«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 11/03/10


«Ολιγαρχία»: η Αρχέτυπος Αρχή

 Η Αιώνια κυριαρχία του «Ολιγαρχικού Καθεστώτος»

Τι κοινό έχουν η  Δημοκρατία και η Μονοκρατία;

Μα… ότι, ουσιαστικά το καθεστώς που παντού και πάντοτε κυβερνούσε και κυβερνά, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά διεθνώς, ήταν και είναι … η «Ολιγαρχία».

Ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως ισχύει και υφίσταται η κυριαρχία του Ενός και Πανίσχυρου Ηγεμόνα, πάντα αυτός στηρίζεται σε κάποιον «Κύκλο Δύναμης». Κάποιους «Ολίγους» που συνασπισμένοι γύρω του (με τον έναν ή τον άλλον, θεσμικό ή μη, τρόπο), δημιουργούν την απαραίτητη «Κοινωνικοπολιτική Δυναμική» για την επικράτησή του στα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα.
Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της «Δημοκρατίας». Αν και φαινομενικά δηλώνεται πως ο «Λαός κυβερνά», είναι Ηλίου φαεινότερον πως και πάλι «κάποιοι ολίγοι κυβερνούν». Μια «Μικρή Κάστα ισχυρών προνομιούχων » που μέσω του Ενός Εκλεκτού της – και πάλι – κυβερνά το Σύστημα «κατά το δοκούν». Τουτέστιν, με μόνο γνώμονα το προσωπικό της όφελος.
Αφού λοιπόν, όποιο Πολιτειακό Σύστημα και αν έλθει στην Εξουσία, πάντα «Ολιγαρχία» θα είναι το «αληθινό μυστικό Όνομα Δύναμης» που θα βρίσκεται από πίσω, τι πιο λογικό από την ανάγκη να συνειδητοποιήσει η κοινωνία επιτέλους αυτή την «Αρχέτυπη Αλήθεια», να την «αποδεχτεί» ως μια Αρχέγονη και αέναη πραγματικότητα εστιάζοντας επιτέλους την «δημιουργική σκέψη» της «εκεί» ακριβώς; Και να μην πελαγοδρομεί (εντέχνως καθοδηγούμενη απ’ αυτούς ακριβώς τους «Ολίγους Εκλεκτούς» - της Διαφθοράς και της Διαπλοκής εν προκειμένω) σε Πολιτειακές επιλογές που μόνον σε εθνικά επικίνδυνες διαδρομές οδηγούν και όχι σε «κομβικές λύσεις προόδου κι εξέλιξης του Έθνους».
Ο σκοπός είναι να εντοπίσει η Κοινωνία τη ρίζα του «Πολιτειακού» αυτού προβλήματος (διότι περί τέτοιου πρόκειται) και όχι να παριστάνει πως πολεμά το πρόβλημα, ενώ στην ουσία το πασαλείβει μόνον με «Φιλοσοφικά και Πολιτειακά φτιασιδώματα στηριγμένα στην Γραφειοκρατία και τις φανφάρες» - και στην χειρότερη των περιπτώσεων παριστάνει πως ούτε καν υφίσταται τέτοιο «Πρόβλημα».
Και αυτή η ρίζα , αρέσει δεν αρέσει σε όλους αυτούς τους «Πονηρούς» - όλων των Ιδεολογικών αγκυλώσεων – που δίνει πάντα Πολιτειακή Πνοή ή Ανάσχεση στο «Εξελικτικό Ταξίδι» της Ανθρώπινης Φυλής είναι

 «ο τρόπος του κυβερνάν αυτήν».

Αυτό εντέλει, που ανέδειξε περίτρανα η ιστορία χιλιάδων ετών πολιτιστικής εξέλιξης είναι πως το μόνο που παρέμεινε ατόφιο και άθικτο στο διάβα αυτών των χιλιετηρίδων είναι ο «φυσικός τρόπος διοίκησης της Ομάδας» που δεν είναι άλλος από την «Ηγεσία των Ολίγων μέσω του Ενός» ή αλλιώς, του «Ενός στηριζόμενου από την ισχύ των Ολίγων».
Τίποτε και κανείς, σε καμία ανθρώπινη κοινωνία δεν κατόρθωσε ποτέ να καταστρατηγήσει αυτό το Μοντέλο Διοίκησής της. ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ!
Ακόμη και μετά από «Επαναστάσεις» ή «Κινήματα», απλώς (παρ)άλλασσε ο «Ένας» και ο «Κύκλος υποστηρικτικής Δύναμης των Ολίγων». Τίποτε άλλο δεν συνέβαινε.
Καμιά φορά μάλιστα, δεν άλλαζε ούτε καν αυτός ο «Ένας». Απλώς, από την Μάζα αναδεικνύονταν κάποιοι Ηγέτες, τους οποίους «απορροφούσε» αυτός ο «Κύκλος Δύναμης των Ολίγων Προνομιούχων» δίνοντάς τους μια «θέση Ισχύος» σ’ αυτήν την «Γνωστή – Άγνωστη» (οιονεί) «Στρογγυλή Τράπεζα» με τις τόσο «Εμφανείς» όσο και «Αφανείς» πλευρές.
Αυτήν που εν τέλει, τόση «γοητεία» ασκούσε πάντα στην ανθρώπινη ματαιοδοξία. Εξ’ ου και ποτέ δεν γκρεμίστηκε από το θρόνο της.
Αυτήν που όλοι, παντού και πάντα «γνώριζαν και γνωρίζουν μετά βεβαιότητας» ότι υπάρχει και υφίσταται αλλά που ποτέ κανείς δεν μπορεί να διαγνώσει μια «συγκεκριμένη συνδεσμολογία Πόλων Εξουσίας» που θα αποδείκνυε την «Πολιτειακή έμπρακτη κυριαρχία» της – ιδίως στα πρόσφατα (δήθεν) Δημοκρατικά - Λαοκρατικά καθεστώτα που στηρίζονται ακριβώς στην «έντεχνη απόκρυψη μέσω της θεσμικής πολυπλοκότητας».
Αυτή είναι η πλέον συνήθης «Γραμμή Πλεύσης» καθώς και τρόπος διατήρησης των Καθεστώτων και των Πολιτικοκοινωνικών Συστημάτων.
Αλλά ακόμη και σε «ριζικές αλλαγές» αυτών, η «Συστημική Μορφή» – ο Πυρήνας της λειτουργίας των πραγμάτων - παραμένει πάντα ο ΙΔΙΟΣ:  Ολιγαρχία.

(Να θυμηθούμε μήπως τους «Δημοκράτες» της Γαλλικής Επανάστασης που εν ριπή οφθαλμού μετετράπησαν στην «Ολιγαρχική Κλίκα» των «Τρομοκρατών της Βαστίλης» που τόλμησαν μέχρι και ν’ απαγορέψουν τις θρησκευτικές (Χριστιανικές) τελετές για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια ; Η «κυριαρχική κατάληψή» τους από το «Αόρατο μα πανταχού παρόν μεθυστικό και πανίσχυρο άρωμα της Ολιγαρχίας» ήταν πλήρης. Σαν αυτό είναι χιλιάδες τα ιστορικά παραδείγματα. Γνωστότατα σε όλους τους «δήθεν υπερασπιστές του λαού» που συστηματικά κάνουν πως δεν τα βλέπουν, επιμένοντας να χαϊδεύουν τα αυτιά των ευκολόπιστων μαζών με βαρύγδουπες (ψευδο)επιβεβαιώσεις πως τάχα «αυτές κυβερνάνε»).
Μετά την Ιστορική επικράτηση (δήθεν) της «Δημοκρατίας» ο λαός απέκτησε την ψευδαίσθηση ότι κυβερνούσε αυτός - εφόσον «εξέλεγε» την κυβέρνησή του.
Φευ!
Ο «Κύκλος των Ολιγαρχών» κανόνιζε πάντα το ποιος θα μπει υποψήφιος, ποιος θα υποστηριχθεί και ποιος εντέλει δεν θα «πεταχτεί από το Σύστημα» την επόμενη τετραετία ως «αναλώσιμος» και «μη αξιοποιήσιμος». Όλοι μεν «πειθήνιοι» πλην «λίγοι οι πολλά υποσχόμενοι» οι οποίοι και  έβρισκαν πάντα τη θέση τους - οι τελευταίοι  - στον «Κύκλο των Ολίγων» ενισχύοντας έτσι την ίδια την «Ολιγαρχία» με «φρέσκο αίμα». Με το «αζημίωτο» φυσικά. (Λέγε το «Μερίδιο του Φρεσκομυηθέντα στη Διαπλοκή», τουτέστιν ενσωμάτωσή του στη «Συστημική Διαφθορά». Πότε με ένταξή του σε «Αδελφότητες», πότε με «δίβουλες επιγαμίες», πότε με «επικερδή συμβόλαια», πότε με «πονηρές προμήθειες», κλπ κλπ ).
Η πραγματική (και δη αρχέγονη – και γιατί όχι «αρχέτυπη») μάχη ήταν ανέκαθεν και είναι πάντα στο

«…ποιος και πως θα κατορθώσει να εισέλθει στο κλειστό κλαμπ των Ολιγαρχών της Δύναμης».

Ξανά στο «πλέον κλασσικό» ιστορικό παράδειγμα:

Ποιος αρνείται ότι η περιβόητη Γαλλική Επανάσταση κατέληξε σ’ ένα «Διευθυντήριο» (τουτέστιν μια νέα Ολιγαρχία) που με τη σειρά του ανέδειξε έναν Ροβεσπιέρο, ένα Μαρά κι εντέλει έναν «Αυτοκράτορα» (Ναπολέοντα) που σε λίγο – αν επικρατούσε - θα διεκδικούσε κι αυτόν ακόμη τον «Βασιλικό Τίτλο» - με αναπόφευκτο μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα την «αποκατάσταση των Πολιτειακών πραγμάτων ως είχαν ανέκαθεν»; Τι πιο πιθανόν από την «επιγαμία» κάποιου Ναπολεόντιου γόνου με μια γόνο του Γαλλικού Οίκου; Παράδοξο; Μα ήδη είχε υπάρξει  Ναπολεόντια επιγαμία με τον Αυστριακό Οίκο. Ο δρόμος ήταν ήδη προδιαγεγραμμένος και ξεκάθαρος ως «Πολιτειακή Πρόθεση». Απλά. Οι Λουδοβίκοι ήταν ηλίθιοι και οι Άγγλοι εξαιρετικά «προβλεπτικοί» ως προς τα «γεωπολιτικά προβλήματα» (γι’ αυτό και αποδείχτηκαν η μόνη αυτοκρατορία ιστορικά που έφτασε να κατέχει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το ¼ του πλανήτη).
 Ποιος αρνείται ότι οι «Κόκκινες επαναστάσεις» κατέληξαν – επιβεβαιώνοντας τον αιώνιο κανόνα – σε μια νέα Ολιγαρχία (Σοβιέτ) που με τη σειρά τους ανέδειξαν έναν «Νεοτσάρο Στάλιν», έναν «νεομανδαρίνο αυτοκράτορα Μάο», έναν «νεοκράλλη Τίτο», έναν «Νεοβοεβόδα Μπρέζνιεφ», κοκ;
Ακόμη και στην ιδανική περίπτωση ενός Εθνικού Πατριωτικού Καθεστώτος, ποιος αρνείται ότι και πάλι έτσι θα γίνει – εάν αφεθεί «ανεξέλεγκτη» η «δρομολόγηση των Πολιτειακών πραγμάτων;
Πάλι θα επιδιώξουν να κυβερνούν οι «ίδιοι (Παλαιοσυστημικοί - Νεοκοτζαμπάσηδες) Ολίγοι» που θα συστήσουν τον «Νέο Εσωτερικό Κύκλο Δύναμης». (Δείτε τι συνέβη στο «Κίνημα του 1909» επειδή αρνήθηκε να προβεί σε «Στρατιωτικοποίηση» που θα γεννούσε μια νέα Ολιγαρχία, τι συνέβη στον Μεταξά και στο Σύστημά του που λόγω ανεπαρκούς χρόνου  - αν και αγωνιωδών προσπαθειών - αλλά και πολέμου δεν πρόλαβε να γεννήσει τη Νέα Ολιγαρχία του ή ας αναρωτηθούμε «γιατί άραγε» δεν εισακούστηκε ο ήρωας Στρατηγός Ντερτιλής όταν το ’67 επίσης πρότεινε «Στρατιωτικοποίηση της Ελληνικής Κοινωνίας» - δυστυχώς, αντί να είναι έξω και να διδάσκει αυτά που οφείλει, θα πρέπει να αρκεστούμε σε ένα μνημείο του μετά από τριάντα χρόνια. Καπετάνιο, πάρε μια διαταγή απ’ το εθνόσημο, κάνε την καρδιά σου πέτρα, βγες έξω και «δίδαξε» επιτέλους. Αρκετά με τις «κρητικομανιάτικες περηφάνιες». Θυμίσου τις «ηθικές παραχωρήσεις» που έκαναν κολοσσοί του Έθνους σαν τον Αριστείδη και τον Θεμιστοκλή για χάρη του Έθνους. Αρκετά πια).

 Ποιοι θα είναι αυτοί;
Το «Σύστημα των Ολίγων» έχει απίστευτα ισχυρή δυναμική – ένεκα «πανίσχυρων κοινωνικοσυστημικών ριζών». Θα κατορθώσει – εάν αφεθεί - να δημιουργήσει, ακόμη και τότε, την «Διάδοχη κατάσταση» που αυτό επιθυμεί.
Έχει κανείς αντίρρηση για το ότι το «Βαθύ Κράτος» του Τσαρικού καθεστώτος κατόρθωσε να δημιουργήσει την επιθυμητή διάδοχη κατάσταση όπου και πάλι βρήκαν την ισχυρή θέση τους οι περισσότεροι εκ των ήδη ισχυρών του προγενέστερου καθεστώτος;
Απλώς, κάποιοι εξ αυτών έπαψαν να λέγονται «Βογιάροι» κι «Ευγενείς» και πλέον ονομάζονταν «κομισσάριοι του Κόμματος».
(Και αντίστοιχα, οι «πρώην Κομισάριοι Ολιγάρχες των Σοβιέτ» έγιναν οι «Μεγαλοολιγάρχες Πετρελαιάδες» της Μετακομμουνιστικής Ρωσίας).
Να θυμηθούμε ότι από τον πρώτο κιόλας χρόνο της Επανάστασης του ’21, ενώ κάποιοι Έλληνες πολέμαρχοι εξολόθρευαν τους Τούρκους, οι Κοτζαμπάσηδες, οι Μαυροκορδάτοι και οι Κωλλέτηδες ήδη έχτιζαν πίσω από την πλάτη τους τις δομές της Νέας Ελληνικής Ολιγαρχίας (αναβάπτιση της «Παλαιάς Οθωμανικής Ιθύνουσας Τάξης» ουσιαστικά) που θα κυβερνούσε – και δη καταστροφικά - το νέο Ελληνικό Κράτος μέχρι σήμερα;
Η μόνη λύση είναι να αποδεχτεί η κοινωνία πως, της αρέσει δεν της αρέσει, έτσι έχουν ιστορικά τα πράγματα (όσο επίπονη κι αν είναι μια τέτοια διαδικασία συνειδητοποίησης) και να προκρίνει λύσεις που, τουλάχιστον, θα γεννήσουν την «βέλτιστη δυνατή Νέα Ολιγαρχία».
Μια Ολιγαρχία όμως που θα περιλαμβάνει τα πιο φωτεινά, εμπνευσμένα, εκπαιδευμένα, προικισμένα, δημιουργικά μυαλά της κοινωνίας από όλα τα στρώματά της, όσο (ταξικά) χαμηλά κι αν βρίσκονται κι απ’ όποιον επαγγελματικό κλάδο κι αν προέρχονται.
Κάποιος Πολιτειακός Θεσμός, με κάποιον τρόπο θα πρέπει να μεριμνά ώστε να εντοπίζει κάθε «εξαιρετικό άτομο» σε κάθε μα κάθε ηλικιακή, κοινωνική και οικονομική βαθμίδα και (με κάποιον τρόπο) να το κατευθύνει προς ένα είδος Γερουσίας Εκλεκτόρων και Ηγητόρων του Έθνους.
Ναι, ξέρω, αυτό το «ευχολόγιο» έχει ιστορία εκατοντάδων ετών.
Και φυσικά, παρέμεινε «ευχολόγιο».
Το «θέμα» δε αυτό, άλλους οδήγησε στο «ένα άκρο» και άλλους στο άλλο.
Ένα όμως πρέπει να γίνει παραδεκτό απ’ όλους.
Πως η «ουσία» του έχει όνομα.
Και το όνομα αυτού :

 «Αριστοκρατία».

Κυβερνάν μέσω των «Αρίστων». Αρίστων του Πνεύματος και των Ικανοτήτων.

Τόσο σε επίπεδο «Εκλεκτορικού Σώματος» όσο και σε επίπεδο Ηγετών.

Όσο (εσκεμμένα) παρεξηγημένη κι αν είναι αυτή η «έννοια». Και όσο κι αν έχει πολεμηθεί λυσσαλέα από τους όχλους και τους χειραγωγούς τους στο διάβα των αιώνων.

Και πριν βιαστούν ν’ αντιδράσουν χωλωμένοι μερικοί δήθεν υπερασπιστές μιας δήθεν Δημοκρατίας ας συγκρίνουν τα παρακάτω:

«…Η πλειοψηφία δεν μπορεί να αναπληρώσει έναν άνθρωπο. Αντιπροσωπεύει όχι μόνο τους ηλίθιους αλλά και τους δειλούς….»
(Α. Χίτλερ, Ο Αγών μου)

«… Η πλειοψηφία δεν μπορεί να γίνεται σεβαστή από ένα κράτος γιατί το κατεβάζει στο επίπεδο της. Το κράτος οδηγείται από ολίγους ή ακόμα και έναν…»
(Μ. Μουσολίνι, Ο ορισμός του Φασισμού)

«…Oι πολιτικοί, δεν είναι εδώ για να εκφράζουν τον μέσο όρο ούτε για να σύρονται από τις πλειοψηφίες. Aλίμονο. Tότε θα κάναμε μια καλή δημοσκόπηση για κάθε θέμα μικρό ή μεγάλο και θα είχαμε τις λύσεις…»
(Γιώργος Α. Παπανδρέου, ΚΛΙΚ 1999)

Πολλές «ομοιότητες», δεν βρίσκετε;

Παρεμπιπτόντως,

«…Γλώσσα λανθάνουσα αλήθεια λέγει…», λέει μια άλλη ρήση, των Αρχαίων Προγόνων μας αυτή τη φορά.

Και φυσικά, το παραπάνω δεν αποτελεί «Ιδεολογικό Πιστεύω» μόνον του «εισαγόμενου Πρωθυπουργού» μας αλλά και ΚΑΘΕ μα ΚΑΘΕ άλλου Έλληνα (δήθεν Δημοκράτη ή Λαοκράτη) Πολιτικού.

Ζυγίστε και πράξτε.

Γεράκι του Αιγαίου