους «ενισχύσουμε» και να τους αναθέσουμε να θωρακίσουν τη χώρα προετοιμάζοντάς την για τον Πόλεμο που έρχεται.
Δυστυχώς, κανένα μα κανένα κόμμα δεν έχει βάλει μπροστά αυτή την «διαδικασία κοινωνικής/εθνικής αυτοσυντήρησης».
Ακόμη χειρότερα, ούτε καν τα Πατριωτικά Κόμματα. ΚΑΝΕΝΑ.
Ο «Επιθετικός Πολεμικός Λόγος» είναι εξοβελισμένος ακόμη και από τον Πατριωτικό Χώρο. Όλοι μιλάνε για «ευγενή άμυνα» ξεχνώντας πως ουδείς ποτέ στην Παγκόσμια Ιστορία – και πολύ περισσότερο σ’ αυτή την χιλιοματωμένη γωνιά της Μεσογείου – δεν σεβάστηκε τον «μη επιθετικό αντίπαλο».
Πατριώτες, σε όποιον χώρο κι αν ανήκετε, βρείτε γύρω σας τους Πολιτικούς Ηγέτες του Πολέμου, στηρίξτε τους και αναδείξτε τους.
Πρέπει να αναδείξουμε έγκαιρα τους Πολεμάρχους μας.
Γιατί αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε.
Ηγέτες Τίγρεις και Λιοντάρια.
Απ’ αυτούς που τον καιρό της Ειρήνης Λαός και Σύστημα τους «φοβούνται», γι’ αυτό και τους «εξοβελίζουν» και τους «κλείνουν σ’ ένα Μοναχικό κλουβί» για να τους ατενίζουν που και που με σοκ και δέος (και βεβαίως «αποστροφή») για τις σκέψεις και τις ιδέες τους.
Αφήστε τους επιτέλους ελεύθερους.
Αφήστε τους να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα απ’ τον καθένα.
Να ετοιμάσουν τη χώρα για την Σύγκρουση έστω και την τελευταία στιγμή.
Αφήστε τους να ηγηθούν, να πολεμήσουν και να νικήσουν.

Πρωτίστως, είναι άμεση ανάγκη να ιδρυθεί ένα Εθνικό Μέτωπο που θα παλέψει γι’ αυτόν τον σκοπό.
Ένα Μέτωπο που θα αναλάβει να συγκεντρώσει αυτούς τους Πολεμικούς Ηγέτες που όλοι «κρατούν στο περιθώριο» και θα τολμήσει να αρθρώσει τον Λόγο που κανείς από τους βολεμένους υπερασπιστές μιας νοσηρής κι επικίνδυνης για το Έθνος ειρήνης δεν τολμά να αρθρώσει:

Έναν Λόγο Πολεμικό.
Έναν Παιάνα Πολεμιστών θυμίζοντας στον Λαό μας από πού προέρχεται και τι υποχρέωση έχει απέναντι στις γενιές που έρχονται.
Να παραδώσει  Πατρίδα και Έθνος, ακέραια, ενισχυμένα και όχι λειψά.

Εάν κατορθωθεί να αναδειχθούν αυτοί οι «Επιθετικοί/Πολεμικοί Ηγέτες», θα βρουν εκείνοι κατόπιν τον τρόπο να δημιουργήσουν μια «Παράλληλη Πολιτειακή Δομή» δίπλα και πέρα από την αντεθνική, ξεπουλημένη σε ξένα συμφέροντα και διεφθαρμένη ήδη υπάρχουσα επίσημη.

Αυτό που χρειάζεται άμεσα είναι ένα «Νέο Εθνικό Πατριωτικό Πολεμικό Παράλληλο Ελληνικό Κράτος».
Αυτό που θα πείσει πως δεν θα ξαναϋπάρξουν αδικημένοι Βετεράνοι τιμώντας και αποκαθιστώντας τους Ήρωες της Κύπρου.
Και βεβαίως τιμωρώντας άμεσα κι αδίστακτα  με την «εσχάτη των ποινών» τους Προδότες εκείνης της Εθνικής Καταστροφής. Πολιτικούς και Στρατιωτικούς Ηγέτες. Έτσι ώστε ο «παραδειγματισμός» να αποτρέψει όσους Πεμπτοφαλαγγίτες καραδοκούν να προδώσουν για μια ακόμη φορά τα Εθνικά συμφέροντα στους Πολέμους του Έθνους - που ήδη ξεκίνησαν.
Αυτό που θα πείσει τον Στρατό πως όταν έρθει η ώρα της μάχης, κανείς μα κανείς Έλληνας Στρατιώτης δεν θα επιτραπεί να ξαναμείνει «ακάλυπτος» και «αστήρικτος» όπως τότε στην Κύπρο.
Αυτό που θα αναλάβει να ιδρύσει (εκτός Ελλάδας) αυτόν τον τόσο απαραίτητο «Παράλληλο Ελληνικό Εθνικό Στρατό» και να τον στείλει να υποδηλώσει την Πολεμική Ελληνική Παρουσία σε όλα τα Συμμαχικά (και όχι μόνον) Μέτωπα.
Αυτό που θα αναλάβει στην Πράξη να χτίσει ξανά και πέρα από την επίσημη εθνοπροδοτική Ελληνική Πολιτικοστρατιωτική Ελίτ την «Εικόνα του Τρομερού Ελληνικού Στρατού», την «Εικόνα της Κόψης του (Ελληνικού) Σπαθιού την Τρομερή»…
Με Έργα…
Υπάρχουν τρόποι να αποκτηθεί αυτή η Εθνική Ισχύς έστω και χωρίς τη βοήθεια της επίσημης (εθνοπροδοτικής) Πολιτείας.
Αλλά χρειάζεται πρώτα να αναδειχθούν ως Ηγέτες μας τα Λιοντάρια που η κοινωνία μας κρατάει στην απομόνωση ως τώρα.
Κάντε το λοιπόν.
Κοιτάξτε δίπλα σας όλοι, εντοπίστε τους και κόψτε τους τα δεσμά.

Γεράκι του Αιγαίου