«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 13/01/10


Σκίτσα Μωάμεθ: Περί Αληθείας και Ψεύδους….

«…Γνώσεσθε την Αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς…" (Κατά Ιωάννην, Η’ – 32)


Είστε σίγουρος πως θέλετε την Αλήθεια;
Ναι. Θέλω να μάθω την Αλήθεια…
Ώστε θέλετε την Αλήθεια…. Ποιος αντέχει την αλήθεια όμως;
Αφήστε να σας πούμε καλύτερα ένα ψέμα ν’ αποκοιμηθείτε…Πιστέψτε μας, θα νοιώσετε πολύ καλύτερα…
(Το μότο του καλού Χαμαιλεόντιου Οργουελικού Πολιτικού ανά την ιστορία και την υφήλιο)…


«Την αλήθεια;» ρώτησε ο άνδρας με τα γυαλιά με τον ατσάλινο σκελετό και το υπογένειο. Ένα κυνικό χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπό του. «Όχι! Αυτό που πρέπει να δημιουργήσουμε είναι μια ψευδαίσθηση της αλήθειας! Η επανάσταση είναι μια τέχνη και όπως όλες οι τέχνες έχει τους κανόνες της»
 (Λένιν, προ της Ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917).

Σάτιρα και προπαγάνδα.
 Η «έντεχνη λασπολογία» μέσω του «πολιτισμένου γέλωτος».
Λέγε λέγε κάτι θα ριζώσει στην ψυχή του άλλου.
 Ρίξε λάσπη, στο τέλος κάτι θα μείνει.
Ο πιο κόσμιος, χαριτωμένος και πολιτισμένος τρόπος βεβαίως να το πεις είναι η σάτιρα. Και να λερώσεις κάποιον, φυσικά με το αζημίωτο.
Διότι, η λέξη και μόνον «Σάτιρα», καλύπτει – βλ. νομιμοποιεί – τα πάντα.

Κι όπως είπε κι ο Γκάντι

«…πρώτα σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν, μετά σε πολεμούν…»

Να η πρόσφατη ραδιοφωνική διαφήμηση των παραστάσεων του Τζίμη Πανούση:

«… ελάτε στις παραστάσεις μου ώστε με τα κέρδη να αγοράσω εξοχικό στα Κατεχόμενα…»

Σας φαίνεται γι’ αστείο; Τι μήνυμα περνάει άραγε μέσα απ’ αυτό το «δήθεν αστειάκι»; Για σκεφτείτε το λίγο….
(Κι αδιαφορώ πλήρως για το ότι κάποιοι φίλοι και συναγωνιστές με θεωρούν «Υπερβολικό». Ας γίνουν αυτοί οι «ανεκτικοί». Εγώ βαρέθηκα να είμαι το «δια του γέλωτος χειραγωγούμενο των δήθεν αριστοφανικών διαννοούμενων της αναρχοαριστεράς» - επειδή τέτοιοι μόνον «αποφασίσθηκε» να επιπλεύσουν στην Ελληνική νεοταξίτικη μηντιακή πολιτιστική πραγματικότητα).
Παρόμοια ερωτήματα είχα θέσει πρόσφατα και στο facebook. Εντόπισα και ανάρτησα βλάσφημα προφίλ στο f/b. Βρέθηκαν και πάλι φίλοι και μάλιστα κάποιοι εξ’ αυτών Ιερείς που με χαρακτήρισαν και πάλι «υπερβολικό» και τα εν λόγω «βλάσφημα δημιουργήματα» τα θεώρησαν ως παιδικά παιγνιδάκια  αντί για  «έντεχνη, βρώμικη, θανάσιμη προπαγάνδα» που ήταν στην πραγματικότητα.
Διότι αυτό ακριβώς ήταν:
Συστηματική απόπειρα γελοιοποίησης της Εκκλησίας αλλά και άλλων Εθνικών και Πατριωτικών ζητημάτων.
Όσον αφορά στο είδος και το υγιές της αντίδρασης των «θεσμικώς αρμοδίων» καθώς και την ταχύτητα εκδήλωσης αυτής, κλασσικό παράδειγμα αποτελεί το γνωστό ζήτημα του Πίνακα του «Σταυρού και της εκσπερμάτισης επ’ αυτού»:





Ο πίνακας του Thierry de Cordier
 «Πότισέ με», ο οποίος αφού εκτέθηκε στα μάτια 22,000 θεατών της έκθεσης Outlook (συμπεριλαμβανομένου του τότε Έλληνα Προέδρου κου Στεφανόπουλου) αποσύρθηκε μετά από διαμαρτυρία της Εκκλησίας – αν και «προκλητικά καθυστερημένης».

Η Εκκλησία σ’ εκείνη την περίπτωση προτίμησε να υποκριθεί ότι «ουδέν συμβαίνει».
Να όμως που δεν είναι καθόλου μα καθόλου έτσι:

Όπως έγραφα και στο facebook

«…Η Πίστη προς τα Θεία ακολουθεί την Ατραπό του μυστικιστικού Δέους κι επ’ ουδενί αυτήν της Λογικής. Ο σατιρισμός των Θείων ευνουχίζει αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα του Δέους να συμβάλλει καίρια στη γέννηση της Πίστης και στην "στήριξη" αυτής. Παύοντας να αισθάνεσαι δέος για τα Θεία, παύει και η Πίστη σου. Αυτή είναι η "εκ βάθρων ζημιά" που κάνει η (δήθεν αθώα) σάτιρα επί των Θείων. Σάτιρα ίσον συγκεκαλυμμένη πλην σαφής βλασφημία…»

«Και ύπουλη αποσάθρωση των ψυχοπνευματικών νευρώνων της Πίστεως», θα πρόσθετα σήμερα.

Η Σάτιρα επί των Θείων επιτελεί ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που προέτρεπε ο Γέρος του Μωριά:

«…Φυλάξτε την πίστη σας και στερεώστεν την, διότι όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος…» (Θ. Κολοκοτρώνης)

Η γελοιοποίηση της Πίστης είναι ακριβώς η «αποστερέωσή» της.

Βεβαίως, το συγκεκριμένο περιστατικό, για τους «γνωρίζοντες» δεν ήταν καθόλου μα καθόλου κεραυνός εν αιθρία. Ήταν λογική συνέχεια ενός ολόκληρου «αντιχριστιανικού (δήθεν) καλλιτεχνικού κινήματος» που η (Καθολική και Προτεσταντική κυρίως) Εκκλησία αμέλησε να αντιμετωπίσει έγκαιρα. Αντιθέτως, αν και φαινομενικά από το 1550 άρχισε να το αντιμετωπίζει, ουσιαστικά σήμερα το εκθρέφει ξεκάθαρα.
Ο Cordier και ο παραπάνω αρρωστημένος πίνακάς του έρχονται σε αναμενόμενη συνέχεια της «Βλάσφημης Σχολής του Λιο Στάϊνμπεργκ» και της «νοσηρής εμμονής του να ανατέμνει μια ανύπαρκτη Χριστολογική Σεξουαλικότητα».
Διαβάζουμε στο http://apollonios.pblogs.gr/

"Ο Λίο Στάινμπεργκ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της ιστορίας της τέχνης και έχει ειδικευτεί στην ανάλυση της Αναγέννησης. Η έρευνά του στις αρχές της δεκαετίας του '80 τον οδήγησε στη μελέτη για τη σεξουαλικότητα του Χριστού στους πίνακες της εποχής.


Για πρώτη φορά τόλμησε να αναλύσει την αναπαράσταση των γεννητικών οργάνων του Χριστού στην τέχνη της Αναγέννησης και κατέληξε σε σημαντικά συμπεράσματα, τα οποία ανατρέπουν τις μέχρι τότε εδραιωμένες βεβαιότητες της εικαστικής (αλλά και θεολογικής) κριτικής.
Η επιχειρηματολογία του Στάινμπεργκ συνοδεύεται από 200 πίνακες της εποχής. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι είναι αναγκαία η αναφορά σε πολυάριθμα παραδείγματα, έτσι ώστε να πειστεί ο αναγνώστης ότι οι ισχυρισμοί του είναι βάσιμοι και δεν στηρίζονται σε κάποιες εξαιρέσεις.

Οι πίνακες αυτοί (που θα μπορούσαν εύκολα να αυξηθούν σε χίλιους κατά τον συγγραφέα) έχουν ένα κοινό παρονομαστή: απεικονίζουν με ευκρίνεια το πέος του νηπίου ή του ενήλικα Χριστού. Προέρχονται από δεκάδες καλλιτέχνες της περιόδου από τον δέκατο τέταρτο ώς τον δέκατο έκτο αιώνα. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες είναι Ιταλοί (Μαντένια, Μπελίνι, Βερόκιο, Τισιανός κ.ά.), αλλά εκπροσωπούνται και καλλιτέχνες από τις βορειότερες ευρωπαϊκές χώρες.


Η κεντρική θέση της μελέτης είναι ότι αυτές οι απεικονίσεις δεν μπορούν να ερμηνευτούν από την ακαταμάχητη κλίση προς «το νατουραλισμό» που χαρακτηρίζει τους καλλιτέχνες της Αναγέννησης. Αυτή η εύκολη εξήγηση θεωρείται εντελώς πλανημένη από τον Στάινμπεργκ. Ο συγγραφέας απορρίπτει επίσης το ενδεχόμενο να εξηγηθούν τα απεικονιζόμενα γεννητικά όργανα από τη μίμηση των κλασικών προτύπων, όπου η γυμνότητα είναι κοινό στοιχείο. Ουσιαστικά όλοι οι προηγούμενοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η μίμηση της κλασικής εποχής ενίσχυσε τη νατουραλιστική τάση και το γυμνό θείο σώμα πρέπει να ερμηνευτεί μ' αυτό τον τρόπο.


Ομως ο Στάινμπεργκ πάει παρακάτω: Διαπιστώνει ότι δεν αρκεί στους ζωγράφους να εμφανίζουν τον Ιησού σε πλήρη γυμνότητα, αλλά καθιστούν τα γεννητικά του όργανα κεντρικό στοιχείο της σύνθεσής τους. Σε σκηνές γέννησης τα γεννητικά όργανα του θείου βρέφους επισημαίνονται από το χέρι της μητέρας ή του ίδιου του βρέφους, ενώ οι προσκυνητές Μάγοι συχνά εμφανίζονται να κοιτούν προς την περιοχή του σώματος του Ιησού μεταξύ του ομφαλού και των γεννητικών οργάνων. Κατά την αναπαράσταση της περιτομής και πάλι αναδεικνύεται το πέος σε κεντρικό στοιχείο, ενώ παρόμοια εμμονή συναντάται και σε πολλές απεικονίσεις της Μητέρας και του Βρέφους. Αλλά ακόμα και μετά τη Σταύρωση, το τέλος και την αποκαθήλωση, το χέρι του νεκρού Χριστού παρουσιάζεται συνήθως πάνω στη βουβωνική χώρα, επισημαίνοντας τη σχέση σεξουαλικότητας και θανάτου.


Η ερμηνεία του Στάινμπεργκ στηρίζεται στα θεολογικά δεδομένα της εποχής. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η απεικόνιση και η εμμονή στη σεξουαλικότητα του Χριστού πηγάζει από το χριστιανικό δόγμα της πλήρους ενανθρώπισης: Δεν νοείται «ενσαρκωμένο» θείο χωρίς τη σεξουαλική του πλευρά. Αυτό δεν σημαίνει ότι παύει ο Ιησούς να είναι αγνός κατά τους καλλιτέχνες της Αναγέννησης (ένα ζήτημα που αποπειράθηκαν να αντιμετωπίσουν νεότεροι καλλιτέχνες). Ομως η αγνότητά του αυτή δεν προκύπτει από κάποια ανικανότητα ή αναπηρία, αλλά από τη συνειδητή απόκρουση των πειρασμών της σάρκας.


Ο Στάινμπεργκ στηρίζει την ανάλυσή του στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451) που καταδίκασε το μονοφυσιτισμό και αποφάνθηκε ότι οι δύο φύσεις του Ιησού υπήρξαν ολοκληρωμένες και τέλειες: «τέλειον τον αυτόν εν Θεότητι και τέλειον αυτόν εν Ανθρωπότητι, Θεόν αληθώς και Ανθρωπον αληθώς τον αυτόν εκ ψυχής και σώματος». Ανάλογη είναι η διατύπωση του Απόστολου Παύλου στην Επιστολή προς Εβραίους: «Ου γαρ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις ασθενείαις ημών, πεπειραμένον δε κατά πάντα καθ' ομοιότητα χωρίς αμαρτίας» (Δ', 15).


Ο Χριστός, λοιπόν, έπρεπε να είναι απολύτως ολοκληρωμένο άτομο από κάθε άποψη, και ο στόχος του αναγεννησιακού καλλιτέχνη ήταν να τον αναπαραστήσει υπ' αυτήν τη μορφή. Αυτό που σήμερα μπορεί να μας μοιάζει βέβηλη ή ακόμα και αντιχριστιανική επιμονή, είναι κατά τον Στάινμπεργκ η ρητή έκφραση μιας θεολογικής πεποίθησης!

Εκεί που αρχίζουν να δυσκολεύουν τα πράγματα είναι όταν διαπιστώνει ο ερευνητής ότι σε ορισμένους πίνακες εικονογραφείται ορθωμένο το παιδικό πέος του μικρού Χριστού, προκειμένου να τονιστεί η ανθρώπινη φύση του και η ζωτικότητά του.


«Για προφανείς λόγους, αυτό το γεγονός δεν έγινε ποτέ αντικείμενο σχολιασμού», παρατηρεί ο Στάινμπεργκ. Αλλά από το πλήθος των σχετικών παραδειγμάτων συμπεραίνει ότι εκείνη την εποχή δεν προκαλούσε σκάνδαλο αυτή η εικόνα.

Από το 1550, όμως, τα ήθη έπαψαν να ανέχονται παρόμοιες σκηνές. Οι πίνακες άρχισαν να αποσύρονται, ή να σκεπάζονται τα επίμαχα σημεία με επιζωγραφήσεις.

Ενας μικρός αριθμός πινάκων που επισημαίνει ο Στάινμπεργκ θέτουν ακόμα πιο δύσκολα ζητήματα. Πρόκειται για σκηνές με τον Χριστό Πάσχοντα ή Νεκρό και στις οποίες διακρίνεται καθαρά ερεθισμένο το ανδρικό μέλος. Σε όλους αυτούς τους πίνακες το σημείο αυτό του σώματος του Ιησού είναι σκεπασμένο από το περίζωμα ή κάποιο μακρύτερο ένδυμα, αλλά δεν αμφισβητείται ότι διαγράφεται σαφώς το ορθωμένο του πέος. Αλλωστε οι ζωγράφοι της Αναγέννησης φημίζονται για την ικανότητά τους να αποδίδουν κάτω από την πτύχωση των ενδυμάτων τις ανατομικές λεπτομέρειες του ανθρώπινου σώματος.


Ας δει κανείς την περίφημη «Πιετά» του Ζακ Μπελάνζ ή τον αντίστοιχο πίνακα του Βίλεμ Κέι ή και το «Ιδού ο Ανθρωπος» του Μάρτεν βαν Χέεμσκερκ και το «Χριστός πάσχων» του Λούντβιγκ Κρουγκ.

Μια πρώτη ερμηνεία που προτείνει ο Στάινμπεργκ είναι η προφανής: Το πέος συμβολίζει τη δύναμη, την εξουσία. Πρόκειται για έναν πανάρχαιο συμβολισμό, που υπογραμμίζεται από την επίσης αρχαία αναλογία του σεξουαλικού ερεθισμού με την ανάσταση. Ανάλογο συμβολισμό διακρίνει ο συγγραφέας και στο περίζωμα του Λάζαρου, στην κολοσσιαία εικόνα του Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο, στην οποία συνεργάστηκε ο Μικελάντζελο."

Κι αν τα εν τω Χριστιανικώ Κόσμω «καλλιτεχνίζοντα ψυχοπαθητικά ατοπήματα» έχει βρει τον τρόπο η κοινωνία μας να τα αντιμετωπίζει απορροφώντας τους «κραδασμούς» δεν συμβαίνει το ίδιο με την άλλη, τη «Σκοτεινή Πλευρά της Σελήνης», το Ισλάμ.


Διαβαίνοντας την Σκοτεινή Κοιλάδα: Τα Σκίτσα του Μωάμεθ

«…Το περιστατικό με τα σκίτσα του Μωάμεθ σύντομα θα περάσει στην ιστορία, ενδεχομένως με την έκφραση συγγνώμης εκ μέρους της δανικής εφημερίδος….» έγραφαν οι Ελληνικές Γραμμές στις 12/02/2006 αναδημοσιεύοντας παράλληλα και τα «γνήσια Σκίτσα» όπως αυτά φαίνονται παρακάτω.
Κι όμως, παρ' ότι κακόγουστη και παιδαριώδης η ισλαμική προπαγάνδα, όχι μόνον επιβίωσε ως τα σήμερα, αλλά ζει και βασιλεύει.
Την 29/12/10 απετράπη σοβαρή ισλαμική τρομοκρατική ενέργεια κατά της Δανέζικης εφημερίδας που προ δύο ετών δημοσίευσε τα Σκίτσα του Μωάμεθ.
Και να η αλήθεια για τα περιβόητα σκίτσα του Μωάμεθ που δεν είναι τίποτε άλλο από κακοστημένη Ισλαμική προπαγάνδα στηριγμένη στον "μέχρι θανάτου φανατισμό", νόσο τόσο μα τόσο ενδημική στο χώρο του Ισλάμ...
Η διαμάχη ξεκίνησε όταν η δανική εφημερίδα «Τζιλάντς Πόστεν» (Ο Ταχυδρόμος της Γιουτλάνδης) δημοσίευσε 12 σκίτσα του προφήτη του Ισλάμ Μωάμεθ στις 30 Σεπτεμβρίου 2005.

Αυτά:




Όπως διαβάζουμε στο http://e-rooster.gr/02/2006/239 (που αναδημοσίευσε με τη σειρά του στοιχεία από το www.andrianopoulos.gr ) «…Η οργάνωση «Ισλαμική Κοινότητα της Δανίας» που έχει σαν επικεφαλής της ένα γνωστό ακραίο ισλαμιστή και πολέμιο της Δύσης σε ταξίδι μελών της στην Μέση Ανατολή έδωσε στην δημοσιότητα τρία προσβλητικά σκίτσα για το Ισλάμ (τα δύο φαίνονται παρακάτω) που όμως δεν είχαν ποτέ δημοσιευθεί σε δυτικές εφημερίδες. Ηταν κατασκευασμένα αποκλειστικά από τα μέλη της οργάνωσης αυτής με στόχο να ερεθίσουν τους μουσουλμάνους εναντίον της Δύσης. Και είναι φανερό πως το σχετικό τους σχέδιο πέτυχε απόλυτα!!»




Ενας προσευχόμενος μουσουλμάνος βιάζεται από ένα σκύλο


Ο Μωάμεθ σαν δαίμονας παιδεραστής

Στην όλη ιστορία όμως υπάρχει και κάποια άλλη παρανόηση. Που επιβεβαιώνει έμμεσα τον υπονομευτικό ρόλο της Ισλαμικής αυτής οργάνωσης. Πρώτον, δεν είναι αλήθεια πως στην μουσουλμανική παράδοση απαγορεύεται η απεικόνιση του Προφήτη. Όπως φαίνεται από τις δύο παλιές εικόνες που ενδεικτικά παραθέτω, στη διάρκεια της ιστορίας έχουν υπάρξει πολλές καλλιτεχνικές απεικονίσεις του Προφήτη Μωάμεθ:

Από το Jami Al-Tawarikh (The Universal History του Rashid Al-Din)

Από χειρόγραφο στην Βιβλιοθήκη του Εδιμβούργου (Tabriz, Persia, c. 1315.)
(Hat tip: Brett K.)
Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι πως έχουν υπάρξει δεκάδες σκίτσα σατιρικά του Μωάμεθ στην Δύση τα τελευταία τουλάχιστον οκτώ χρόνια (παραθέτω δύο από αυτά παρακάτω) δίχως να έχει υπάρξει η παραμικρή αντίδραση.

Το σκίτσο είναι του Steph Bergoul και στα Γαλλικά λέει:
Μωάμεθ: «Πρόκειται περί δικαστικού λάθους! Είμαι ο Μωάμεθ, ο Προφήτης!»
Αγιος Πέτρος: (με το γιαταγάνι καρφωμένο στο στήθος) «Απόλυτα ΕΝΟΧΟΣ!».

Από τον σκιτσογράφο Cabu στην σατιρική Γαλλική έκδοση Hebdo το 2002.
H ταμπέλα πίσω γράφει: «Εκλογή της Μις Σάκκος με Πατάτες που οργανώνει ο Μωάμεθ».
Ο οποίος, πίνοντας και καπνίζοντας, δηλώνει:«Διάλεξα την Καλλονή του Φοντεναύ».
(Αναφέρεται σε είδος πατάτας που προέρχεται από το ομώνυμο Παρισινό προάστιο, στο οποίο ζούν κυρίως μετανάστες – και στο οποίο ξέσπασαν ταραχές το 2005).
Είναι λοιπόν αυτονόητο πως η σχετική εξέγερση είναι ενορχηστρωμένη με στόχο την διάβρωση των αξιών του Δυτικού πολιτισμού. Με σκοπό δηλαδή η Δύση να αρχίσει να υποχωρεί στις μουσουλμανικές απαιτήσεις αφήνοντας βαθμιαία να διαφανεί η «ανωτερότητα» του Ισλάμ σαν αρχές και αξίες. Θα υποκύψουμε τελικά στον διάφανο και απαράδεκτο αυτό σχεδιασμό; …»
(Αυτή είναι η διαφορά μας κύριοι του Ισλάμ. Φονιάδες Χριστιανών και επικηρυχτές του δικαιώματος του Λόγου και της Κριτικής. Πρώτα δημοσιεύσαμε - κριτικάροντάς τα βεβαίως, πλην "ατόφια" κι επ' ουδενί παραποιημένα - τα "δικά μας", τα "μελανά" εντός "Χριστιανικού πεδίου" και μετά τα δικά σας. Εμείς μπορούμε να τ'"απορροφήσουμε", να τ' "αντέξουμε". Εσείς;)

Έγραφαν – και πάλι οι Ελλ. Γραμμές, εύστοχα αυτή τη φορά – πάλι την ίδια παραπάνω ημερομηνία.

«.…Η ελευθερία λόγου υπάρχει για να υπηρετεί την αλήθεια και όχι για να εξευτελίζει την θρησκεία των άλλων. Όμως η περίπτωση των σκίτσων του Μωάμεθ δεν είναι το πρώτο σχετικό περιστατικό. Στο παρελθόν είχαν συμβεί αντίστοιχα περιστατικά βλασφημίας κατά του Χριστού με την ταινία «Ο τελευταίος πειρασμός» και το βιβλίο «Ο κώδικας Ντα Βίντσι». Από τις διαφορετικές αντιδράσεις απέναντι σε αυτά βγαίνουν πολύ σημαντικά συμπεράσματα.

Πρώτον η φύση του μουσουλμανικού πολιτισμού είναι εντελώς διαφορετική από αυτή του ευρωπαϊκού. Οι αντιδράσεις των μουσουλμάνων έχουν φτάσει στα όρια του παροξυσμού με δολοφονίες, πυρπολήσεις πρεσβειών, απειλές κατά της ζωής των σκιτσογράφων κ.λπ. Από την έκταση των αντιδράσεων φαίνεται πως δεν αντιδρά μία μερίδα μουσουλμάνων μόνο, αλλά σχεδόν όλοι: από τους «φανατικούς» Ταλιμπάν μέχρι τους «μετριοπαθείς» μουσουλμάνους μετανάστες στην Ευρώπη. Οι αντιδράσεις των χριστιανών στα αντίστοιχα περιστατικά βλασφημίας κατά του Χριστού ήταν συγκριτικώς ανύπαρκτες…»

Η αλήθεια λοιπόν είναι πως ο Δανός σκιτσογράφος άλλα σκίτσα σχεδίασε και το περιοδικό εκείνα δημοσίευσε κι επ’ ουδενί αυτά που «πονηρώς διακινήθηκαν μεταξύ του Ισλαμικού κόσμου». Τα οποία είναι δημιούργημα Ισλαμιστών σκιτσογράφων με σκοπό ακριβώς να «προκαλέσουν το κοινό αίσθημα» των μουσουλμάνων. Κάποιοι Ισλαμιστές εγκέφαλοι βλέπετε το θεώρησαν ως ιδανική ευκαιρία για να «τσιτώσουν» το παγκόσμιο Ισλάμ. Πείτε το κι επαναστατική γυμναστική. Που δημιούργησε νεκρούς (δηλαδή Μάρτυρες) και επαναστατικά ορόσημα.

Το περίεργο όμως είναι άλλο.
Όχι το ότι έκαναν οι Φανατικοί Ισλαμιστές αυτό που έκαναν.
Αλλά γιατί η Δύση δεν έκανε χρήση των πανίσχυρων media και πόρων που διαθέτει για να εξουδετερώσει αυτή την παιδαριώδη σκηνοθεσία των μουσουλμάνων…
Αντ’ αυτού, η Δύση χρησιμοποίησε πόρους, media και διπλωματικό κεφάλαιο για να στηρίξει τις ανεδαφικές διαμαρτυρίες και τις παράδοξες απαιτήσεις των μουσουλμάνων όχι μόνον ανά τον κόσμο αλλά μέχρι και μέσα στη Δύση…
Λες και κάποια «ισχυρά κέντρα της Δύσης» παλεύουν με νύχια και με δόντια να «βάλουν το Ισλάμ στην καρδιά της Ευρώπης»….
Γιατί τάχα;
Κι αν η Σιών είναι τόσο ισχυρή όσο πολλοί διατείνονται ότι είναι, γιατί δεν ανατρέπει αυτή την κατάσταση; Την ιδιαζόντως αντισιωνιστική βεβαίως βεβαίως….
Πόσο σίγουροι είμαστε λοιπόν ότι η αλήθεια είναι πάντα αυτή που επιφανειακά φαίνεται ότι είναι;

Γεράκι του Αιγαίου