«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 10/09/09


Πατριώτες, όχι στους Πράσινους : καμία συνέργεια σε Εθνικό Έγκλημα

Όχι σ’ αυτούς που στηρίζουν τον εδαφικό διαμελισμό της Ελλάδας


Οι μετεκλογικές στατιστικές (Ευρωεκλογές 2009) έδειξαν κάτι (επιεικώς) δυσάρεστο κι ανησυχητικό.
Ότι ένα σημαντικό ποσοστό των «διαρροών» των «Πατριωτών εκλογέων» στράφηκαν προς τους Οικολόγους Πράσινους.
Ο κίνδυνος να επαναληφθεί το επικίνδυνο αυτό φαινόμενο είναι ιδιαιτέρως υπαρκτός - και ίσως μεγαλύτερος ακόμη - και στις επικείμενες Εθνικές Εκλογές.
Οι Πατριώτες συναγωνιστές δεν θα πρέπει να ξεγελιούνται.
Θα πρέπει να αναρωτηθούν εάν στο βωμό του ανέξοδου  Οικολογικού Βερμπαλισμού αξίζει να θυσιαστεί η εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μας.

Διότι με την στάση τους οι Πράσινοι αυτό ακριβώς κάνουν.

Γι’ αυτούς δεν υπάρχουν Εθνικά Θέματα. Δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» στο Μακεδονικό, στη Θράκη, στην Ήπειρο, στο Αιγαίο, στην Κύπρο.
«Οι Σκοπιανοί μπορούν να ονομάζονται όπως γουστάρουν»…
«Ο Στρατός πρέπει να καταργηθεί»
«Η Κύπρος να αποστρατιωτικοποιηθεί και να γίνουν δεκτές οι ανθελληνικές θέσεις των Τουρκοκυπρίων».
«Να μην μείνουν Έλληνες Πόντιοι στη Θράκη και οι εκεί Μουσουλμάνοι να θεωρούνται Τούρκοι»…
Να μερικές από τις εκατοντάδες εθνοπροδοτικές θέσεις τους.
Αυτούς ψηφίσατε φίλοι μου.
Συναγωνιστές, ήμουν εκεί παλεύοντας να μην επικρατήσουν αυτές οι αντεθνικές θέσεις κι έφυγα. Μην κάνετε άθελά σας ένα έγκλημα.
Έλπιζα κι εγώ ως μέλος των Πράσινων πως θα εξελιχθεί το Κόμμα όπως στις Βαλτικές χώρες όπου οι Πατριώτες αποτελούν μια ισχυρή πτέρυγα των Πράσινων.
Φευ όμως….
Όπως έγινε στην γενέτειρα των Πράσινων τη Γερμανία, όπως έγινε παντού στον κόσμο, έτσι έγινε κι εδώ.
Η Αριστερή επιδημία κυριάρχησε κι εδώ.
Οι Πράσινοι εξελίχθηκαν σε κλωνοποιημένο υποκατάστημα της Αριστεράς.
Πιο έντιμο προς τους Έλληνες Πολίτες θα ήταν εάν οι Πράσινοι προσχωρούσαν στο ΣΥΡΙΖΑ ως μια ακόμη «δεδηλωμένη πτέρυγά» του.
Γιατί αυτό είναι στην ουσία.
Μια πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς.
Αν και δεν ήταν πάντα έτσι.
Ποιος να το φανταζόταν όταν γεννιώνταν οι Πράσινοι πριν τριάντα χρόνια στην Γερμανία από ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΘΝΙΚΟΥ (Γερμανικού) ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ότι θα εξελίσσονταν σε άλλο ένα Αριστερό Σχήμα!
Κι όμως, το φαντάστηκε ο ίδιος ο ιδρυτής των Πράσινων Γερμανίας.
Και προσπάθησε να το παλέψει και να το προλάβει το καρκίνωμα.
Αλλά δεν τα κατάφερε.
Το αντίθετο συνέβη εντέλει.
Η ύπουλη Αριστερά κατάφερε ύπουλα κι επίμονα να το πάρει κι αυτό το Κάστρο.


Η Αναγκαιότητα ενός «Εθνικού Πράσινου Μετώπου».

Ένα «Εθνικό Πράσινο Μέτωπο» μόνο ανάχωμα στην καταστροφική επέλαση της αντεθνικής Οικο-Αριστεράς…

Πέρυσι, στις 7 Αυγούστου ’08, έγραφα με τον παραπάνω τίτλο στο «Στόχο» τις  παρακάτω σκέψεις παραθέτοντας και τα ανάλογα ιστορικά στοιχεία :

                                                          *****************

Το 1978 εκδόθηκε το «Ένας Πλανήτης Λεηλατείται» του Χέρμπερτ Γκρούλ - Γερμανού Συντηρητικού Πολιτικού, μεθέπειτα Χριστιανοδημοκράτη βουλευτή και στη συνέχεια βασικού ιδρυτή των Πράσινων – βασικοί καταλύτες και τα δύο της Ωρίμανσης του Πράσινου Κινήματος στην τότε Δ. Γερμανία.
Ο Α.Χαουσλάϊτερ και άλλοι ηγέτες ενός Ομίλου Συντηρητικών και Φιλελεύθερων Οικολόγων προέτρεψαν τον Γκρούλ να εγκαταλείψει τους Χριστιανοδημοκράτες και να ενωθεί μαζί τους στην ίδρυση ενός Πράσινου Κόμματος.
Ο Γκρουλ δημιουργώντας την Ομάδα «Πράσινοι – Δράση – Μέλλον» συνέβαλλε καταλυτικά στο εγχείρημα.
Βασικοί συνιδρυτές των Πράσινων Γερμανίας ήταν οι  «Εθνοοικολόγοι». Χονδρικά, έτσι θα ονομάζαμε κάθε Οικολογικά ευαισθητοποιημένο άτομο που ταυτόχρονα εμφορείται απο τα Εθνικά Ιδεώδη – αντί να τα προδίδει όπως κατά παράδοση πράττει η Αριστερά.
Όταν κάπου στο '80 ο Gruhl  αρνήθηκε την είσοδο των Αριστερών ως συνιδρυτές στο Νεόκοπο κόμμα των Πράσινων Γερμανίας ήξερε καλά τι έκανε. Έβλεπε διορατικά το τι μέλλει γεννέσθαι.

Όντως, αν και τους ανέκοψε την είσοδο κατά την ίδρυση, οι Αριστεροί επέμειναν.  Κατόρθωσαν μεθοδικά και όχι μόνον «μπήκαν» στους Πράσινους, αλλά κυριάρχησαν κιόλας στην πορεία, μέχρι που ώθησαν μάλιστα τον ίδιο τον Gruhl στην "έξοδο" του κόμματος.
Έτσι, κράτησαν "εκτός Πράσινων" όμως και πάσης φύσεως "συνειδητοποιημένους Εθνοοικολόγους". Ενα εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό του Οικολογικού Κινήματος.
Χαρακτηριστικό είναι ότι επι Gruhl και χωρίς τους Αριστερούς, οι Πράσινοι στις  εκλογές του 1979 έπιασαν  3,2% , ενώ κατόπιν (Οκτώβριο 1980) - μετά την προσχώρηση της Αριστεράς στο κόμμα - μόλις 1,5%!
Μικρό τμήμα των Εθνοοικολόγων προσχώρησε στα Κόμματα του Εθνικού χώρου. Ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα όμως, επέλεξε να παραμείνει στους κόλπους των Πράσινων και να παλέψει «εκ των ένδον» δημιουργώντας έτσι την "Εθνική πτέρυγα" των Πράσινων.
 Κυρίως, έμειναν εκτός "Πράσινων" όσοι, έχοντας οικολογικές καταβολές, νοιώθουν εγγύτερα στις "Εθνικές ιδεολογίες" παρά στις Αριστερές αντεθνικές.
 Πολίτες επίσης, με "ερεθίσματα" απο όλο το πολιτικοιδεολογικό φάσμα, που έλκονται από την Οικολογία,  έχουν εθνικές ευαισθησίες, δημοκρατικές και φιλελεύθερες καταβολές πλην όμως αρνούνται να ενταχθούν στα υπάρχοντα κόμματα, επιλέγοντας την «Ιδιώτευση» ως Πολιτικό Μονόδρομο.
Τα παραπάνω έχουν άμεση εφαρμοσιμότητα και στα "ένθεν της Ελλάδας οικο-εθνο-δρώμενα".
Όλες οι παραπάνω κατηγορίες "εθνο-οικολόγων" θα εντάσσονταν άνετα σε ένα Οικο-εθνο-φιλελεύθερο κόμμα τύπου Gruhl.
Ποιό είναι το ενδιαφέρον σε αυτό το "οικο-εθνικό μοτίβο";

1) Ότι αυτός ο κομματικός σχηματισμός θα συγκέντρωνε σημαντικές  "διαφεύγουσες" οικο-δυνάμεις που τώρα αρνούνται να δώσουν την ψήφο τους στα υπάρχοντα οικο-αριστερά σχήματα.

2) Θα συγκέντρωνε επίσης,  διαφεύγουσες "εθνο-οικο-δυνάμεις" που αρνούνται να ψηφίσουν Εθνικά Κόμματα, προτιμώντας την αποχή ή το λευκό (συνήθως για λόγους "μεταπολιτευτικών ανακλαστικών"), αλλά που άνετα θα ψήφιζαν ένα σοβαρό "εθνο-οικολογικό κόμμα".

3) Αυτό το "Οικο-εθνικό" κίνημα-κόμμα , φυσικά δεν θα συνεργάζονταν με κανένα ΣΥΡΙΖΑ όπως μονίμως (και κοινωνικά επικίνδυνα) φλερτάρουν οι διάφοροι Αριστερόστροφοι Πράσινοι, ούτε με κανένα ΠΑΣΟΚ ή όποια μελλοντική Κεντροαριστερά.

Αντιθέτως, θα ήταν εξαιρετικά πολύτιμος "δυνητικός (Φυσικός) σύμμαχος",  των Εθνικών πολιτικών δυνάμεων της Χώρας.

4) με τόσες δεκαετίες ιστορία το Ελληνικό Οικολογικό Κίνημα, οι "δυνητικοί ψηφοφόροι" του είναι εξαιρετικά περισσότεροι απο το 1% - 75.000 ψήφοι - που έπιασαν οι Πράσινοι στις τελευταίες εκλογές του 2007 – με μόνον 15ήμερη υποτυπώδη προεκλογική καμπάνια και καμία στήριξη από τα ΜΜΕ!  Το πραγματικό ποσοστό αγγίζει πιθανότατα – ενισχυμένο από την σύγχρονη Κοινωνική Περιβαλλοντική (ανακλαστική) ευαισθητοποίηση ένεκα της Κλιματικής Κατάρρευσης –  αρκετά μεγαλύτερα επίπεδα.


Όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να "προβληματίσουν" ιδιαίτερα τον Εθνικό Χώρο.
Διότι αυτός ο "εθνο-οικο-σχηματισμός" θα μπορούσε να αποδώσει άμεσα ακόμη κι ένα 2-3 % του εκλογικού σώματος – βάζοντας φραγμό επιπροσθέτως στην επικίνδυνη ανάπτυξη των Αριστερόστροφων Οικολογικών Δυνάμεων που μελλοντικά θα συναντηθούν αναπόφευκτα με την υπόλοιπη Αριστερά σε ένα μεγάλο κι επικίνδυνο Παναριστερό Μέτωπο.
Προσωπικότητες Σύμβολα του Εθνικού Χώρου, ιστορικές παρακαταθήκες, έστω και πληγείσες από Οικτρά Μεταπολιτευτικά Σύνδρομα - καθώς και τα αντίστοιχα ΜΜΕ - θα έπρεπε να πρωτοστατήσουν στην ίδρυση αυτού του Πράσινου Εθνικού Μετώπου.
Η Οικολογία, σήμερα, τις Ημέρες της χειρότερης Περιβαλλοντικής Κρίσης που βίωσε η ανθρωπότητα δεν μπορεί να είναι τμήμα κι αποπαίδι του κάθε κόμματος. Δεν μπορεί να υποβιβάζεται σε μια Υποεπιτροπή Περιβάλλοντος που  υποαπασχολείται με ένα «Οικο-πάρεργο» ως υποχρεωτικό «κομματικό μεταβατικό στάδιο» για μια «ανώτερη» κι «εκλόγιμη θέση».
Πρέπει να είναι αυτόνομος Κομματικός – Κινηματικός φορέας και να συνεργάζεται πολιτικά, είτε κατόπιν είτε προεκλογικά εν είδη Ομοσπονδίας ή Συνασπισμού με τους υπόλοιπους Εθνικούς Πολιτικοκομματικούς Φορείς.

Το Σύμβολο της Εποχής μας είναι ο Περιβαλλοντικός κίνδυνος. Και πρέπει να του δοθεί η αρμόζουσα σημασία και βαρύτητα. Η πολύτιμη εμπειρία των – διεθνών πλέον - Πράσινων αυτό απέδειξε περίτρανα.
Εάν αφεθεί η Πράσινη Οικο-αριστερά να κυριαρχήσει στο Οικολογικό Κίνημα, τότε κινδυνεύουμε η αντεθνική πολιτική των Κεντροαριστερών Συνασπισμών του κοντινού μέλλοντος να περιορίσει την Ελλάδα στα προ του 1897 σύνορα.
Θα πρέπει επίσης να γίνει σαφές, πως , όταν έρθει η ώρα για τα «Σκληρά Οικο-μέτρα» ενός αναπόδραστα οικτρού περιβαλλοντικού μέλλοντος, τότε δίπλα στις Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας που θα αντιμετωπίζουν φυσικές (και όχι μόνο) καταστροφές δεν πρόκειται να σταθούν καμία Αριστερά και καμία Οικο-αριστερά.
Αυτοί, ως γνωστόν είναι μονίμως «απέναντι κι ενάντια στην Εθνική Ασφάλεια»,  επιδεινώνοντας πάντα εθνικές αρνητικές καταστάσεις κι επιδεικνύοντας μονίμως προδοτική εθνική μειοδοτική στάση αντί να συμβάλλουν στην αποκατάστασή τους.
Δίπλα στις Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας σε αυτούς τους τιτάνιους αγώνες με τις Φυσικές Καταστροφές –κι έμμεσα, με τους πολλαπλούς εθνικούς κινδύνους που θα προκύψουν - θα βρεθεί αλληλέγγυα μόνον αυτό το Πράσινο Εθνικό Μέτωπο.
Είναι το μόνο Οικο- Κίνημα που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν Οικολογική γέφυρα ανάμεσα στον περιβαλλοντικά δεινοπαθούντα πληθυσμό, στην ανάγκη να μην χαθούν Εθνικά Συμφέροντα σε αυτές τις μελλοντικές καταστροφικές μάχες αλλά και στον πολυμέτωπο αγώνα που θα δίνουν οι  Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας εκείνες τις «Σκοτεινές Μέρες».
Αυτό δε, το Πράσινο Εθνικό Κίνημα είναι που θα προετοιμάσει τον πληθυσμό για τα αντικειμενικά σκληρά – ομολογουμένως - Περιβαλλοντικά Μέτρα που θα αναγκαστεί να λάβει εκείνη η Εθνική Κυβέρνηση Υπερεξουσιών του Μέλλοντος – με αντικειμενικά σημαντικό ρόλο των Δυνάμεων Ασφαλείας σε αυτήν.
Συνεπώς, ακόμη και αν δεν υπήρχε η ανάγκη γέννησης ενός Πολιτικού Εθνο-οικολογικού Φορέα, θα έπρεπε να «εφευρεθεί».
Το μέγιστο ευτύχημα θα είναι να βρεθεί σύντομα η Χαρισματική και Ισχυρή εκείνη «Προσωπικότητα Ηγέτης» που θα «εμπνεύσει» ώστε γύρω της να συσπειρωθούν οι «Εθνο-οικολογικές Δυνάμεις» του τόπου μας σε ένα Πράσινο Εθνικό Μέτωπο.

                                *******************

Αυτά έγραφα τότε, ένα χρόνο πριν.
Δυστυχώς, όμως, οι Πατριώτες, αντί να σχηματίσουν ένα Εθνικό Πράσινο Μέτωπο, προτίμησαν να ενισχύσουν τους Πράσινους.
Όπου δυστυχώς όμως, δεν υπήρχε κανένα μέλλον για τους «Εθνοοικολόγους».
Όλες οι «στελεχιακές θέσεις» κατακλύστηκαν από την Αριστερά.
Ο Εθνικός Λόγος, σε όποιο εσωτερικό βήμα του Κόμματος και αν αποπειράθηκε να ακουστεί, σοδομήθηκε βάναυσα από τις άναρθρες κραυγές ενός φανατικού αριστερού ακροατηρίου μελών των Πράσινων.
 Όταν αυτές οι Δυνάμεις εξέλεξαν ως υποψήφιο Ευρωβουλευτή το «άξιο τέκνο» τους τον Τρεμόπουλο, άλλη διέξοδος Τιμής δεν υπήρχε από την παραίτηση από μέλος του Κόμματος των Πράσινων.
Αυτό και έπραξα.
Ο Αγώνας «εντός των Τειχών» είχε τελειώσει άδοξα και με βαρύτατη ήττα για τα Εθνικά Θέματα.
Δυστυχώς, όμως, οι Πατριώτες εκλογείς δεν κατάλαβαν ποτέ τίποτε από αυτόν τον άνισο αγώνα που κάποιοι Πατριώτες δίναμε «εντός των Πράσινων τειχών».
Και αν κι εμείς αποχωρήσαμε από το Αριστεροπράσινο Μαντρί, οι Πατριώτες εκλογείς τους ψήφισαν στις Ευρωεκλογές.
Τώρα όμως φίλοι μου δεν υπάρχει δικαιολογία.
Η επόμενη κυβέρνηση σε συμπαιγνία με τους Πράσινους και την Αριστερά θα παραχωρήσει εδάφη της Πατρίδας μας.
Μην συμβάλλετε με την ψήφο σας σ’ αυτό το Εθνικό έγκλημα.
Υπάρχουν οργανωμένες Εθνοοικολογικές δυνάμεις και στον ευρύτερο Πατριωτικό χώρο που συν τοις άλλοις θα συμμετάσχουν στις Εκλογές.
Ενισχύστε τους.
Αν πάλι έχετε τις ιδεολογικές σας διαφωνίες μαζί τους, όπως είναι απαράβατο Πολιτειακό δικαίωμά σας και δεν επιθυμείτε να τους ενισχύσετε στις Εθνικές Εκλογές,  επιλέξτε τουλάχιστον να μην  ενισχύσετε ούτε τους ετερόδουλους εχθρούς του Έθνους, τους Πράσινους.
Μην συνεργήσετε σ’ αυτό το προαναγγελθέν στυγερό Εθνικό Έγκλημα κατά της Πατρίδας σας.
Κατά των παιδιών σας.

Γεράκι του Αιγαίου