«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 18/02/10, "Ανακριτική" και Εθνική Ασφάλεια

Στόχος, 18/02/10



Ανακριτική και Εθνική Ασφάλεια

Γκρέμισε την Πρώτη και αμέσως θα καταρρεύσει η Δεύτερη

Όταν μέχρι και η Υπουργός Παιδείας προμαντεύει με έκδηλο τρόμο (και καλά κάνει και φοβάται – «…όπως στρώσεις θα κοιμηθείς…», λένε οι ΕΛΛΗΝΕΣ παππούδες της) :

«…εκτεταμένες αιματηρές συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ λαθρομεταναστών και Ελλήνων…»,

εύκολα κανείς διαισθάνεται πως πολύ μα πολύ κοντά βρίσκονται τα δικά μας Perl Harbour.

Πολύ κοντά βρίσκεται η στιγμή που κάποιοι αφιονισμένοι φανατικοί ισλαμιστές θα ζωστούν με βόμβες και θα εκραγούν μέσα σε μετρό, λεωφορεία, δημόσιες υπηρεσίες και πλατείες.
Ή, που θα απαγάγουν Έλληνες και θα τους κόψουν το κεφάλι τελετουργικά μπροστά σε κάμερες για να τα δημοσιεύσουν ύστερα στο διαδίκτυο.
Ή, που θα τοποθετούν πανίσχυρες βόμβες σε πολυσύχναστα μέρη για να δείξουν «…ποιος κάνει κουμάντο σ’ αυτόν τον τόπο»….

Τότε φυσικά, οι «Νομοθετικά υπαίτιοι» που θα τους έχουν σωρρεύσει στην πλάτη της Ελληνικής κοινωνίας απλά θα σφυράνε κλέφτικα παριστάνοντας την αδιάφορη και αθώα περιστερά.
Όπως ακριβώς κάνουν τώρα όσοι πχ «έτρωγαν» μίζες τόσες δεκαετίες και πλούτιζαν στην πλάτη των αιώνιων κορόϊδων του λαού που φυσικά καλείται τώρα (ξεδιάντροπα και θρασύτατα) να πληρώσει αυτός τη νύφη.

Εάν φυσικά ο Λαός (είτε μέσω των «Θεσμοθετημένων τέκνων» του είτε λόγω ολιγωρίας αυτών μέσω μιας «λαϊκής αυτοδικίας») είχε έγκαιρα κόψει  κάμποσα κεφάλια αυτής της Λερναίας Ύδρας της Διαπλοκής και της Διαφθοράς, σήμερα δεν θα κινδύνευε η χώρα ούτε με χρεωκοπία, ούτε με τη συνακόλουθη Εθνική υποτέλεια σε ξένους «Ύπατους Αρμοστές».

Όταν κάποιοι εγχώριοι Εφιάλτες και Νενέκοι συστηματικά προσπαθούν να πλήξουν το κύρος και την  φιλοσοφία των Δυνάμεων Ασφαλείας της χώρας, ξέρουν αυτοί οι εθνοπροδότες πολύ καλά τι κάνουν.

Μη διανοηθεί ο αστυνομικός και χώσει καμιά σφαλιάρα στον λαθρομετανάστη που βγάζει μαχαίρι και απειλεί αθώους πολίτες. Πέφτουν να τον φάνε. Εξ’ ου και η υποχρέωσή τους πλέον να φέρουν διακριτικά. Ώστε να μπορεί ο κάθε «πονηρός επίβουλος» να σκηνοθετεί καταγγελίες εναντίον Οργάνων και να τους ξεκληρίζει έναν έναν. Μέχρι που οι πολλές καταδίκες να τρομάξουν το σύνολο των Δυνάμεων Ασφαλείας και να τις κάνουν να «λουφάξουν ανακλαστικά» στους κόλπους μιας «αμυντικής διαρκούς οιονεί λευκής απεργίας». Κατά τη διάρκεια της οποίας φυσικά Έθνος και Κράτος θα καταρρεύσουν.

Ας δούμε λοιπόν το background της πεμπτουσίας των Δυνάμεων Ασφαλείας.
Που αν την «εξαλείψεις», είναι σαν να εξαφανίζεις τις ίδιες τις Δυνάμεις Ασφαλείας ενός τόπου:

Την «Ανακριτική». Ως Φιλοσοφία και Πράξη

(Παρεμπιτόντως, όλοι οι συναγωνιστές, που εκόντες άκοντες, αργά ή γρήγορα, αμυντικά ή επιθετικά, θα βρεθούν αντιμέτωποι σύντομα με τις «οργανωμένες δυνάμεις» της Αριστεράς – Πολιτειακές και μη – καλό θα είναι να έχουν «βαθιά» στο μυαλό τους τα παρακάτω).

Είσαι αξιωματικός στην Αντιτρομοκρατική και μόλις διάβασες μια άκρως σοκαριστική προκήρυξη. Αυτήν που αποτελεί τον χειρότερο εφιάλτη κάθε Υπηρεσίας Ασφαλείας ανά τον κόσμο:

«…Έχει τοποθετηθεί κάπου στην Αθήνα μια ατομική βόμβα….»

Σου κόβεται το αίμα.
Η «Απειλή» κρίνεται confirmed τόσο από «ίδιους Πόρους», όσο και από Interpol και φυσικά αξιολογείται στην υψηλότερη βαθμίδα κινδύνου.
Στην χειρότερη των περιπτώσεων, έχεις να κάνεις με μια άγνωστης ισχύος πλην όμως επαγγελματική (στρατηγική ή μήπως αστική;)  ατομική βόμβα (ή μήπως βόμβες;) τσέπης (ή μήπως όχι;) – τουτέστιν, εξαιρετικά καταστρεπτική (κες).
Στην καλύτερη  περίπτωση έχεις να κάνεις με μια «βρώμικη πρωτόγονη ραδιο-βόμβα». Που όμως, εξακολουθεί να αποτελεί εξαιρετικά μεγάλο κίνδυνο για τον πληθυσμό.
Κι αν δεν είναι τοποθετημένη κάπου αλλά εξαπολυθεί από αέρος με σκοπό να εκραγεί πάνω από την πρωτεύουσα ; (Έτσι κι αλλιώς, το έδαφος έχει προετοιμαστεί από χρόνια, τη στιγμή που καθημερινά πετάνε στον Αθηναϊκό ουρανό μικρά εκπαιδευτικά αεροσκάφη. Ναι ξέρω, πολιτικάντη Αρχηγέ. Αφού είχες την τύχη να προειδοποιηθείς έγκαιρα, θα απαγορεύσεις τις «υπεράστιες» πτήσεις. Κι αν δεν προειδοποιούσουν βρε; Εάν έριχναν απροειδοποίητα την πρώτη «μικρής ισχύος» για να σε πείσουν για τις δυνατότητές τους και την αποφασιστικότητά τους;).
Μετά από λίγες ώρες, ενημερώνεσαι πως συνελήφθη μέλος της Τρομοκρατικής Ομάδας που έβαλε την βόμβα.
Κοιτάς το ρολόι σου και βλέπεις ότι σας έμειναν λίγες ώρες για να εντοπίσετε και να απασφαλίσετε την βόμβα προτού εκραγεί θέτοντας σε κίνδυνο κάμποσα εκατομμύρια ζωές. (Που συν τοις άλλοις δυστυχώς αποτελούν και περί το 50% του λαού σου. Τι σύμπτωση! Μ’ ένα (δήθεν τυχαίο) χτύπημα μερικών (τάχα) ανεξέλεγκτων (εξίσου δήθεν τυχαίων) φανατικών, εξολοθρεύεται ένα ολόκληρο Έθνος!)
Ποιο είναι άραγε το «ανθρωπιστικό όριό» σου απέναντι στον κρατούμενο;
Από την μια έχεις μια ανθρώπινη ζωή ενός τρομοκράτη υπεύθυνου για την απειλή εκατομμυρίων ζωών κι από την άλλη εκατομμύρια ζωές αθώων πολιτών.
Τίνος τα δικαιώματα υπερισχύουν;
Σκέφτηκες άραγε να μπουκάρεις μέσα στο κρατητήριο σαν τον Τζακ Μπάουερ με το πιστόλι στο χέρι και αφού του φυτέψεις μια σφαίρα στο γόνατο να του αποσπάσεις τις πληροφορίες που θέλεις;
Πιθανότατα.
Ο επαγγελματισμός σου όμως σε συγκρατεί. Σκέφτεσαι πως ίσως αυτό το «τραύμα» είναι ακριβώς ότι επιθυμεί ένας φανατικός σαν αυτόν. Ακόμη κι αν δεν πεθάνει σε τέσσερα λεπτά από την ακατάσχετη αιμορραγία της αρτηρίας του ποδιού, θα είναι εύκολο μετά να αυτοκτονήσει από «ιδία συντηρούμενη» αιμορραγία. Πολύ περισσότερο εάν έχει ήδη πάρει προληπτικά «αντιθρομβωτικά».
Επίσης, γνωρίζεις πως ο «πόνος» άλλοτε φέρνει γρήγορα αποτελέσματα, άλλοτε όμως «πεισμώνει» τον ανακρινόμενο.
Γνωρίζεις επίσης πως ο πόνος συνήθως δεν φέρνει «αξιόπιστες πληροφορίες».
Γνωρίζεις ακόμη ότι είναι το κατάλληλο (κι ενίοτε επιθυμητό) «συνοδό κανάλι» που μπορεί να φέρει στην επιφάνεια δήθεν πανικόβλητες λογικοφανείς πληροφορίες που δεν θα είναι τίποτε άλλο από εσκεμμένες προεπεξεργασμένες ψευδείς ιστορίες (και που προσμένουν αυτήν ακριβώς τη στιγμή για να «εκμαιευθούν» τάχα από σένα) που απλώς θα σπαταλήσουν πολύτιμο χρόνο από την ομάδα σου. «Ευφάνταστες προπαρασκευές» που σκοπό θα έχουν να σαμποτάρουν και να μεταστρέψουν  την «Εστίαση» της Ομάδας σου διαχέοντας τις δυνάμεις σας σε πλήθος παραπλανητικών κατευθύνσεων μέχρι την εκπλήρωση του δικού τους σκοπού ή/και μια πιθανή  συνακόλουθη εγκατάλειψη των ανακριτικών προσπαθειών. Εντέλει να οδηγήσουν στην «διαπραγμάτευση με τους τρομοκράτες», την «συνθηκολόγηση» και την «ήττα».
Ιδίως εάν ο κρατούμενός σου είναι «επαγγελματίας», συνεπώς «ειδικά εκπαιδευμένος στην αντιμετώπιση της ανακριτικής διαδικασίας».
Από την άλλη οι ώρες περνάνε με αδυσώπητη ταχύτητα.


Λεπτή Κόκκινη Γραμμή

Σκέφτεσαι άραγε τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» του συλληφθέντα κάτω από αυτή την πίεση;
Ας το δυσκολέψουμε λίγο ακόμη.
Εάν αντί για έναν συλληφθέντα που σαφέστατα γνωρίζεις την «ευθύνη» του είχες εκατό κρατούμενους αδιευκρίνιστης ενοχής αλλά που ξέρεις (ή ακόμη χειρότερα, «πιθανολογείς») ότι ανάμεσά τους κρύβονται οι «υπαίτιοι»;
Γνωρίζεις ότι η ανακριτική διαδικασία έχει την δυνατότητα να αφήσει ψυχοπνευματικά προβλήματα/αναπηρίες στον ανακρινόμενο.
Γνωρίζεις επίσης ότι πολλοί θα ανακριθούν άδικα. Ως εκ τούτου όχι μόνο θα «στιγματισθούν» αλλά και «ουσιαστικά θα πληγούν» και δη ανεπανόρθωτα.
Τι θα κάνεις τότε;
Που μπαίνουν άραγε τότε τα «Ανθρωπιστικά Όρια»;
Ατομικές βόμβες ίσως δεν βάζουν κάθε μέρα οι Τρομοκράτες αλλά οι κίνδυνοι που καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι Αρχές Ασφαλείας είτε σε επίπεδο Τρομοκρατίας είτε σε επίπεδο κοινού ποινικού δικαίου δεν είναι καθόλου αμελητέοι και θέτουν διαρκώς αυτά τα «ηθικά διλήμματα».
Η αναζήτηση των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών, ας πούμε, είναι ή όχι αρκετά μεγάλο κίνητρο για να «φερθείς ανάλογα» στους ανακρινόμενους;
Η Παιδική πορνοβιομηχανία;
Το Εμπόριο Παιδικών Οργάνων;
Το Εμπόριο Λευκής Σαρκός;
Η Εγκληματικότητα γενικά;
Ο Ανορθόδοξος Ασύμμετρος πόλεμος που έχει εξαπολυθεί κατά της χώρας σου μέσω μιας κατευθυνόμενης λαθρομετανάστευσης – που σε λίγα χρόνια θα απαιτήσει τον «τίτλο των μειονοτήτων» και μετά θα απαιτήσει «αυτονομία εδαφών» και μετά «αποσκίρτηση»;


Βασανιστήρια

Τι έρχεται στο νου μας άραγε όταν ακούμε λέξεις όπως Γκουαντάναμο, Αμπου Γκράιμπ, Ιερά Εξέταση, Πλύση Εγκεφάλου, Λευκά Κελιά;
Προφανώς «Βασανιστήρια».
Κάποτε Σωματικά. Στην πρωτογενή τους μορφή τουλάχιστον. Η ιστορία έχει να επιδείξει φριχτά περιστατικά. Μαστίγωση, πνιγμός, θραύση ή στρέβλωση οστών, φωτιά, σταύρωση, τύφλωση, τροχός, ακρωτηριασμοί, εκδορά, καυτηριασμοί, άγρια θηρία και ο μακρύς κατάλογος βασανιστικών μεθόδων τελειωμό δεν έχει. Αστείρευτη η νοσηρή φαντασία του ανθρώπου. Ατέρμονη η έμπνευσή του στο πώς να προκαλεί πόνο προκειμένου να επιβληθεί στον άλλο.
Ο τομέας όπου κατ’ εξοχήν χρησιμοποιήθηκαν τα Βασανιστήρια ήταν φυσικά η «Ανάκριση» για την άντληση πολύτιμων πληροφοριών.
Στην πορεία η επιστήμη των Βασανισμών και της Ανάκρισης εξελίχθηκε.
Απομόνωση, χημικά, εξευτελισμός, ορθοστασία, κόπωση, κουκούλες, παραισθησιογόνα, ύπνωση, ψυχολογική πίεση, λευκός θόρυβος, ακινησία, κακή διατροφή, δίψα, χρονικός αποπροσανατολισμός, στέρηση ύπνου, ζέστη-κρύο, εξάντληση, έντονη εφίδρωση, εκνευρισμός, ο καλός κι ο κακός ανακριτής, έντονα φώτα με πολλά on-of , υπερφόρτωση των αισθήσεων, έντονοι κι ενοχλητικοί θόρυβοι, υποβόσκουσες απειλές για την οικογένεια του ανακρινόμενου, πνευματική σύγχυση και πάρα πάρα πολλές ακόμη «σύγχρονες (και μη) τεχνικές» που επιχειρούν να αποσπάσουν πληροφορίες χωρίς να προκαλέσουν σωματικά τραύματα κι αναπηρίες.
Το «κοκτέηλ» μπορεί να περιλαμβάνει χίλιους δυο «συνδυασμούς». Ανάλογα το «προφίλ» του ανακριτή και της χώρας – εντολέα του.
Ανάλογα και το «προφίλ» του ανακρινομένου φυσικά.
Βασική επιδίωξη της «ανακριτικής διαδικασίας» κατά τον ψυχίατρο Λ. Χίνκλ (ερευνητή ανακριτικών διαδικασιών της CIA το 1961) είναι να προκαλέσει το δυνατόν συντομότερα στον ανακρινόμενο το «Εγκεφαλικό Σύνδρομο», να προκαλέσει δηλαδή, χημική ανισορροπία στον Εγκέφαλο, να τον κάνει να «κλείσει», να τον οδηγήσει σε «απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα και απώλεια της συνείδησης».
Αυτό είναι το πρώτο Στάδιο/Στόχος.
Γιατί το τελικό, ο Απώτατος Σκοπός είναι να επιτευχθεί το «Σύνδρομο της Παλινδρόμησης».
Να αισθανθεί τον Ανακριτή ως τον «δικό του άνθρωπο» και να του «εκμυστηρευθεί τα πάντα». Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτός είναι ο Αντικειμενικός Σκοπός του οποιουδήποτε Ανακριτικού Σχεδίου.
(Το οποίο αποτελεί άλλη μια «κρίσιμη λεπτομέρεια» της Σκοτεινής Τέχνης της Ανάκρισης. Η Ανάκριση δεν ταυτίζεται ποτέ με την  Τυχαιότητα. Ακολουθεί πάντα μα πάντα ένα «Σχέδιο». Διαφορετικά δεν είναι Ανάκριση. Είναι απλώς εκδίκηση που οδηγεί στην «εκτέλεση» – σωματική εξόντωση - χωρίς επίτευξη του Αντικειμενικού Σκοπού που είναι η άντληση κρίσιμων πληροφοριών).
Κλαίει ο ανακρινόμενος; Κατουριέται πάνω του; Έχει παραισθήσεις;
Αυτά που για τους γιατρούς και τις Ανθρωπιστικές Οργανώσεις θα ήταν σημάδια Ψυχικής κατάρρευσης χρήζοντα θεραπευτικής αγωγής και στήριξης, για την Ανακριτική Διαδικασία είναι «θετικές ενδείξεις» για την εγγύτητα επίτευξης του Αντικειμενικού Σκοπού.


Project «Υποψήφιου της Μαντζουρίας»

Ο «Υποψήφιος της Μαντζουρίας» - ως ερευνητικό Πρόγραμμα - ενσαρκώνει την αγωνιώδη αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου της Ανακριτικής:

1) Το Υπέρτατο Ανακριτικό Όπλο:  το Φάρμακο (Ορό) της Αλήθειας.
2) Το τέλειο Αντιανακριτικό Όπλο: την μέχρι τέλους επιτυχή αντίσταση/παραπλάνηση του ανακριτή από έναν «κατάλληλα εκπαιδευμένο» επαγγελματία άτομο/ανακρινόμενο.
Αυτό που αιώνες ψάχνουν οι ερευνητές, ξανά και ξανά το «αγγίζουν» μα πάντοτε κάπου «διαφεύγει».
Και τι δεν χρησιμοποιήθηκε στην προσπάθεια ανακάλυψής του.
Από τα παραισθησιογόνα μανιτάρια και την Μεσκαλίνη του Μεξικού μέχρι το Εργαστηριακό LSD, από το Αλκοόλ μέχρι το Pentothal και το Sodium Amytal κι από τα Βαρβιτουρικά μέχρι τις Αμφεταμίνες οι διεθνείς ερευνητές υπό την χρηματοδότηση και την καθοδήγηση των Μυστικών Υπηρεσιών επιδόθηκαν επανειλλημμένα σε μύρια όσα «Χημικά Ερευνητικά προγράμματα». Ελπιδοφόρα μεν, αποτυχημένα δε.
Έτσι, η Ανακριτική αναγκάστηκε μέχρι και σήμερα να αναπτύσσει, να εξελίσσει και να χρησιμοποιεί πατροπαράδοτες μεθόδους. Με ή χωρίς την συνδρομή των Σωματικών βασανιστηρίων. Ανάλογα το κράτος – εργοδότη των Ανακριτικών Υπηρεσιών.
(Οι ΗΠΑ πχ αδυνατούν νομικά να διεξάγουν σωματικά ή ακραία ψυχαναγκαστικά βασανιστήρια. Έτσι, συχνά αναθέτουν την «ανακριτική υπεργολαβία» στις Υπηρεσίες άλλων κρατών (κυρίως του Τρίτου Κόσμου) όπου δεν υπάρχουν τέτοιες «αναστολές». Τα περιβόητα σύγχρονα «Air America της CIA» που «πηγαινοφέρνουν» κρατουμένους από και προς τις ΗΠΑ).
Η βασική συνιστώσα της Ανάκρισης είναι η «Παραγωγή κι ενίσχυση του Στρες του ανακρινομένου».
Σκοπός παραμένει πάντα να ενισχυθεί και να συντηρηθεί το δυνατόν περισσότερο το αναπόφευκτο πρώτο Σοκ της Σύλληψης.
Το πώς θα επιτευχθεί και θα συντηρηθεί κάτι τέτοιο επαφίεται στις επιλογές του κάθε «Μαιτρ της Ανακριτικής».
Το Διεθνές Δίκαιο απαγορεύει την Σωματική και Ψυχική Βλάβη από την Ανάκριση, επιτρέπει όμως ουσιαστικά την «Πνευματική Βλάβη» - εφόσον δεν προβλέπει καμία «σχετική απαγόρευση».
Τώρα, το που τοποθετείται η Λεπτή κόκκινη Γραμμή μεταξύ του Ψυχικού και του Πνευματικού Πεδίου παραμένει αδιευκρίνιστο,  όπως παραβλέπεται άλλωστε και η παράμετρος «ψυχοσωματικά επακόλουθα», γινόμενα έτσι αντικείμενα αντιπαράθεσης των δικηγόρων στα δικαστήρια που ενίοτε ακολουθούν τέτοιες «καταστάσεις».
Που μπαίνει άραγε η «Διαχωριστική Γραμμή» μεταξύ «Κοινωνικά/ατομικά/ηθικά Αποδεκτού» και «Απαράδεκτου»;
Που σταματάει η «Συνθήκη της Γενεύης» και αρχίζουν πχ τα Δικαιώματα των απειλούμενων από την Τρομοκρατία πολιτών;
Αναλόγως την θέση του κρίνοντος πάντα….
Ως «Θύτης» ή ως «Θύμα»….
Οι «Αλτσαντίριοι (Υ)Ιοί της Ανθελληνικής Ιντιμιντιούπολης» επέλεξαν να στηρίξουν αυτούς που σε λίγο θα διεκδικήσουν την αποσκίρτηση Ελληνικών εδαφών (τουλάχιστον πληρώνεστε καλά ή το κάνετε αφιλοκερδώς;).
Τόσο αυτοί όσο και η προστάτιδά τους Ελληνική Πολιτεία αρνείται να έρθει στην θέση των «βιασμένων Ελληνίδων» σαν την νεκρή της Γκράβας ή σαν τους εσχάτως σακατεμένους από τις σφαίρες των τρομοκρατών αστυνομικούς.

Ιστορικές Καταβολές

Σύμφωνα με τον Καρδινάλιο N.Έιμερικ (1320 – 1399), «Μέγα Ιεροεξεταστή της Αραγονίας», Ιστορικό Πατέρα της Ανάκρισης, η πιο αποτελεσματική μέθοδος βασανισμού είναι η ίδια η εκτόξευση της «Απειλής για Βασανισμό». Ο ίδιος κατέγραψε τις «ανακαλύψεις» του στο ιστορικό «περί Ανακριτικής πόνημά του Directorium Inquisitorum.
Η ίδια η γενικότερη «Σημειολογική Ανάλυση » της Ανακριτικής έχει επίσης τις ρίζες της στο Malleus Maleficarum (Το Σφυρί των Μαγισσών), το εγχειρίδιο Ανακρίσεων των Ιεροεξεταστών κατά το Κυνήγι των Μαγισσών το Μεσαίωνα.
Πολύ λίγα δε, άλλαξαν από τότε. Κι αν καταργήθηκε ο «Τροχός Βασανισμού», αντικαταστάθηκε από Νευροτοξικά παρασκευάσματα που πότε προκαλούν αφόρητους πόνους στον ανακρινόμενο, πότε νάρκωση, πότε ημιπαράλυση και πότε παραισθήσεις.
Κι όταν απαγορεύεται αυτό, έρχεται η απομόνωση, η αγρύπνια, η πείνα, η δίψα, οι ακαθαρσίες, ο αποπροσανατολισμός, η σύγχυση και τόσες άλλες παραδοσιακά δοκιμασμένες τεχνικές που στοχεύουν να φέρουν τον ανακρινόμενο σε «ψυχική απόγνωση» τέτοια ώστε να είναι θέμα χρόνου και μόνον να ομολογήσει τα πάντα.
Με το ανάλογο ψυχοπνευματικό κόστος φυσικά.
Ή υλικά κέρδη καμιά φορά.
Ανάλογα σε ποιο «στάδιο» της Διαδικασίας θα αποφασίσει να «συνεργαστεί» - και ν’ αλλάξει στρατόπεδο αναγκαστικά μετά...
Γιατί καθώς φαίνεται, όλοι «λυγίζουν» στο τέλος.

Παραλειπόμενα του «Ανακριτικού Βίου και Πολιτείας»

Στο βιβλίο «Πλύση Εγκεφάλου και Μυστικές Υπηρεσίες», του Ντ. Στρίτφιλντ, εκδ. Ψυχογιός, σ. 455 αναφέρεται κάτι «ιδιαιτέρως ενδιαφέρον»:

«….Οι περισσότερες ανακρίσεις γίνονται δημόσια. Σε μπυραρίες, σε πάρκα και εστιατόρια, πίνοντας καφέ, μπίρα και τσιμπολογώντας τσιπς. Ο ιδεώδης ανακρινόμενος δεν αντιλαμβάνεται ότι τον ανακρίνουν. Δε γνωρίζει για λογαριασμό τίνος εργάζεται ο ανακριτής ή αν εργάζεται τελικά. Απλώς, νομίζει ότι κάνουν μια συζήτηση. Οι ανακριτές που συμμετέχουν σ’ αυτού του είδους την επιχείρηση εμφανίζονται σαν «δημοσιογράφοι» που δουλεύουν σε εφημερίδες, οι οποίες ποτέ δεν εκδίδονται. Η ομοιότητα ανάμεσα στους δημοσιογράφους που διεξάγουν έρευνα για ιστορίες και στους αξιωματικούς των Υπηρεσιών Πληροφοριών, που αναζητούν πληροφορίες, είναι ο λόγος για τον οποίο οι τελευταίοι πολύ συχνά εμφανίζονται σαν δημοσιογράφοι. Φυσικά, δεν είναι αναγκασμένοι να το κάνουν. Κι όμως αυτή η μέθοδος αποδίδει….»

Συνειρμοί ελεύθεροι, κατανοητοί και προφανώς….δικαιολογημένοι….

Τώρα, αν ξαφνικά κάποιος πάψει να γράφει ελεύθερα τις σκέψεις του (πολλώ δε μάλλον όταν είναι και χαρακτηρισμένες ως «ακραίες»), τι θα συμβεί άραγε;

«…Όταν κάποιος ενεργός πολιτικοκοινωνικά πολίτης παύει πλέον να εκδηλώνει τις απόψεις του, αυτό σημαίνει ότι από κάποιον στρατολογήθηκε…». Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι «Υπηρεσίες».

Και όλοι πλέον αρχίζουν ν’ αναρωτιούνται:

«…από ποιόν άραγε»;

Μέχρι τότε – αντίστοιχα – ουδείς «πλησιάζει» …

Διότι, αντίθετα από τις «Υπηρεσίες», οι Πολίτες στο «έντονο γράψιμο» διακρίνουν τα ακριβώς αντίθετα πράγματα.

«…Σιγά μην πλησιάσω αυτόν τον πράκτορα  που, συν τοις άλλοις,  οι πάντες παρακολουθούν…», σου λέει.

Τα δύο «άκρα» φυσικά διαφεντεύει η «Μεγίστη Αρχή» του «Χώρου»:

«…Ο καλύτερος πράκτορας είναι αυτός που δεν το γνωρίζει ότι είναι πράκτορας…ούτε καν  υπερ τίνος είναι πράκτορας… »

Αλλά από την άλλη, πώς να ξεχάσεις ότι μια από τις πανάρχαιες γάγγραινες των Κινημάτων ήταν η τάση να

«…βλέπουν πίσω από κάθε δέντρο, δραστηριότητα και άποψη έναν πράκτορα του εχθρού…»;

Ένα νόμισμα με δύο όψεις πάντα. Από τη μια το Κίνημα προστατεύονταν μεν αποτελεσματικά μέσα από ένα τέτοιο Κυνήγι Μαγισσών, αλλά από την άλλη μαζί με τα ξερά καίγονταν και τα χλωρά….

Το (όποιο) Κίνημα έκαιγε μ’ αυτή την «νοσηρή άδικη έμπρακτη καψυποψία» τους ίδιους τους στυλοβάτες του…υποθηκεύοντας φυσικά την ίδια την ύπαρξή του…

Το Πατριωτικό Κίνημα και οι Πυλώνες του είναι εύκολο να χαθούν μέσα στην παραπάνω «Σημειολογική ομίχλη»…

Ας προβληματιστούν έγκαιρα λοιπόν όλοι οι «μετέχοντες» για να μην ξεφεύγουν προς νοσηρές καταστάσεις…

Γιατί έρχονται εξαιρετικά δύσκολες μέρες…

Γεράκι του Αιγαίου