«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 16/04/09

Δίωξη των Ηρώων ….Η κατάρα του Γένους







« Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο αποκληθείς «Νικηταράς ο Τουρκοφάγος», ήρωας από τους λίγους της Επαναστάσεως του 1821, πέθανε στη «ψάθα», ως γνωστόν, επαιτών στα σοκάκια του Πειραιώς. Η αρμόδια Αρχή, μάλιστα, η οποία χορηγούσε τα πόστα στους επαίτες (ήταν τόσοι πολλοί που ζητιάνευαν μόνο μια ημέρα της εβδομάδας) είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μια θέση κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή.
Ήταν δε τόση η ένδεια του σχεδόν τυφλού πλέον στρατηγού (η πατρίς δεν του είχε χορηγήσει σύνταξη), ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του. Η περιπέτεια του ήρωα έφτασε στα αφτιά πρέσβη Μεγάλης Δυνάμεως, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι κάποια στιγμή, απεσταλμένος της πρεσβείας, βρέθηκε στο «πόστο» όπου επαιτούσε ο οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι.

«Τι κάνετε στρατηγέ;» ρώτησε ο απεσταλμένος. «Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα», απάντησε περήφανα ο ήρωας. «Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;» επέμεινε ο ξένος. «Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος», αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.

*Απόσπασμα απο δημοσίευση της Σημερινής 14/03/09 (http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/132633) (αναδημοσίευση απο τα infognomon και strategy-geopolitics)


Σκοτώνουν τους Ήρωες όταν ….γεράσουν

Μακάρι η παραπάνω τραγική ιστορία να ήταν η εξαίρεση.
Δυστυχώς, δεν είναι όμως.
Πότε φέρθηκε διαφορετικά η Ελλάδα στους πολεμιστές της;
Όλη η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από φυλακισμένους ήρωες πολεμιστές που η Πολιτεία των πονηρών πολιτικάντηδων Μαυροκορδάτων και των αχάριστων πολιτών συστηματικά τους πετάει στον Καιάδα του κοινωνικού περιθωρίου αφού πρώτα τους αποστάξει από κάθε ικμάδα πολεμικής προσφοράς.
Ασχέτως, σε ποιά ιστορική περίοδο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας αναφερόμαστε, αυτή είχε πάντα κανιβαλλικές διαθέσεις όσον αφορά τα "στρατιωτικά βλαστάρια" της.
Πρώτα τα "εξέλεγε" σε θέσεις Στρατηγών, αφού την έσωζαν τα "τιμούσε" για λίγο καιρό και μετά απο λίγο - αφού "λασπολογούσε" εναντίον τους και "βρώμιζε" την "ηρωική αύρα" τους - τα "εξόντωνε".
Τι κι αν ο Θεμιστοκλής, έσωσε την Αρχαία Αθήνα, εξορίστηκε στην Περσία.
Την ίδια τύχη της εξορίας είχε και ο Αριστείδης ο Δίκαιος.
Ο Μιλτιάδης, δεν πρόλαβαν να περάσουν καλά καλά δύο χρόνια από την εκπληκτική νίκη του στο Μαραθώνα τον κυνήγησαν οι ίδιοι οι συμπολίτες του μέχρι το θάνατό του.
Ο Κίμωνας, ο μεγάλος ναύαρχος των Αθηνών που εξολόθρευσε τους Πέρσες στη ναυμαχία του Ευρυμέδοντος , φέρνοντας πίσω στους Αθηναίους ως λάφυρα 200 περσικά πλοία (μεταξύ πολλών άλλων) και πάνω απ' όλα καθιέρωσε την Αθήνα ως θαλασσοκράτειρα του Αιγαίου, αυτός που έβαλε τα θεμέλια της Αθηναϊκής ηγεμονίας, εξοστρακίσθηκε από τον ίδιο τον Περικλή, προκειμένου να ισχυροποιηθεί ο τελευταίος.
Ο ίδιος ο Περικλής – με την σειρά του - κυνηγήθηκε και την γλίτωσε επανειλημμένα.
Και, φυσικά ο Αλκιβιάδης...αφού πολέμησε για την Αθήνα κι αφού πρωτοστάτησε για την Σικελική εκστρατεία, αμέσως δηώθηκε και διώχτηκε ανηλεώς.
Αλλά να σταματούσε εκεί, θα λέγαμε ότι "αρρώστεια των Αρχαίων Ημερών ήταν, πάει πέρασε..."
Αμ δε...
Μήπως η σύγχρονη Ελλάδα φρόντισε τους πολεμιστές της όταν γύρισαν εξαθλιωμένοι απο την Μ. Ασία ύστερα απο δέκα χρόνια πολέμου (ενώ κάποιοι άλλοι που φρόντισαν να μην πάνε στον πόλεμο, πλούτιζαν στα μετόπισθεν);
Όχι βέβαια...
Τουναντίον…τους εδίωξε κι από πάνω.
Για να μην πούμε πιο πριν στην Κριμαία, όπου είχαμε μια από τα ίδια…
Μήπως φρόντισε τους πολεμιστές της του '40;
Ούτε.
Μήπως τους πολεμιστές της Κύπρου το '74;
Ούτε αυτούς.
Ακόμη πεταμένοι είναι στα αζήτητα…
…σοβαρά άρρωστοι μάλιστα πολλοί από αυτούς να θυμίζουν στους νεότερους τι τους περιμένει εάν τολμήσουν να υπηρετήσουν ηρωϊκά την πατρίδα τους υπο τις Πολιτειακές διαταγές των Μαυρογιαλούρων…
…αντί να τιμώνται καθώς τους πρέπει ώστε να γίνονται υπόδειγμα ηρωϊκής αυταπάρνησης.
Η Ελληνική Πολιτεία των Κοτζαμπάσηδων και των Μαυροκορδάτων ποτέ μα ποτέ δεν έδειξε σεβασμό στους πολεμιστές και τους στρατηγούς της.
Τους χρησιμοποιεί και τους ξεζουμίζει την ώρα του  πολέμου και τους επιφυλάσσει διώξεις και ταπείνωση καθ' όλη την υπόλοιπη ειρηνική περίοδο.
Αυτά να τα βλέπουν όμως κυρίως οι απόστρατοι που ενώ γνωρίζουν καλύτερα απ' τον καθένα πόσο σοβαρά εν κινδύνω τελούν τα Εθνικά μας Θέματα, δεν πρωταγωνιστούν στην γέννηση ενός ισχυρού Ενιαίου Πατριωτικού Μετώπου.
Λες κι έχουν ακόμη την επετηρίδα να τους καταδιώκει όπως όταν ήταν «εν ενεργεία».
Εαν οι Στρατιωτικοί θέλουν να πάψει η πατρίδα να τους φέρεται με αυτόν τον απαξιωτικό τρόπο θα πρέπει πρώτα αυτοί οι ίδιοι να πάψουν να "αυτοπεριθωριοποιούνται" ως προς την κοινωνικοπολιτική δράση...
Μπράβο στον Κολοκοτρώνη και στον Μακρυγιάννη που είχαν την Πατριωτική φρόνηση να γίνουν την κατάλληλη στιγμή και πολιτικοί - εκτός απο οπλαρχηγοί.
Έτσι, διατηρώντας το «κεφάλαιο προσωπικής ισχύος» τους πρόσφεραν και στον εαυτό τους και στο Στρατό και στην  Πολιτεία και συνακόλουθα στην κοινωνία ακόμη περισσότερα.
Ενώ πιο «αγνές και άδολες» στρατιωτικές φύσεις σαν τον Νικηταρά στέρησαν κι απο τον εαυτό τους και απο την οικογένειά τους τα οφέλη που τους έπρεπαν αλλά και απο το Στρατό, την Πολιτεία και την κοινωνία υπηρεσίες εξαιρετικά πολύτιμες που ακόμη θα μπορούσαν να προσφέρουν.