«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 17/03/11

Μέρος 4ο:

Στον Αστερισμό του «Γεωπολιτικού Παράδοξου» (4)

Ελληνικός Vs Τουρκικού Εθνικισμού…
…ή μήπως 
Προς ένα  «Βυζαντινοοθωμανικό Imperium»;

Δεύτερη Ανάγνωση «πίσω από τις γραμμές» και «Αιρετικές Δεύτερες Σκέψεις»

Στα προηγούμενα άρθρα είδαμε επιχειρήματα τόσο υπέρ της διεξαγωγής επιθετικού κι αιφνίδιου Ελληνοτουρκικού Πολέμου (προκειμένου να καταστραφεί άμεσα η σημερινή δομή Ισχύος της Τουρκίας και να ωθηθεί στο διαμελισμό ώστε να αναπνεύσει η Ελλάδα και να επωφεληθεί  από κέρδη εδαφών και πόρων), όσο και υπέρ της «Αξονοποίησης» Ελλάδας Τουρκίας, όσο ακόμη διατηρούν ανέπαφες και οι δύο τις δυνάμεις τους και υπάρχουν κάποιοι στοιχειώδεις «πόλοι σύγκλισης».
 Είδαμε επίσης ότι σε μια γιγάντια «Παγκόσμια Γεωπολιτική Αναδιάταξη» σαν αυτή που ήδη εξελίσσεται, ίσως η Τουρκία να είναι ο «μικρότερος και πιο ελέγξιμος κίνδυνος» που θα μπορούσε να απειλήσει την Ελλάδα.
 Επισημάνθηκε, τέλος, το ότι την ώρα της Ελληνοτουρκικής σύγκρουσης – που πιθανότατα θα καταστρέψει  ουσιαστικά και τους δύο αντιμαχόμενους – « κάποιοι άλλοι» θα βρουν την ευκαιρία να αποσπάσουν εδάφη και από τις δύο χώρες.
Γεγονός αναμφισβήτητο παραμένει ένα:

πως ο Χρόνος μας τελείωσε.

Ότι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει τώρα. Γιατί δεν θα υπάρξει αύριο.


Παρεμπιπτόντως, υπάρχει άραγε κανείς που να μην αντιλαμβάνεται ότι είμαστε εγκλωβισμένοι μεταξύ «Σφύρας και Άκμονος»;
Και για όποιον δεν κατάλαβε, ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ.
Υπάρχει τάχα ακόμη κάποιος αιθεροβάμων που πιστεύει ότι η Ελλάδα έχει το περιθώριο να «υποκριθεί την ανεξάρτητη» και να κινηθεί μόνη της στην αιωνίως θανάσιμη Γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής, ξέχωρα από τις αντζέντες Τουρκίας και Ισραήλ;
Όχι κύριοι. Θέλουμε δεν θέλουμε, μας αρέσει δεν μας αρέσει, έτσι έχουν τα πράγματα.
Μπροστά μας είναι ένας εξαιρετικά επικίνδυνος Γεωστρατηγικός μονόδρομος:
Σκύλλα ή Χάρυβδη.
Ή με την Τουρκία ή με το Ισραήλ.
Διαφορετικά, εάν συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους ανεγκέφαλους «Θιασώτες των Αδεσμεύτων» (και με τον Αστυφύλαξ και με τον Χωροφύλαξ), το μόνο που εγγυημένα μας περιμένει είναι να πέσουμε «από το τηγάνι στα κάρβουνα».
Και για να το πούμε στην γλώσσα των διαφόρων Αγγλοσαξόνων/Κίσσινγκερ που αρέσκονται να κάνουν τους λαούς πιόνια – έτσι, για να ανατριχιάσουν λίγο υποψιαζόμενοι ότι οι Έλληνες είναι ικανοί όχι  μόνον να μην είναι δεδομένοι αλλά ακόμη και για τα πιο παράδοξα διπλωματικά παιγνίδια – deal with this.
Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τους «φίλους Σλάβους» που πρώτα το παίζουν «Προστάτες της Ορθοδοξίας και μετά ενισχύουν άλλοτε Βούλγαρους, άλλοτε Νεότουρκους, άλλοτε Μπελογιάννηδες και άλλοτε στήνουν «Μακεδονίες» με απώτερο σκοπό την Σλαβοποίηση Ελλήνων, Ελλάδας και Ορθοδοξίας.
Εν κατακλείδι: Εάν επιλέξουμε τη δεύτερη οδό, της Πολεμικής Σύγκρουσης με την Τουρκία – και δη επιθετικής – δεν έχουμε άλλη στρατηγική επιλογή από μια «Στιβαρή Συμμαχία (άξονα) με το Ισραήλ».
Ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της Τουρκίας, που όντως είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε, χωρίς όμως συμμάχους (ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ρωσία) και ταυτόχρονα χωρίς μια ενεργό συμμαχία με το Ισραήλ θα ήταν όχι απλώς τρέλλα, αλλά εθνικό έγκλημα.
Έστω λοιπόν κι αν ακόμη έχουμε όλοι πικρή τη γεύση της φονικής ενέργειας του Ισραήλ ενάντια στην ανθρωπιστική αποστολή προς τη Γάζα, είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε ταυτόχρονα ψυχρά γεωστρατηγικά και υπολογιστικά κάποια ζητήματα που αφορούν ξεκάθαρα το μέλλον της Εθνικής Ασφάλειας της Ελλάδας.
Παρεμπιπτόντως, μας λέει μήπως κάτι το ότι αν και πάντα η Πρεσβεία στην Αθήνα ήταν «υψηλής προστιθέμενης αξίας» στην εσωτερική ιεραρχία της Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής, αυτή τη φορά ξεπέρασαν τον εαυτό τους στέλνοντας ως νέο Πρέσβη το Νο 3 και δη πανίσχυρο Προσωπάρχη του Στέητ Ντηπάρτμεντ (και εξ’ απορρήτων alter ego της ΥΠΕΞ Χ. Κλίντον) Ντάνιελ Σμιθ;
Προφανώς οι ΗΠΑ έχουν ήδη προεξοφλήσει πως το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα περιμένουν κοσμογονικές εξελίξεις στην περιοχή με καθοριστικό τμήμα του γεωπολιτικού παζλ την Ελλάδα.
Αν ήταν δε να περιμένουν πως η Ελλάδα θα μετατραπεί άμεσα σε «ανάξια λόγου μπανανία» θα έστελναν έναν απλό «Αρμοστή δημόσιο υπάλληλο».
Συνεπώς, οι ΗΠΑ αναμένουν με βεβαιότητα πως η Ελλάδα θα μετατραπεί πάραυτα σε «εξόχως σημαντικό Κόκκινο Παράγοντα» για την Γεωπολιτική ευρυθμία της περιοχής.
Θα αποκτήσει ξαφνικά μια άλλη «Ψυχή», έναν άλλον «χαρακτήρα», μια άλλη «Υφή Πολιτικής» με έναν «μη γνώριμο Δυναμισμό» και «απρόβλεπτη ενεργητικότητα». Γι’ αυτό και «εξόχως ανησυχητικά».
Εξ’ ου και προβλέπουν πως για τον «χειρισμό μιας τόσο ακραίας (κοινωνικής, πολιτικής, στρατιωτικής) κατάστασης» θα απαιτηθεί η ύπαρξη ενός εξαιρετικά υψηλής «ισχύος» Πρέσβη στην Αθήνα.
Και για να τους επιβεβαιώσουμε, αξίζει να θυμηθούμε μια από τις πεμπτουσίες όλων των Δογμάτων Ισχύος την οποία προτείνουμε και ξαναπροτείνουμε (για Εθνική Εφαρμογή) από αυτήν εδώ τη στήλη:

«…Γίνε πολύτιμος σύμμαχος του ισχυρού, διεκδικώντας την πλέον μάχιμη θέση στη Συμμαχία με πλούσια συμμετοχή σε όλα τα Πολεμικά Μέτωπα διεθνώς. Εξαργύρωσε ακριβά αυτή την στάση σου αυξάνοντας έτσι κάθετα την συνολική ισχύ σου. Ταυτόχρονα, φρόντισε να σε σεβαστούν οι πάντες μέσω του φόβου (τους) πως είσαι ικανός να βάλεις φωτιά στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα μην υπολογίζοντας τίποτα προκειμένου να προασπίσεις τα εθνικά σου συμφέροντα...Και για τούτο (για να τους πείσεις) θα χρειαστείς κάποιες «ακραίες δράσεις»…Χρειάζεσαι λοιπόν έναν στόχο…Κι αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από τον κυριότερο αντίπαλό σου…Εάν αυτός πέσει, θα πέσει με τέτοιο πάταγο που ουδείς άλλος δεν θα έχει πια διάθεση να σε προκαλέσει…Χτύπησέ τον λοιπόν απρόσμενα και καίρια…Κεραυνοβόλησέ τον με όλες σου τις δυνάμεις…Χωρίς καμία προειδοποίηση…Και κυρίως, πείσε τον πως είσαι έτοιμος για τα πάντα προκειμένου να τον εξοντώσεις…Ακόμη και για την πλήρη αυτοκαταστροφή σου…»

Προφανώς, οι Αμερικανοί διαισθάνονται πως τα «πολιτικά πράγματα» στην Ελλάδα θα «αλλάξουν και μάλιστα εξαιρετικά σύντομα με σαφή προσανατολισμό το παραπάνω Γεωστρατηγικό Δόγμα».  Περιμένουν δηλαδή «σοβαρές φασαρίες» - εκ της Ελλάδος εκπορευόμενες εν πολλοίς – κι εξ’ ου και προετοιμάζονται.
Στα πλαίσια αυτού του Δόγματος η Ελλάδα οφείλει να «ισχυροποιηθεί» (μέσα από την υπερδραστηριότητά της στα πλαίσια του ΝΑΤΟ αλλά και κάθε άλλης αμυντικής διεθνούς δραστηριότητας ΕΕ και ΟΗΕ καθώς και μέσα από την «ιδιωτική Αμυντική Διεθνή Πρωτοβουλία») και κατόπιν να προστατεύσει τα Εθνικά της Συμφέροντα με «προωθημένες δράσεις». Τουτέστιν, θα πρέπει να διακοπούν πάραυτα τα διαρκή και ατέλειωτα «πολιτικά/διπλωματικά φοβισμένα μισόλογα» και να αρχίσουν τα  «έργα». 
«Προωθημένες Δράσεις» σημαίνει «επιθετικές ενέργειες».
Σημαίνει πως εμείς πλέον «διεκδικούμε τον Ιστορικό μας Ζωτικό Χώρο» και τον διεκδικούμε δυναμικά και με πράξεις.
Αυτό, μόνον μια πορεία και εξέλιξη μπορεί να έχει.
Την Μετωπική Σύγκρουση με την Τουρκία.
Θα πρέπει να αποδείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι για όλα προκειμένου να επαναποκτήσουμε τα ιστορικά μας εδαφικά δικαιώματα.
Κι έτοιμοι για όλα σημαίνει βεβαίως ΓΙΑ ΟΛΑ.
Ακόμη και για την καταστροφή μας σα χώρα.
Τότε μόνον θα «ανησυχήσει η Υφήλιος» και θ’ αρχίσουν να υπολογίζουν και να σέβονται την Ελλάδα.
Το αν μετά (ή πριν) από μια τέτοια «Γεωστρατηγική Εξέλιξη» η Τουρκία «συνέλθει», κάνει πίσω και αποφασίσει να τα βρει με την Ελλάδα προσφέροντάς μας (με κάποιους τρόπους) Πολιτειακή, Στρατιωτική και Οικονομική πρόσβαση σε αυτά που ιστορικά μας ανήκουν είναι ένα άλλο θέμα που αναπτύχθηκε λίαν επαρκώς στα προηγούμενα σημειώματα.
Εάν όμως δεν το πράξει, τότε στα πλαίσια του Επιθετικού Πολέμου που οφείλουμε να διεξάγουμε εναντίον της θα είμαστε ταυτόχρονα υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε  «Στρατηγικούς Περιφερειακούς Συμμάχους».
Συμμάχους όπως οι Αρμένιοι και οι Κούρδοι (που επίσης διεκδικούν εδάφη από την Τουρκία), η Συρία (που επίσης θα μπορούσε να «επωφεληθεί εδαφικά» αλλά και διπλωματικά και οικονομικά προσεγγίζοντας με την στάση της τη Δύση και αποφεύγοντας την καταστροφή που οσονούπω περιμενει το Ιραν), αλλά κυρίως, όσο κι αν ενοχλεί - η ιδέα και μόνο - το Ελληνικό Εθνικό Μέτωπο, το Ισραήλ.
Εάν τελικά δεν είναι θέατρο η όλη «ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ», τότε η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να επενδύσει σοβαρά επάνω στην προοπτική Συμμαχίας Ελλάδας – Ισραήλ.
Εάν βεβαίως ποτέ κατορθώσουμε να κατανοήσουμε τις «Παράδοξες Ημέρες και τα Έργα του Ισραήλ» όσον αφορά στην Ελλάδα.
Κοντολογίς, την Ελλάδα «διεκδικούν μεγάλα θηρία». Αγγλοσάξονες από τη μια, Τεύτονες και Σλάβοι από την άλλη. Και βεβαίως το Ισλάμ (κυρίως μέσω της Τουρκίας). Εκ των πραγμάτων λοιπόν είναι υποχρεωμένη να συν-συστήσει  – και όσο ακόμη διαθέτει ακέραια την ισχύ της - μια «Νέα Παράδοξη Ισχυρή Συμμαχία». Έναν «Στρατηγικό Άξονα» με μια από τις δύο «Περιφερειακές Δυνάμεις» της Περιοχής:

Την Τουρκία ή το Ισραήλ.

(Να επισημανθεί ότι και οι δύο ανήκουν στην Συμμαχία της Δύσης. Άρα - και ιδίως με τη συμβολή του Ισραήλ - ένας τέτοιος πόλεμος έχει σοβαρές πιθανότητες να παραμείνει ως μια «εσωτερική υπόθεση» του ΝΑΤΟ, τουτέστιν να μην παρέμβει ουδείς τρίτος. Συνεπώς, και το «εδαφικό ξεκαθάρισμα» μετά την «Πολεμική υποταγή» της Τουρκίας δεν θα εμπεριέχει «τρίτους επικίνδυνους διεκδικητές» όπως πχ η Ρωσία – κυρίως - ή/και το Ιράν - που από μια διάλυση της Τουρκίας – υπό άλλες συνθήκες - θα μπορούσε να βγει ενισχυμένο εδαφικά «υποτροπιάζοντας στην λανθάνουσα πλην ανεξέλεγκτη αρχαία αυτοκρατορική του τάση επέκτασης»).
Όσο δυσάρεστες και αν ακούγονται τέτοιες προοπτικές, δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα.
Τα περί Τουρκίας τα είδαμε στα προηγούμενα σημειώματα. Τόσο από τη μια (Πόλεμος) όσο και από την άλλη πλευρά (Ελληνοτουρκικός Άξονας).
Ας δούμε τώρα και τα περί Ισραήλ – που βεβαίως δεν υστερούν σε τίποτα σε «δυσάρεστες όσο και παράδοξες προεκτάσεις».
Διότι και αυτή η περίπτωση εμπεριέχει τόσο την πλευρά του «Ελληνοϊσραηλινού Πολέμου» όσο και αυτήν του «Συμμαχικού Ελληνοϊσραηλινού Άξονα».


Η «Παράδοξη Στάση» του  Ισραήλ έναντι της Ελλάδας

Παρατηρώντας τα Τουρκοισραηλινά Δρώμενα, εκ των πραγμάτων η Ελλάδα μπαίνει στον πειρασμό να προεξοφλήσει το ότι τώρα το Ισραήλ έχει μπροστά του έναν Γεωστρατηγικό Μονόδρομο: τη Συμμαχία με την Ελλάδα – με ανάλογη κατάρρευση της αντίστοιχης Τουρκοισραηλινής βεβαίως.

Μήπως όμως το Ισραήλ έχει επιλέξει κάποιον άλλον, «Τρίτο Δρόμο»;
Και μάλιστα ιδιαίτερα «Μελανό» για τα Εθνικά μας συμφέροντα.
Εάν νομίζουμε ότι

 «…πιάσαμε τον Π…. Απ’ τ’ α….»,  

ίσως διαπιστώσουμε στο τέλος ότι  γελιόμαστε οικτρά…

Η φονική Ισραηλινή καταδρομική επιχείρηση στα διεθνή ύδατα έξωθεν της Γάζας δείχνει να είναι ο τραγικός επίλογος μιας σειράς επεισοδίων στην Τουρκοισραηλινή «ένταση». Γιατί «διένεξη» είναι μεγάλη κουβέντα να το ονομάσουμε.
Να θυμηθούμε τον σχετικά πρόσφατο εμπρησμό της Συναγωγής στα Χανιά; Όντως, ήταν ιδιαίτερα περίεργο φαινόμενο μια τέτοια εποχή. Εντάξει, οι Έλληνες Εθνικιστές δεν μπορούν να ξεχάσουν τον Εβραίο Κίσσινγκερ και τις επιταγές του προ λίγων ετών πως

«…για να εξαφανιστούν οι Έλληνες πρέπει να εξαφανιστούν οι ρίζες τους, η ιστορία τους, η γλώσσα τους,  το Έθνος τους, να πάψουν να υφίστανται  σαν καθαρή  φυλετική υπόσταση….».

(Αν και υπήρξαν σοβαρές διαψεύσεις αυτού του «παραδιπλωματικού δρώμενου». Χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι η «ουσία του θέματος» παύει να υφίσταται. Έτερον εκάτερον.)
Παρ’ όλα αυτά, οι Γεωπολιτικοί σχεδιασμοί μιας χώρας (κι ενός Εθνικού Μετώπου) δεν μπορούν να άγονται και να φέρονται από συναισθήματα οργής, όσο δίκαια κι αν είναι.
Και όντως, όπως απέδειξε και η έρευνα των Αρχών (με τη βοήθεια της Mossad μάλιστα  λένε «κάποιοι»), καμία σχέση με αυτό το ανόητο χτύπημα δεν είχε το Ελληνικό Εθνικό Μέτωπο.
«Προβοκάτσια» λοιπόν.
Από πού όμως άραγε;
Το ερώτημα μπορεί να διατυπωθεί και αλλιώς.
Ποιος έχει άραγε συμφέρον από μια αντιπαράθεση Ελλήνων - Εβραίων;
Ποιος δεν θέλει, εν τέλει,  την γεωστρατηγική προσέγγιση Ελλάδας – Ισραήλ;
Ένας μόνον μπορεί να είναι αυτός.
Το Ισλάμ. Και βεβαίως, κατ’ επέκτασιν η Τουρκία.
(Αλλά τέτοιος «ερασιτεχνισμός στην υλοποίηση της ενέργειας»; Σαφώς και κάτι δεν «πατάει καλά εδώ» ).


Περί Γεωπολιτικών Διαζυγίων….

Όσο παράδοξη φαντάζει (φαινομενικά) η παραπάνω προβοκατόρικη τρομοκρατική ενέργεια, άλλο τόσο παράδοξο είναι και το ευρύτερο σκηνικό που συνδέεται με ενέργειες σαν κι αυτήν.

Πχ Αληθινό ή ψεύτικο άραγε το διαζύγιο Τουρκίας – Ισραήλ;

Πολλά λέγονται στο «Καφενείο η Ελλάς» περί τούτου.
Στο ένα άκρο η «χαρά»

 «…ζήτω, χωρίσανε. Να τα βρούμε εμείς με το Ισραήλ τώρα…»

και στο άλλο η «δυσπιστία»

«...ούτε οι Τούρκοι είναι τόσο ηλίθιοι, ούτε οι Ισραηλινοί…Φτιαχτός είναι ο καυγάς απο τις ΗΠΑ για να προσεγγιστούν απο την Τουρκία Άραβες, Ιραν και Ισλαμ…αλλά και απο το Ισραήλ η Ελλάδα.
Απόδειξη το ότι ξαναέκαναν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις αυτοί οι δύο 3 – 5/11 στην Άγκυρα – και όχι μόνον αλλά και πιο πρόσφατα…Επίσης, οι παραγγελίες των Ισραηλινών κατασκοπευτικών αεροσκαφών παραδόθηκαν κανονικά στην Τουρκία, όρκοι πίστης ξανααντηλλάγησαν, κλπ κλπ».

Επιχειρήματα ένθεν κι ένθεν.
Που είναι τάχα η αλήθεια και που άραγε τα παραπλανητικά διπλωματικά κόλπα, οι αντιπερισπασμοί,  και οι αληθινοί απόκρυφοι σχεδιασμοί της «Υψηλής Μυστικής Διπλωματίας»; Της Εβραϊκής – Ισραηλινής φυσικά εν προκειμένω.
Από τη μια, βεβαίως, είναι γνωστά τα συνταρακτικά ντοκουμέντα που βρέθηκαν στο Ιραν μετά την πτώση του Σάχη και που αποδείκνυαν το «σφοδρό ενδιαφέρον» (sic!) του Ισραήλ για «προσάρτηση Κύπρου, Κρήτης και Ρόδου».
Από την άλλη όμως, ακριβώς λόγω της «γεωπολιτικής εξάρτησης» του Ισραήλ από την Ελλάδα, πολλοί «εγχώριοι» προεξοφλώντας την (υποτιθέμενη ή υπαρκτή άραγε;) «δύσκολη θέση» του Ισραήλ σκέφτονται ότι

«…θα μπορούσαμε και πρέπει να εξαργυρώσουμε πολύ ακριβά την όποια αμυντική Ελληνοισραηλινή συνεργασία…»

Ανάμεσα στα δύο, φυσικά προκύπτει το οφθαλμοφανές:

«…Και γιατί θα  κάτσει το Ισραήλ να υφίσταται αυτό τον Ελληνικό γεωστρατηγικό εκβιασμό;…»

«…Και τι άλλο μπορεί να κάνει;…»

«…Να καταλάβει τον Ζωτικό του Χώρο!!! Πάση θυσία και με κάθε πρόσφορο – έντιμο ή άτιμο – μέσο…»

Περισσότερες όμως λεπτομέρειες για το Θρίλερ του «Ισραηλινού Παράδοξου», στο επόμενο σημείωμα.



Γεράκι του Αιγαίου