«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 11/06/09



Γεωστρατηγικό Δίδαγμα Νιγηριανών προς Τουρκία και Δύση :  Οι «Ενεργειακοί Αγωγοί» καταστρέφονται πολύ εύκολα για να τους «εμπιστευθείς» οπουδήποτε…


Ένοπλοι της Mend ανατίναξαν δυο αγωγούς στο Δέλτα του Νίγηρα

Πρώτο Θέμα, 17/05/09

“…Ένοπλοι ανακοίνωσαν ότι ανατίναξαν δύο αγωγούς πετρελαίου και αερίου κοντά στο Εσκράβος στο Δέλτα του Νίγηρα.
«Αρχίσαμε να πλήττουμε και πάλι την πετρελαϊκή υποδομή. Ήδη δύο μεγάλοι αγωγοί μεταφοράς πετρελαίου και αερίου που πρόσφατα είχαν επιδιορθωθεί, ανατινάχθηκαν», αναφέρεται σε ανακοίνωση, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, του Κινήματος για Απελευθέρωση του Δέλτα του Νίγηρα.
Σύμφωνα με την οργάνωση, από τους αγωγούς διακινούνταν καθημερινά περί τα 110.000 βαρέλια από το διυλιστήριο Καντούνα στη βόρεια Νιγηρία που είχε κλείσει για συντήρηση τον Νοέμβριο…”


Μας λέει μήπως κάτι αυτό; Και αναφερόμαστε στην «λέξη κλειδί» φυσικά : ΑΓΩΓΟΙ!!!
(συνειρμοί ελεύθεροι φυσικά).
Έχει και συνέχεια όμως. Πάμε παρακάτω - από την ιστοσελίδα της ίδιας εφημερίδας. (Το ότι αυτή είναι του «Συστήματος» της δίνει φερεγγυότητα, έτσι;).


Επίθεση ανταρτών στα πετρέλαια της Νιγηρίας:
Η MEND υποστηρίζει ότι κατέστρεψε πετρελαιαγωγούς
25/05/09

«… Το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Δέλτα του Νίγηρα (MEND), μια από τις μεγαλύτερες ένοπλες οργανώσεις που δρουν στη Νιγηρία, υποστήριξε ότι κατέστρεψε σημαντικούς πετρελαιαγωγούς στο νότιο τμήμα της χώρας.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της οργάνωσης MEND, μαχητές της κατέστρεψαν τη νύχτα αγωγούς σε εγκαταστάσεις της εταιρίας Chevron, θέτοντας εκτός λειτουργίας πέντε σταθμούς ροής.
Αντάρτες του κινήματος MEND κατέστρεψαν αρκετούς αγωγούς πετρελαίου στο Δέλτα του Νίγηρα και έθεσαν εκτός λειτουργίας εγκαταστάσεις της Chevron, με αποτέλεσμα να διακοπεί η ροή 100.000 βαρελιών την ημέρα.
Η επίθεση έγινε σε απάντηση για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις  που πραγματοποιεί στην περιοχή εναντίον των ανταρτών  ο στρατός της Νιγηρίας.
Η οργάνωση αυτή έχει θέσει τελεσίγραφο στις πετρελαϊκές εταιρίες να εγκαταλείψουν το Δέλτα του Νίγηρα και απείλησε με επιθέσεις εναντίον πετρελαϊκών εγκαταστάσεων μέχρις ότου «σταματήσουν εντελώς οι εξαγωγές πετρελαίου».
Το MEND ανακοίνωσε ότι ο πλούτος των πετρελαίων θα πρέπει να επανεπενδύεται στην περιοχή αντί να καταλήγει στις τσέπες των διεφθαρμένων πολιτικών.
Από τον περασμένο Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα το MEND έχει καταστρέψει αρκετές εγκαταστάσεις πετρελαίου, γεγονός που υποχρέωσε τη Νιγηρία να μειώσει τις εξαγωγές κατά 1 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα ή κατά 40%!!!
Οι επιθέσεις των ανταρτών συνοδεύονται και από απαγωγές και το κίνημα δηλώνει ότι θα εξακολουθήσει τις καταστροφές μέχρι να διακοπούν πλήρως οι εξαγωγές πετρελαίου από τη Νιγηρία…»


Και για όσους νόμιζαν  πως το ζήτημα «αντάρτικο Νιγηρίας» θα έμενε εκεί περιορισμένο σε περιστασιακές μικροεπιθέσεις και απαγωγές,  τα παραπάνω αποτελούν «κλιμάκωση» προαναγγελθείσα χρόνια πριν. Κάτι  που ούτε η Νιγηριανή κυβέρνηση ούτε οι Δυτικοί πήραν ποτέ (και προπάντων έγκαιρα) στα σοβαρά. Κλιμάκωση που τελευταία φορά πιστοποιήθηκε στις 15/05/09 (από την ίδια εφημερίδα) :


Νιγηρία: Αντάρτες κηρύσσουν «γενικευμένο πόλεμο»

“…Η κυριότερη ένοπλη οργάνωση στη νότια Νιγηρία, η Mend, ανακοίνωσε σήμερα ένα "γενικευμένο πόλεμο" στην περιοχή του Δέλτα του Νίγηρα όπου δραστηριοποιούνται αρκετές διεθνές πετρελαϊκές εταιρείες.
«Το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Δέλτα του Νίγηρα ανακοινώνει ένα γενικευμένο πόλεμο στην περιοχή και κάνει έκκληση σε όλους τους άνδρες που βρίσκονται σε ηλικία μάχης να στρατολογηθούν για την ελευθερία μας»,αναφέρει η οργάνωση στην ανακοίνωσή της.…”


Εν κατακλείδι:

Αυτά να τα βλέπουν η Τουρκία και οι Πάτρωνές της οι Ευρωατλαντικοί. Οι οποίοι αναρωτιέμαι εαν τελικά έχουν απωλέσει ακόμη και το στοιχειώδη Γεωστρατηγικό νου.
Η δράση των ανταρτών στη Νιγηρία αποδεικνύει πόσο "ευάλωτο" είναι ένα "Δίκτυο ενεργειακών Αγωγών" σε περίοδο πολέμου, εφόσον καθίσταται πρωταρχικός στόχος. Ασχέτως εάν προστατεύεται από «ηχηρά ονόματα» τύπου Chevron – όπως παραπάνω.
Και ο πόλεμος - όπως αποδεικνύουν και πάλι οι Νιγηριανοί αντάρτες - έχει πολλά "στάδια κλιμάκωσης".
Ένας «ακήρυκτος αιματηρός πόλεμος» μπορεί να κρατάει χρόνια προτού ξεσπάσει η επίσημη κήρυξή του.
Η Ευρώπη κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να μείνει χωρίς ενέργεια εμπιστευόμενη την "Λύση Τουρκία".
Καθόσον, λογικά αναμενόμενο είναι πως θα είναι μάλλον πολλοί οι "υποψήφιοι μιμητές" των Νιγηριανών ανταρτών και δεν θα αφήσουν αγωγό για αγωγό όρθιο στην Τουρκία.
Και όχι μόνον όταν ξεσπάσει ο (όποιος) πόλεμος του όποιου αντίπαλου με την Τουρκία.
Αυτή επιπροσθέτως είναι μια "κόκκινη γραμμή" που επ' ουδενί δεν πρέπει να περάσει η Ελληνική ενεργειακή πολιτική.
Όσες «πιέσεις» και αν δεχτεί από ΗΠΑ και ΕΕ, είναι εγκληματικό για το μέλλον των παιδιών της Ελλάδας να στηριχτεί σε ένα Τουρκικό ενεργειακό δίκτυο που (εκτός του ότι θα «ανοίγει» και θα «κλείνει» κατά τις εκάστοτε γνωστές «εκβιαστικές βουλές» Αγγλοαμερικάνων και Τούρκων), επιπροσθέτως είναι ολοφάνερα υποψήφιο για ολοκληρωτική καταστροφή ως υπ' αριθμ. 1 πολεμικός στόχος στο μέλλον.


Η Διδακτική «Γεωστρατηγική περίπτωση» της Νιγηρίας


Η περίπτωση της Νιγηρίας διδάσκει πολλά.
Πολύ απλοποιημένα, η χώρα διαθέτει «ενεργειακούς αγωγούς» που όμως κάποιοι «για κάποιους λόγους» έχουν επίμονα «κάνει στόχο», αποδεικνύοντας στην πράξη πως δεν μπορεί η οποιαδήποτε χώρα να διαθέτει «δίκτυο Αγωγών».
Και καλά, η Νιγηρία δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Εξορύσσει πετρέλαιο, είναι υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να έχει και αγωγούς.
Το οφθαλμοφανές ερώτημα φυσικά είναι:

Η Τουρκία άραγε έχει τέτοια δυνατότητα;

Παρέχει τάχα τα διεθνή γεωπολιτικά εχέγγυα που θα προσφέρουν την «απόλυτη ασφάλεια» στο Τουρκικό Δίκτυο Αγωγών;
Είναι σε θέση η Τουρκία να αναλάβει με ασφάλεια το έργο του «διαμετακομιστή ενέργειας»;

Εδώ οι Νιγηριανοί αντάρτες, ναι, αυτοί οι «άγριοι», οι πάμφτωχοι, οι «μη σύγχρονα εξοπλισμένοι», ουσιαστικά «μόνοι τους», κατορθώνουν κάθε τρεις και λίγο να χτυπούν καίρια τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις των ξένων εταιρειών μαζί και το δίκτυο αγωγών μεταφοράς πετρελαίου και αερίου. Αυτό αποτελεί την κυριότερη τακτική ανταρτοπολέμου που χρησιμοποιούν.
Γιατί άραγε;
Διότι πολύ απλά αυτή είναι η πιο πρόσφορη Τακτική.
(Εύκολα φανταζόμαστε λοιπόν, πιο «οργανωμένες» – και «υποστηριζόμενες διεθνώς» - πολεμικές δυνάμεις πόσο πιο καταστροφικά πλήγματα μπορούν να καταφέρουν σε ανάλογες περιπτώσεις).
Πόσες χώρες στον κόσμο έχουν τάχα τη δυνατότητα να φυλάξουν αποτελεσματικά χιλιάδες χιλιόμετρα αγωγών;
Ούτε καν η φήμη των Δυτικών πετρελαϊκών εταιρειών κατόρθωσε κάτι τέτοιο. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει χρόνια τώρα στην πράξη το Δέλτα του Νίγηρα.
Η «Περίπτωση Νιγηρία» αποτελεί την «ιδανική γεωστρατηγική προσομοίωση» του «τι θα συμβεί» στο μέλλον στην Τουρκία.
Το «παράδοξο» είναι που δεν το βλέπουν οι Ευρωατλαντικοί πάτρωνές της.
Η Τουρκία με τον ιστορικά αιμοσταγή επεκτατισμό και επιθετικότητά της κατόρθωσε να έχει πολεμικές σχέσεις μίσους όχι μόνον με τους γείτονές της (κοντινούς και μακρινούς) αλλά και με τις μειονότητές της.
Παρ’ όλα αυτά διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος στην μεταφορά της ενέργειας από τον Καύκασο στη Δύση.
Και μάλιστα με την «ενισχυτική προώθηση» των ευρωατλαντικών της προστατών. Κυρίως δε, των Αγγλοαμερικάνων.
Και καλά για την Τουρκία. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για την «Ασφάλειά» της να επιτύχει κάτι τέτοιο, γιατί κατόπιν οι Δυτικοί θα αναγκαστούν να προστατεύουν ακόμη πιο πολύ την Τουρκία εφόσον έτσι θα προστατεύουν τους «ενεργειακούς αγωγούς», δηλαδή, τα «συμφέροντά» τους.
Για την Τουρκία είναι κάτι σαν έξτρα «ασφαλιστήριο συμβόλαιο» ζωής. Εκτός όλα τα άλλα «πολύτιμα» που θα της προσφέρει ως «ποικίλους πόρους και κεφάλαιο».
Οι Δυτικοί όμως, πχ αυτή η περιβόητη πολύπειρη Αγγλική Εξωτερική Πολιτική, αλλά και η οψίμως ικανότατη Αμερικανική, δεν βλέπουν πως υποθηκεύουν ξεκάθαρα το ενεργειακό μέλλον της Ευρώπης με αυτό τον τρόπο;
Κι έστω, οι ΗΠΑ το βλέπουν αλλά επιθυμούν μονίμως να έχει η Ευρώπη  προβλήματα «Ασφάλειας» για να έχει την «ανάγκη» τους.
Η Ευρώπη όμως, η οποία είναι αυτή που θα υποστεί τα ενεργειακά πάνδεινα στο μέλλον εάν τώρα κάνει λάθος στρατηγικές επιλογές, δεν βλέπει «τι πρόκειται να γίνει»;
Τόσο τυφλωμένη είναι εντέλει από το μικρόπνοο όνειρο της  δήθεν μεγάλης Τουρκικής αγοράς των 100 εκ. καταναλωτών, που είναι πρόθυμη να πληρώσει με μια εκτεταμένη πανευρωπαϊκή καταστροφή την απληστία λίγων χιλιάδων ευρωπαίων επιχειρηματιών;
Μιλώντας ωμά, η Τουρκία έχει τόσους εχθρούς που το «Δίκτυο Αγωγών» της αντικειμενικά να θεωρείται ο υπ’ αριθμόν ένα στρατηγικός στόχος και δη στο άμεσο μέλλον.
Και μπορεί οι Κούρδοι να έχουν ως πρώτιστη ανάγκη την «αμέριστη υποστήριξη» των ΗΠΑ και της Δύσης προκειμένου να εδραιωθεί η νεοσύστατη κρατική οντότητά τους – γι’ αυτό και δε χτυπούν τους Τουρκικούς αγωγούς – αλλά με την διαρκώς αυξανόμενη Τουρκική επιθετικότητα και επεκτατικότητα, είναι θέμα χρόνου να σχηματισθεί μια «Αντιτουρκική Διεθνής».
Αρκεί να βρεθεί ο αντίστοιχος «Μπιν Λάντεν» ή καλύτερα ο αντίστοιχος «Αντιτουρκικός Ουαχαμπιτισμός» που θα δώσει σάρκα και οστά σε έναν  ιδιότυπο «Αντιτουρκικό Φουνταμενταλισμό» ιδρύοντας έναν «Διεθνή Οργανωτικό Πολεμικό Μηχανισμό».
Μπορεί ο «ιδρυτής» να είναι ιδιώτης ή Ομάδα, ιδεολογικού ή οικονομικού φιλοσοφικού υποβάθρου, μπορεί κάποιος «Οργανισμός» ή «Υπηρεσία», μπορεί Έλληνας, Ρώσος, Αρμένιος, Άραβας, Εβραίος, Σύριος, Κούρδος, Αλεβίτης, Γιεζίντι, Σέρβος, Βούλγαρος, Ορθόδοξος ή Ισλαμιστής ή όλοι αυτοί μαζί κι ακόμη περισσότεροι. Με τόσους εχθρούς που έχουν οι Τούρκοι, μπορεί να είναι οποιοσδήποτε.
Μια τέτοια «Αντιτουρκική Διεθνής» θα συγκέντρωνε φυσικά τεράστια επάρκεια Πόρων και Μέσων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, διπλωματικών και κυρίως Στρατιωτικών). Επάρκεια που θα της έδινε τη δυνατότητα να εξαπολύσει έναν ιδιαίτερα αποτελεσματικό «ιδιωτικό Άγνωστο Πόλεμο» - άλλοτε μισθοφορικό και άλλοτε «πολυπατριωτικό» - ενάντια στην Τουρκία.
Σ’ έναν τέτοιον πόλεμο φυσικά, πρωτεύων στόχος θα ήταν κυρίως το αχανές Τουρκικό Δίκτυο Αγωγών.
Είναι πράγματι (επιεικώς) «περίεργο» που η «πολύπειρη Δυτική Διπλωματία» δεν το βλέπει αυτό.

Κι όμως, η περίπτωση της Νιγηρίας είναι εκεί κάθε μέρα επί χρόνια τώρα, για να δείχνει πεισματικά ξεκάθαρα σε κάθε Δυτικό – και πρωτίστως στην Τουρκία – πόσο εύκολο είναι να πληγεί ένα απέραντο δίκτυο αγωγών που εκτείνεται σε χιλιάδες χιλιόμετρα.

Αρκεί να αποφασίσει ο «Πρώτος Αδίστακτος Οργανωτικός Χρηματοδότης» να ιδρύσει μια Διεθνή Αντιτουρκική Πολεμική Μονάδα σαν την παραπάνω.
Κατόπιν, οι «Μισθοφόροι», οι «Φανατικοί», οι «επαγγελματίες», οι «Πατριώτες» αλλά και το «Οργανωμένο Έγκλημα» είναι πάντα έτοιμοι, ο καθένας με το δικό του «αντάλλαγμα» (την «δική του τιμή») να εκτελέσει την «Αποστολή» που δεν θα είναι άλλη από την «εκτεταμένη καταστροφή» του Δικτύου των Τουρκικών Αγωγών. (Πόλεμος που φυσικά είναι λογικά αναμενόμενο πως θα κλιμακωνόταν στην συνέχεια με «εκτεταμένη διεύρυνση των υποψήφιων στρατηγικών στόχων»).
Δεν χρειάζεται βέβαια ιδιαίτερη νοημοσύνη ή γνώσεις διεθνούς πολιτικής για να αντιληφθεί κανείς την «πλειάδα αφανών υποστηρικτών» που θα συγκέντρωνε μια τέτοια «Μυστική αντιτουρκική Νεοδιπλωματία της (αφανούς) Κανονιοφόρου».
Ότι θα εξαπολύσουν πόλεμο μετά οι Τούρκοι και οι Δυτικοί ενάντια σε αυτή την «Αντιτουρκική Διεθνή»;
Φυσικά και θα το κάνουν.
Κι ενάντια σε ποιόν να πρωτοεξαπολύσουν αντίποινα; Αφού μέσα στην ιδιότυπη αυτή «Διεθνή Συμμαχία» θα συμμετέχουν και «Σύμμαχοι των ΗΠΑ και της Δύσης». Έστω, εθελοντές και τμήματα αυτών των χωρών.
Ομολογουμένως, εξαιρετικά «θολή και πολύπλοκη» κατάσταση για να λυθεί με μέτρα τύπου «Αφγανιστάν, Κόσοβο, Βοσνία, Ιράκ».
Η κατάσταση εκ των πραγμάτων κι αναγκαστικά θα «σερνόταν», θα «χρόνιζε» μέχρι που η Τουρκία θα έμενε μόνη της στο «περιθώριο των διεθνών πραγμάτων».
Κέρδισε άλλωστε η Δύση ή οποιοσδήποτε άλλος κανέναν πόλεμο που είχε εθνικοπατριωτική βάση για αφετηρία; Πόσο μάλλον μια τόσο πολύ εκτεταμένη «πολυπατριωτική βάση».
Ποιόν θα χτυπούσαν άραγε; Την Ελλάδα, τη Ρωσία, τη Σερβία, τη Βουλγαρία, τους Άραβες, τη Συρία, τους Αρμένιους, τους Κούρδους, το Ισραήλ ή δεν ξέρω γω ποιος άλλος θα εμπλέκονταν έμμεσα επειδή πολίτες τους πιθανόν να συμμετείχαν εθελοντικά στην Διεθνή αυτή οργάνωση;
Ναι, θα ασκούνταν διπλωματικές πιέσεις.
Και τι θα έβγαζαν;
Το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας θα αδυνατούσε να βγάλει απόφαση.
Η Τουρκία μετά από έναν τόσο σφοδρό υπόγειο πόλεμο καταστροφής των ενεργειακών δικτύων της (και όχι μόνο φυσικά, ταυτόχρονα θα καταστρέφονταν κι άλλα μεγαλεπήβολα ηγεμονικά σχέδιά της όπως πχ εκείνο του «Ελέγχου των Υδάτων» της Μέσης Ανατολής) θα είχε βγει οριστικά έξω από το «Διεθνές ενεργειακό παιγνίδι» - και όχι μόνο. Θα βρισκόταν στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Οι μειονότητές της πλέον περνώντας από τον «πύρινο καταλύτη» του πολέμου θα είχαν «φανατιστεί», «οργανωθεί», «εκπαιδευτεί» και «εξοπλιστεί» τόσο που θα διεκδικούσαν μάχιμα και με αξιώσεις πια την «ανεξαρτησία» τους.
Έχοντας πλέον ισχυρούς διεθνείς συμμάχους στο πλευρό τους.
Και η Ευρώπη φυσικά θα διέρχονταν από μια ενεργειακή κόλαση - κατ’ επέκταση και κοινωνικοοικονομική για τους λαούς της.
Η Ευρώπη αντικειμενικά έχει μια τελευταία ιστορικά ευκαιρία να συνειδητοποιήσει έγκαιρα πως με την «ενεργειακή επιλογή Τουρκία» θα βιώσει την χειρότερη ενεργειακή ανεπάρκεια στην ιστορία της.
Κι όλα αυτά γιατί θα έχει στηριχτεί σε ένα κτηνώδες απάνθρωπο και υπάνθρωπο έθνος, την Τουρκία που με το αιμοβόρο παρελθόν της κατάφερε να έχει περισσότερους εχθρούς από οποιοδήποτε άλλο έθνος παγκοσμίως.
Η «Γέφυρα» για τη Δύση όσον αφορά στην Κεντρική Ασία είναι οι Ορθόδοξες χώρες.
Και όχι η Τουρκία.
Η Γεωστρατηγική του κοινού νου λέει πως αυτές και μόνον αυτές είναι που πρέπει να αναλάβουν την αποκλειστικότητα στην μεταφορά της Ενέργειας από τον Καύκασο προς τη Δύση.
Με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για το τι μέλλει γενέσθαι σε περίπτωση που ευοδωθεί ή δεν ευοδωθεί αυτή η προοπτική.
Καθώς, αντικειμενικά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Και μόνον τα δεινά που έχουν υποστεί οι Ορθόδοξες χώρες από Οθωμανούς και Δύση είναι αρκετός λόγος για να αποζημιωθούν ιστορικά με τούτο το «Έργο».
Ειδεμή, οι πάντες να είναι σίγουροι πως σύντομα θα «διεκδικηθεί» από αυτούς ότι «δικαιούνται».

Γεράκι του Αιγαίου