«Μην ανοίγεις το στόμα σου και την καρδιά σου στον καθένα, στους χίλιους κι αν ένας καταλάβει...»

Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Στόχος, 19/08/10, Η «εκκωφαντική Σιωπή» των «Στρατηγιστών» μας

Στόχος, 19/08/10


Η «εκκωφαντική Σιωπή» των «Στρατηγιστών» μας

Ανικανότητα, Φόβος, «Σιγή Ασυρμάτου» ή «Προδοτική Σιωπή»;



Κάτι δεν πάει καθόλου μα καθόλου καλά…
Καινούρια Απάτσι δεν παραλαμβάνονται και όταν εντέλει γίνεται αυτό πέφτουν ασυντήρητα ή κακοκατασκευασμένα, Υποβρύχια γέρνουν, Άρματα χωρίς πυρομαχικά που επιπροσθέτως εμφανίζουν ρωγμές, μαχητικά μπάζουν νερά και πετάνε χωρίς αυτοπροστασία, S-300 σε μη επιχειρησιακή ετοιμότητα, οι αναχαιτίσεις σταμάτησαν, το ίδιο και οι Ασκήσεις του Στρατεύματος καθώς και οι Παρελάσεις, η θητεία μειωμένη πέραν του «Σημείου Συναγερμού», αξιωματικοί αποχωρούν κατά χιλιάδες….και χίλια δυο ακόμη «καρκινώματα» στον κορμό της Εθνικής Ασφάλειας. (Χωρίς να ξεχνάμε βεβαίως την εγκληματικότητα και την εν εξελίξει δριμεία εθνολογική και πολιτισμική αλλοίωση του Ελληνικού πληθυσμού).
Το ότι οι εξοπλισμοί αγοράστηκαν δε σε πολλαπλάσιο κόστος απ’ ότι κόστισαν σε άλλα κράτη επιτείνει βεβαίως ακόμη περισσότερο την «ανησυχία» πως «κάτι πολύ βαρύτερο» - απ’ ότι φαίνεται εκ πρώτης όψεως - συμβαίνει.
Ακόμη χειρότερα, οι επιθετικές πιέσεις Τούρκων και λοιπών επιβούλων της Ελλάδας διαρκώς κλιμακώνονται.
Το ότι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα ιδιαίτερο ή περισσότερο στο θέμα «Εθνική Ασφάλεια» εν μέσω οικονομικής ύφεσης – όπως η Ηγετική Πολιτική Ελίτ διατείνεται - δεν είναι δικαιολογία.
Διάολε, θα πρέπει να μας περνάνε πραγματικά για εντελώς ανιστόρητους και ανεγκέφαλους. Επιτέλους, στην Ελλάδα ζούμε, με τα χιλιάδες ανάλογα παραδείγματα στην Ιστορία της και όχι σε κανένα νεογέννητο τριτοκοσμικό κρατίδιο χωρίς ιστορική εμπειρία.

Τι κοινό είχαν, ας πούμε,  οι Αυτοκράτορες Αλέξιος Α’ Κομνηνός και Ηράκλειος;

Ότι και οι δύο – στον καιρό του ο καθένας - παρέλαβαν μια Αυτοκρατορία κατεστραμμένη κι έφτιαξαν μια πανίσχυρη πολεμική μηχανή.

Ο Ηράκλειος, περί τα 600 μ.Χ., παρ’ ότι παρέλαβε ένα κράτος σε δεινή οικονομική ύφεση (μας θυμίζει κάτι αυτό;) και εξαιρετικά αδύναμο έναντι των εχθρών του – συνεπώς διατρέχον θανάσιμο κίνδυνο – κατόρθωσε το ακατόρθωτο:

Έφερε τα πάνω κάτω ως προς την οργάνωση Κράτους, Οικονομίας και Στρατεύματος με αποτέλεσμα να συντρίψει τους Πέρσες και τους Βόρειους συμμάχους τους, ανακτώντας παράλληλα τους Αγίους Τόπους.

Πεντακόσια χρόνια αργότερα (περί τα 1100 μ.Χ.), ένας άλλος ικανός Αυτοκράτορας, ο ιδρυτής της Δυναστείας των Κομνηνών Αλέξιος ο Α’ επανέλαβε το «θαύμα»:

Παρέλαβε κι αυτός (υπό τη σκιά του Μάτζικερτ) μια Αυτοκρατορία  στο χείλος του γκρεμού, κατεστραμμένη οικονομικά και την ανέστησε από τις στάχτες της.
Έβγαλε το χρεωκοπημένο Βυζάντιο από την κόλαση της παρακμής του 1070 μετατρέποντάς το και πάλι σε μια αξιοπόλεμη και υπολογίσιμη Δύναμη της Εποχής.

Παρόμοια παραδείγματα η Ελλάδα έχει αναρίθμητα στην Ιστορία της.  Ατέλειωτες είναι οι φορές που αναγεννήθηκε σα Φοίνικας μέσα από τις στάχτες της. Με κορυφαία βεβαίως την ισοπεδωτική για τους Έλληνες Ανταλκίδειο Ειρήνη με τους Πέρσες τον 4ο αι π.Χ και την εντός λίγων ετών «κορυφαία ιστορική ανατροπή» που οδήγησε στην γέννηση της Αλεξανδρινής Ελληνιστικής Αυτοκρατορίας.
Μόνο που πάντα η αναγέννησή της είχε για «κέντρο αναζωογόνησης», για «πυρήνα ανάδρασης»
την συγκέντρωση Πολεμικής Ισχύος μέσω της Στρατιωτικοποίησης της Κοινωνίας.
Σήμερα, με το πρόσχημα και προκάλυμμα μιας αόριστης «οικονομικής αναγέννησης» διαπιστώνουμε μια εξόφθαλμη και άκρως επικίνδυνη παρέκκλιση απ’ αυτόν τον «Ιστορικό Κανόνα».
Αντί να ενισχύεται δραστικά η Πολεμική Ισχύς, αποδομείται ακόμη και η ήδη υπάρχουσα.
Αντί να στηρίζονται, να τιμώνται, να επιβραβεύονται και να ανυψώνονται κοινωνικοοικονομικά οι Πολεμιστές του Έθνους, απαξιώνονται και εξοβελίζονται ατιμωτικά.

Το ότι η χώρα δέχεται Πολεμική Πίεση με χίλιους δυό ασύμμετρους (βλ. συγκεκαλυμμένους πλην σαφείς) τρόπους είναι πλέον εμφανές ακόμη και δια γυμνού οφθαλμού, ακόμη και στους μη (γεωπολιτικά) ειδήμονες.

Παρ’ όλα αυτά, αυτοί που έχουν τη δύναμη να αντιδράσουν λαμβάνοντας τα απαραίτητα μέτρα (μεταξύ άλλων και «ενεργοποιώντας ταχύτατα τα πολεμικά ανακλαστικά, δυνατότητες και ικανότητες» του λαού μας), απλά ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ.

Τρεις είναι οι πιθανές αιτίες γι’ αυτήν τους την «ακατανόητη στάση»:

Πρώτον, δεν έχουν αντιληφθεί αυτές τις «συγκεκαλυμμένες ασύμμετρες πολεμικές πιέσεις» που υφίσταται η χώρα - ή τις έχουν μεν αντιληφθεί πλην όμως δεν τις έχουν «αξιολογήσει ως τέτοιες».  Εάν συμβαίνει αυτό, τότε μιλάμε για «ανικανότητα των Στρατηγιστών μας» (προσφιλής όρος του άσπονδου φίλου μας κυρίου Νταβούτογλου στο προσωπικό του «Αγών μου» [βλ. «Τουρκία και Στρατηγικό Βάθος»], που όντως μέσα στην «περιεκτική γενικότητά» του ταιριάζει εδώ και συνεπώς υιοθετώ, διευκρινίζοντας βεβαίως πως εννοούνται οι «Καθεστωτικοί Στρατηγιστές» μας. Αυτοί – ένστολοι και μη – που στα χέρια τους κρατούν την Εθνική Ασφάλεια του Έθνους).

Δεύτερον, οι «Στρατηγιστές» μας όχι μόνον έχουν αντιληφθεί ως «τέτοιας επικινδυνότητας» τις «συγκεκαλυμμένες ασύμμετρες πολεμικές πιέσεις» που υφίσταται η χώρα αλλά «εσκεμμένα σιωπούν» και δεν «λαμβάνουν μέτρα». Εάν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε μιλάμε για «Εσχάτη Προδοσία».

Τρίτον, οι «Στρατηγιστές» μας τις έχουν μεν αντιληφθεί ως «τέτοιας επικινδυνότητας», αναπτύσσουν «δράση και αντίμετρα», οπότε εσκεμμένα τηρούν «Σιγή Ασυρμάτου» για λόγους «Τακτικής». Εάν συμβαίνει αυτό, ναι μεν μπράβο τους, πλην όμως ταυτόχρονα μιλάμε για (επιεικώς ακατανόητη και επικίνδυνη) «εκτός τόπου και χρόνου κωλυσιεργία», ευθυνοφοβία, τυπολατρεία, γραφειοκρατία και με δυό λέξεις «κάκιστη Στρατηγική». Εδώ ο κόσμος χάνεται, οι Τούρκοι κοντεύουν να πετάξουν πάνω από το Ναύσταθμο της Σαλαμίνας και την Ακρόπολη, η Θράκη, η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Κέρκυρα, η Κρήτη (και ποιος ξέρει τι άλλο ακόμη) κοντεύουν να γίνουν Καντόνια τύπου  Κόσσοβο κι αυτοί ακόμη συζητάνε (κι εάν το κάνουν κι αυτό) για το πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν την ασφυκτικά δεινή κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα ως προς την Εθνική της Ασφάλεια, τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων.

Κύριοι Έλληνες Στρατηγιστές, «εκπρόσωποι των Όπλων και του Βαθέος Ελληνικού Κράτους» (εάν επιτέλους εξακολουθεί να υφίσταται κάτι τέτοιο), διαλέξτε σε ποια από τις τρεις παραπάνω κατηγορίες ανήκετε.

Αντιλαμβάνεστε βεβαίως ότι μια μέρα (όταν θα ξεκαθαρίσουν τα «Πολεμικά Πράγματα» και φυσικά οι «Απώλειες σε εδάφη, υποδομές και αίμα» γίνουν πραγματικότητα)  θα κληθείτε να «αιτιολογήσετε» την σημερινή σας στάση απραξίας ενόψει αυτής της λαίλαπας που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Γνωρίζετε επίσης πως τέτοιες «ακραίες καταστάσεις» γεννούν νέες  Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας (όχι φυσικά εκπορευόμενες από την «Παλιά Τάξη Πραγμάτων» - την δική σας εν προκειμένω)  με ροπή στις «ακραίες μεθόδους», τουτέστιν «αυτοί» θα αναλάβουν προφανώς  την μελλοντική «διαλεύκανση αυτής της δυσώδους κατάστασης». Όπως και την σχετική απόδοση δικαιοσύνης. Γνωρίζετε φυσικά τι προβλέπει ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας επί τούτου. Όπως επίσης γνωρίζετε το πόσο πιο «δυσάρεστα αποτελέσματα» έχει αυτός όταν άγεται και φέρεται από την «Λαϊκή Οργή».

Εάν συνέβαινε το Πρώτο, βεβαίως και θα σας ενδιέφερε εκείνη η μελλοντική «Ημέρα της Κρίσεως» όπου οι εξαγριωμένοι από τις εθνικές και προσωπικές απώλειες συμπατριώτες σας θα ζητούν την ίδια σας τη ζωή για ικανοποίηση. Διότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις (ανικανότητας) σαφώς και (συν)υπάρχει η «αίσθηση Τιμής», οπότε, έστω και τελευταία στιγμή θα πολεμούσατε και θα νοιαζόσασταν για τη χώρα σας. Θα παλεύατε για την επιβίωσή της, ακόμη και τη νίκη. (Μόνον που θα ήταν αργά πια). Επίσης, επειδή πολλές από τις «πιέσεις» που δέχεται η χώρα είναι ήδη «ξεκάθαρα πολεμικές» κι επ’ ουδενί όλες μα όλες «συγκεκαλυμμένες», θα περίμενε κανείς σε κάποιες έστω από αυτές να «αντιδράσετε κάπως». Τόση υπομονή πια; Ή μήπως, «υστέρηση προσόντων»; Η στατιστική της Ελληνικής Στρατιωτικής Ιστορίας μας δείχνει πως αποκλείεται το τελευταίο. Μόνο που αυτό, εν προκειμένω δεν είναι καθόλου μα καθόλου υπέρ σας – όπως θα φανεί παρακάτω και προσβληθείτε όσο θέλετε. (Ακόμη και η «αίσθηση προσβολής» ελάχιστο δείγμα στρατιωτικής υγείας θα είναι).

Το Τρίτο αποκλείεται, δυστυχώς, να συμβαίνει διότι πολύ απλά, καμία «μυστική επιχείρηση», όσο «συγκεκαλυμμένη» κι αν είναι – ιδίως όταν εμπεριέχει τόσο τεράστιες εθνικές και διεθνείς διαστάσεις – δεν κατορθώνει να παραμείνει εντελώς στην «αφάνεια». Πάντα υπάρχουν «διαρροές», πάντα αφήνονται «ίχνη και συννεφάκια» αρκετά για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ και των κάθε είδους «αναλυτών». Και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει βεβαίως. Το αντίθετο θα λέγαμε. «Εκκωφαντική Σιωπή» και «Απραξία».

Αντιθέτως, στην «δυσώδη εκδοχή» που ισχύει η Δεύτερη περίπτωση, δεν σας απασχολεί η «Λαϊκή τιμωρία» διότι απλά – κατά τους υπολογισμούς σας – δεν θα έχει ο Λαός τέτοια ευκαιρία, εφόσον η ήττα (του Έθνους)  θα είναι κεραυνοβόλα και ολοκληρωτική. Η νέα δε Πολιτειακή κατάσταση που θα προκύψει υπολογίζετε ότι θα φέρει εσάς ως νέους Ισχυρούς πολιτικοστρατιωτικούς Άνδρες της, προστατευμένους επιπροσθέτως από τους μισθοφόρους Πραιτωριανούς  των ξένων εργοδοτών σας.

Και δυστυχώς, όσο και αν το σκαλίζουμε – όπως προκύπτει και από την παραπάνω συλλογιστική - όλα τείνουν προς την ολέθρια δεύτερη περίπτωση.

Υπάρχει φυσικά και το «μότο» :

«…Δεν μπορείτε να γνωρίζετε εσείς κοινοί θνητοί το τι κάνουμε εμείς για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση…».

Η συνήθης αλαζονική ατάκα των ανά την ιστορία ελίτ απέναντι στην «πλήρη άγνοιας λαϊκή πλέμπα».

Η απάντηση σ’ αυτό είναι :

Τίποτα, καμία δράση προστασίας του έθνους, της ανεξαρτησίας, της εθνικής ασφάλειας και της εδαφικής ακεραιότητας δεν νοείται χωρίς την ευρεία ενεργοποίηση και  συμμετοχή του ίδιου του λαού. Ιδίως όταν βρισκόμαστε στο και 5. Τουτέστιν, τίποτε μα τίποτε απολύτως δεν κάνετε. Ουδέν πράττετε κύριοι. Απλά αφήνετε τα πράγματα να κινούνται στο ρυθμό και στην γραμμή που «άλλοι ορίζουν».

Αφήστε λοιπόν τις εξυπνάδες και αρχίστε να σκέφτεστε πως όταν αρχίσουν οι πρώτες «φωτιές» και αρχίσουν να έρχονται τα πρώτα «φέρετρα» αθώων Ελλήνων που δεν προβλέψατε να προστατέψετε, θα σας ζητηθούν ευθύνες. Και φυσικά επ’ ουδενί δεν θα προφτάσουν τότε να σας «προστατέψουν» οι έξωθεν Πάτρωνές σας. Ξέρετε καλά «τι κάνει» - ιστορικά - η Ελληνική κοινωνία όταν «λυσσάει», έτσι; Ξέρετε καλά σε «τι Δαίμονα μεταμορφώνεται».

Όσον αφορά στους Πολιτικούς και τους διάφορους «επιτήδειους» της Εξουσίας των Ελιτ, δεν ανησυχούν, προφανώς γιατί πιστεύουν ότι προτού σκάσει το (λαϊκό) καζάνι και τους αναλάβει η λαϊκή καταιγίδα θα έχει γίνει κάποια «ταχεία πολιτική μετάλλαξη» στην οποία και προσβλέπουν για να τους προστατέψει. Πχ, η Ελλάδα θα είναι προτεκτοράτο (Αγγλοσαξόνων, ΕΕ ή Τουρκίας), οπότε αυτοί θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να «καλοπερνάνε» και τότε προστατευόμενοι των «Ξένων Μισθοφόρων Νεοβαυαρών Πραιτωριανών».

Οι ένστολοι όμως (τουλάχιστον η «πλειοψηφία των μικρομεσαίων βαθμοφόρων» που πιθανότατα έχει μη συμμετοχή – λόγω χαμηλού βαθμού εξουσίας - στα παραπάνω αντεθνικά εγκληματικά παραπολιτικά δρώμενα) δεν συνειδητοποιούν ότι είναι οι πρώτοι που θα υποστούν μαζί με τον λαό τις απώλειες, όντες απροετοίμαστοι;

Δεν συνειδητοποιούν ότι σ’ αυτούς ακριβώς θα σκάσει τόσο το Πολεμικό κύμα όσο και το επακόλουθο κύμα της Λαϊκής οργής μετά την Εθνική καταστροφή;
Ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως είναι το τελευταίο οχυρό της χώρας και ας κάνουν αυτό που πρέπει. Αυτοί, οι «Μικροί κι (ελπίζουμε) αδιάφθοροι ακόμη». Οι Λοχαγοί και οι Ταγματάρχες.

Στο χέρι τους είναι να ιδρύσουν μαζί με τους Πατριώτες μια Παράλληλη Πολεμική Ελληνική Πολιτεία ξέχωρα και πέρα από την ξενόδουλη διεφθαρμένη ήδη υπάρχουσα επίσημη.

Κύριοι Έλληνες Στρατηγιστές, απαιτείται μια άλλη Δύναμη Εθνικής Ασφάλειας, πέραν της «Καθεστωτικής» (και συνεπώς «έξωθεν ελεγχόμενης») και χρειάζεται ΤΩΡΑ. Χωνέψτε το επιτέλους.

Ακόμη και αν ο λόγος της «ανυπαρξίας» σας πρέπει να αναζητηθεί σε μια Τέταρτη περίπτωση, αυτή του «Φόβου μπροστά στην Γνώση που δεν έχει ο Λαός».

Τι λέει αυτή η «Γεωστρατηγική θεωρία»;

Πως υπάρχει ανοιχτή προειδοποίηση από Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλοσάξονες εν προκειμένω) ότι εάν η Ελλάδα βαδίσει σε στρατιωτικοποίηση και ακόμη περισσότερο, σε Πολεμικές ενέργειες θα χρησιμοποιηθούν εναντίον της τόσο καταστροφικές οπλικές τεχνολογίες (αλλά και Χρηματοκοικονομικές επιθέσεις – χειρότερες απ’ αυτές που πρόσφατα πήραμε μια καλή γεύση) που δεν θ’ αντέξει ούτε μια μέρα στο πεδίο της μάχης. Με αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή και χαμό της. (Η κλασσική δικαιολογία του Σημίτη για τα Ίμια).

Ακόμη όμως κι αν ισχύει κάτι τέτοιο, η Αμυντική Λύση βρίσκεται στην επιλογή της Δράσης (και δη της «ασύμμετρης και απρόσμενης») και όχι στην δουλική «απραξία» και αλόγιστο αντεθνικό συμβιβασμό.

Υπάρχουν «ασφαλείς τρόποι» να στρατιωτικοποιηθεί η χώρα και να εξακοντίσει την Πολεμική της Ισχύ σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Και γνωρίζετε καλά ποιοι είναι αυτοί.

Κάποιοι εξ’ αυτών έχουν αναπτυχθεί άλλωστε επανειλημμένα κι από τούτη δω τη στήλη. Όσο «ανορθόδοξοι» κι αν είναι. Και βεβαίως στα χέρια σας έχετε απείρως περισσότερες προτάσεις χάρη στους τόσους «γεωστρατηγικούς ειδήμονες» που πληρώνετε. Πως γίνεται λοιπόν να έχουμε «κολλήσει γεωπολιτικά» σαν χώρα και να βουλιάζουμε όλο και περισσότερο;

Τολμήστε επιτέλους. Ή ανοίξτε τουλάχιστον το δρόμο σ’ αυτούς που επιθυμούν κι έχουν τα κότσια να τολμήσουν.

Γεράκι του Αιγαίου