«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011



Στόχος, 09/12/10

Στον Αστερισμό του «Γεωπολιτικού Παράδοξου» (6)

Περί Ελλάδας – Τουρκίας – Ισραήλ…

Δεύτερη Ανάγνωση «πίσω από τις γραμμές» και «Αιρετικές Δεύτερες Σκέψεις»

Στα προηγούμενα άρθρα είδαμε και τις δύο επιλογές:
υποστηρίχθηκαν απόψεις τόσο υπέρ της διεξαγωγής επιθετικού κι αιφνίδιου Ελληνοτουρκικού Πολέμου (προκειμένου να καταστραφεί άμεσα η σημερινή δομή Ισχύος της Τουρκίας και να ωθηθεί στο διαμελισμό ώστε να αναπνεύσει η Ελλάδα και να επωφεληθεί  από κέρδη εδαφών και πόρων), όσο και υπέρ της «Αξονοποίησης» Ελλάδας Τουρκίας, όσο ακόμη διατηρούν ανέπαφες και οι δύο τις δυνάμεις τους και υπάρχουν κάποιοι στοιχειώδεις «Πόλοι Σύγκλισης».
 Είδαμε επίσης ότι σε μια γιγάντια «Παγκόσμια Γεωπολιτική Αναδιάταξη» σαν αυτή που ήδη εξελίσσεται γύρω μας, ίσως η Τουρκία να είναι ο «μικρότερος και πιο ελέγξιμος κίνδυνος» - άρα και «οιονεί προτιμητέος» - που θα μπορούσε να απειλήσει την Ελλάδα.
 Επισημάνθηκε, ακόμη, το ότι την ώρα της Ελληνοτουρκικής σύγκρουσης – που θα καταστρέψει  ουσιαστικά και τους δύο αντιμαχόμενους εάν δεν λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα ακραίας Στρατιωτικοποίησης της Χώρας αλλά και  Συμμαχιών, όσο επαχθή ή ακραία κι αν είναι αυτά  – «κάποιοι άλλοι» θα βρουν την ευκαιρία να αποσπάσουν εδάφη και από τις δύο χώρες.
Είδαμε επίσης κάποια πρώτη «γεωστρατηγική σημειολογία» που προειδοποιεί ότι, προκειμένου να αποφύγουμε αυτή την «βεβαιότητα της (ταυτόχρονης) καταστροφής (μας)» - σε περίπτωση που επιλέξουμε τον Πόλεμο με την Τουρκία πιστοί στο Δόγμα «Η Μόνη, Υπερήφανη κι έντιμος Ελλάς» (κατά το ολέθριο «Η Μικρά και Έντιμος Ελλάς») - χρειαζόμαστε οπωσδήποτε μια «Σθεναρή Συμμαχία με το Ισραήλ».
Οφείλαμε βεβαίως να λάβουμε υπόψη πως το σύγχρονο Ισραήλ σε σχέση με την Ελλάδα και το Ισλάμ είναι συνώνυμο με το «Παράδοξο». Και πολλάκις με τον «Ανθελληνισμό».
Είμασταν λοιπόν υποχρεωμένοι να δούμε και τούτο:

την «Στρατηγική Συμμαχική Αναγκαιότητα» σε αντιδιαστολή με το «Ισραηλινό Παράδοξο» και τον «Εβραϊκό Ανθελληνισμό»..

Το οποίο και αναπτύχθηκε με αρκούντως «μελανά χρώματα» (που καθόλου βεβαίως δεν τιμούν το Ισραήλ) στο προηγούμενο σημείωμα.
Εάν τα παραπάνω ισοδυναμούσαν με «δύσβατο διανοητικό πέρασμα» γεμάτο πόνους, τότε το επόμενο μέρος του Πίνακα ίσως είναι ισοδύναμο με την «Κόλαση του Δάντη».
Γιατί πιθανότατα, αυτά που θα περιγραφούν, σε πολλούς θα θυμίσουν την «Σκοτεινή Κοιλάδα της Αποκάλυψης».
Καθώς ήρθε η ώρα να δούμε με τον πλέον «ωμό τρόπο» την επιλογή της Ολοκληρωτικής Στρατιωτικής Επίθεσης ενός Ελληνοισραηλινού Άξονα εναντίον ενός Τουρκοπερσικού.



Ανάλεκτα περί «Ωμού Εθνικού Λόγου»…

….Ή αλλιώς,

Επιλέγοντας την Ελληνοτουρκική Ρήξη…


Η ίδια η δραματική έλλειψη χρόνου επιβάλλει κατ’ αρχήν την «λιτότητα, σαφήνεια (συνεπώς Ωμότητα) του λόγου». Εάν επιλέγαμε τον «διπλωματικό λόγο», τον «προσεκτικό λόγο», τον «ρεαλ πολιτίκ λόγο» προκειμένου να μιλήσουμε χωρίς να ταράξουμε τα καλομαθημένα ευαίσθητα αυτιά των εφησυχασμένων συμπολιτών μας, εάν έπρεπε να μιλήσουμε «περιφραστικά», «περίπλοκα», με «πολυσχιδή νοηματική και σημαντική», με «λακωνική σημειολογία» για να μην «φοβίσουμε τον κόσμο» (όπως αρέσκεται να λέει επανειλημμένα η ηγεσία του ΛΑΟΣ) τότε το «μήνυμα της σοβαρότητας και του κατεπείγοντος του Εθνικού μας Συναγερμού δεν θα πέρναγε στον λαό μας ούτε σε άλλα εκατό χρόνια.
Δείτε τα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές των τηλεπαραθύρων. Πότε ακούσατε για τελευταία φορά «αιχμηρό και ωμό Εθνικό λόγο»;
Ποτέ. «Λαϊκιστικό» ναι. «Ωμό» όχι.
Βλέπεις, το είδος αυτό του Εκπεφραζόμενου Γεωπολιτικού Λόγου είναι απαγορευμένο από τα καθεστωτικά media.
Κοινή Γραμμή λοιπόν όλων αυτών των Βαρόνων της Πολιτικής, του Κεφαλαίου και των Media είναι :

απομονώστε αυτές τις «Ακραίες Φωνές Εθνικού Συναγερμού».

Ε, λοιπόν, ξέρετε κάτι όλοι εσείς οι «καθωσπρέπει ψευτοελιτιστές», αλλά και οι «Μεσαίοι Βολεμένοι», καθώς και ο «απλός κυρίαρχος λαός» που σοκάρεστε από την «ωμότητα του γεωπολιτικού λόγου»;
…………
…ήθελα να πω κάτι πάρα μα πάρα πολύ βαρύ για το πόση και τι είδους σημασία έχει αυτή η «υποκριτική, εθνικά φυγόπονη και ηττοπαθής» στάση σας, αλλά προτιμώ να «αυτολογοκριθώ».
Θα πώ μόνον το εξής στους υπόλοιπους, τους «μη ειδήμονες» που όμως είναι «εθνικά θορυβημένοι και υποψιασμένοι» από τον «ωμό γεωστρατηγικό Λόγο»:
Μεταξύ τους, στα «Κλειστά πολυτελή τους γραφεία» - που όλοι εσείς πληρώνετε για να τους ανεβάζετε το prestige -  οι «Γεωπολιτικοί Ειδήμονες» μιλούν με ακόμη «ωμότερο λόγο». Μόνον όταν απευθύνονται στο Κοινό «προσέχουν τα λόγια τους να είναι soft». Γιατί άραγε;
Αφού τα «Ζητήματα Εθνικής Ασφάλειας» από τη φύση τους είναι «πλήρη ωμότητας», γιατί σας κρύβουν άραγε αυτή την «ωμότητα»; Αναρωτηθήκατε ποτέ; Γιατί να μην σας δώσουν την ευκαιρία να «συνηθίσετε αυτή την ωμότητα» ώστε να είστε προετοιμασμένοι την κατάλληλη στιγμή για ότι – χίλιες φορές Ωμότερο - προκύψει;
Μήπως ο σκοπός τους είναι να σας έχουν μονίμως στην «θερμοκοιτίδα»;
Κάτι σαν το Οργουελικό:

 «μην ανησυχείτε καλοί μου Πολίτες, εμείς είμαστε εδώ, οι καλοί σας Πραιτωριανοί. Οι καλοί σας εκπρόσωποι και των 4 Εξουσιών. Οι Φύλακές σας. Κι έχουν Γνώση οι Φύλακες, όπως γνωρίζετε καλά. Εμείς φροντίζουμε τα πάντα για σας. Συνεχίστε εσείς τον ύπνο σας».

Μόνο που, αν δεν προετοιμαστεί έγκαιρα ο «απλός λαός» (με κάθε πιθανό κι απίθανο μέσο και τρόπο) για την «Φρίκη και την Ωμότητα» που τον περιμένουν, πως άραγε θα τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όταν έρθουν;
Χωρίς υπερβολές, μόνον ο «Στόχος» και το «blog Egersis» ΤΟΛΜΟΥΝ να προσφέρουν «Βήμα Δημοσίευσης» αυτού του «Ωμού Λόγου» έστω και αν (πολύ λογικά) είναι αδύνατον να συμφωνούν στο σύνολο των «Ωμών αυτών Θέσεων». (Κι όταν λέω μόνον αυτοί, το εννοώ: ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΙ ακόμη και επί συνόλου των (λεγόμενων) «Πατριωτικών media» - τα οποία και έχουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΕΙ αυτόν τον «Λόγο» από τις στήλες τους. Κι ας βγουν να με διαψεύσουν).
Γιατί πιστεύω πως το επιτρέπουν οι δύο παραπάνω; Διότι – φαντάζομαι πως – αντιλαμβάνονται την ιδιάζουσα έλλειψη (Εθνικού) χρόνου που ανέφερα παραπάνω. Πως δεν έχουμε πλέον το χρόνο για καλοδιατυπωμένες και μη ωμές απόψεις και θέσεις που θα «προβληματίζουν ήπια χωρίς να σοκάρουν». Πως μέσα σε ελάχιστο χρόνο πρέπει να καταφέρουμε να ενημερωθούμε και να προβληματιστούμε βαθύτατα για όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές των Εθνικών μας Θεμάτων και Επιλογών. Όσο ακραίες κι αν είναι αυτές.
Πρέπει να είμαστε – σαν Έθνος και Πολίτες – έτοιμοι για όλα. Για όλες τις πιθανές εκβάσεις. Όσο απίθανες ή όσο ωμές και προκλητικές και αν φαντάζουν τώρα στον αιώνα του καναπέ και της ραστώνης.
Παρεμπιπτόντως, εάν βρισκόμασταν ήδη σε «Θερμό Πόλεμο», ο «Ωμός Λόγος» δεν θα θορυβούσε κανέναν. Το ότι βρισκόμαστε σε «Ψυχρό, ύπουλο, συγκεκαλυμμένο Πόλεμο» είναι που κάνει τη «ζημιά». Προβληματιστείτε κι επ’ αυτού όσοι «σοκάρεστε».

Τα προηγούμενα σημειώματα μας προετοίμασαν σε ικανό βαθμό για το «δια ταύτα».
Και το δια ταύτα μπορεί να είναι μόνον η σωτηρία και η επικράτηση του Ελληνικού Έθνους στους αιματηρούς αγώνες που έρχονται – για μια ακόμη φορά στην ιστορία του.
Όσοι λοιπόν «σοκάρονται» από την «ωμότητα του Λόγου επί Εθνικών Θεμάτων» θα έπρεπε να προβληματιστούν για την «μελλοντική αντοχή» τους στα όσα «ωμά μας επιφυλάσσονται» από τους «άμεσα ενδιαφερόμενους επίβουλούς μας». Τόσο εντός όσο και εκτός εδραζόμενους.
Ωμότητας συνέχεια λοιπόν και όποιος αντέξει….


Όταν το γεωστρατηγικό timing επιβάλλει επιλογή μεταξύ «Σφύρας και Άκμονος»…Τουρκίας ή Ισραήλ…

…Και το Όνομα αυτού: Ισραήλ



Εάν λοιπόν επιλέξουμε την καταστροφή της Τουρκίας θα πρέπει κατ’ αρχήν  ν’ αφήσουμε στην άκρη τους συναισθηματισμούς.
Ακραίες καταστάσεις απαιτούν ακραίες λύσεις.
Κι αυτή η επιλογή είναι ακριβώς αυτό:
Η πιο ακραία κατάσταση που θα μπορούσαμε ποτέ να εμπλακούμε.
Συνεπώς, να είμαστε προετοιμασμένοι για επώδυνες παραδοχές.
Τουτέστιν,

«…Μόνοι μας δεν θα το πετύχουμε….»

Ή μάλλον, ναι θα το επιτύχουμε αλλά με συνοδό αντίτιμο την αντίστοιχη δική μας ταυτόχρονη καταστροφή. Οπότε θα επωφεληθούν γεωπολιτικά άλλοι. Και όχι εμείς.
Και σκοπός είναι βεβαίως πάντα η επίτευξη της καταστροφής του αντιπάλου χωρίς να δώσεις ως αντίτιμο την ταυτόχρονη δική σου καταστροφή – ώστε να επωφεληθείς εσύ και ουδείς άλλος από τις δικές σου θυσίες αίματος.
(Ασχέτως, εάν οφείλουμε να πείσουμε – με έργα και όχι λόγια – πως είμαστε έτοιμοι σαν Έθνος ακόμη και για τέτοιο «αυτοκτονικό έργο» προκειμένου να αφεθούμε να μας εξαλείψει λίγο λίγο η «παρούσα αδράνεια» που μας καταστρέφει μέρα τη μέρα).
Η αλήθεια είναι πως δυστυχώς δεν έχουμε το χρόνο για να θέσουμε σ’ εφαρμογή ούτε τις κλασσικές καπιταλιστικές εξυγιαντικές μεθόδους (όχι βέβαια πως αποδίδουν πάντα κι αυτές), ούτε τις μεθοδολογίες «στρατιωτικής ισχυροποίησης» που προτάθηκαν σε προηγούμενα άρθρα. Όπως πχ η δραστήρια ενεργοποίησή μας στο ΝΑΤΟ – στόχος: δεύτερη δύναμη σε αριθμό στρατιωτών στα Νατοϊκά Μέτωπα μετά τις ΗΠΑ - που θα μας απέφερε σε φάσμα πενταετίας εκατοντάδες χιλιάδες βετεράνους και βεβαίως σημαντικούς Πόρους (οικονομικούς – εξοπλιστικούς) καθώς και την «κρίσιμη Συμμαχική στήριξη ή τουλάχιστον «ανοχή». Ή όπως η εξίσου δραστήρια ενεργοποίησή μας στον Διεθνή τομέα των Μισθοφορικών Στρατών που επίσης θα μας εφοδίαζε με πολλές χιλιάδες βετεράνους και ένα απροσμέτρητο Πολεμικό knowhow.
Όλα θα παιχτούν στα επόμενα ένα με δύο χρόνια. Και ο λόγος είναι το ότι οι προβλέψεις για ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από την Περσία/Ιράν θέτουν ακριβώς αυτό το χρονικό όριο.
Εκτός του ότι αφορά και μας (αρνητικά) η μετατροπή του Ιστορικού εχθρού μας σε Πυρηνική Δύναμη – διότι μετά την καταστροφή της Τουρκίας θα διεκδικήσει τα (δήθεν) ιστορικά του δικαιώματα σε Μικρασία και Μέση Ανατολή και βεβαίως έξοδο σε Αιγαίο και Μεσόγειο, εις βάρος μας φυσικά - αφορά κυρίως το Ισραήλ. Το οποίο ενδιαφέρεται για άμεση καταστροφή του Ιράν, ΤΩΡΑ, προτού αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Συνεπώς, τώρα είναι η «απολύτως κατάλληλη ιστορικά στιγμή» για «Γεωπολιτική συνδιαλλαγή με το Ισραήλ».
Το οποίο είναι και η μόνη μας «ικανή Στρατηγική Συμμαχική επιλογή» για συντριπτικό πλήγμα κατά της Τουρκίας.
Αυτό σημαίνει βεβαίως να αποδεχτεί το Ισραήλ τον «Άξονα με την Ελλάδα» και την εξαπόλυση ταυτόχρονου πλήγματος κατά Τουρκίας και Περσίας/Ιράν.
Μέσω της συμμαχίας με το Ισραήλ και την εντονότατη δραστηριοποίησή μας στα Μέτωπα του ΝΑΤΟ θα πρέπει να εξασφαλίσουμε ιδιαζόντως σημαντική οικονομική και εξοπλιστική βοήθεια καθώς και γενικώς συμμαχική στήριξη και όχι «σαμποτάζ» όπως στο «βαθύ παρελθόν». (Αρχίζοντας φυσικά από την άμεση «διαγραφή του Εθνικού μας Χρέους» και άμεση δωρεάν παροχή ενός γενναίου εξοπλιστικού πακέτου της τάξεως των 100 δις ευρώ σε ετοιμοπαράδοτο εξοπλισμό  και σε φάσμα διετίας το πολύ).
Θα το επαναλάβουμε μια ακόμη φορά.
Αποτελούν και οι δύο ιστορικούς εχθρούς.
Εκτός του ότι η Τουρκία, μήνα με το μήνα γίνεται ισχυρότερη, η  Περσία απέχει ελάχιστα από του να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Η ίδια η Τουρκία σε λίγο θα είναι επίσης πυρηνική δύναμη. Ταυτόχρονα, μετά και την ακύρωση του Ρωσικού Αγωγού Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη, η Ελλάδα ενεργειακά θα είναι έρμαιο πια της Τουρκίας.
Είναι ιστορική ευκαιρία και το σωστό timing λοιπόν να χτυπηθούν ταυτόχρονα. Για την ακρίβεια, είμαστε υποχρεωμένοι να επιτεθούμε σαν πληγωμένο αγρίμι στριμωγμένο στη γωνία καθότι αυτό ακριβώς είμαστε.
Θα πρέπει να εξασφαλισθεί βεβαίως πως Ρωσία, Βουλγαρία δεν θα επωφεληθούν για ν’ αποσπάσουν Τουρκικά εδάφη τα οποία και πρέπει να περιέλθουν στην Ελλάδα.
Το τι ανταλλάγματα θα λάβουν αυτές οι δύο για να μην αναμειχθούν, το γνωρίζουν καλύτερα «άλλοι».
Από την άλλη, ένας τέτοιος Πόλεμος αναγκαστικά θα αναμείξει κι άλλα κράτη.
Μια μεγάλη σειρά κρατών θα δουν τα σύνορά τους να αναχαράσσονται.
Προς χάριν μιας «γλαφυρότητας» και μόνο θα έπρεπε να δοθεί μια «ενδεικτική (πιθανή όσο και οποιαδήποτε άλλη) εικόνα» εκείνων των νέων Συνόρων και Στάτους της Μ. Ανατολής:

Η Αρμενία, με βλέψεις στην Τουρκική Ανατολία – Καρς, εδάφη που  θα πρέπει και να τα λάβει.
Το Κουρδιστάν, με βλέψεις σε Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν, Αρμενία εδάφη που επίσης πρέπει να λάβει ανακτώντας βεβαίως την ανεξαρτησία του.
Το Αζερμπαϊτζάν (με βλέψεις στην Περσία – 24% του Ιρανικού πληθυσμού, που επίσης πρέπει να ενωθούν με την Μητρόπολή τους) προκειμένου να διασπασθεί το Ιράν αλλά και να μην ενταχθεί το πρώτο στον Τουρκοπερσικό Άξονα.
Το Ιράκ (με απορρόφηση τμήματος της Ιορδανίας και του Ιράν),
Η Σαουδική Αραβία θα πρέπει να δει ως «κίνητρο» το ότι θα «εκλείψει ο κίνδυνος του Σιιτικού Ιράν» και της Οθωμανικής Τουρκίας και πως θα μείνει μόνη διεκδικητής της Ηγεσίας του Παγκόσμιου Ισλάμ.
Το Ισραήλ θα πρέπει να διπλασιάσει την έκτασή του επεκτεινόμενο στο «Ζωτικό του χώρο» λαμβάνοντας εδάφη από Συρία, Λίβανο, Ιορδανία, Αίγυπτο και βεβαίως όλες τις Παλαιστινιακές περιοχές από τις οποίες θα πρέπει να αποχωρήσουν ολοκληρωτικά οι Παλαιστίνιοι.
Η Συρία να αναπληρώσει τα χαμένα εδάφη με επιστροφή της Αλεξανδρέτας, πρόσθετα Τουρκικά εδάφη, και τμήματα του Λιβάνου και της Ιορδανίας.
 Η Αίγυπτος να αναπληρώσει την απώλεια της Χερσονήσου του Σινά με διπλάσια εδάφη του Σουδάν (διαλύοντας έτσι αυτόν τον απάνθρωπο κολοσσό που ευθύνεται για το Νταρφούρ), αποχωρώντας έτσι από την Μέση Ανατολή αλλά  αυξάνοντας ταυτόχρονα τον Αφρικανικό της ρόλο και κυρίως τα δικαιώματά της επί του Νείλου.
Οι Παλαιστίνιοι αποχωρώντας ολοκληρωτικά από το Ισραήλ θα πρέπει να μεταφερθούν στο νέο Ομόσπονδο κράτος που θα ιδρυθεί από την ένωση των υπολειμμάτων της Ιορδανίας και του Ιράκ.
Το υπόλοιπο του Λιβάνου να παραμείνει «ανεξάρτητο κράτος» υπό την εγγύηση ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Στην Ελλάδα πρέπει να αποδοθούν όλη η Ανατολική Θράκη, Κωνσταντινούπολη, Δαρδανέλια (ένθεν κι ένθεν), Πόντος – Τραπεζούντα, Ιωνία, η παραθαλάσσια νότιος Τουρκία συν όλη η Μικρασιατική ενδοχώρα μέχρι τον Σαγγάριο – σύνορα με την Συρία) και βεβαίως η Β. Κύπρος.
Οι διασωθέντες Τουρκογενείς πληθυσμοί (περί τα 10 εκ) καθώς και οι «εκτουρκισμένοι» (περί τα 20 εκ) θα μεταφερθούν πίσω στην κοιτίδα τους και δη στα Τουρκόφωνα Υπερκαυκάσια κράτη (πχ Τουρκμενιστάν και οπωσδήποτε όχι στο Αζερμπαϊτζάν ή σε σύνορα με Μικρασία).

Θα το επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά:

Με την Τουρκία έχουμε δύο επιλογές – ναι, «δυσώδεις» και οι δυο -  όσο εκ διαμέτρου αντίθετες κι αν φαντάζουν.
 Ή Συμμαχικό Άξονα ή Πόλεμο.
 Η παραμονή στο παρόν «διπλωματικά παρελκυστικό επίπεδο» όπου η Τουρκία μας συντρίβει σιωπηρά μέρα τη μέρα, δεν θεωρείται επιλογή παρά «προδοτικά αναπάντητη ασύμμετρη πολεμική ενέργεια κατά του Έθνους».
 Η πρώτη επιλογή αναλύθηκε στα προηγούμενα άρθρα.
Εάν επιλέξουμε την δεύτερη οδό θα πρέπει να γίνει βεβαίως με μόνο γνώμονα την απόλυτη Ελληνική Πολεμική Επικράτηση.
Με ότι στρατηγικές επιλογές και αν προϋποθέτει τούτο.
Εάν επιτεθούμε μόνοι μας στην Τουρκία, το μόνο σίγουρο είναι πως θα καταστραφούμε και οι δύο χάνοντας στο τέλος εδάφη – επίσης και οι δύο - από το πλήθος των «διεκδικητών» (Ρώσοι, Αγγλογάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Σκοπιανοί, Αλβανοί, Βούλγαροι, Πέρσες, Κούρδοι, Αρμένιοι, κλπ).
Ναι μεν θα καταστραφεί η Τουρκία αλλά το τίμημα θα είναι να καταστραφούμε κι εμείς μαζί της.
Ο μόνος τρόπος να μείνουν αμέτοχες οι «Μεγάλες Δυνάμεις» και να έχουμε βάσιμες ελπίδες να επικρατήσουμε σ’ αυτόν τον πόλεμο χωρίς να καταστραφούμε κι εμείς είναι να συμπολεμήσουμε με το Ισραήλ σε έναν κοινό πόλεμο που όμως θα περιλαμβάνει ταυτόχρονα τους γεωπολιτικούς εχθρούς του καθενός μας.
Σε έναν πόλεμο όπου ένας Ελληνοισραηλινός Άξονας θα βρεθεί απέναντι σε έναν Τουρκοπερσικό.
Όσο και αν ξενίζει για χίλιους δυό λόγους,  ο μόνος τρόπος είναι ο παραπάνω.
Είμαστε υποχρεωμένοι Ελλάδα και Ισραήλ να προχωρήσουμε στα παραπάνω.
Και μάλιστα με την διαδικασία του κατεπείγοντος. Μέσα στα επόμενα ένα με δύο χρόνια.
Οι «ιθύνοντες της Εθνικής μας Ασφάλειας» λοιπόν καιρός είναι να ταρακουνηθούν λίγο και να συνειδητοποιήσουν πως με την απραξία τους «κλέβουν χρόνο» που δεν διαθέτουμε σαν Έθνος.
Ας «κινηθούν» λοιπόν προτού τους «προλάβουν οι εξελίξεις».

Γιατί, να είναι σίγουροι ότι, πολλοί απ’ τους «Εθνικά Ανησυχούντες» (τόσο απ’ αυτούς που επέλεξαν τον «Θορυβώδη και ασίγαστο Ωμό Εθνικό Λόγο» όσο και απ’ αυτούς που επέλεξαν την «Εκκωφαντική Σιωπή και Αφάνεια») μια «αφορμή» κι έναν «Στρατηγικό Σύμμαχο» αναμένουν για να αναλάβουν πρωτοβουλίες.
Αυτό και μόνο να θυμούνται.

Γεράκι του Αιγαίου