«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 1/07/10

Στον Αστερισμό του «Γεωπολιτικού Παράδοξου» (3)

Ελληνικός Vs Τουρκικού Εθνικισμού…
…ή μήπως 
Προς ένα  «Βυζαντινοοθωμανικό Imperium»;

Δεύτερη Ανάγνωση «πίσω από τις γραμμές» και «Αιρετικές Δεύτερες Σκέψεις»

Λογικό συμπέρασμα στο 1ο σημείωμα αποτέλεσε  το ότι την ώρα της Ελληνοτουρκικής σύγκρουσης – που θα καταστρέψει  ουσιαστικά και τους δύο αντιμαχόμενους -  κάποιοι άλλοι θα βρουν την ευκαιρία να αποσπάσουν εδάφη και από τις δύο χώρες.

Λογικό συμπέρασμα του 2ου σημειώματος αποτέλεσε το ότι σε μια γιγάντια «Παγκόσμια Γεωπολιτική Αναδιάταξη» σαν αυτή που ήδη εξελίσσεται, ίσως η Τουρκία να είναι ο «μικρότερος και πιο ελέγξιμος κίνδυνος» που θα μπορούσε να απειλήσει την Ελλάδα.

Όπως πάντα στην Ιστορία, υπάρχουν λοιπόν επιχειρήματα και για τις δύο «Όψεις των Πραγμάτων».
Τόσο υπέρ της διεξαγωγής Ελληνοτουρκικού Πολέμου προκειμένου να καταστραφεί η σημερινή δομή Ισχύος της Τουρκίας και να ωθηθεί στο διαμελισμό ώστε να αναπνεύσει η Ελλάδα και να επωφεληθεί  από κέρδη εδαφών και πόρων, όσο και υπέρ της «Αξονοποίησης» Ελλάδας Τουρκίας.
Γεγονός αναμφισβήτητο όμως παραμένει ένα:

πως ο Χρόνος μας τελείωσε.

Ότι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει τώρα.
Εάν είναι επιλέξουμε τον Πόλεμο με την Τουρκία, θα πρέπει να το κάνουμε άμεσα. Προτού ενισχυθεί κι άλλο η Στρατιωτική της Μηχανή και μειωθεί η δική μας. Η διατήρηση αυτής της «νεφελώδους νοσηρής κατάστασης» όπου η Τουρκία  με μια παρατεταμένη αριστοτεχνική διπλωματική πολύπλοκη επίθεση – και με την αγαστή συνεργασία και ενίσχυση των Δυτικών, Βαλκάνιων και άλλων «άσπονδων φίλων» μας – μας συντρίβει μέρα τη μέρα δεν πρέπει με καμία δύναμη να συνεχιστεί. Αδυνατούμε ξεκάθαρα να αντιπαρατεθούμε σ’ αυτό το «ιδιόμορφο ύπουλο πολεμικό πεδίο», συνεπώς η μόνη λογική επιλογή είναι ένας ξεκάθαρος «Επιθετικός Πόλεμος».
Εάν είναι να επιλέξουμε την «διατήρηση της Τουρκίας» μέσω μιας «Στρατηγικής Αξονοποίησης» των χωρών μας – προκειμένου να «επωφεληθούμε γεωστρατηγικά» μέσω της γένεσης ενός Νέου Βυζαντινοοθωμανικού Imperium - επίσης πρέπει να το κάνουμε πάραυτα.

Το μόνο που είναι παραφροσύνη πάντως να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε την «Γεωπολιτική Νιρβάνα και Ακινησία» μας.

Η Ελλάδα, αφού καταλήξει σε μια από τις δύο «Επιλογές», οφείλει να την εφαρμόσει «επιθετικά».
Πρέπει να είναι η Τουρκία αυτή τη φορά που θα κληθεί να «επιλέξει».
Πόλεμο ή Άξονα.
Επιλογή Μέσης λύσης η ιστορία δεν μας έχει αφήσει. Ή θα συζύσουμε μαζί τους ορθώνοντας ένα κοινό “Imperium”, ή θα πρέπει να θέσουμε όλη μας την ενέργεια σε έναν επιθετικό πόλεμο με σκοπό να κόψουμε δραστικά τα φτερά τους και ωθώντας τους όσο πιο βαθιά στην ενδοχώρα της Μικρασίας.

Στα πλαίσια της «Επιλογής του Άξονα», η Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει και η Τουρκία να προσφέρει κάποια πράγματα.

Ζητούν οι Τούρκοι «Ελληνοτουρκική Συνομοσπονδία στην Κύπρο». Να μην φύγουν οι Τούρκοι Έποικοι και παρ’ όλο που οι Τούρκοι είναι λιγότεροι, η Διοίκηση της χώρας να γίνεται «εκ περιτροπής».

Θα μπορούσαν να γίνουν αυτά.

Ζητούν επίσης σύνορο στον 25ο Μεσημβρινό και συνδιαχείριση του Αιγαίου.

Κι αυτό θα μπορούσε να γίνει.

ΑΛΛΑ, υπό κάποιες προϋποθέσεις:

πχ
Από την Κύπρο έως τον Έβρο να ιδρυθεί ένα «Ιδιόμορφο Καθεστώς Συνδιοίκησης». Κάτι σαν «Ελληνοτουρκική Αρμοστεία Αρχιπελάγους». Να περιλαμβάνει την Κύπρο, τα αντίστοιχα (ως τον 25ο Μεσημβρινό) νησιά του Αιγαίου και τη (Δυτική) Θράκη. Αυτή θα είναι η δική μας «κατ’ αρχήν συνεισφορά στον Άξονα».
Αντίστοιχα όμως, να συνεισφέρουν και οι Τούρκοι με την Βόρειο Κύπρο, την Νότια Μεσογειακή Ζώνη τους, όλη την Ιωνία, Δαρδανέλια, Ανατολική Θράκη, Πόλη και Πόντο.
Όλη αυτή η τεράστια έκταση, όντως να συνεκμεταλλεύεται και να διοικείται εκ περιτροπής κι εξίσου από Έλληνες και Τούρκους, ασχέτως της Τουρκικής πληθυσμιακής υπεροχής.
Φυσική προοπτική και στόχος αυτής της «Ιδιόμορφης Κοινής Εδαφικής Ζώνης» βεβαίως θα είναι και η «απορρόφηση της Ανατολικής Ρωμυλίας» από την «Ομοσπονδία».
Σε αντάλλαγμα για την Ελληνική παραχώρηση της συνεκμετάλλευσης αυτής της τεράστιας πλούσιας ΑΟΖ καθώς και του αντίστοιχου «στρατηγικού συνελέγχου», οι Τούρκοι να παραχωρήσουν αντίστοιχο ποσοστό συνεκμετάλλευσης και «στρατηγικού συνελέγχου» των Δαρδανελίων, της δικής τους ΑΟΖ σε όλη αυτή την έκταση, όλων των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου που διέρχονται των εδαφών τους, των πυρηνικών σταθμών που ιδρύουν, του Προγράμματος εκμετάλλευσης Υδάτων της Ανατολίας καθώς και των πετρελαίων του Κιρκούκ και Μοσούλης – όταν σύντομα θα περιέλθουν στην κατοχή της, μέσω της Ομοσπονδιοποίησης με το Ιρακινό Κουρδιστάν καθώς και σε κάθε Πετρελαϊκή εκμετάλλευση αυτών των «Νέων Χωρών» που θα «ενταχθούν» μετά την Ελλάδα.
Κι επειδή, πρέπει να υπάρξει πληθυσμιακή ισορροπία στα πλαίσια ενός τέτοιου Άξονα για να έχει ελπίδες επιτυχίας, θα πρέπει να «αποκατασταθούν κάποιες παλιές ανισορροπίες (sic!)»:
Η Τουρκία θα πρέπει να «μετακινήσει» από την Ανατολική Θράκη και την Πόλη δέκα εκατομμύρια Τούρκους πολίτες και να τους μεταφέρει στην ενδοχώρα της – και όχι βεβαίως στα παραπάνω εδάφη της επιχειρούμενης «Συνομοσπονδίας Αρχιπελάγους» από τα οποία επίσης θα πρέπει να «μετακινήσει» προς την ενδοχώρα της άλλα δέκα εκατομμύρια Τούρκους πολίτες της.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να χρηματοδοτήσει γενναία την εγκατάσταση τριών εκατομμυρίων Ελλήνων σε Ανατολική Θράκη, Ίμβρο, Τένεδο, Δαρδανέλια, Πόντο, Ιωνία, Νοτιοδυτική Τουρκία και Βόρειο Κύπρο.
Αντίστοιχα, να χρηματοδοτήσει την «επιστροφή» τριών εκατομμυρίων Ελλήνων μεταναστών από το εξωτερικό στην Ελλάδα.
Επίσης, να χρηματοδοτήσει την εγκατάσταση στην Τουρκία ενάμισι εκατομμυρίου Αρμενίων.
Πρωτεύουσα αυτής της «Κοινής Πολιτειακής Ζώνης» να είναι η Κωνσταντινούπολη (θα επανέλθει η ιστορική της ονομασία) της οποίας ο Ελληνικός πληθυσμός θα πρέπει να ανέλθει σε τουλάχιστον μισό εκατομμύριο.
Να ξαναλειτουργήσει η Αγιά Σοφιά ως ο κεντρικός Ναός της Παγκόσμιας Ορθοδοξίας καθώς και να αναβιώσει κάθε Βυζαντινός Χριστιανορθόδοξος θεσμός στην Πόλη και σε όλη την Τουρκική Επικράτεια. Να συνεργαστεί δε η Τουρκία σθεναρά προκειμένου να ξανααποκτήσει η Πόλη την Βυζαντινή διεθνή λαμπρότητά της καθώς και για την ενίσχυση της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου.
Η Τουρκία να συμβάλλει σθεναρά ώστε να αποδοθούν – κατ’ αρχήν – στην Ελλάδα η Βόρειος Ήπειρος και το Μοναστήρι. Βεβαίως, να διακόψει κάθε μορφή βοήθειας σε Αλβανία και Σκόπια. Να απαιτήσει να διακοπεί η δράση των Τσάμηδων ως προς την Ελλάδα.
Να άρει την αναγνώριση των Σκοπίων ως Μακεδονία και να πείσει να πράξουν το ίδιο και όλα τα κράτη της Ισλαμικής Διεθνούς.
Να εργαστεί δε προς την ίδια κατεύθυνση και στον ΟΗΕ.
Η Τουρκία να διακόψει άμεσα το κύμα λαθρομετανάστευσης προς την Ελλάδα και να δεχτεί πάραυτα πίσω τα εκατομμύρια Ασιατών και Αφρικανών εν Ελλάδι λαθρομεταναστών οι οποίοι και θα πρέπει να «επιστραφούν στις χώρες τους». Τα σύνορα δε της Τουρκίας θα πρέπει να «κλειδώσουν» στην λαθρομετανάστευση.
Η Τουρκία να προσφέρει στην Ελλάδα δωρεάν οικονομική βοήθεια ύψους 50 δις ευρώ σε σκληρό συνάλλαγμα και χρυσό, 50 δις σε δωρεάν στρατιωτικό εξοπλισμό και άλλα 50δις σε δωρεάν ενέργεια.
Όλες οι μεταφορές του διεθνούς τουρκικού εμπορίου (περιλαμβανομένου του φυσικού αερίου και πετρελαίου των Αγωγών της) να αναληφθούν από την Ελληνική Ναυτιλία.
Η μισή στρατιωτική βιομηχανική παραγωγή της Τουρκίας να μεταφερθεί στην Ελλάδα μαζί με τις ανάλογες πιστώσεις και  knowhow.
Στο σύνολο του Αιγαίου, κοινή συναινέσει θα εφαρμοστούν τα 12νμ, όσες διεθνείς αντιδράσεις και αν αυτό επισύρει οι οποίες βεβαίως και θα αντιμετωπιστούν εκ παραλλήλου από τις δύο χώρες.
Η Αγγλική βάση στην Κύπρο θα μετατραπεί σε Νατοϊκή – και για όσο υφίσταται «ενιαίο ΝΑΤΟ».
Με έδρα τα εδάφη της «Συνομοσπονδίας του Αρχιπελάγους» να ιδρυθεί Ελληνοτουρκική Μεραρχία ταχείας επέμβασης και διεθνούς εμβέλειας. Σκοπός της θα είναι , όχι μόνον η Αυτοάμυνα αλλά και  η «Διεθνής Δράση». Πρώτη της «Αποστολή» θα πρέπει να είναι η διεκδίκηση της δεύτερης (μετά τις ΗΠΑ) θέσης μάχιμων δυνάμεων στο ΝΑΤΟ. Αυτό σημαίνει πως οι Τούρκοι θα χρειαστεί να αναλάβουν Πολεμική δράση – και μάλιστα εκτεταμένη - κατά των ομοθρήσκων τους (Ταλιμπάν και Αλ Κάϊντα) σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Μαζί με τους Έλληνες βεβαίως. Αυτή θα είναι η «επισφράγιση της παραμονής της Τουρκίας στον Γεωπολιτικό Αμυντικό Βραχίονα της Δύσης/Βορρά» και το «διαζύγιο με το Φουνταμενταλιστικό Ισλάμ».
Προκειμένου δε, να διεθνοποιηθεί η Στρατιωτική Δυναμική του Ελληνοτουρκικού Άξονα θα πρέπει να προσφέρει εκτεταμένα δυνάμεις και στον ΟΗΕ.
Αλλά και να ιδρύσει την Διεθνή (Ιδιωτικής Βάσης) Αμυντική της Πτέρυγα, διεκδικώντας έτσι ενεργό και δυναμική στρατιωτική παρουσία σε κάθε Μέτωπο ανά την Υφήλιο.
Το Ιραν θα πρέπει να μην θεωρείται ως «στρατηγικός εταίρος» αλλά σαν «επικίνδυνος αντίπαλος ιστορικός διεκδικητής» και σαν τέτοιος θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από τον εν λόγω προτεινόμενο «Ελληνοτουρκικό Άξονα». Και φυσικά άμεσα, προτού προλάβει να μετατραπεί σε πυρηνική δύναμη.
Επίσης, ο Ελληνοτουρκικός Άξονας θα πρέπει να απαιτήσει από τη Βουλγαρία – ακόμη και με casus belli – την εφαρμογή καθεστώτος «Νείλου» (λιτή εκμετάλλευση) στα ποτάμια ύδατα που «αθέμιτα διαχειρίζεται» ως τώρα ο βόρειος γείτονας και εις βάρος Ελλάδας – Τουρκίας.
Ένα μέρος του αντιτίμου που θα πληρώσουν οι Δυτικοί για την απόπειρα εξόντωσης και διαμελισμού της Ελλάδας θα είναι να λάβει η Τουρκία – μέσω αυτής της Ελληνοτουρκικής Αξονοποίησης – ένα «ιδιόμορφο καθεστώς Κράτους οιονεί μέλους της ΕΕ». Με όλα όσα κάτι τέτοιο εμπεριέχει.


Εμείς οι Έλληνες θα πρέπει να αντιληφθούμε πως η «Γεωπολιτική Αρχιτεκτονική του Κόσμου γύρω μας αλλάζει» και αλλάζει ταχύτατα. Η Επόμενη Μέρα δεν θα περιλαμβάνει ΕΕ και ΝΑΤΟ όπως τα γνωρίζαμε ως τώρα. Εάν θέλουμε όχι μόνον να επιβιώσουμε σαν Λαός αλλά και να ανήκουμε στους αυριανούς νικητές πρέπει να τροποποιήσουμε ανάλογα την Γεωστρατηγική μας σκέψη.
Κι αυτή την υποχρέωση δεν την έχουν μόνον οι Γεωστρατηγικοί μας ειδήμονες. Πρέπει να «μετεξελιχθεί και να αναβαθμιστεί η γεωστρατηγική οπτική» ολόκληρου του λαού μας.
Πρέπει να κατορθώσουμε να δούμε «πίσω από τα πράγματα». Πίσω από τις (δήθεν) εμφανείς λεπτομέρειες.
Όσον αφορά στην Τουρκία,  θα πρέπει να συνειδητοποιήσει πως η Ελλάδα θα αντιληφθεί απότομα μέσα στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα – και μέσω των εκτεταμένων και πρωτόγνωρων κοινωνικών ταραχών που θα βυθιστεί η χώρα - ότι δεν έχει άλλες επιλογές από τις δύο παραπάνω:

Ή θα συστήσει «Στρατηγικό Άξονα» με την αιώνια ιστορική αντίπαλό της την Τουρκία ενώνοντας τις μοίρες τους σε μια Κοινή Μοίρα,  σημαίνοντας έτσι την έναρξη ενός νεότευκτου Βυζαντινοοθωμανικού Imperium, προκειμένου να αντιμετωπίσουν μαζί τους τιτάνιους γεωπολιτικούς κινδύνους ενός κοινού Σκοτεινού μέλλοντος,

Ή η Τουρκία θα υποχρεωθεί για λόγους ιστορικής αυτοσυντήρησης της Ελλάδας απέναντι στον «άμεσο εμφανή εχθρό της» (την Τουρκία), να αντιμετωπίσει έναν εκτεταμένο, ολοκληρωτικό, λυσσώδη επιθετικό και μέχρις εσχάτων πόλεμο της Ελλάδας εναντίον της Τουρκίας (είτε αυτός αποδώσει κέρδη στην Ελλάδα είτε αφήσει ερείπια ένθεν κι ένθεν αφήνοντας και τις δύο χώρες έρμαια των «καραδοκούντων διεκδικητών» των εδαφών των δύο χωρών).

Η τελική επιλογή είναι μάλλον στα χέρια της Τουρκίας, καθώς η Ελλάδα, πιεζόμενη αλόγιστα από τους μυριάδες άπληστους υποψήφιους θύτες της, περιμένει μια σπίθα για να εκραγεί η φωτιά και να οδηγηθεί στην δεύτερη Επιλογή με όλο της το ιστορικό Πολεμικό Πάθος.


Γεράκι του Αιγαίου