«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 16/07/09


Η «Κοινοβουλευτική Δικτατορία» των Κοτζαμπάσηδων: Όταν το 5% κυβερνάει το 95%...



Η υψηλή αποχή είναι όντως ένα «σαφές μήνυμα».
Μόνο που δεν ιδρώνει κανενός ιθύνοντα το αυτί για τέτοια ψιλά γράμματα.
Στην Ελλάδα άγγιξε το 47,37%.
Ε, και;
Διάφοροι αιθεροβάμονες πιστεύουν πως εάν το ποσοστό της αποχής αγγίξει υψηλότατα όρια, το Σύστημα θα καταρρεύσει.
Αμ δε.
Το «εν Ελλάδι ευκταίο» είναι ήδη «πολιτικοκοινωνική κατάκτηση» των «πολιτειακά πιο εξελιγμένων» Ευρωπαϊκών (ή καλύτερα Δυτικών) κοινωνιών.
Στη Σουηδία η αποχή έφθασε στο 65%, στη Γερμανία το 57% και στη Γαλλία το 59,5%
Πάμε και σε άλλες χώρες;
Στη Ρουμανία το 76%, στην Πολωνία το 71,6%, στην Πορτογαλία το 63,5% και στην «πρωταθλήτρια» Σλοβακία το 80,4%.
Άλλαξε τίποτα;
Αντιθέτως θα έλεγε κανείς.
Διευκολύνεται έτσι η «λειτουργία του Συστήματος».
Και σ’ αυτούς που επιμένουν να ελπίζουν πως «…ε, δεν μπορεί, κάποια κόκκινη γραμμή θα υπάρχει που άμα την ξεπεράσει η αποχή να καταρρέει το σύστημα…».
Είδε μήπως κανείς τις ΗΠΑ να καταρρέουν επειδή συστηματικά το 20% του εκλογικού σώματος που συμμετέχει στις εκλογές ουσιαστικά κυβερνάει το 80% που απέχει;
Εκεί πάει και η Ευρώπη, εκεί πάει και η Ελλάδα.
Παρεμπιπτόντως, είναι μια πολύ βολική κατάσταση γι’ αυτούς που «κυβερνάνε πραγματικά».
Πόσοι είναι αυτοί;
Να είναι το πολύ ένα 5% της εκάστοτε κοινωνίας;
Η «κοινωνική», «πολιτική», «οικονομική», «ιερατική», «στρατιωτική», «γραφειοκρατική-ανώτερη Δημοσιουπαλληλική», «συνδικαλιστική» (και πάει λέγοντας) “Αριστοκρατία Ηγητόρων του Συστήματος.
Οι αιωνίως απέθαντοι και πανταχού παρόντες Κοτζαμπάσηδες Ευγενείς του Συστήματος.
Αυτοί που επιθυμούν κι επιτυγχάνουν να διοικούν την Κοινωνία με ελεγχόμενες Κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.
Ομάδες ελεγχόμενων βο(υ)λευτών που το παραπάνω «Παρασκηνιακό Σύστημα» προκειμένου να τους «φέρει στη Βουλή» θα πρέπει να τους «περάσει» από την «Λαϊκή εκλεκτορική κρισάρα».
Απλή λογική θέλει φυσικά για να καταλάβει κανείς πως ευκολότερα ελέγχεις την «ψήφο» ενός εκλεκτορικού σώματος εκατό ατόμων απ’ ότι εκατό χιλιάδων.
Αυτή η Τάξη των «πραγματικών παρασκηνιακών ηγετών του Κράτους» λοιπόν έχει κάθε συμφέρον να διογκώνεται η αποχή των πολιτών από τις εκλογές.
Διευκολύνεται έτσι τα μάλλα στην «προώθηση των εκλεκτών της στη Βουλή» και στην Κυβέρνηση.
Και για να διασφαλιστεί από τυχόν κίνδυνο ξαφνικής ανεξέλεγκτης εισροής στη Βουλή «μη επιθυμητών εθνοπατέρων», φρόντισε να καθιερώσει συστήματα τύπου «Ενισχυμένης Αναλογικής».
Συστήματα που μπορεί από την μια να κρατάνε αποδυναμωμένη την Εγκληματική Αριστερά, αλλά δυστυχώς ταυτόχρονα κρατάνε εκτός Πολιτειακής Κορυφής και τις Εθνικές Πατριωτικές Δυνάμεις.
Η Δημοκρατία λοιπόν έχει καταρρεύσει ήδη.
Το φάντασμά της, ένας σκοτεινός κλώνος της έχει παραμείνει με τον τίτλο της κατ’ επίφασιν Δημοκρατίας να το νομιμοποιεί ως το «Άριστο Σύστημα Διακυβέρνησης».

Τι γίνεται όμως όταν αυτό το κυβερνητικό «ύπουλο 10%»  – εκμεταλλευόμενο την Συνταγματική Νομιμότητα των ενεργειών του ένεκα Κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας -  προβαίνει σε πράξεις και παραλείψεις με «αντεθνικό αντίκτυπο»;
Τι γίνεται όταν οι πράξεις και παραλείψεις του θέτουν την Εθνική Ασφάλεια σε κίνδυνο; Όταν αποδυναμώνουν αμυντικά και διπλωματικά τη χώρα σε σημείο να διατρέχει άμεσο κίνδυνο εδαφικού διαμελισμού;
Τι πρέπει να κάνει τότε αυτό το «απέχον 90%»;
Εκλογικά επέλεξε να μην κάνει τίποτα.
Κοινωνικά, ακόμη χειρότερα διάγει περίοδο εθνικού εφησυχασμού.
Δεν συνειδητοποιεί τους σοβαρούς κινδύνους που διατρέχει η χώρα, το έθνος και η κοινωνία μας.
Το έκαναν να νοιώθει πως οι πόλεμοι δεν μας αγγίζουν πλέον.
Το 30% του πληθυσμού ένεκα της φτώχειας του και το 70% ένεκα της «καλοπέρασης» παραμένουν σαν αφιονισμένα στο ραχάτι του καναπέ.
Τι πρέπει να κάνει λοιπόν σε μια τέτοια εθνικά έκτακτη ανάγκη το «εθνικά προβληματισμένο και σκεπτόμενο» τμήμα του πληθυσμού;
Να σεβαστεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία;
Ποια πλειοψηφία;
Του 5% των «Ευγενών της Εξουσίας» που κατορθώνουν με τα πανίσχυρά τους μέσα να «ελέγξουν» μια «καλοδουλεμένη πλειοψηφία» αποπατριωτικοποιημένων πολιτών που αρνούνται ή αδυνατούν να δουν πέρα από τον μικρόκοσμο του καναπέ, της τηλεόρασης και των μπουζουκιών;

Δεν υφίσταται δημοκρατία.
Υφίσταται  Οχλοκρατία ποδηγετούμενη από μια μικρή πλην ισχυρή Ολιγαρχία.

Τέτοιος όχλος εν προκειμένω είναι επικίνδυνος για την ύπαρξη του Έθνους.
Οι εναπομείνασες Πατριωτικές Δυνάμεις συνεπώς έχουν ύψιστη ευθύνη να ξεπεράσουν τέτοιους φιλοσοφικούς σκοπέλους και να αναλογιστούν την ευθύνη τους απέναντι στις επερχόμενες γενιές Ελλήνων που δεν ευθύνονται για το αλόγιστο αντιπατριωτικό ραχάτι των πατεράδων τους.
Πρέπει σε αυτό το 5% των αντεθνικών «Ευγενών της Εξουσίας» να αντιπαρατεθεί ένα άλλο 5% των ισχυρών Πατριωτών αυτού του τόπου.
Ας θυμηθούν πως προτού οι νησιώτες  καπεταναίοι του Αγώνα του ’21 μετατραπούν σε υλιστές προδότες της πατρίδας, προυπήρξαν αληθινοί αγωνιστές πατριώτες.
Ας ξεπεράσουν λοιπόν την τάση για «καλοζωϊα» τους αυτοί οι «ισχυροί Πατριώτες» και ας σχηματίσουν αυτόν τον «Δεύτερο Πόλο», αυτή την «Άλλη Τάξη Ευγενών Ισχυρών» και ας τσακίσουν τους προδότες.
Ας εγκαθιδρύσουν μια Νέα Πατριωτική Τάξη Πραγμάτων σε όλο το Πολιτειακό Φάσμα.
Στην Κρατική Δημόσια Διοίκηση, στο Στρατό, στη Διπλωματία, στις Δυνάμεις Ασφαλείας, στη Βουλή, στα ΜΜΕ.
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν κι αυτοί όπως και κάθε πατριώτης πως τα περιθώρια για «Δράση» στένεψαν επικίνδυνα.
Μετά τον Αύγουστο ο ήδη τραγικά αποδυναμωμένος Ελληνικός Στρατός θα έχει μειωθεί ακόμη περισσότερο από αυτή την επικίνδυνη κυβέρνηση που μειώνει τόσο αλόγιστα τη θητεία.
Απαιτούνται «Πατριωτικές Δράσεις» και απαιτούνται ΤΩΡΑ.
Ας αφήσουν λοιπόν για μερικά χρόνια την καλοπέραση και ας επιστρέψουν στο Έθνος ένα μέρος αυτών που αποκόμισαν από τούτο.
Ξέρουν όλοι καλά τι πρέπει να πράξουν.
Το να επιβληθεί μια νέα Πατριωτική Τάξη Πραγμάτων  επί μιας άλλης προδοτικής ετερόδουλης Κοτζαμπάσικης  εδραιωμένης επί διακόσια χρόνια και με απίστευτους πόρους και εξωτερική βοήθεια στη διάθεσή της δεν θα είναι καθόλου απλή υπόθεση.
Πρώτο μέλημα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός πανίσχυρου Πατριωτικού ΜΜΕ – για ευνόητους λόγους και με ευνόητο έργο.
Έχει πχ συνειδητοποιήσει κανείς πως η Πατριωτική Διανόηση διώκεται απηνώς από το κεντροαριστερό εκδοτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο;
Χωρίς ισχυρά media και ανεπτυγμένη Εθνικοπατριωτική Διανόηση πως περιμένουμε να μεταδώσουμε αποτελεσματικά και μάλιστα σε ιδιαζόντως στενά χρονικά περιθώρια ένα ισχυρό μήνυμα Εθνεγερσίας προς τον λαό μας, κόντρα στα πανίσχυρα media της Κεντροαριστεράς (αλλά δυστυχώς μέχρι και της κεντροδεξιάς) που ομοβροντούν ακατάπαυστα, αδίστακτα και ανηλεώς;
Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως τα πάντα θα καθοριστούν απ’ αυτή την «κομβική επικοινωνιακή ενέργεια».
Αυτή θα είναι ο «καταλύτης» που θα διαμορφώσει την νέα ενδιάμεση κοινωνική Ελληνική πραγματικότητα η οποία με τη σειρά της θα «γεννήσει την νέα Πατριωτική Τάξη Πραγμάτων».
Το τι άλλες Πατριωτικές ενέργειες οφείλουν να γίνουν έχει ξαναειπωθεί περιφραστικά.
Ο κάθε Πατριώτης Πολιτειακός Παράγοντας από το «Πολιτειακό του Μετερίζι» θα πρέπει να διαμορφώσει και να εφαρμόσει Πατριωτική Πολιτική.
Με ισχυρό αρωγό τους δύο παραπάνω Πατριωτικούς Βραχίονες :
To «αντίπαλο δέος», το Πατριωτικό «5%» των «Ελλήνων Προνομιούχων» και το ισχυρό «Πατριωτικό ΜΜΕ» που θα αναλάβει να στηρίξει σθεναρά και αποφασιστικά κάθε Πατριωτική Δράση.
Και φυσικά, το Πατριωτικό Κίνημα των απλών πολιτών που μέρα τη μέρα θα ενισχύεται από τα παραπάνω.

Όταν ο ένας «κρατάει τον άλλον»…

Όταν στα πλαίσια της Δημοκρατίας οι θεσμοί της Εξουσίας αποπειρώνται να «αγγίξουν» τα «κακώς κείμενα», όταν επιχειρούν να «πλήξουν την διαπλοκή», πάντα κάποιος καταφέρνει να «παύσει ή να εκτρέψει τη διαδικασία κάθαρσης».

Πως;

Μα με τον γνωστό τρόπο.

Ο καθένας έχει κι από κάποια «άπλυτα». Τα οποία αποδεικνύονται πάντα ως το άριστο «στοιχείο εκβιασμού» την «κρίσιμη στιγμή».

Συνεπώς; Με ποιόν τρόπο άραγε θα μπορούσε να ξεπεραστεί αυτό το «θεμελιώδες πρόβλημα»;
Απαιτούνται «Εξουσίες» (Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική)  που όχι μόνο να έχουν «Όραμα» και «Αποφασιστικότητα», αλλά να είναι και υπεράνω του εκβιασμού. Άρα, να είναι «καθαρές».

Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;
Και υπό ποιες συνθήκες; Ποια κυβέρνηση, ποιος τύπος Πολιτειακής Ηγεσίας θα μπορούσε να έχει τόση «Ισχύ» και ταυτόχρονα τόση «καθαρότητα» που να εγγυηθεί αίσιο πέρας σε τούτη την «Κομβική Πολιτειακή Μάχη» που χωρίς υπερβολές θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως η «Μητέρα των Μαχών»;

Είναι σίγουρα η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου.

Αλλά και ταυτόχρονα το «Κλειδί της Κοινωνικής Εξέλιξης».


Γεράκι του Αιγαίου