«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 10/06/10


Για μια Νέα Φιλική Εταιρεία

Η Δύναμη του Ιερού (Εθνικού/Θρησκευτικού) Δεσμού και η Στρατηγική της Αδελφότητας ως «Επιλογή Ισχύος»


Υπάρχει άραγε άνθρωπος που δεν κατανοεί την έννοια

 «Δύναμη της Αδελφότητας»;

Με τόσο κινηματογραφικό μυστήριο που έχει επισσωρευθεί συν τω χρόνω, πως είναι δυνατόν να μην είναι ευρέως γνωστό το θέμα «Αδελφότητες»;
Οι «παραϊστορικοί ερευνητές» (βλ. μη ακαδημαϊκοί) , οι λάτρεις του Μυστηρίου και  οι «συνωμοσιολόγοι» νάναι καλά που το ανέδειξαν ως «κέρας της αφθονίας» για κάθε ταλαντούχο (και μη) συγγραφέα και κυρίως εκδότες και  παραγωγούς.
Και οι ίδιες οι «Αδελφότητες» βεβαίως που φρόντιζαν πάντα να ενθαρρύνουν και να τρέφουν την «υπερβολική ενασχόληση» μαζί τους ώστε από την «υπερέκθεση» του θέματος αυτό να μετατρέπεται σε «μύθο-θρύλο» (άρα λογοτεχνικό γέννημα της φαντασίας) και τα «κρίσιμα στοιχεία που το αφορούν» να θάβονται κάτω από τόνους παραπληροφόρησης και μυθοπλασίας.

«Αδελφότητα είναι η Ισχύς εν τη Ενώσει στο αποκορύφωμά της» θα μπορούσε να πει βιαστικά κάποιος ένθερμος θιασώτης της παραπάνω «επικοινωνιακής υπερέκθεσης».
Αγνοώντας πως πρόκειται για κάτι απείρως δυναμικότερο από τούτο.
Εν πάση περιπτώσει, το παράδοξο δεν βρίσκεται στο κατά πόσο είναι ευρύτερα γνωστή και κατανοητή η «Οδός της Αδελφότητας» σαν «Στρατηγική Ισχύος». Άλλωστε, μια από τις «καλύψεις» της είναι και το ότι διαθέτει «άπειρα οργανωτικά ενδύματα και διαβαθμίσεις». Οι πάντες λοιπόν γνωρίζουν στον μικρόκοσμό τους κάποια από τις «όψεις» της.
Το παράδοξο εντοπίζεται στο ότι ενώ ιστορικά είναι απόλυτα γνωστή – τουλάχιστον σ’ «αυτούς που πρέπει» - και αυτονόητη η πανίσχυρη δυναμική του «συγκεκριμένου Τύπου Αδελφότητας» (η Μυστική για την ακρίβεια, με σαφείς δεσμευτικές αναφορές στον κοινό Μεταφυσικό Δεσμό όπως και Εθνικό Σκοπό), πρακτικά δεν καθίσταται καθόλου απλή κι εξίσου  αυτονόητη η εφαρμογή του.

Οι Έλληνες εν προκειμένω, ιστορικά, στάθηκαν πεισματικά στον «Αντίποδα» αυτού του πανίσχυρου Στρατηγικού Δόγματος.
Η απάντηση στο «Γιατί;» σχετίζεται με την «προαιώνια αρρώστια των Ελλήνων» :

Λόγω της Παθολογικής εμμονής τους στην «Πολυδιάσπαση της Φυλής» - πότε με τα Τοπικιστικά τους Σύνδρομα και πότε με τα Φιλοσοφικά τους Σχίσματα εκπεφρασμένα πάντα σε  εμφύλια χυμένο – ανόσια και θλιβερά αδικοχαμένο -  Αίμα Αδελφικό.

Για να «πονέσουμε» λίγο, έτσι για να το «εμπεδώσουμε καλά», αξίζει να το δούμε (αυτό το άθλιο κουσούρι μας) μέσα από μια Τουρκική Λαογραφική μυθοπλασία - όπως την περιγράφει ο Καζαντζάκης:

“Όταν ο Αλλάχ έφτιαξε τον κόσμο έφτιαξε από κάθε εθνικότητα έναν άνθρωπο και τους έβαλε σε ένα ταψί. Τον Τούρκο τον έφτιαξε από τα καλύτερα υλικά βούτυρο, μέλι και γάλα ενώ τον Έλληνα τον έφτιαξε από τα χειρότερα σκατά, ακαθαρσίες, βρωμιές κλπ.
Αφού αναπαυόταν μετά το φτιάξιμο του κόσμου και των ανθρώπων, πήρε δυσάρεστο μήνυμα από τους αγγέλους του:
Αλλάχ συμφορά. Ο Έλληνας στο ταψί τους ξεπάστρεψε όλους, πάει κι ο Τούρκος, πάει κι ο Εγγλέζος, πάει κι ο Εβραίος. Έπεσε ο μεγάλος πάνσοφος Αλλάχ σε σκέψη μεγάλη και ιδέες δεν του κατέβαιναν. Καλεί συμβούλιο σοφών και αγίων και τότε ύστερα από πολλή σκέψη, αποφάσισε να ξαναφτιάξει τους ανθρώπους έναν από κάθε φύλο και εθνικότητα, αλλά δύο Έλληνες.

Πράγματι η ιδέα πέτυχε. Από τότε οι Έλληνες τρώγουνται μεταξύ τους και έχουν αφήσει τους άλλους σε ειρήνη και ηρεμία”

Ή αλλιώς, χιλιάδες χρόνια τώρα μας έχουν πάρει οι πάντες χαμπάρι και χτυπάνε εκεί που πονάει. Πριμοδοτούν τους μισούς Έλληνες για να περνάνε καλά - εις βάρος των υπολοίπων - προκαλώντας έτσι μια μόνιμη εμφύλια ένταση και διαπάλη. Ως εκ τούτου, έχουν οι διάφοροι επίβουλοί μας το κεφάλι τους ήσυχο πως οι Έλληνες δεν πρόκειται να ενωθούν και να υπερασπιστούν τα Εθνικά τους Δίκαια.

Εν κατακλείδι, έχουμε κοινωνικές και εθνικές ομάδες που κατορθώνουν στο διάβα των αιώνων να εφαρμόζουν πιστά το Δόγμα της Αδελφότητας και να επικρατούν Γεωπολιτικά και άλλες που αδυνατούν να το εφαρμόσουν και καταδικάζονται στην ήττα. Κάποτε δε, στην «παντελή εξαφάνιση».
Τόσο απλό κι όμως τόσο δύσκολο στην εφαρμογή του.
Στο ιστορικό της αποκορύφωμα η «Αδελφότητα»  τείνει να πάρει διαστάσεις «Παν-εθνισμού». Είναι η φάση που οι «όμαιμοι» και «ομόγλωσσοι» λαοί ενώνονται αποφασιστικά κάτω από ένα «Λάβαρο» και μεγαλουργούν. Ή τουλάχιστον, κάποια Τέκνα τους προσπαθούν να επιτύχουν αυτό τον στόχο.
Αστείρευτες ψυχοκοινωνικές δυνάμεις αναδύονται τότε – εάν επιτύχει αυτή η «ψυχική Ένωση» - και οι λαοί αυτοί κυριαρχούν στο διεθνές στερέωμα είτε στρατιωτικά, είτε πολιτιστικά είτε φιλοσοφικά είτε κοινωνικά είτε και σε όλα μαζί τα πεδία.
Άλλοτε, αυτή η «αίσθηση της Αδελφότητας» είναι πανίσχυρη κι άλλοτε όχι.
Δεν παύει όμως να είναι πάντα η «οιονεί ηγεμονική δύναμη» στη Φύση.
Η Επίκληση στον Πατριωτισμό ενός Λαού ποτέ δεν ήταν αρκετή από μόνη της. Έφερνε αποτελέσματα μόνον όταν ξεπερνούσε τα όρια του Κοσμικού και έπλεε στα ύδατα του υπερκόσμιου.
Όταν το άτομο έφτανε να θεωρεί τους συμπολεμιστές του ως «Αδελφούς» και ήταν έτοιμο να δώσει χωρίς δεύτερη σκέψη τη ζωή του, τότε ο «Εθνικός Αγώνας» είχε μπει στην Ατραπό της Νίκης.
Αυτή είναι πάντα η στιγμή που η  Ψυχή μιας «Ομάδας κοινών εθνικών συμφερόντων» αποκτά Μεταφυσική χροιά (ξεφεύγοντας από την απλή ταύτιση κοινών υλικών συμφερόντων) και δονείται σε ρυθμούς και παλμούς ασύλληπτους από τα ανθρώπινα μέσα μέτρησης της κοινωνικής δυναμικής.
(Η Σφυγμομέτρηση και η Στατιστική πχ αδυνατούν να προβλέψουν την ικανότητα των δέκα μια δεδομένη ιστορική στιγμή να αντιμετωπίσουν επιτυχώς την υπεροπλία των εκατό – όταν πρόκειται να συμβεί αυτό. Για την ακρίβεια, το αντίθετο προβλέπουν).
Εκείνη είναι η ώρα που η «απλή Ανθρώπινη Ομάδα» αναβαθμίζεται σε «Αδελφότητα».
Η στιγμή που γίνεται ικανή για τα Πάντα. Για κάθε Μεγάλο Έργο.
Μόνον μια τέτοια «Ομάδα» μπορεί να επιτύχει Θερμοπύλες, Μαραθώνες, Δερβενάκια.
Μόνον τότε δεν μετράνε υπεροπλίες του αντιπάλου και είναι άνευ αντικρύσματος διαφορές τύπου ένας προς εκατό.
Ποιο είναι το «Στοιχείο» που λειτουργεί ως «καταλύτης» και μετατρέπει την Ομάδα των Κοινών Συμφερόντων σε «Μεταφυσική Αδελφότητα» ικανή για τα πάντα;
Οπωσδήποτε όχι «Υλικά στοιχεία». Παρά μόνον «Υπερκόσμια».
Πχ Η «Πίστη» στον «Κοινό Μεταφυσικό Δεσμό».

«…Επήραμε τα Όπλα πρώτα για την Πίστη και μετά για την Πατρίδα….», όπως είπε και ο Αρχιστράτηγος στην Πνύκα μετά τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας.

Αναζητώντας τα κατάλληλα εθνολογικά παραδείγματα, παρατηρούμε πως έφεση στην «Ατραπό της Αδελφότητας» έχει ο Εβραϊκός λαός. Γι’ αυτό και κατάφερε μετά από ομολογουμένως τεράστιο ιστορικά όγκο διώξεων, όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να καθιερωθεί ως παγκόσμια αόρατη υπολογίσιμη δύναμη.
Επίσης ικανό παράδειγμα της – πολιτικοκοινωνικής , έσω αλλά και διεθνούς - ισχύος που μπορεί να προσδώσει η «Ατραπός της Αδελφότητας» είναι τα διάφορα «Μυστικά Τάγματα».
Παρόμοια πορεία – και κυρίως «Τάση απόκτησης Ισχύος μέσω της Στρατηγικής της Αδελφότητας»  - μπορεί να διαπιστώσει κανείς και στο Ισλάμ.
(Φρόντισε δυστυχώς ο «Ψυχρός Πόλεμος» - Δυτικοί και Ανατολικοί - αλόγιστα να αναστήσει αυτόν τον Κοιμισμένο Γίγαντα-Δαίμονα).
Ακόμη και στα μη-Ορθόδοξα παρακλάδια του Χριστιανισμού (Καθολικισμός – Προτεσταντισμός) μπορεί να δει ξεκάθαρα κανείς ότι κατόρθωσαν να υπερισχύσουν διεθνώς διότι λειτούργησαν στη βάση του «Στάτους της Αδελφότητας» - στον έναν ή στον άλλον βαθμό.
Η «οδυνηρή διαπίστωση» εξάγεται μόνη της :

Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία δεν κατόρθωσαν σχεδόν ποτέ να ξεφύγουν από τον κακό τους δαίμονα της «Διχόνοιας» που είναι το ακριβώς αντίθετο της «Αδελφότητας».

Περιττό είναι φυσικά να θυμίσουμε πως τις λίγες φορές που ιστορικά κατάφεραν να «μονοιάσουν» και να λειτουργήσουν στα πλαίσια της «Αδελφότητας», μεγαλούργησαν.
(Γι’ αυτό άλλωστε κατάφερε ο Ελληνισμός να φτάσει - έστω όπως έφτασε - στο σήμερα).
Το ίδιο το Βυζαντινό Imperium πάτησε πάνω στην έννοια μιας οιονεί – ανά την Επικράτεια - Χριστιανικής Αδελφότητας για να εδραιωθεί.
Και αντίστοιχα, η πολυδιάσπαση της Αυτοκρατορίας σε πλήθος υπο-Αδελφοτήτων είναι που εν τέλει κι εν πολλοίς της κόστισε την καταστροφή της.
Η ίδια η επιτυχία της Επανάστασης του ’21 στηρίχτηκε στις «δομές της Ατραπού της Αδελφότητας» - εφόσον αυτό ακριβώς ήταν η Φιλική Εταιρεία.
Δυστυχώς, όμως, ποτέ δεν κράτησε πολύ αυτό το «Θαύμα της Ομόνοιας και της Αδελφότητας των Ελλήνων».
Λίγους μήνες κράτησε μόνον το ’21 και μετά ξύπνησε πάλι ο Εθνικός μας Δαίμονας, η Διχόνοια για να σπείρει έναν ανόσιο εμφύλιο που στοίχισε – γι’ άλλη μια ιστορική φορά - ποταμούς αδελφικού αίματος στέλνοντας και τον Αγώνα για πολλά χρόνια πίσω.
Η Αδελφότητα βεβαίως δεν έρχεται από μόνη της. Οπωσδήποτε υπακούει στους Νόμους και τη Λογική του «Ώριμου φρούτου», πλην όμως απαιτεί και – ιδιαίτερα επίπονο μάλιστα – «σπρώξιμο».
Επιδίωξη, Προσπάθεια και Δράση.
Και φυσικά, μεταξύ πολλών άλλων, απαιτούνται και δύο ιδιαιτέρως βασικά στοιχεία για να επιτευχθεί η κρίσιμη «χημεία» που θα οδηγήσει στο «ευκταίο» :
Πρώτον, η ίδια η φιλοσοφία που διαπνέει την «κοινότητα» θα πρέπει να έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την «στάση Αδελφότητας». Να «αποδέχεται τον Στόχο», να αισθάνεται και να λειτουργεί ανάλογα.
Δεύτερον, θα πρέπει να υπάρξει ένας Ηγέτης που θα κατορθώσει να «εμπνεύσει» στην Ομάδα (ή/και να επιβάλλει όταν και όπου πρέπει) την «Ομόνοια», τη «Σύμπνοια» και την «Αδελφότητα».

Δεν χρειάζεται να είσαι μάντης βεβαίως για να διαπιστώσεις πως σήμερα,  η Ελληνική Εθνική Υπόθεση χρειάζεται οπωσδήποτε ΚΑΙ το όχημα της «Αδελφότητας».
Η «κοινή εθνικοιστορική και  Φιλοσοφική (βλ. Μεταφυσική) βάση» υπάρχει.

 Το Ελληνοχριστιανικό Ιδεώδες.

Που όμως πρέπει να «εμπλουτιστεί».
Από τι να «εμπλουτιστεί»;
Από όλα αυτά τα ποιοτικά αλλά και οργανωτικά στοιχεία που μετατρέπουν το «ακατέργαστο σε κόσμημα».
Για ποιόν λόγο και με ποιόν τρόπο κατόρθωσαν να επικρατήσουν ιστορικά και παγκοσμίως κάποιες «Ιδεολογίες και Φιλοσοφίες» εκεί που άλλες απέτυχαν;
Γιατί πχ η «Πυθαγόρεια Στοά» απέτυχε με αποτέλεσμα να κατασφαγούν τα μέλη της (δάσκαλοι και μαθητές) ενώ πχ το αντίστοιχο «Καμπαλιστικό Κίνημα» κατόρθωσε – από πολύ πριν τους Πυθαγόρειους και μέχρι σήμερα - χρησιμοποιώντας χίλια δυο «Οχήματα», «Ενδύματα» και «Παραλλαγές» όχι μόνον να επιβιώσει αλλά και να θεωρείται μια από τις βασικότερες «Συστημικές Έδρες» σχεδόν κάθε σημερινού Μυστικού Φιλοσοφικού Συστήματος ;
Η επιτυχία του «άλλου» θα πρέπει να μελετάται στρατηγικά και όχι να περιφρονείται επειδή η φιλοσοφία του δεν συνάδει με τη δική μας. Έτσι;
Το ότι η «Μυστική Φιλοσοφική Παράδοση» αποκηρύσσεται από τον Χριστιανισμό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να μελετηθούν οι «Στρατηγικές και οι Τακτικές της».
Την εποχή που οι Πυθαγόρειοι σφάζονταν στη Σικελία, οι «Εταιρείες των Πολεμιστών» άκμαζαν στις Συρακούσες. Ήταν «Μυστικές Αδελφότητες Ελλήνων Πολεμιστών» και αυτή η Παράδοση είναι που έβαλε τις «βάσεις» για να γεννηθεί πολλούς αιώνες μετά η «Σικελική Μαφία». Πιστοί στα πρότυπα των Συρακουσών οι Πυθαγόρειοι ίδρυσαν την δική τους Αδελφότητα, πλην όμως «ορατή» και όχι «αφανή». Κάτι που αποδείχτηκε - επιεικώς – «πρόωρο», οπωσδήποτε «αδόκιμο» κι εν τέλει καταστροφικό για την Φιλοσοφική Σχολή.
Αντιθέτως, οι «Καμπαλιστές» (Εβραίοι και δη ο «σκληρός εσωτερικός πυρήνας του Σιωνισμού») επέλεξαν άλλες Στρατηγικές οδούς. Τον «εισοδισμό». Δεν είχε παρά να διεισδύσει η «Μυστική Καμπάλα» σε κάθε μα κάθε Μυστικό Φιλοσοφικό Τάγμα. Της Δυτικής Παράδοσης κυρίως.
Θα μπορούσε δε να χαρακτηριστεί αυτή ως η Μεγαλύτερη ιστορικά Διεθνής Επιχείρηση κοινωνικοφιλοσοφικής Διείσδυσης.
Τα αποτελέσματά της επί του «σήμερα» τα γνωρίζει ακόμη και ο πιο επιδερμικός μελετητής του Διεθνούς Σιωνισμού.

 Το «δια ταύτα» φυσικά είναι :

«…άραγε, ασχολείται κανείς από τους Γεωπολιτικούς μας – και κυρίως τους Στρατιωτικούς – ειδήμονες με αυτόν τον “Άγνωστο Μυστικό Πόλεμο των Αδελφοτήτων”;…»

Οπωσδήποτε. Θέλω να πιστεύω.
Πλην όμως, επειδή αποτελεί (επιεικώς) «αιρετικό πεδίο» και όποιος «μεγαλοσχήμων» (πχ Στρατιωτικός, Πολιτικός ή Ακαδημαϊκός) τολμήσει να ασχοληθεί με αυτό θα τον φάει «μαύρο φίδι» και η καριέρα του θα πάει «άπατα», ουδείς τολμάει να αναδείξει το ζήτημα.
Τα ιστορικά παραδείγματα για το πώς, πότε και γιατί γεννώνται οι «Αδελφότητες» είναι ατελείωτα.
Δεν υπάρχει λόγος να πλατιάσουμε.
Το συμπέρασμα ούτως ή άλλως έγινε σαφές:

Όταν, στην «άλλη πλευρά του πεδίου» βρίσκονται «Επίβουλοι» (άλλοτε εκφραζόμενοι μέσα από ολόκληρα Έθνη – να μην ξεχνάμε ποτέ πως «απέναντι» κουμάντο κάνουν τα διάφορα Τουρκικά Ισλαμικά Τάγματα - και άλλοτε από «Ομάδες Συμφερόντων») που μετέρχονται στις επιθέσεις τους «Τακτικές Αδελφότητας», το «Αμυνόμενο Έθνος» δεν έχει άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει ΚΑΙ αυτή την «Τακτική Μάχης»:

Την «Ατραπό της Αδελφότητας». Φιλοσοφικά, Οργανωτικά, Κοινωνικά, Πολιτικά, Στρατιωτικά.

Όταν βάλλεται η ίδια η έννοια του Έθνους και συνεπώς απειλείται η ίδια η ύπαρξή του, τότε είναι επείγον ζήτημα  ζωής ή θανάτου η αντιμετώπιση της «ενεργού απειλής».
Κι όταν η «ενεργός απειλή» εκφράζεται με «περίπλοκες αφανείς δομές» και αδίστακτα μέσα και σκοπούς, τότε ανάλογη πρέπει να είναι και η Εθνική Αντίδραση.
Η «παγκόσμια ιστορική εμπειρία» υπάρχει.
Κάποιοι εγχώριοι εθνικοί Διανοητές, Πολιτικοί, Στρατιωτικοί και Ιεράρχες θα πρέπει να «χτίσουν» και να «εξελίξουν» την Ατραπό της Νέας Ελληνοχριστιανικής Αδελφότητας.
Ναι, γιατί όχι, μια Νέα Φιλική Εταιρεία.
Έστω κι αν αυτό σημαίνει να διδαχτούν (από πλευράς Οργανωτικής Δομής, Εσωτερικών Δρώμενων, Γνωστικής εξέλιξης μελών, Βαθμονόμηση Ιεραρχίας, lobbying, εκπαίδευσης, στρατολόγησης, ανάπτυξης συμμαχιών και συνεργειών, κλπ ) από εγχειρήματα «Άλλων».
Η Ορθοδοξία έχει αναμφίβολα αξιοσημείωτες «διαρροές» τις τελευταίες δεκαετίες. Διαρροές τόσο προς την Αναρχομαρξιστική Αθεΐα και τον Επιστημονικό Αγνωστικισμό όσο και προς άλλα Δόγματα  - Χριστιανικά και μη, από κάθε σημείο του πλανήτη προερχόμενα. «Διαρροές» που βεβαίως πρέπει ν’ αποτελεί άμεσο Εθνικό Στρατηγικό Στόχο να «πάψουν πάραυτα».
Αλλιώς, θα «χαθεί» το «κρίσιμο στοιχείο» πάνω στο οποίο ΚΑΙ ΜΟΝΟ μπορεί να χτιστεί η εν λόγω Ελληνική Αδελφότητα, ο «κοινός Μεταφυσικός Δεσμός»:  η κοινή Πίστη, τουτέστιν η Ελληνορθοδοξία.
Το Ορθόδοξο Μοναστικό Σύστημα έχει όση Μυστικιστική γνώση κι εμπειρία χρειάζεται για να χτίσει έναν «Κοσμικό Κλώνο», ένα αντίστοιχο «Υβριδικό Κοσμικό Σύστημα» στους κόλπους μιας νέας Ελληνοχριστιανικής Αδελφότητας.
Πολλοί θα θυμηθούν την Opus Dei εδώ. Ή τις διάφορες «Στοές». Ναι, εμπειρικά και οργανωτικά, εάν μπορούν να προσφέρουν όλα αυτά, γιατί όχι;
Κι ακόμη πιο πίσω:
Πολεμικά πανίσχυρα Θρησκευτικά Τάγματα σαν τους Ναϊτες, έχουν πάρα πολλά να προσφέρουν σε επίπεδο οργανωτικό και εμπειρικό. (Όχι Δογματικό, το τονίζω για να προλάβω «καλοθελητές»). Ακόμη και Προοπτικής.
Πιο πρόσφατα, το Μεταξικό και το Φρανκικό πρότυπο πρόσφεραν  επίσης οργανωτικά πλουσιότατη εμπειρία.
Τι διδάσκει η παγκόσμια ιστορική εμπειρία επί του θέματος;
Πολύ συνοπτικά:
 Πάντα βρίσκουμε στα «Ψηλά της Πυραμίδας» έναν «Μυστικό Ιερό Δεσμό» και σειρά «Βαθμίδων» από κάτω «κλιμακούμενης αφάνειας» μέχρι την «τελική και πιο μαζική βάση» που καθορίζεται από την πλέον εμφανή δράση.
Το ζήτημα βεβαίως επ’ ουδενί δεν είναι άγνωστο στη χώρα μας.
Σαφώς και υπάρχουν ήδη «Αδελφότητες» στην Ελλάδα που δυστυχώς λειτουργούν «ανάποδα». Με νεοταξίτικα διεθνιστικά πολυεθνικά πρότυπα. Και που βεβαίως όχι μόνον δεν έχουν κανένα συμφέρον από την μετάλλαξη της Ελληνικής κοινότητας σε μια Ελληνορθόδοξη Πατριωτική Πολεμική Αδελφότητα αλλά μάχονται κιόλας για την πολυδιάσπασή της προτού κάποιες Εθνικές δυνάμεις κατορθώσουν να την ενώσουν.
Ας γίνει λοιπόν σαφές σε όλους τους «καλοπροαίρετους διστακτικούς» συμπατριώτες μας ότι:


Αυτούς μπορείς να τους πολεμήσεις μόνον με τα ίδια όπλα.
Οι «Μυστικές Σέχτες» πολεμιούνται μόνον με αντίστοιχες «Σεχταριστικές Στρατηγικές».

Τα «γιατί» της «διαρροής» Ελληνορθόδοξων Πιστών προς άλλα δόγματα επίσης πρέπει να διερευνηθούν χωρίς αρτηριοσκληρωτικούς αλαζονικούς δισταγμούς και παρωπίδες και αντίστοιχα να αξιοποιηθούν από την Νέα Ελληνορθόδοξη Αδελφότητα.
Για κάποιους λόγους φεύγουν Ορθόδοξοι πιστοί για να γίνουν Προτεστάντες ή Βουδιστές ή άθρησκοι ή άθεοι.
Δεν ξύπνησαν έτσι κάποιο πρωί και αποφάσισαν ν’ αλλάξουν Δόγμα.
Κάτι δεν κάνει καλά λοιπόν η Ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία για να χάνει πιστούς.
Κι εάν ξυπνήσουμε μια μέρα σ’ αυτόν τον τόπο και τα δύο τρίτα των Πολιτών μας δεν είναι Ορθόδοξοι, να είμαστε σίγουροι πως επ’ ουδενί δεν πρόκειται την «κρίσιμη στιγμή» αυτοί οι Πολίτες να νοιώσουν τα  απαραίτητα αισθήματα Ομόνοιας, Ομοψυχίας και Εθνικής Ανάτασης προκειμένου να πολεμήσουν με «Μια Ψυχή» γι’ αυτό το Έθνος.
Να θυμηθούμε πως η «διαφορετική θρησκεία» κατόρθωσε να σπάσει σε χίλια δυό κομμάτια έναν λαό που στην ουσία ήταν και είναι μια ενιαία φυλή; Κι εννοούμε εδώ τους Γιουγκοσλάβους φυσικά.

Αναπόφευκτα, μεγάλο βάρος στο χτίσιμο αυτού του Νέου Θώρακα του Έθνους πρέπει να πέσει στην Ιερά Σύνοδο. Αλλά σε μια Σύνοδο που θα αποδείξει ότι ξέρει να παίρνει υπόψη της ως ύψιστη παράμετρο την Αρχή του Ελληνικού Έθνους και τίποτε πάνω από αυτό.
Που σημαίνει πχ πως ο «Ξένος» (μετανάστης και δη «αντιχριστιανός ανθέλληνας») παύει αυτοδίκαια να υφίσταται ως «αξιοσέβαστη έννοια» και «προστατευόμενο είδος» όταν κινδυνεύει να καταρρεύσει και να εξαφανιστεί το ίδιο το (Ελληνικό) «Έθνος Υποδοχής».
Που σημαίνει επίσης, πως η Ιερά Σύνοδος θα πρέπει να προετοιμάσει την Νέα Ιερά Εθνική Αρχιερατική Τάξη, μ’ άλλα λόγια, να αρχίσουν να εκλέγουν πλέον Εθνάρχες Πατριώτες Αρχιερείς και όχι Ανθέλληνες Νεοταξίτες που μόνο σκοπό τους έχουν να «αλλοιώσουν την εθνολογική σύσταση της Ελληνικής Κοινωνίας» υποστηρίζοντας την «Ξένη Επέλαση» αντί της «Ελληνικής Επιβίωσης».
Η Μάχη για το Έθνος αγαπητοί Άγιοι Πατέρες δεν τελείωσε το ’21 όπως νομίζετε και ελπίζετε πολλοί από σας.
Αναλογιστείτε το βαθύτατα αυτό τις επόμενες φορές  που θα κληθείτε να εκλέξετε Αδελφούς σας Αρχιερείς που δεν είναι ταυτόχρονα και πρωτίστως Πατριώτες.
Θυμηθείτε δε, πως τις Σκοτεινές Μέρες που έρχονται θα το βρίσκετε διαρκώς μπροστά σας αυτό το πρόβλημα. Όλο και πιο έντονο.
Και είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, οι συνθήκες θα σας υποχρεώσουν να δώσετε λύση.
Και η μόνη αποδεκτή λύση είναι μια:

Η Επιβίωση του Έθνους.

Παραλάβαμε Έθνος ολοκληρωμένο από τους πατεράδες μας και δεν θα παραδώσουμε αφελληνισμένη και ξεκληρισμένη κοινότητα χωρίς διεθνή ύπαρξη και λόγο στα παιδιά μας (παραφράζοντας τον αείμνηστο Τάσο Παπαδόπουλο) Άγιοι Πατέρες.
Με ότι κι αν σημαίνει τούτο.
Όποιο και αν είναι το Κόστος.
Την επόμενη φορά καλό θα ήταν να δώσετε μεγαλύτερη σημασία στις προτάσεις των Τεσσάρων Πατριωτών Αρχιερέων (Πειραιώς Σεραφείμ, Αιγιαλείας Αμβρόσιος, Κονίτσης Αναστάσιος και Θεσσαλονίκης Άνθιμος).
Και για να σας προλάβω, όχι, δυστυχώς κανέναν τους δεν γνωρίζω.
Αν και θα ήταν μέγιστη τιμή μου.

Γεράκι του Αιγαίου