«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 17/06/10


Στον Αστερισμό του «Γεωπολιτικού Παράδοξου» (1)

Ελληνικός Vs Τουρκικού Εθνικισμού…
…ή μήπως  
Προς ένα  «Βυζαντινοοθωμανικό Imperium»;

Δεύτερη Ανάγνωση «πίσω από τις γραμμές» και «Αιρετικές Δεύτερες Σκέψεις»

Σηκώνοντας το Πέπλο της Ίσιδος ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις από πίσω. Το μόνο που ξέρεις είναι πως εάν τολμήσεις να το σηκώσεις πριν της ώρας του (σου), αυτό που θα δεις είναι ικανό να σε «κάψει». Σαν τη Σεμέλη, όταν τυφλωμένη από την Ήρα, αποτόλμησε να ζητήσει από τον εραστή της Δία να εμφανιστεί μπροστά της με όλη του την «Θεϊκή Μεγαλοπρέπεια».
Καμιά φορά όμως τα πράγματα αποκτούν τη δική τους δυναμική, τη δική τους ροπή. Και τότε πιέζουν, ωθούν αφόρητα προς μια «εσπευσμένη τροποποίηση σκέψης και δράσης».
Όπως ακριβώς συμβαίνει στην υπερχιλιόχρονη Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση.
Όταν πολεμάς εναντίον τους αιώνες τώρα κι ετοιμάζεσαι πυρετωδώς για τον επόμενο πόλεμο –  και δη «επιθετικό», καθότι τέτοιος οφείλει να είναι για να είναι αποτελεσματικός -  πως αντιδράς άραγε στην ακραία «Αιρετική σκέψη» μιας πιθανής «Στρατηγικής Αξονοποίησης μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας»;
Εάν ανήκεις στους «Γεωπολιτικούς ειδήμονες», τους «ψυχρούς γεωστρατηγικούς αναλυτές και διαμορφωτές Στρατηγικής» τίποτε δεν σου φαίνεται παράξενο. Βλέπεις, η ιστορία βρίθει από περιστατικά όπου συμμαχίες αλλάζουν εν μια νυχτί και πρώην άσπονδοι εχθροί μετατρέπονται σε συμμάχους. Ανάλογα πάντα με το που κλίνει κάθε φορά το Εθνικό Συμφέρον και φυσικά ανάλογα με τις «Μεταστροφές και Μεταλλάξεις» του γενικότερου γεωπολιτικού περίγυρου.
Κι ανάλογα βεβαίως με το «ποιος ηγείται».
Όταν όμως ανήκεις στον «μη ειδικευμένο γεωστρατηγικά απλό λαό», ε, δεν είναι και εύκολο – ούτε πολύ περισσότερο «ανώδυνο» - να πάει η σκέψη σου από το ένα άκρο στο άλλο.
Τουναντίον.
Πόσο μάλλον που η πολεμική αντιπαράθεση των εθνών, ιστορικά, δεν διεξάγεται δια της λογικής αλλά δια του θυμικού. Δηλαδή, συναισθημάτων και μάλιστα ανεξέλεγκτων σε σημείο Πάθους και Έκστασης.
Αν λοιπόν ο Λαός αρχίσει να «παίζει νοερά» με τα «Λογικά Στρατηγικά Σενάρια» διακινδυνεύει να «πειράξει», να «απορυθμίσει» κι εν τέλει να απωλέσει την ίδια την αποτελεσματικότητα του τρισμέγιστου αυτού «Θυμικού Υπερόπλου» του.
Παρ’ όλα αυτά, από την άλλη, είναι επιεικώς οικτρό να μην αποτολμήσεις να δεις όλα τα πιθανά «Λογικά Σενάρια». Όλες τις «λογικές πιθανότητες δράσεων» που - ίσως πολύ πιο σύντομα απ’ ότι φαντάζεται η πλειοψηφία - τις δούμε να μαίνονται λυσσωδώς γύρω μας με μας, τη γενιά μας και τα παιδιά μας εξ αίματος πρωταγωνιστές στα Σκοτεινά Δρώμενα των Ολέθριων Συνδυασμών τους.
Το αν είμαστε «Στρατηγικά ώριμοι» ως Λαός και οιονεί Πολεμιστές για ένα τέτοιο «διανοητικό άλμα» - ομολογουμένως οδυνηρό - στα χωράφια των «Γεωστρατηγικών Πιθανοτήτων» ή αν θα «καούμε σαν τη Σεμέλη» σκαλίζοντας αυτά που πιθανόν ακόμη δεν χωράει και δεν αντέχει ο νους μας, δεν θα το ανακαλύψουμε εάν δεν «ανοιχτούμε αδίστακτα και θαρραλέα στην δοκιμασία του Ψυχοπνευματικού αυτού Πυρός».  
Ας τολμήσουμε  λοιπόν την βουτιά στην Σκοτεινή και Άδηλη Άβυσσο. Κι ας προετοιμαστούμε να περάσουμε τα νεύρα μας δια Πυρός και Σιδήρου.

«…Κι αν μας αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα».


Όταν ο Ηράκλειος μίσθωνε τους Σκύθες Κένταυρους

Εμείς λοιπόν τους φέραμε εδώ τους Τούρκους από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας για να εξοντώσουμε τον άλλον προαιώνιο αντίπαλό μας, τους Πέρσες, τον 7ο αι μΧ.
Φυσικά, οι ορδές τους από πολύ πιο πρίν τριγύριζαν ανοργάνωτα ως επιδρομείς πότε σε Βυζαντινά και πότε σε Περσικά εδάφη στα βάθη της Ανατολίας και των ευρύτερων περιοχών του Καυκάσου παρενοχλώντας και λεηλατώντας. Έτσι, υπήρξε η ευκαιρία να τους δουν επανειλημμένα «εν δράση» οι τότε Αυτοκρατορικοί Στρατιωτικοί Σύμβουλοι και να εισηγηθούν την «στρατολόγηση του Έφιππου πανίσχυρου Όπλου της Στέπας».
Και δεν θα τους φέρναμε βεβαίως εάν δεν ήταν «ισχυρό και καθοριστικό όπλο» ενάντια στις επίμονες κι επί αιώνες συνεχιζόμενες Περσικές καταιγιστικές επιθέσεις. Επιθέσεις που είχαν φέρει την Αυτοκρατορία σε απελπιστική κατάσταση λόγω της τεράστιας απώλειας εδαφών.
Βόρειος Αφρική, Μέση Ανατολή, Μικρασία είχαν υποκύψει κάτω από το βάρος αυτών των Περσικών πιέσεων και είχαν αφαιρεθεί αιματηρά από την Βυζαντινή επικράτεια.
Ήταν λογικό επακόλουθο λοιπόν μέσα στην απελπισία να «επικληθεί μέχρι και ο Δαίμονας».
 Ο Δαίμονας της Μογγολίας.
Αφού τους χρησιμοποιούσαν οι Πέρσες, γιατί όχι και οι Βυζαντινοί; Μάλλον υποχρεωμένοι ήταν να ισορροπήσουν αυτό το «Περσικό Όπλο», όπως αναγκάστηκε να κάνει και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος χίλια τόσα χρόνια πριν και πάλι ενάντια στους παραδοσιακούς εχθρούς μας Πέρσες.
Άλλωστε, το ίδιο πείραμα – της στρατολόγησης Βαρβάρων - είχε επαναληφθεί ουκ ολίγες φορές στους παρελθόντες αιώνες, τόσο από τους Αρχαίους Έλληνες όσο και από τους Ρωμαίους και τους Βυζαντινούς. Στρατιές Βαρβάρων πέρασαν από τις Μισθοφορικές Λεγεώνες και Φάλαγγες των Ιστορικών Βασιλειάδων και Αυτοκρατόρων. Σαφώς και πολλοί απ’ αυτούς κατέληξαν να μετατραπούν σε «επιδρομείς» (αρχίζοντας από τους αρχαίους Γαλάτες και φτάνοντας στην Καταλανική Εταιρεία), πλην όμως κανείς τους δεν κατόρθωσε να «μετεξελιχθεί» σε σοβαρό «Πολιτειακό Κίνδυνο». Όλοι τους αντιμετωπίστηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Προφανώς όμως, αυτοί οι «καινούριοι Βάρβαροι», οι πρώιμοι «Τουρκομάνοι Ιπποτοξότες», παραήταν αποτελεσματικό όπλο, εφόσον, ναι μεν ο Ηράκλειος με τη βοήθειά τους έφτασε σαν Θύελλα Φωτιάς μέσα στην ίδια την καρδιά των Περσών, τη Νινευΐ, πλην όμως αυτοί οι «Λύκοι της Στέπας», μπολιαζόμενοι αποτελεσματικά από τα «αυτοκρατορικά μαθήματα Περσών και Βυζαντινών» και εξελισσόμενοι στρατιωτικά, επέτυχαν να πάρουν την θέση όχι μόνον των Περσών, όχι μόνον των Αράβων αργότερα αλλά κατόρθωσαν να εξοντώσουν στο τέλος μέχρι και τον ίδιο τον «πρωταρχικό εργοδότη» τους, το Βυζάντιο.
Σαν εκείνα τα «εξωτικά φυτά» που – πολύ πολύ αργότερα - αλόγιστα έφεραν οι Άγγλοι στη χώρα τους από τις αποικίες τους χωρίς να σκεφτούν την πιθανή επεκτατική και καταστροφική ισχύ αυτών των φυτών που εντέλει όντως προκάλεσαν τρομακτικές καταστροφές στο εκεί ενδημικό περιβάλλον.
Έτσι ακριβώς επιχείρησαν να λειτουργήσουν και οι Τούρκοι.
«Παντρεύοντας» έξυπνα τον «Τουρκισμό» τους με την «Ισλαμική Πίστη» αποδύθηκαν σε μια φρενήρη επιχείρηση Πολιτιστικής ομογενοποίησης (sic!) των Κτήσεών τους.
Παρά όμως τις έντονες Τουρκικές αιματηρές προσπάθειες εκτουρκισμού των κατακτημένων εθνών, πολλοί ήταν οι λαοί που στάθηκε αδύνατον να εξαφανιστούν.
Αποδείχτηκε έτσι περίτρανα πως δεν είναι δυνατόν να συγχέεται Έθνος και Πίστη. Δεν είναι δυνατόν το Ισλάμ να θεωρείται «ένα κι ενιαίο Έθνος». Πως είναι η απόλυτη Παραδοξότητα κάτι τέτοιο. Πως άλλο Έθνος κι άλλο Πίστη.
Μεταξύ αυτών που εξ’ αρχής επαναστάτησαν ήταν βεβαίως και ο Λαός ψυχή του Βυζαντίου, οι Έλληνες.
Αυτός που απ’ αρχής μέχρι τέλους στάθηκε ο πιο λυσσώδης και πείσμων εχθρός των Τούρκων κατακτητών.
Αναπόφευκτα, οι δύο Εθνικισμοί (Ελληνικός, Τουρκικός) ήταν (και είναι) η ίδια η καρδιά, ή καλύτερα, η «ζωοποιός δύναμη» που κρατάει ζωντανούς τους δύο αντιπάλους στον μεταξύ τους αιώνιο πόλεμο.
Γνωρίζουν και οι δύο πως η ζωή του ενός είναι συνυφασμένη με τον θάνατο του άλλου.
Η Τουρκική Φυλή, από τη μια, είναι από τη φύση της επεκτατική. Φέρει μέσα της το γονίδιο των Ούνων της Μογγολικής στέπας. Γνωρίζει όμως – αν και κάνει πως δεν το βλέπει – ότι η «έδρα» της, το «σπίτι» της δεν είναι εδώ. Δεν είναι στη Μικρασία, στο Αιγαίο, στα Βαλκάνια και την Μεσόγειο. Παρά είναι στα βάθη της Κεντρικής Ασίας, πέρα από τον Καύκασο. Ψηλά στην Μογγολία.
Και φυσικά η «ιστορική ροπή» των τοπικών Εθνικισμών – μαζί και του Ελληνικού – ήταν πάντα η εκδίωξη των Τουρκικών Ορδών προς τα εδάφη τους στα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας.
Για να επιτύχει δε την παραμονή της εδώ (στην Ελληνική Μικρασία), αυτή η (πεισματικά και περιέργως) ολιγάριθμη Τουρκογενής Ομάδα κρύβεται ως παράσιτο στο Σώμα μιας πολυεθνικής Μικρασιατικής κοινωνίας που με το φόβο και το αίμα επί σειρά αιώνων την έχει πείσει (όχι μόνιμα και στέρεα καθώς αποδεικνύεται μέρα τη μέρα) πως κι αυτοί είναι Τούρκοι.
Η Ελληνική Φυλή από την άλλη γνωρίζει ως τα τρίσβαθα της Ψυχής της πως η «βάση» της, η «έδρα» της, το «Σπίτι» της, χιλιάδες χρόνια τώρα είναι ΕΔΩ. Στο Αιγαίο, στην Μικρασία, στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο. Και δεν είναι δυνατόν να περιοριστεί στην σπιθαμή εδάφους που με χίλια ζόρια, πόνους και αίμα απελευθέρωσε διακόσια χρόνια τώρα.
Ο «Ζωτικός της Χώρος», προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει ως Φυλή και τις επόμενες χιλιετίες, εξαπλώνεται πολύ μα πάρα πολύ παραπέρα.
Ο φυσικός της προορισμός λοιπόν είναι η «πολεμική ρήξη» με τον «βασικό της αντίπαλο» ώστε να απελευθερωθεί εξ’ ολοκλήρου ο ζωτικός χώρος του Ελληνισμού:

 Την Τουρκία.

Να όμως που ποτέ τα πράγματα δεν είναι αυτό και μόνο που φαίνεται. Το παιγνίδι της επιβίωσης είναι πάντα πολύ πιο περίπλοκο. Ποιος φανταζόταν ας πούμε στη Ρώμη πως θα ήταν ποτέ δυνατό να κινδυνεύσουν από έναν άγνωστο λαό της μακρινής Μογγολίας, τους Ούνους;
Κι όμως.
Που να φαντάζονταν οι Καίσαρες όταν ξεκλήριζαν τους Γότθους επί αιώνες πως μια μέρα θα τους χρειάζονταν για «ανάχωμα εισβολών» και για Γεωπολιτική εξισορρόπηση;
Ή ας πούμε, που να φαντάζονταν οι Δυτικοί που μονίμως απεργάζονταν το «ροκάνισμα» του Βυζαντίου – μέχρι που το κατέστρεψαν ολοσχερώς το 1204 – πως ουσιαστικά υπέγραψαν – μακροπρόθεσμα – την γεωπολιτική τους καταδίκη από τη στιγμή που υπέσκαψαν το «Ιστορικό Ανάχωμά» τους απέναντι στις Ασιατικές και Αφρικανικές εισβολές;
Εάν αυτές οι «τραγικές γεωπολιτικές αβλεψίες (sic!)» ήταν εύκολο να συμβούν τότε, πόσο μάλλον σήμερα, στα χρόνια της «ανυπολογίστου περιπλοκότητας»!
Υπ’ αυτό το πρίσμα, μήπως θα πρέπει να ανοίξουμε την γεωστρατηγική μας όραση πολύ πέρα από την Τουρκία;

Μήπως η Τουρκία είναι εν τέλει (και τουλάχιστον όσο η Ελλάδα δεν είναι ακόμη μια Περιφερειακή Υπερδύναμη) ένας «απαραίτητος βραχνάς» προκειμένου να «ισορροπούν» άλλοι – σοβαρότεροι ίσως - Γεωπολιτικοί κίνδυνοι που καραδοκούν την Ελλάδα;

Ένας πόλεμος με την Τουρκία, με το ιστορικά συσσωρευθέν μένος που υπάρχει εναντίον τους από την Ελληνική πλευρά αλλά και την σε «Ιδιαιτέρως υψηλό βαθμό» συγκεντρωμένη (για πρώτη φορά στην μεταξύ μας ιστορία) Ελληνική στρατιωτική ισχύ, ακόμη και αν στοιχίσει ακριβά σε μας, θα στοιχίσει πολύ περισσότερο και δη ανυπολόγιστα και στην Τουρκία. Μαθηματικά βέβαιο είναι πως η αιμορραγία της από έναν τέτοιο πόλεμο θα σημάνει το τέλος της όχι μόνον ως Περιφερειακή Υπερδύναμη αλλά και ως «πολυεθνική χώρα».
Από την άλλη όμως, πόσο σίγουροι είμαστε άραγε ότι εντέλει εμείς θα είμαστε αυτοί που θα επωφεληθούμε από αυτή την «ενδεχόμενη διάλυσή της»;
Μήπως πχ δούμε ξαφνικά τον προαιώνιο – ακόμη πιο ιστορικό κι απ’ την Τουρκία - αντίπαλό μας, την Περσία/Ιράν (πυρηνική δύναμη δε, οσονούπω) , ενισχυμένο από τα πρώην Τουρκικά και Τουρκοελεγχόμενα εδάφη και πόρους - που σαφώς θα σπεύσει να απορροφήσει μετά την Τουρκική κατάρρευση - ενισχυμένη επίσης από δυνάμεις όπως Ρωσία και Κίνα να μας ξανααπειλεί διεκδικώντας αιματηρά για μια ακόμη ιστορική φορά την Μικρασία και την έξοδό της σε Αιγαίο και Μεσόγειο;
Χιλιάδες χρόνια αυτό έκανε. Γιατί να αλλάξει τώρα; Άλλωστε, γεωστρατηγικά είναι υποχρεωμένη η Περσία να συνεχίσει να λειτουργεί επ’ αυτού του ιστορικού στόχου της προκειμένου να επιβιώσει ως Πολυεθνικό κράτος και επίδοξη Περιφερειακή Υπερδύναμη.
Ή, ας υποθέσουμε πως σε ενδεχόμενο Ελληνοτουρκικό Πόλεμο, η Ρωσία βρίσκει την ευκαιρία και εκπληρώνει τον χιλιόχρονο στόχο της (τι πιο λογικό κι αναμενόμενο;) :

την κατάκτηση της Ανατολικής Θράκης, της Πόλης και μέσω αυτών να αποκτήσει τον έλεγχο των Δαρδανελίων και της Παγκόσμιας Ορθοδοξίας.

Εάν τώρα έχουμε μια πιθανότητα να καταλάβουμε κάποτε αυτή την περιοχή από τους Τούρκους, πιστεύουμε τάχα πως θα υπήρχε ποτέ πιθανότητα να τα ανακαταλάβουμε από τους Ρώσους;
Και από τη στιγμή που οι Ρώσοι διεκδικούν επίσης την «Βασιλεύουσα» (Έλεγχος Στενών, Τρίτη Ρώμη, Ρωσοποίηση Οικουμενικότητας Πατριαρχείου κλπ), πιστεύουμε πως έχει η Ελλάδα καμία τύχη απέναντί τους σε περίπτωση που αυτά περιέλθουν στην κατοχή τους;
Ομόδοξοι ναι, πλην όμως ο «Πανσλαβισμός» ποτέ δεν έπαψε να εποφθαλμιά την «απορρόφηση» της Ελλάδας.
Ακόμη και σήμερα άλλωστε, χρησιμοποιεί το «Σκοπιανό ένδυμα/όχημα» προκειμένου να προωθήσει αυτό τον σκοπό της. Γι’ αυτό και δεν αντιδρούν στις Αμερικανοσκοπιανές μεθοδεύσεις κατά της Ελλάδας. Το «Μακεδονικό» γι’ αυτούς είναι απλώς «Σλαβικές Υποθήκες» για το μέλλον τις οποίες ενέγραψαν κάποιοι Σλάβοι (δήθεν φιλικός λαός) προ δεκαετιών και μέσω των οποίων Σλάβοι πάλι υπολογίζουν ότι στο τέλος αυτοί θα είναι οι κερδισμένοι.
Πως άραγε θα αντισταθούμε στο επόμενο βήμα τους που θα είναι βεβαίως η κάθοδος στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο μέσω μιας πλήρους κατάκτησης της Ελλάδας;
Και τι μας κάνει επίσης να πιστεύουμε πως μια αδυνατισμένη από τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο Ελλάδα δεν θα είναι ο «ιδανικός στόχος» μιας Αγγλοαμερικανοκίνητης συνδυασμένης επέλασης Αλβανών, Σκοπιανών και Βουλγάρων με «σαφή σκοπό» να αποσπάσουν όλη τη Βόρειο Ελλάδα;
Πότε άραγε οι Αγγλοαμερικάνοι αλλά και όλοι οι Δυτικοί απέδειξαν πως προτίθενται να στηρίξουν αποφασιστικά την Ελλάδα στα γεωπολιτικά της προβλήματα;
Το αντίθετο έπραξαν ξανά και ξανά. Πυροδότησαν και συνδαύλισαν (όταν δεν επιτίθονταν οι ίδιοι, βλ. Αγγλικές πολιορκίες και επιθέσεις κατά Ελληνικών πόλεων) ξένες επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας.
Λογικό συμπέρασμα αποτελεί λοιπόν το ότι την ώρα της Ελληνοτουρκικής σύγκρουσης κάποιοι άλλοι θα βρουν την ευκαιρία να αποσπάσουν εδάφη και από τις δύο χώρες.

Λεπτομέρειες αυτού του περίπλοκου «Σκοτεινού Πίνακα» που για να υλοποιηθεί απαιτεί την καταστροφή Ελλάδας – Τουρκίας θα δούμε στο επόμενο σημείωμα.


Γεράκι του Αιγαίου